Να σημειωθεί ότι περίπου το 1% - 2% του πληθυσμού θα νοσήσει από ψυχογενή ανορεξία, το 2% - 3% από ψυχογενή βουλιμία και σχεδόν το 3% από διαταραχή υπερφαγίας. Η επικράτηση δυσλειτουργικών στάσεων απέναντι στο φαγητό, προάγγελος των ΔΠΤ, σύμφωνα με ερευνητικά δεδομένα κυμαίνεται μεταξύ 16,7% και 20,3% στα κορίτσια και από 7,3% έως 12,8% σε αγόρια που είναι μαθητές Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Η έγκαιρη αναγνώριση και παρέμβαση των ΔΠΤ είναι εξαιρετικά σημαντική για να μην εξελιχθεί σε χρόνια κατάσταση, με δυνητικά καταστροφικές επιπτώσεις στη σωματική, ψυχική και συναισθηματική υγεία του ατόμου. Με βάση τις εκτιμήσεις των ειδικών, οι πάσχουσες - πάσχοντες (πάνω από το 90% είναι κορίτσια) από Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής (ΔΠΤ) στις δομές Ψυχικής Υγείας ανέρχονται σε πάνω από 1.000 τον χρόνο, ξεπερνώντας τα όρια των υπαρχουσών δομών, ενώ τα τελευταία χρόνια οι ΔΠΤ επεκτείνονται τόσο σε μικρότερες ηλικίες όσο και μεγαλύτερες, αλλά και στα αγόρια.

Την κατάσταση που επικρατεί στις δομές πρόληψης ανέλυσαν χθες στη συνέντευξη Τύπου τα μέλη του ΔΣ του Συλλόγου «Επιστρέφω» Ελένη Σαλαβράνου, Χάρης Σμυρνιώτης και Δημήτρης Βούλγαρης. Μίλησαν για ένα πολυπαραγοντικό φαινόμενο όπως είναι οι ΔΠΤ, που «μετά την COVID εποχή τα ποσοστά πασχουσών - πασχόντων έχουν αυξηθεί κατά 300%, σύμφωνα με τα στοιχεία του Αιγινήτειου Νοσοκομείου του ΕΚΠΑ».

Οπως σημείωσαν, η κατάσταση για τις πάσχουσες, τους πάσχοντες και τις οικογένειές τους είναι δύσκολη, καθώς όταν φτάσουν στο κρίσιμο στάδιο της ασιτίας, «δηλαδή να "παίζουν" τα παιδιά μας με τον θάνατο, η ψυχοθεραπευτική υποστήριξη είναι αργοπορημένη, αποσπασματική και με μέγιστο όριο θεραπείας τα 1 - 2 έτη, οδηγώντας σε υποτροπές».

«Το όλο σύστημα έχει πρόβλημα στη δομή και στη λειτουργία του, διότι δεν έχει σκοπό τη θεραπεία αλλά τη "λειτουργικότητα" του πάσχοντος», καταγγέλλουν.

Ο Σύλλογος ζητά τα αυτονόητα: Να δημιουργηθούν προγράμματα πρόληψης, ξεκινώντας από τους χώρους εκπαίδευσης και άθλησης των παιδιών.

Βασικό αίτημα είναι και η επείγουσα στελέχωση των μόλις 6 υπαρχουσών δομών (4 ενηλίκων, 1 παιδιών, 1 εφήβων), που λόγω έλλειψης προσωπικού κινδυνεύουν να αναστείλουν την πλήρη λειτουργία τους. Συγκεκριμένα, απαιτούνται 29 προσλήψεις. Σημειωτέον, μέχρι το 2024 οι δομές ήταν 7, καθώς το θεραπευτικό πρόγραμμα «18 Ανω» παρείχε εξωνοσοκομειακή θεραπεία σε 120 πάσχοντες από ΔΠΤ, ενώ το Τμήμα Οικογένειας παρείχε ψυχοσυμβουλευτική στήριξη 20 οικογενειών τους. Μετά την «ολοκλήρωση της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης», το πρόγραμμα έκλεισε και οι πάσχουσες - πάσχοντες παραπέμπονται στις υπόλοιπες φρακαρισμένες δομές, με την αναμονή π.χ. στο Σισμανόγλειο να ξεπερνά τους 3 μήνες.

Εκτός από την επαναλειτουργία του θεραπευτικού προγράμματος «18 Ανω» ο Σύλλογος διεκδικεί τη δημιουργία μονάδας Κέντρου Ημέρας για ΔΠΤ, για την αποσυμφόρηση των περιορισμένων δυνατοτήτων που έχουν τα δημόσια νοσοκομεία (υπάρχουν μόνο 6 κλίνες για ενήλικες, 6 για εφήβους και 6 για παιδιά σε όλη τη χώρα) αλλά και για την αντιμετώπιση της ιδιαιτερότητας που παρουσιάζει η νοσηλεία της ψυχογενούς ανορεξίας (υποχρεωτική σίτιση και ψυχοθεραπεία), που είναι δύσκολο να πραγματοποιηθεί όταν γίνεται σε θαλάμους με ασθενείς και άλλων ψυχικών παθήσεων, με αποτέλεσμα πολλοί πάσχοντες να εγκαταλείπουν τη θεραπεία στα μισά και να επανεισάγονται, ενδεχομένως με εισαγγελικές παραγγελίες, ή και να την αρνούνται ολοσχερώς, με αποτέλεσμα τον θάνατο.