Παράλληλα με τις θεματικές εκδηλώσεις που πραγματοποιεί στο πλαίσιο της Εκθεσης Αρχειακού και Ιστορικού Υλικού που εγκαινιάστηκε την Παρασκευή στο κτίριο «Labbatoir» στα Παλαιά Σφαγεία και θα διαρκέσει μέχρι τις 10 Μάη, κυκλοφόρησε ένα μοναδικό λεύκωμα με φωτογραφικά και άλλα ντοκουμέντα.

Κορυφαία στιγμή αυτής της πολύμορφης παρέμβασης θα αποτελέσει η μεγάλη συγκέντρωση με τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, την Τετάρτη 6 Μάη στις 7.30 μ.μ., στον πεζόδρομο της Αγίας Σοφίας.

Στο πλαίσιο της παρέμβασης αυτής οι Οργανώσεις του Κόμματος πραγματοποιούν καθημερινά μαζικές εξορμήσεις, διακινώντας ένα ειδικό τετρασέλιδο με τίτλο «"Εμείς κρατάμε όλη τη γη..." Μαζί γράφουμε την Ιστορία, στον δρόμο της ανατροπής».

Μέσα από αυτό αναδεικνύεται ότι 90 χρόνια μετά «τιμάμε τους νεκρούς της τάξης μας και τους αγώνες του λαού μας. Εμπνεόμαστε από τη δύναμη της εργατικής τάξης, που πηγάζει από την οργάνωση για τη σύγκρουση με το σύστημα της εκμετάλλευσης, τη συμπόρευση με το ΚΚΕ. Διδασκόμαστε ότι κανείς αντίπαλος δεν είναι παντοδύναμος, κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος».

Στο τετρασέλιδο αρχικά παρουσιάζονται οι δύο κόσμοι σε σύγκρουση, τότε και τώρα.

«Σε όλη τη διάρκεια του Μεσοπολέμου (1918-1939) - σε περίοδο οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης, πολεμικής προετοιμασίας, επίθεσης στα κοινωνικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, ανόδου του φασισμού - δεν υπάρχει χρονιά χωρίς να ξεσπάει εργατική κινητοποίηση ή απεργία.

Τον Απρίλη του 1936, το Α' Καπνεργατικό Ενωτικό Συνέδριο στη Θεσσαλονίκη θέτει αιτήματα για το μεροκάματο των καπνεργατών, τον νόμο περί Τόγκας, το Ταμείο Ασφαλίσεως Καπνεργατών, την εφαρμογή της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Ορισμένα από τα αιτήματα αφορούν ειδικά τις γυναίκες καπνεργάτριες, οι οποίες υφίστανται ακραία εκμετάλλευση με δουλειά που ξεπερνά τις 10 ώρες και φτάνει έως τις 15 ώρες ημερησίως, δωρεάν εργασία για να μη χάνεται το ένσημο κ.ά.

Η άρνηση βιομηχάνων και καπνεμπόρων να ικανοποιήσουν τα αιτήματα, οδηγεί στην κήρυξη καπνεργατικής απεργίας.

Από τη μία οι χιλιάδες απεργοί καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης μαζί με εργάτες κι άλλων κλάδων (κλωστοϋφαντουργοί, χαρτεργάτες, τσαγκάρηδες, λαστιχάδες), μαζί με άλλες πόλεις στις οποίες εξαπλώνεται η απεργία.

Από την άλλη η κυβέρνηση Μεταξά, οι φασίστες της οργάνωσης ΕΕΕ, οι απεργοσπάστες, η οπλισμένη χωροφυλακή».

Αναφέρεται στα γεγονότα με εισαγωγή ένα ποίημα:

«Τι έκανες, γιε μου, εσύ κακό; Για τους δικούς σου κόπους / την πλερωμή σου ζήτησες απ' άδικους ανθρώπους. / Δεν ήσουν ζήτουλας εσύ να πας παρακαλώντας, / με τη γερή σου την καρδιά πήγες ορθοπατώντας».

