Σε 188 ανέρχεται ο αριθμός των εργαζομένων, που θυσιάστηκαν στο βωμό του κέρδους το 2001. Ο μεγαλύτερος αριθμός νεκρών εργατών τα τελευταία 25 χρόνια, σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνει το ίδιο το υπουργείο Εργασίας. Το οποίο, ταυτόχρονα, προσπαθεί να καλύψει την ευθύνη του και να δώσει άφεση αμαρτιών στην εργοδοσία που κυριολεκτικά εγκληματεί σε βάρος της ζωής των εργαζομένων. Τους εργαζόμενους, που αναγκάστηκαν να ανταλλάξουν τη ζωή τους για ένα μεροκάματο, συνοδεύουν οι περίπου 17.000 τραυματισμοί εργαζομένων το χρόνο, αλλά και οι σχεδόν 11.000 πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, λόγω επαγγελματικών ασθενειών, οι οποίες «θερίζουν» κυριολεκτικά την εργατική τάξη.

Τα στοιχεία αυτά είναι αδιαμφισβήτητα. Δείχνουν κατά τον καλύτερο τρόπο το μέγεθος της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, έτσι όπως οι εργαζόμενοι τη βιώνουν στους χώρους δουλιάς. Ομως δεν είναι παρά ένα κομμάτι της πραγματικότητας. Η εργοδοσία, με τη συνενοχή του κράτους, κρύβει τις πραγματικές διαστάσεις των εγκλημάτων που καθημερινά διαπράττει. Μπροστά στο κυνήγι του κέρδους, στην αύξηση της ανταγωνιστικότητας περιορίζει ή εκμηδενίζει κάθε κόστος που δεν υπηρετεί αυτό το σκοπό. Για αυτό και δεν της χρειάζεται η λήψη μέτρων ασφάλειας και υγιεινής, αυτή δε δίνει κέρδος. Για αυτό και δεν την πειράζει αν ο εργάτης δουλεύει τόσο πολλές ώρες που φτάνει στα όρια της εξάντλησης. Εστω και αν αυτά μετράνε νεκρούς εργαζόμενους. Οι απώλειες είναι αποδεκτές, όταν είναι κερδοφόρες και εφόσον δεν εμποδίζουν την παραγωγική διαδικασία.

Το κράτος συνεργεί σε αυτό το έγκλημα. Φτιάχνει νόμους και δημιουργεί «όργανα ελέγχου» για την εφαρμογή τους. Από την άλλη, φροντίζει ακόμα και αυτά τα όργανα που το ίδιο δημιουργεί, να τα κρατά αποδυναμωμένα, να δυσχεραίνει τη λειτουργία τους και στην πράξη, να τα καθιστά άχρηστα. Γι' αυτό, ο υπουργός Εργασίας, μπροστά σε μια πραγματικότητα που βοά, μπροστά στην αλήθεια των 188 νεκρών εργαζομένων ισχυρίστηκε ότι οι εργοδότες συμμορφώνονται(!) και τηρούν τα μέτρα ασφάλειας(!). Το ίδιο είχε πει και στις αρχές του χρόνου αναφερόμενος στην κατάσταση που επικρατεί στο εργοτάξιο - κάτεργο του Ολυμπιακού Χωριού, λίγο καιρό μετά το θάνατο του 62χρονου οικοδόμου Χ. Μιάμη. Τώρα εκεί μετράνε ήδη τρεις νεκρούς.

Ο καπιταλισμός αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους σαν αναλώσιμα υλικά. Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να έχει αυταπάτες, να τρέφει την ψευδαίσθηση ότι το κράτος θα προστατέψει τη ζωή του. Μόνο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μπορούν, μέσα από τη συλλογική τους ταξική αγωνιστική δράση, ενάντια στην εργοδοτική ασυδοσία και την αντεργατική κυβερνητική πολιτική, να το επιτύχουν αυτό. Η προστασία της ζωής τους προβάλλει πλέον ως συστατικό στοιχείο της πάλης, αναγκαίο και καθημερινό καθήκον του ταξικού αγώνα.