Η μουσική του Ακη Σμυρναίου (Αστραπόγιαννου), του δημιουργού, του Ακροναυπλιώτη, του συνθέτη που χάρισε μερικά από τα πιο χιλιοτραγουδισμενα αντάρτικα, όπως το «Στα άρματα», ακούστηκε δυνατά στη μεγάλη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση.

Μουσικοί - μέλη του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου και μια πολυπληθής χορωδία υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Χρήστου Ηλ. Κολόβου ερμήνευσαν το τραγούδι που έγραψε για τους 200 ήρωες κομμουνιστές που εκτελέστηκαν με υψωμένες τις γροθιές.

«Στην κορυφή της αρετής φτασμένοι νικήσαμε τον θάνατο, και τώρα με λούλουδα του Μάη στεφανωμένοι πάνω από χρόνο και φυλή και χώρα, με την Ελλάδα μέσα μας ακέραια. Χορό Ζαλόγγου σέρνουμε στην πλάση και απλώνουμε στον άνθρωπο τα χέρια, στην κορυφή της αρετής να φτάσει...».

Αυτή η ξεχωριστή στιγμή δέθηκε με το υπόλοιπο καλλιτεχνικό πρόγραμμα της συγκέντρωσης.

Τα συνθήματα των απεργών του Σικάγο 140 χρόνια πριν, «Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο», μπλέκονται με την απολογία του Α. Σπάις... «Κρεμάστε μας, μα περιμένετε το τέλος. Αν εσείς είσθε τυφλοί και δεν μπορείτε να το δείτε, εγώ σας το αναγγέλλω! Γύρω σας, κάτω σας, δίπλα σας, πάνω σας, από όλες τις μεριές, εξαπλώνεται μια τεράστια φωτιά...» και με τα αμερικανικά εργατικά τραγούδια.

Από το Σικάγο του 1886, στον δικό μας Μάη του 1936 και τον εργατικό ξεσηκωμό στη Θεσσαλονίκη. Το λογοτεχνικό ρεπορτάζ του Θέμου Κορναρου για τη συγκλονιστική απεργία των καπνεργατών, γι' αυτή τη «μεγάλη στιγμή του λαού που υπερασπίζεται την ελευθερία και την τιμή του...», μπλέκεται με τον «Επιτάφιο» του Γιάννη Ρίτσου για τον θρήνο της μάνας στον νεκρό απεργό γιο της: «Σημαίες τώρα σε ντύσανε, παιδί μου εσύ κοιμήσου, και εγώ τραβώ στα αδέρφια σου και παίρνω τη φωνή σου...».

Σειρά παίρνει μια άλλη Πρωτομαγιά που έχει σημαδέψει τη μνήμη του λαού μας και έχει γίνει σύνθημα στα χείλη του: «Από το Σικάγο στην Καισαριανή...». Τραγούδια για την Πρωτομαγιά του '44 στην Καισαριανή μας θυμίζουν τα δέκα - δέκα καμιόνια που ξεκίνησαν από το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, μεταφέροντας 200 κομμουνιστές κρατούμενους για εκτέλεση.

Στα χέρια των εργαζομένων που γέμισαν την πλατεία Συντάγματος μαζί με τα παιδιά τους τιμώντας αυτή τη μέρα, που μας βρίσκει με τη σημαία του αγώνα πιο ψηλά!

Το όμορφο πρόγραμμα ολοκληρώθηκε με ένα σύγχρονο τραγούδι της Πολυξένης Καράκογλου, φανερώνοντας πως τούτη η μέρα συνεχίζει να εμπνέει... Τραγουδήσαμε για όλα τα «αμέτρητα αδέρφια» που μέσα από το παράδειγμά τους μας έδειξαν πως «εμείς θα τραγουδάμε την άνοιξη αυτή κανείς μη φοβηθεί...».

Συμμετείχαν:

Παρασκευάς Θεοδωράκης (φωνή, κιθάρα), Πολυξένη Καράκογλου (φωνή, πλήκτρα), Δημήτρης Κανέλλος (φωνή), Αναστάσης Κατσαβός (μπάσο), Περικλής Μαλακατές (κιθάρα), Δημήτρης Πέππας (μπουζούκι), Μάριος Ιβάν - Παπούλιας (βιολί), Αγγελική Πέππα (φωνή). Αφηγητής: Δημοσθένης Φίλιππας.