Βασικό ζήτημα του συνεδρίου είναι η λειτουργία του κόμματος και πώς αυτή αντιστοιχίζεται με το επαναστατικό του πρόγραμμα, δηλαδή πώς στην πράξη εκφράζεται η συμφωνία των κομματικών μελών και στελεχών με την πάλη σήμερα για σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Είναι σωστό ότι η αναβάθμιση της καθημερινής δουλειάς των οργανώσεων του κόμματος, ώστε αυτή να ανταποκρίνεται σε μεγαλύτερο βαθμό στους επαναστατικούς μας σκοπούς - στη στρατολογία στους χώρους που ιεραρχούμε, στην ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και την οικοδόμηση της κοινωνικής συμμαχίας - περνάει μέσα από την αναβάθμιση της ιδεολογικής - μορφωτικής δουλειάς, τόσο καθοδηγητικά στις ΤΕ και τα ΤΓ όσο και στις ΚΟΒ. Είναι, για παράδειγμα, κρίσιμο σε ένα χώρο δουλειάς να έχουμε την ικανότητα να συζητάμε το μηχανισμό εκμετάλλευσης και να τον εξειδικεύουμε με βάση την επιχείρηση και τον κλάδο. Να μπορούμε να καταλαβαίνουμε πώς η μία ή η άλλη εξέλιξη (π.χ. 13ωρο, εμπλοκή στην πολεμική οικονομία) θα επιδράσει στους εργαζόμενους και να αναδεικνύουμε τις σύγχρονες δυνατότητες. Να μπορούμε να περιγράψουμε τη δικιά μας πρόταση για το πώς μπορεί να οργανωθεί ο κλάδος στο σοσιαλισμό στο πλαίσιο της κεντρικά σχεδιασμένης οικονομίας και να πείθουμε για την ανωτερότητά του. Χωρίς βέβαια να παραβλέπουμε ότι η ιδεολογική παρέμβαση δεν έχει να κάνει μόνο με ζητήματα που άπτονται άμεσα του χώρου εργασίας αλλά με όλο το φάσμα της ιδεολογικής σφαίρας (ζητήματα ιστορίας, φιλοσοφίας, κοσμοαντίληψης κ.λπ.). Ολα αυτά προϋποθέτουν ιδεολογικοπολιτικό εξοπλισμό στις ΚΟΒ και αντίστοιχο καθοδηγητικό προσανατολισμό και προσπάθεια.

Από την πείρα μας στον κλάδο της ιδιωτικής υγείας, μπορούμε να συμβάλλουμε στην αποκάλυψη των αδιεξόδων του καπιταλισμού μέσα από τη δράση στο κίνημα. Για παράδειγμα, μπορεί να αποκαλυφθεί στους εργαζόμενους η τεράστια κερδοφορία του κλάδου σε αντίθεση με τους πολύ χαμηλούς μισθούς. Επιπλέον, είναι ζητούμενο να ανοίξει η αντιπαράθεση με την πρόταση ΣΣΕ της πλειοψηφίας της ομοσπονδίας (ΟΣΝΙΕ), η οποία είναι πολύ πίσω από τις ανάγκες των εργαζομένων του κλάδου, ενώ προβλέπει και τη διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου. Ομως είμαστε ακόμη αδύναμοι στο πώς ακουμπάει στον κλάδο η συνολική μας πρόταση και έχουμε ευθύνη για την πλατύτερη και πιο αποτελεσματική προβολή της. Είναι στοίχημα πόσοι περισσότεροι εργαζόμενοι στην ιδιωτική υγεία θα έρθουν σε επαφή με την πρότασή μας για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν υγεία και πιο συγκεκριμένα τι σημαίνει αυτό για τις συνθήκες εργασίας των εργαζομένων, τη δυνατότητα πρόσβασης του λαού σε υγεία, την ποιότητα των υπηρεσιών και το ίδιο το περιεχόμενο της δουλειάς του νοσηλευτή, της μαίας, του φυσικοθεραπευτή, του γιατρού.