«Η Θεσσαλονίκη παρουσιάζει όψη πολιορκημένης πόλης. Παρά το κλίμα τρομοκρατίας οι συγκεντρώσεις πραγματοποιούνται κανονικά. Η χωροφυλακή επιτίθεται στους απεργούς. Πέφτει ο πρώτος νεκρός, ο αυτοκινητιστής Τάσος Τούσης, από το Ασβεστοχώρι, στη διασταύρωση Συγγρού με Πτολεμαίων. Οι συνάδελφοί του τον μεταφέρουν πάνω σε μια πόρτα προς την Εγνατία, όπου συναντούν τη μητέρα του.

Η φωτογραφία της μάνας πάνω από νεκρό κορμί του δολοφονημένου απεργού γιου της στο εξώφυλλο του "Ριζοσπάστη" την επόμενη μέρα συγκλονίζει τον Γιάννη Ρίτσο και γράφει τον "Επιτάφιο".

Λίγο αργότερα δίνει τη ζωή της στον αγώνα η καπνεργάτρια και συνδικαλίστρια, Αναστασία Καρανικόλα, 23 ετών, στέλεχος του ΚΚΕ, ενώ βάδιζε επικεφαλής ομάδας απεργών προς το Διοικητήριο. Είναι η πρώτη νεκρή γυναίκα του Μάη στη Θεσσαλονίκη.

Οι χωροφύλακες συνεχίζουν να πυροβολούν το πλήθος. Ωστόσο, οι στρατιώτες, σε επόμενες διαταγές, αρνούνται να χτυπήσουν τους απεργούς και συναδελφώνονται με τον λαό. Παρά την απόφαση του Γ' ΣΣ για απαγόρευση των συγκεντρώσεων, ο εξαγριωμένος λαός συνεχίζει να διαδηλώνει. Τα θύματα της βάρβαρης επίθεσης είναι πάνω από 20 νεκροί και 300 τραυματίες.

Την επόμενη μέρα ο λαός τιμά τους νεκρούς και η κηδεία τους παίρνει χαρακτήρα λαϊκού ξεσηκωμού. Κηρύσσεται νέα πανελλαδική απεργία. Η συμμετοχή φτάνει τους 500.000 εργαζόμενους».

Κάνει αναφορά στην παρακαταθήκη αγώνων που άφησε στην οργάνωση των εργατών τα μετέπειτα μαύρα χρόνια:

«Η Θεσσαλονίκη γνωρίζει νέα περίοδο στρατοκρατίας, με πρωτοπόρους συνδικαλιστές και στελέχη του ΚΚΕ να συλλαμβάνονται και να εξορίζονται.

Ο Μάης, όμως, άφησε σημαντική παρακαταθήκη, με τη συμβολή του στην οργάνωση των εργατών, το ατσάλωμα μιας ολόκληρης γενιάς νέων αγωνιστών, το δυνάμωμα του ΚΚΕ.

Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν οι χιλιάδες γυναίκες που πήραν θέση στον αγώνα δίπλα στον άντρα, στα συνδικάτα, στα οδοφράγματα της Θεσσαλονίκης, με το όπλο στο χέρι απέναντι στον ξένο και ντόπιο κατακτητή, στις φυλακές και εξορίες. Οχι τυχαία, αφού από την αρχή της ίδρυσής του, η συμβολή του ΚΚΕ στη χειραφέτηση και οργάνωση των γυναικών ήταν καθοριστική.

Επιβεβαιώθηκε ότι "κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος", και αυτό εκφράστηκε τα επόμενα χρόνια με την οργάνωση νέων απεργιών, αγώνων ενάντια στη μεταξική δικτατορία, την οργάνωση της ΕΑΜικής αντίστασης, την εποποιία του ΔΣΕ.

Ολόκληρη αυτή την εποχή το ΚΚΕ ρίζωσε στις εργατικές - λαϊκές δυνάμεις, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα και στις επόμενες δεκαετίες μέχρι σήμερα.

