Σε γενικές γραμμές συμφωνώ με τις Θέσεις για το Συνέδριο.

Με ποια κριτήρια αξιολογούνται τα επαγγελματικά στελέχη;

Πριν 22 χρόνια στην τελευταία ομιλία του Χ. Φλωράκη στο Μακεδονία Πάνε. σε μια συνάντηση που είχα μαζί του αναφέρθηκα στα λάθη σύμφωνα με την άποψή μου που έκανε. Του είπα ότι σαν κόμμα της εργατικής τάξης θα έπρεπε τα περισσότερα στελέχη να είναι εργαζόμενοι. Αντί αυτού πλαισιώθηκε από άτομα φοιτητές διανοουμένους και έτσι ακολούθησαν τα επόμενα λάθη. Δηλαδή η εκλογή Φαράκου για γραμματέας, η ίδρυση του Συνασπισμού, η συγκυβέρνηση Τζανετάκη και τέλος η διάσπαση. Δυστυχώς έβλεπα τα ίδια προβλήματα και αποστρατεύτηκα μετά από 50 χρόνια κομματικής ζωής, επειδή έβλεπα τα περισσότερα στελέχη να μην προέρχονται από την εργατική τάξη. Οι εργαζόμενοι που έγιναν επαγγελματικά στελέχη είναι ελάχιστοι και πολλοί από αυτούς δούλεψαν λίγο, μπήκαν στο σωματείο και μετά από λίγο έγιναν επαγγελματικά στελέχη. Δεν έχουν νιώσει ποτέ τι σημαίνει εργοστάσιο, σκαλωσιά, Σούπερ Μάρκετ, επόπτης, προϊστάμενος, εργοδότης και τον φόβο της απόλυσης. Ετσι φτάσαμε στην κατάργηση των Λαϊκών Επιτροπών, της ΠΑΣΕΒΕ και της ΠΑΣΥ χωρίς να ενημερωθεί η βάση, χωρίς εξήγηση μέσα σε κάποιο ντοκουμέντο του Κόμματος. Το ΠΑΜΕ που είναι παγκοσμίως καταξιωμένο σιγά - σιγά πάει να εξαφανίσει και τη θέση του έχουν πάρει τα «εργατικά σωματεία» και τα Εργατικά Κέντρα. Μήπως αυτός ο συμβιβασμός μας οδηγήσει κάπου αλλού; Μου θυμίζει κάπως τη δεκαετία του '70 όπου οι Μπερλίνγκουερ, Καρίγιο και Μαρσέ όπου τα κόμματα αυτά είχαν δύναμη από 25% έως 35% και σήμερα βρίσκεις ομαδούλες που ψάχνουν να βρουν την ταυτότητά τους. Ο σ. Φλωράκης μου απάντησε ότι κάποτε θα τον θυμηθώ. Μέχρι σήμερα δεν βρήκα απάντηση. Παρ' όλα αυτά παραμένω κομμουνιστής πάνω στις αρχές του Μαρξισμού Λενινισμού και τις άξιες που απέκτησα τόσα χρόνια μέσα στο Κόμμα..