Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των εργολαβικών εργαζομένων στα ΕΛΠΕ της Θεσσαλονίκης, που συσπειρώνονται στο Κλαδικό Σωματείο Ενέργειας Κεντρικής Μακεδονίας.

Ο Γ. Χατζηκωστής δουλεύει από το 1998 στα ΕΛΠΕ και από το 2001 ως χειριστής κλαρκ. Σήμερα είναι από αυτούς που ο εργολάβος τους εκβιάζει να παραιτηθούν από τα δικαιώματα που έχτισαν στα σχεδόν 30 χρόνια δουλειάς. «Ευτυχώς έχουμε το σωματείο, γιατί θα μας τρώγανε. Θα πηγαίναμε σαν πρόβατα σε σφαγή να υπογράψουμε ότι μας έδιναν, όπως έγινε και όταν από την κλαδική σύμβαση μας πετάξανε στην εθνική ΣΣΕ. Τώρα νιώθουμε ότι έχουμε δύναμη, μπορούμε και αντιστεκόμαστε. Χτίζουμε την ενότητά μας. Οταν κάθεσαι μακριά και λες κοίτα τι παθαίνουν οι άλλοι, να είσαι σίγουρος ότι αυτό θα έρθει και σε εσένα».

Ακόμα πιο παλιός, από το 1994, είναι ο Φίλιππος. Εχει αλλάξει μάλιστα 4 εργολάβους! «Πρώτη φορά συμμετέχω στην απεργιακή συγκέντρωση της πρωτομαγιάς. Εχουμε γερό σωματείο, νιώθουμε εμπιστοσύνη και μπαίνουμε μαζί στον αγώνα», λέει.

Από τα ΕΛΠΕ διαδήλωσαν εργαζόμενοι και στην Ελευσίνα. Ο Παναγιώτης, μιλά για τη διαδικασία του shutdown στις εγκαταστάσεις του Ασπροπύργου και τις κινητοποιήσεις. «Ημασταν στην πύλη, κάναμε ενημερώσεις και πιάναμε συζητήσεις με τους εργολαβικούς συναδέλφους που έμπαιναν για συντήρηση. Εγιναν πολλές παρατυπίες, στο ωράριο, στους μισθούς, στα δικαιώματα. Το μόνο μέλημα της εργοδοσίας ήταν να τελειώσουν όλα γρήγορα. Ολοι δούλευαν 12ωρα».

Τη δική τους παρουσία είχαν εργαζόμενοι στο «Πλαίσιο», τόσο στην Αθήνα όσο και στην Ελευσίνα, παίρνοντας «σκυτάλη» από την πρόσφατη κινητοποίηση σε Μαγούλα και Μάνδρα. Η Φωτεινή, 24 ετών, μιλά για τα οξυμένα προβλήματα που τους έβγαλαν στον δρόμο: Σπαστά ωράρια, ελλείψεις προσωπικού, «οι εργαζόμενοι γινόμαστε "μπαλάκι" στα πόστα και ταυτόχρονα αυτή τη στιγμή δίνουμε και μεγάλο αγώνα για τους συναδέλφους μας στις αποθήκες». Για την στάση εργασίας σημειώνει«ήταν μαζική, συμμετείχαν πολλοί εργαζόμενοι παρά την τρομοκρατία που προσπάθησε η εργοδοσία να μας επιβάλλει, με δυνάμεις καταστολής κλπ. Το σημαντικό είναι ότι μέσα από τον αγώνα μας όλο και περισσότερο μεγαλώνει η συμμετοχή, έρχονται νέες εγγραφές στο σωματείο μας, και θα συνεχίσουμε και το επόμενο διάστημα και πιο δυναμικά». Ο Λευτέρης, εργαζόμενος στην ίδια επιχείρηση στη Μαγούλα, λέει: «Δεν έχει ξαναγίνει αυτό στο "ΠΛΑΙΣΙΟ". Βασικό αίτημα ήταν να μην υπάρχουν εργαζόμενοι "δυο ταχυτήτων", να προσληφθούν οι εργολαβικοί με ίδιους μισθούς και δικαιώματα, να αυξηθούν οι μισθοί για όλους μας».

Για τη μεγάλη μάχη που δόθηκε για τη σύμβαση στα PRAKTΙKER μας μιλά ο πρόεδρος του Σωματείου Γ. Τσεκούρας: «Στο σωματείο, μετά από 17 χρόνια αγώνα, κινητοποιήσεων, απεργίες και ό,τι άλλο μπορούμε να φανταστούμε, υπογράψαμε επιχειρησιακή σύμβαση για δύο χρόνια με αυξήσεις στους μισθούς». Και προσθέτει: «Ο κόσμος ξεκινάει και γράφεται στο σωματείο, από εκεί που είχαμε ένα "πάγωμα" το μεσοδιάστημα. Δεν το βάλαμε κάτω, δεν απογοητευτήκαμε, δεν τα παρατήσαμε, με συνεχή, σκληρό αγώνα, συνάδελφοι βοηθήσαν στα Praktiker με τεράστια υπομονή, παρά τις πολλές αποχωρήσεις που είχαμε λόγω συνθηκών εργασίας, λόγω αλλαγής ονόματος... Ολα αυτά είχαν φέρει πολλές παραιτήσεις, όμως το παλέψαμε και βγήκαμε νικητές και αυτό είναι ως παράδειγμα να ακολουθήσουν κι άλλα επιχειρησιακά σωματεία για να μπορέσουμε να τα βγάλουμε πέρα».