Οι ματωμένοι απεργοί του 1936 έγιναν οι λαμπροί καθοδηγητές των πιο ηρωικών σελίδων του λαού μας τη δεκαετία του 1940, πολλοί από τους οποίους με περηφάνια βρέθηκαν ανάμεσα στους 200 κομμουνιστές της Καισαριανής».

Στη συνέχεια, το τετρασέλιδο παρουσιάζει τα κοινά στοιχεία με το σήμερα:

«Σήμερα, ο ένοχος παραμένει ο ίδιος. Για το κυνήγι του κέρδους, τον έλεγχο αγορών, πλουτοπαραγωγικών πηγών, ενεργειακών κοιτασμάτων και δρόμων μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων, αυξάνεται η εκμετάλλευση, οξύνονται οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, που οδηγούν στον πόλεμο.

Οι νέες τεχνολογίες, η τεχνητή νοημοσύνη αξιοποιούνται για να αυξηθεί η εκμετάλλευση, όχι για να ικανοποιούνται όλο και περισσότερες κοινωνικές ανάγκες.

Τότε: Απάνθρωπες συνθήκες δουλειάς, Μάχη για το 8ωρο, Φτώχεια και χαμηλοί μισθοί...

Τώρα: Ευελιξία και 13ωρα, μισθοί που δεν φτάνουν για τον μήνα, "Τέμπη" και "Βιολάντες" παντού...

Σήμερα, όπως και τότε, η υπερσυσσώρευση πλούτου σε λίγα χέρια και η αδυναμία των επιχειρηματικών ομίλων να επενδύσουν τα κεφάλαιά τους εξασφαλίζοντας ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους, οδηγούν σε επιβράδυνση της διεθνούς οικονομίας και σε νέες οικονομικές καπιταλιστικές κρίσεις.

Τότε: Οικονομική καπιταλιστική κρίση (1929 - 1931).

Τώρα: Επιβράδυνση διεθνούς οικονομίας, σύννεφα νέας οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης.

Αυτή είναι η "φυσιολογική" λειτουργία του καπιταλισμού και δεν μπορεί να αναιρεθεί από κανένα μοντέλο διαχείρισής του. Ετσι, διαμορφώνεται το έδαφος όξυνσης των ανταγωνισμών μεταξύ μονοπωλίων, αστικών κρατών και ιμπεριαλιστικών συμμαχιών.

Τώρα, οι ανταγωνισμοί οξύνονται περισσότερο, εξαιτίας της υποχώρησης της οικονομικής δύναμης των ΗΠΑ και της αμφισβήτησης της πρωτοκαθεδρίας της, λόγω της ισχυροποίηση της Κίνας. Οξύνονται οι αντιθέσεις μεταξύ των κρατών - μελών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, φέρνοντας τον κόσμο όλο και πιο κοντά σε έναν Γ' Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο.

Τότε: Λογική του "ζωτικού χώρου", επιδίωξη Γερμανίας να ανακτήσει χαμένα εδάφη από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αναδιάταξη ιμπεριαλιστικών συμμαχιών, ρωγμές εντός της "Κοινωνίας των Εθνών".

Ανοδος του φασισμού με τη στήριξη αστικών κομμάτων.

Τώρα: Επανεμφάνιση "ζωτικού χώρου" από τις ΗΠΑ για να ενισχύσουν την οικονομική και πολιτική τους θέση.

Ρωγμές στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες (μεταξύ ΗΠΑ - ΕΕ, μεταξύ κρατών - μελών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ) και εντός του ΟΗΕ, συγκρότηση του "Συμβουλίου Ειρήνης".

Στήριξη ακροδεξιών μορφωμάτων, Θεωρία των "δύο άκρων" και εξίσωση φασισμού - κομμουνισμού, ένταση αντικομμουνισμού.

Σ' αυτές τις συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας και στροφής στην πολεμική οικονομία, όπως συνέβαινε και το 1936, το αστικό κράτος παίρνει μέτρα στήριξης της αστικής του τάξης.

Ετσι: Νομοθετεί με στόχο την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης και τη μείωση των κοινωνικών δαπανών.

