Η συμμετοχή μεταναστών εργατών στις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις αποτύπωσε στην πράξη το σύνθημα «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε», αφού οι διεκδικήσεις παραμένουν κοινές: Λιγότερες ώρες δουλειάς, καλύτεροι μισθοί, κοινωνική ασφάλιση, δικαιώματα.

Στην Αθήνα, με το μπλοκ των Οικοδόμων διαδηλώνουν και οι εργαζόμενοι με το σωματείο τους από το πολυδιαφημισμένο εργοτάξιο του Ελληνικού. Ανάμεσά τους είναι δυο νέα παιδιά μετανάστες, που γλίτωσαν από σπόντα από το ναυάγιο στα ανοιχτά της της Πύλου, για να μην ξέρουν σήμερα αν θα γυρίσουν σώοι στα σπίτια τους μετά το μεροκάματο στα κάτεργα του Ελληνικού, όπου τα «ατυχήματα» θερίζουν. Ο Mohamed, 28 χρονών, δηλώνει: «είμαι εδώ 3 χρόνια κι 6 μήνες. Είμαι εδώ σήμερα για να ενωθώ με το λαό. Ολοι είμαστε το ίδιο, είτε είσαι Ελληνας, είτε Αιγύπτιος, οι λαοί είναι το ίδιο. Οταν έχεις δίκιο στη δουλειά σου αλλά δεν το βρίσκεις, πρέπει να έρχεσαι εδώ για να το διεκδικήσεις, για να βοηθήσεις κι άλλους».

Στα Γιάννενα, πίσω από το πανό του Συνδικάτου Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών βρέθηκαν για ακόμη μία φορά Πακιστανοί εργάτες από τα πτηνοσφαγεία της περιοχής, δίνοντας το δικό τους «παρών» στην απεργιακή συγκέντρωση. «Πρώτη φορά συμμετέχω εδώ στην Πρωτομαγιά», σημείωσε ένας από αυτούς, εξηγώντας ότι αντίστοιχες συγκεντρώσεις γίνονται και στην πατρίδα του, με αιτήματα για λιγότερες μέρες και ώρες δουλειάς, καλύτερο μισθό και κοινωνική ασφάλιση, που όπως είπε «δεν υπάρχει καθόλου». «Ηρθα για τον ίδιο λόγο: Για τους εργάτες, για τη δουλειά μας, για τα προβλήματα που πρέπει να λυθούν. Αυτό που μου άρεσε είναι ότι ήμασταν όλοι μαζί. Είναι σημαντικό να ακούγεται και η δική μας φωνή, να βγαίνει προς τα έξω», ανέφερε.

Στην Πάτρα, ο «Ριζοσπάστης» συναντά τον Μότσα, μετανάστη εργάτη από το Πακιστάν που δουλεύει σε επιχείρηση στη Βιομηχανική Περιοχή, και γνώρισε τα συνδικάτα και το Εργατικό Κέντρο στις πυρκαγιές του καλοκαιριού. Μετά την καταστροφή του χώρου διαμονής του κοντά στη ΒΙΠΕ όπου διέμενε, συγκατοικεί εδώ και 8 μήνες με συναδέλφους του από τη χώρα του και αγωνίζεται να σταθεί στα «πόδια» του. «Οταν είμαστε όλοι μαζί μπορούμε να καταφέρουμε πράγματα. Δεν γίνεται να είναι ο καθένας μόνος του. Εχουμε κοινό αντίπαλο τα αφεντικά, αλλά Ελληνες και μετανάστες εργαζόμενοι, παλεύοντας από κοινού μπορούμε να κερδίσουμε τη ζωή που μας αξίζει!», αναφέρει.

Στην Αθήνα στο μπλοκ των οικοδόμων βρίσκουμε και τον Waseem Hamouda, νεαρό Παλαιστίνιο που ζει και εργάζεται στη χώρα μας ως οικοδόμος. Μιλά στον «Ριζοσπάστη» για τον αγώνα που δίνει όχι μόνο εκείνος, αλλά και δεκάδες ακόμη Παλαιστίνιοι πρόσφυγες,που έφυγαν από την κόλαση της γενοκτονίας και σήμερα ζουν και εργάζονται στη χώρα μας, και που διεκδικούν να υλοποιηθούν οι αποφάσεις επανένωσης με τις οικογένειές τους που κινδυνεύουν εγκλωβισμένες στην Γάζα. «Εχω φύγει εδώ και επτά χρόνια από τη Γάζα κι έχω κάνει το αίτημα για οικογενειακή επανένωση. Εχω λάβει θετική απάντηση, αλλά η οικογένειά μου δε μπορεί να βγει από τη Γάζα για να έρθει μαζί μου. Ελπίζω να μας παρασχεθεί αυτή η βοήθεια γιατί έχουμε προσπαθήσει πάρα πολύ. Επειδή όμως από ο,τι φαίνεται δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας, για αυτό χρειάζεται να βγει το θέμα δημόσια, για να μάθει όλος ο κόσμος».