Οσον αφορά τη στρατολογία, οι χαμηλοί ρυθμοί της δεν οφείλονται μόνο στην αντίληψη ότι η συζήτηση πάνω στο πρόγραμμα του κόμματος αφορά στενά μία μερίδα κοντινών επιρροών. Πολλές φορές σχετίζονται με την αδυναμία που νιώθει ο σύντροφος να ανοίξει αυτή τη συζήτηση ή/και στην έλλειψη προσανατολισμού ότι αυτό είναι ουσιαστικό καθήκον. Πλευρές οι οποίες φανερώνουν πως συχνά δεν είναι επαρκής η αφομοίωση του προγράμματος και των επεξεργασιών του κόμματος. Παράλληλα, άλλα φαινόμενα που συναντάμε στην οργανωμένη ζωή (μέλη με χαλαρότητα και ασυνέπεια στην εφαρμογή συλλογικών αποφάσεων, μη αξιοποίηση και υποτίμηση του «Ριζοσπάστη» και της ΚΟΜΕΠ κ.ά.) σχετίζονται με τον βαθμό αφομοίωσης των επαναστατικών σκοπών του κόμματος.

Σαφώς ο πήχης ανεβαίνει και καθοδηγητικά, ιδιαίτερα για τη συζήτηση σε ΤΕ και τα ΤΓ, ώστε να αποτυπώνεται στο περιεχόμενο των συνεδριάσεων η κατεύθυνση αφομοίωσης των επεξεργασιών του κόμματος και καθοδήγησης των ΚΟΒ με αυτές. Η βελτίωση της δουλειάς στις ΤΕ σίγουρα θα μεταφραστεί σε βελτίωση της δουλειάς στις ΚΟΒ. Σε αυτό το πλαίσιο η πολυχρέωση των Ιδεολογικών Επιτροπών των ΤΟ δεν βοηθάει και καθυστερεί τη δουλειά.

Η απαίτηση η καθημερινή δουλειά να αποκτήσει ανώτερο πολιτικό και ιδεολογικό περιεχόμενο αφορά και τη δουλειά στο κίνημα, η οποία αφελώς αρκετές φορές θεωρείται πιο εύκολη ή με λιγότερες απαιτήσεις. Εκτιμάμε στις Θέσεις ότι το επόμενο διάστημα υπάρχει δυνατότητα να δυναμώσει το ρεύμα του ρεφορμισμού και να οξυνθεί η καταστολή, με την καπιταλιστική κρίση να πλησιάζει και τα πολεμικά μέτωπα να γενικεύονται. Αυτό σημαίνει ότι η παρέμβαση στο κίνημα, για να κρατήσει και να διευρύνει δυνάμεις, πρέπει να απαντάει σε ζητήματα «προοδευτικών κυβερνήσεων», για το ρόλο των κρατικοποιήσεων στον καπιταλισμό, για τη στάση που πρέπει να κρατήσουν οι εργαζόμενοι απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, να σπάει το φόβο και τις αυταπάτες. Χρειάζεται δηλαδή να πείθουμε για τη γραμμή πάλης που προτείνουμε, πράγμα το οποίο έχει σοβαρές ιδεολογικοπολιτικές προϋποθέσεις και απαιτήσεις, οι οποίες δεν είναι αυτονόητες. Απαιτεί, π.χ., προσπάθεια και σχέδιο να καταφέρουμε ένα σωματείο να συζητήσει για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και να ξεφύγει από τη γραμμή ότι «αυτά δεν μας αφορούν».

Κλείνοντας, πιστεύω ότι η μελέτη για την οικονομία της Κίνας που προτείνεται στις Θέσεις για το 22ο Συνέδριο μπορεί να δράσει ενισχυτικά στην επιχειρηματολογία μας το επόμενο διάστημα. Το άρθρο για την οικονομία της Ρωσίας (ΚΟΜΕΠ 5-6/2022) είχε επίσης βοηθήσει. Η πλατιά διακίνηση των Θέσεων του Συνεδρίου δείχνει τη δυνατότητα το επόμενο διάστημα να συζητήσουμε με ακόμα περισσότερους εργαζόμενους με το πρόγραμμα και τους επαναστατικούς σκοπούς του Κόμματος.