Περιστέλλει κοινωνικά δικαιώματα και συνδικαλιστικές ελευθερίες, εντείνει την καταστολή, για να καλλιεργήσει τον φόβο και τη λογική "τα κεφάλια μέσα".

Αξιοποιεί ως χρήσιμη εφεδρεία ακροδεξιές και φασιστικές πολιτικές δυνάμεις που στρέφονται ενάντια στο εργατικό κίνημα.

Παίρνει μέτρα περιορισμού της συνδικαλιστικής δράσης, αξιοποιεί ως χρήσιμο "εταίρο" τους εργατοπατέρες της ηγεσίας της ΓΣΕΕ.

Προσπαθεί να προετοιμάσει τον λαό να δεχτεί τους πολεμοκάπηλους σχεδιασμούς, με την προβολή της "κουλτούρας πολέμου". Για να υπερασπιστεί τα λεγόμενα "εθνικά συμφέροντα" των εκμεταλλευτών του, καλούν και πάλι σε "εθνική ενότητα".

Ο αιματοβαμμένος Μάης του 1936 φανέρωσε πόσο αδίστακτη μπορεί να γίνει η αστική τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι. Απέδειξε ότι το κράτος τους δεν είναι "ουδέτερο".

Και αναδεικνύει ότι ο Μάης του 1936 διδάσκει: «Σε έναν κόσμο που σαπίζει και φλέγεται, ο λαός μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής με το ΚΚΕ μπροστά!

Ο Μάης του '36 αναδεικνύει τη δύναμη της εργατικής τάξης και επιβεβαιώνει ότι για να νικήσει απαιτείται πανέτοιμο και ισχυρό ΚΚΕ, με πρωτοπόρα δράση στο κίνημα, ριζωμένο στους τόπους δουλειάς!

Γι' αυτό σήμερα, το κρίσιμο που χρειάζεται να γίνει χωρίς καμία αναμονή, είναι να διαμορφωθεί ένα μεγάλο, ρωμαλέο, δυνατό, πανελλαδικά συντονισμένο εργατικό - λαϊκό κίνημα, ταξικά προσανατολισμένο, που θα βάζει στο στόχαστρο το ίδιο το σύστημα, τον καπιταλισμό.

Ενα κίνημα που μέσα από τους καθημερινούς του αγώνες θα αποκτάει πείρα, αυτοπεποίθηση και θάρρος, θα μαθαίνει να συγκρούεται απέναντι στον ταξικό του αντίπαλο. Θα διαπαιδαγωγείται, γνωρίζοντας ότι ακόμα και αν δεν έχει άμεσες επιτυχίες, θα ανοίγεται ο δρόμος για την οριστική νίκη.

Ο δρόμος για την ανατροπή της αστικής εξουσίας, για την κοινωνία της ικανοποίησης των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών, της συνεργασίας και της φιλίας των λαών.

Με κοινωνική - κρατική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, για να ανήκει ο πλούτος στον λαό, κεντρικό - επιστημονικό σχεδιασμό της οικονομίας, για να ικανοποιούνται οι σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες, και την εξουσία στα χέρια της εργατικής τάξης και του λαού.

Σ' αυτόν τον δρόμο το ΚΚΕ δίνει τον καλύτερό του εαυτό.

Τιμώντας το 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ, οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες δεν αφήνουν μέρα να πάει χαμένη. Μπαίνουν μπροστά στον αγώνα για την υπεράσπιση της ζωής του λαού, οργανώνουν και προετοιμάζουν την εργατική τάξη για την τελική σύγκρουση, την οριστική νίκη!

Αυτή είναι η μεγαλύτερη τιμή στους νεκρούς του Μάη του 1936, για να ολοκληρωθεί το έργο τους, και να περάσουν η εργατική τάξη και ο λαός από τα οδοφράγματα της Θεσσαλονίκης... στις λαμπρές λεωφόρους του μέλλοντος!

Νικητής θα είναι ο λαός, με δυνατό ΚΚΕ, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό».