Κυριακή 7 Σεπτέμβρη 2003
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 6
ΕΝΘΕΤΗ ΕΚΔΟΣΗ: "7 ΜΕΡΕΣ ΜΑΖΙ"
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΡΟΔΟ
«ΙΝΟΛΑ ΓΚΕΪ»

Μέσα από τη σιωπή που μόνο ο χρόνος μπορεί και χαρίζει αναδύθηκε ξαφνικά το αεροπλάνο «Ινολα Γκέι», που έριξε την ατομική βόμβα στην Ιαπωνία. Σε μια τελετή που μόνο σεμνή δεν ήταν, οι Αμερικανοί το παρουσίασαν γυαλισμένο και έτοιμο να το εκθέσουν σε όλες τις πολιτείες, σαν τρόπαιο θανάτου, σαν υπενθύμιση ότι «εμείς σαν έθνος αυτό είμαστε, ένα "Ινολα"».

«Αδακρυς μάχη»: αυτή είναι η ψυχολογική κατάσταση που θέλουν με την εμφάνιση του «Ινολα» να επιβάλουν σε όλον τον κόσμο. Αδακρυς μάχη, όπως μας θύμισε ο συγγραφέας Χάνσον στο βιβλίο του «Ο δυτικός τρόπος πολέμου», είναι να τρέπεσαι σε φυγή πριν από τη σύγκρουση, όπως συνέβη το 368 μ.Χ. στη μάχη μεταξύ Πελοποννησίων και Σπαρτιατών.

Το «Ινολα Γκέι» είχε από τότε όλα τα στοιχεία που προέρχονται από την κοινωνία του θεάματος. Πήρε το όνομα που είχε η μητέρα του πιλότου που το οδήγησε πάνω από τα ιαπωνικά εδάφη. Φανταστείτε τη μαμά συγκινημένη να δακρύζει για την τιμή που της έγινε και να σηκώνει το μαντίλι λίγο πριν από την απογείωση του «Ινολα» χαιρετώντας τον ήρωά της. Σαν Αμερικανίδα μητέρα δε θα το ρωτήσει ποτέ τι έκανε εκεί, γιατί ό,τι κι αν έκανε, γιος της είναι και θα παραμείνει.

Το «Ινολα Γκέι» έγινε τραγούδι. Βλέπετε η φρίκη συχνά κατοικεί στα χείλη των τροβαρούδων που ακολουθούν με κλειστά μάτια τον Ομηρο και σαν άλλοι παραμυθάδες με τις κιθάρες τους συντηρούν την πληγή - και καλά κάνουν - γιατί ο λόγος είναι πιο δυνατός κι από χίλιες φωτογραφίες, κι ας ισχυρίζονται ορισμένοι το αντίθετο.

Το Ινολα το συντηρούσαν όλα αυτά τα χρόνια σαν ένα παιχνίδι που τους είχε εμπιστευτεί ο θάνατος. Τώρα η θρησκεία της Αμερικής είναι η λατρεία του θανάτου, γι' αυτό και σιγά - σιγά θα αντικαταστήσουν τον Εσταυρωμένο με το «Ινολα».

Αραγε έχουν μετρήσει σωστά οι Αμερικάνοι, ή πάλι θα πέσουν έξω; Θα καταφέρουν με αυτό το μικρό κατά τα άλλα αεροπλανάκι να τρομάξουν εαυτούς και αλλήλους; Η θανατολαγνία δυσκολεύεται να γίνει επιθυμία ακόμα κι όταν το έδαφος είναι έτοιμο να την υποδεχτεί. Το «Ινολα Γκέι» δεν μπορεί, όσο και να θέλει, να καταστρέψει τις ανθρώπινες σχέσεις στο όνομα της Αμερικής, ακόμα και σε καιρό πολέμου. Απόδειξη η επιστολή του Ουίλιαμ Μάντσεστερ, που αφηγείται τις εμπειρίες του από τις πολεμικές συγκρούσεις κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου: «Οι άνδρες αυτοί στη γραμμή του μετώπου ήταν η οικογένειά μου, το σπίτι μου. Ηταν πιο κοντά μου απ' όσο μπορώ να το εκφράσω με λόγια, πιο κοντά απ' όσο είχαν υπάρξει ή θα μπορούσαν ποτέ να υπάρξουν οι οποιοιδήποτε φίλοι. Ποτέ δε με απογοήτευσαν και ούτε κι εγώ μπορούσα να τους απογοητεύσω. Επρεπε να είμαι μαζί τους, να μην τους αφήσω να πεθάνουν και να μείνω με την επίγνωση ότι ίσως θα μπορούσα να τους είδα σώσει: τώρα πια το ξέρω, οι άνθρωποι δεν πολεμούν για τη σημαία, για την πατρίδα ή για το σώμα των πεζοναυτών ή για τη δόξα ή για όποια άλλη αφηρημένη έννοια. Πολεμούν ο ένας για τον άλλον». Αυτή η κατάθεση ψυχής μάς βοηθά να κατανοήσουμε το παρακάτω απόσπασμα της απόρρητης έκθεσης για την έκβαση του πολέμου στο Βιετνάμ, των Γκάμπριελ και Σάβατς (Κρίση στη διοίκηση η κακή διαχείριση στο στρατό): «Στο Βιετνάμ τα στοιχεία το δείχνουν ξεκάθαρα: είναι απλό, από το σώμα των αξιωματικών δε σκοτώθηκαν τόσοι πολλοί και σε τόσο συχνή βάση (και μάλιστα παρουσία των ανδρών τους) ώστε να αποτελέσουν ένα είδος "μαρτύρων" που όλες οι πρωταρχικές κοινωνιολογικές μονάδες - ιδιαίτερα όσες βρίσκονται κάτω από ένταση - απαιτούν, ώστε να διατηρείται η συνοχή στο στράτευμα».

Το «Ινολα Γκέι» δεν το εμφάνισαν τυχαία, όπως τυχαία δεν είναι και η θέληση των λαών εναντίον των Αμερικανών. Το Ινολα Γκέι όσο γυρίζει σαν επιτάφιος θα μας βρίσκει πάντα μπροστά του.


Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ


Κορυφή σελίδας
Μνημεία & Μουσεία Αγώνων του Λαού
Ο καθημερινός ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 1 ευρώ