Οσο λογικά και θετικά, όμως, είναι τα προαναφερόμενα, μια σειρά απόψεις και αναλύσεις, που επιχειρούν κάποιες απαντήσεις στα παραπάνω, χαρακτηρίζονται τουλάχιστον από αφέλεια. Για παράδειγμα, μόνον αφέλεια αποτελεί η σκιαγράφηση του «εγκεφάλου» της «17Ν», ως ανθρώπου μεγάλης και πολύμορφης σχετικά πολιτικής και γενικής μόρφωσης και πείρας και την ίδια στιγμή, εμφορούμενου από την αντίληψη, ότι μια σειρά πολιτικές δολοφονίες μπορούν να οδηγήσουν στην επανάσταση και την κοινωνική αλλαγή... Αντιλήψεων, δηλαδή, που έχουν χρεοκοπήσει από τον 19ο ακόμη αιώνα. Το ίδιο και ακόμη περισσότερο ισχύει, για απόψεις, που δίνουν απαντήσεις του τύπου, ότι όλ' αυτά γίνονταν, για να γεύονται το αίμα και να δημοσιεύονται οι ανακοινώσεις της οργάνωσης...

Ας μας επιτρέψουν, τόσο οι κάθε λογής αναλυτές και αρθρογράφοι, όσο και οι ειδικοί των διωκτικών αρχών, να παρατηρήσουμε, ότι δείχνουν μια αξιοπερίεργη εμμονή και εμπιστοσύνη στα όσα έχει αναφέρει η οργάνωση στις μέχρι σήμερα ανακοινώσεις της. Τα τελευταία και, ιδιαίτερα, οι όποιες κακοποιημένες αριστερές ιδέες, που αυτές περιείχαν, μπορεί να χρησίμευαν για λαϊκή κατανάλωση ή τη συσπείρωση κάποιων, χαμηλής πολιτικής συνείδησης, μελών της οργάνωσης, αλλά κάθε άλλο παρά φωτογραφίζουν το ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα των «εγκεφάλων» και των εμπνευστών του μηχανισμού.