Στα παραπάνω ερωτήματα υπάρχουν και κείνα που παραμένουν εκκρεμή εδώ και μέρες. Για παράδειγμα: Πώς έφτασε η Ασφάλεια μέσα σε λίγα λεπτά από τη στιγμή της έκρηξης στον Πειραιά, στο σπίτι και στον επαγγελματικό χώρο του Ξηρού; Αλλά και το τελευταίο: Πώς απαντούν στη διαδεδομένη φιλολογία περί «συμφωνίας» με εκείνους τους κρίκους της αλυσίδας που δεν πρέπει να «εντοπιστούν», γιατί τότε θα ξυπνήσουν μνήμες πλατείας Αμερικής (για όσους «ξεχνούν», τότε οι Αμερικανοί πράκτορες αν και πιάστηκαν στα πράσα φυγαδεύτηκαν μέσα στη νύχτα)...

Οσο τέτοιου είδους τα ερωτήματα αυξάνονται τόσο περισσότερο ωριμάζει η σκέψη: «Τώρα που δεν τη χρειάζονται πια, την αποσύρουν»! Για τη «17Ν» ο λόγος. Είναι μια φράση που την ακούς πλέον παντού. Στο λεωφορείο, στις ουρές του ΙΚΑ, στις συζητήσεις στα καφενεία, στους χώρους δουλιάς. «Τώρα που πλέον δεν τη χρειάζονται, την αποσύρουν»...

Να είναι το αλάθητο λαϊκό αισθητήριο; Να έχει δίκιο ο παλιός συνάδελφος που έλεγε χτες ότι «μέσα στα καθήκοντα των προβοκατόρων τύπου "17Ν" είναι να βοηθούν την κρατική τρομοκρατία και διά της "εξάρθρωσής" τους»; Οι απαντήσεις αργούν. Αλλά, ενίοτε, σε τέτοιου είδους περιπτώσεις, μεγαλύτερη σημασία κι από τις απαντήσεις έχουν οι ερωτήσεις...