Δύο «στιγμιότυπα» από την ετήσια Γενική Συνέλευση του Εργατικού Κέντρου Εύβοιας αντανακλούν τους «δύο κόσμους» που υπάρχουν και συγκρούονται μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Από τη μια η ρητινεργάτρια αντιπρόσωπος από τη Βόρεια Εύβοια, που ταξίδεψε από τα χαράματα για τη Χαλκίδα, έχοντας μαζί της τα 4 παιδιά της (το ένα βρέφος), να συμμετάσχει και συνεισφέρει στην οργάνωση του αγώνα. Λίγο πιο κει ο Ζαμπί από το Πακιστάν και ο Λαλί από την Ινδία. Οι χώρες τους «σφάζονται» για τα συμφέροντα των ομίλων τους η καθεμία και μπλέκουν τους λαούς σε αυτή την αντιπαράθεση. Ενώ αυτοί, μέλη διοικήσεων σωματείων και οι δύο, συζητούν μαζί για τα προβλήματά τους, τον κοινό αγώνα της εργατικής τάξης.

Και από την άλλη η σαπίλα του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού, που όχι μόνο επιλέγει να απέχει από τις αγωνίες των εργαζομένων για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της εργοδοσίας, αλλά έχει το θράσος να εκτοξεύει και βρώμικες ψευτιές, συκοφαντίες και απειλές απέναντι σε τίμιους συνδικαλιστές, που ζουν στερήσεις για να εκπροσωπήσουν τα μέλη των σωματείων τους, για να διεκδικήσουν την ίδια τους τη ζωή. Που δένει χειροπόδαρα τους εργαζόμενους, όπως με τον «κανονισμό εργασίας» στα Ναυπηγεία Χαλκίδας.