Μία μέρα πριν την έναρξη του συνεδρίου της ΓΣΕΕ (βλ. σελ. 20), οι τοποθετήσεις συνδικαλιστών στη Σύσκεψη του ΠΑΜΕ, που φώτισαν ακριβώς αυτό το ζήτημα, το «τι κίνημα χρειάζεται σήμερα», αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο τους «δύο κόσμους που συγκρούονται» και στο επερχόμενο συνέδριο της ΓΣΕΕ: Από τη μία ο κόσμος του ταξικού αγώνα, της οργάνωσης της πάλης «από τα κάτω» κόντρα σε κυβερνήσεις, στο κράτος και τους ομίλους, κόντρα στο κέρδος που εγκληματεί καθημερινά, και από την άλλη ο κόσμος των απαξιωμένων εργατοπατέρων, που και φέτος επιλέγουν να κάνουν το συνέδριο της ΓΣΕΕ όσο γίνεται πιο μακριά από την εργατική τάξη - πλήρως αποκομμένοι από τα πραγματικά προβλήματα και τις αγωνίες της.

Ο «Ριζοσπάστης» δίνει συνέχεια στο ρεπορτάζ από τη Σύσκεψη του ΠΑΜΕ, με μερικές ακόμα τέτοιες τοποθετήσεις συνδικαλιστών.

Μεταφέροντας τα λόγια ενός συνδικαλιστή, ο οποίος για πρώτη φορά συμμετείχε σε Σύσκεψη του ΠΑΜΕ, ξεκίνησε την ομιλία του ο Νίκος Μαυροκέφαλος, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Εργατικού Κέντρου Αθήνας. Οπως είπε, ο παραπάνω συνδικαλιστής, περιγράφοντας αυτό που ζει στο «Νήαρ Ηστ», έλεγε ότι «παρότι 25 χρόνια συνδικαλιστής, αυτό που γίνεται εδώ είναι συγκλονιστικό». Και πράγματι, τόνισε πως η παρουσία 720 Συνδικάτων είναι ελπιδοφόρο μήνυμα, όπως και οι πολλοί συνδικαλιστές που συμμετείχαν για πρώτη φορά.

Συνεχίζοντας σημείωσε πως όλη αυτή η πείρα και η μαχητικότητα πρέπει να δοκιμαστούν μπροστά στους επόμενους μεγάλους αγωνιστικούς σταθμούς, όπως στην Εργατική Πρωτομαγιά, «γιατί η Πρωτομαγιά με το διαχρονικό της μήνυμα μας δείχνει και τον δρόμο, τον δρόμο της ταξικής πάλης, του αγώνα, της αξιοπρέπειας, της συλλογικότητας, του αγώνα της ανατροπής ενάντια στα κέρδη και στους πολέμους για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση», τόνισε.

Ο Ν. Μαυροκέφαλος σημείωσε πως από τη Σύσκεψη απορρέει η δυνατότητα αλλά και το καθήκον των Συνδικάτων να αγκαλιάσουν τη μεγάλη μάζα των ανοργάνωτων εργατών, που νιώθουν μόνοι και εκτεθειμένοι απέναντι στην εργοδοσία και το κράτος. Ομως, όπως είπε, είναι οι ίδιοι που αγωνιούν και προβληματίζονται. Με βάση αυτό, ανέδειξε τη θετική πείρα από το Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, με το σώμα να είναι το μεγαλύτερο των τελευταίων 15 ετών. Ανέδειξε πως οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ δεν έχουν αφήσει ζήτημα να πέσει κάτω, ενώ έχουν πρωτοστατήσει στη δημιουργία 21 νέων Σωματείων που πήραν μέρος στις εργασίες του Συνεδρίου.

«Και αυτό θέλουμε εν κατακλείδι να πούμε, ότι η δύναμη βρίσκεται στα χέρια της οργανωμένης εργατικής τάξης», τόνισε και πρόσθεσε πως ο άλλος δρόμος είναι αυτός του αγώνα ενάντια στα κέρδη, την εκμετάλλευση, τους πολέμους, ο δρόμος που θέτει στο επίκεντρο την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της εργατικής τάξης.

Ο Γιώργος Στεφανάκης, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Αθήνας και του κλαδικού Συνδικάτου Επισιτισμού - Τουρισμού, τόνισε πως οι εργαζόμενοι στα ξενοδοχεία παίρνουν τη σκυτάλη από τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές της Καισαριανής, από τον Μήτσο Πολύδωρο, τον Κώστα Παπανδρέου και τον Γιώργο Αϊβατζίδη, που ήταν μέλη του Συνδικάτου και σε αυτόν τον δρόμο πρέπει να δοθεί η συνέχεια.

Συνεχίζοντας, ανέδειξε πως στο βασικό ερώτημα τι κίνημα χρειάζεται η εργατική τάξη, τόνισε: «Να γίνουμε μια γροθιά, ένα ενιαίο πανελλαδικά συντονισμένο κίνημα, που θα παλέψει με όλες τις μορφές. Κόντρα στη σαπίλα της πλειοψηφίας της διοίκησης της ΓΣΕΕ, που είναι αποτέλεσμα της γραμμής του "κοινωνικού εταιρισμού". Ενα κίνημα πραγματική εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση απέναντι στην πολιτική του κέρδους και της εκμετάλλευσης. Που θα συνεχίσει έναν ακόμα πιο δυνατό αγώνα, για να φύγει η Ελλάδα από τον πόλεμο. Για να μην πληρώσουμε ξανά για τα κέρδη τους και για τους πολέμους τους. Για να διεκδικήσουμε συγκεκριμένα και ουσιαστικά μέτρα πρώτα απ' όλα για την επιβίωσή μας, αλλά και για να ζούμε και να δουλεύουμε σύμφωνα με τις δυνατότητες της εποχής».

Μίλησε για την αντιπαράθεση όπως εκφράστηκε και στην πρόσφατη συζήτηση στη Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, όπου η πλειοψηφία αντιπαρέθεσε απέναντι στο πρόσφατο συλλαλητήριο των σωματείων ένα ψήφισμα που ουσιαστικά ενίσχυε την κυβερνητική προπαγάνδα και τη στρατηγική της ΕΕ για τη στροφή στην πολεμική οικονομία και εμπλοκή.

Σε αυτήν την κατεύθυνση, σημείωσε πως χρειάζεται ένα πανελλαδικά συντονισμένο κίνημα που θα θέτει στο επίκεντρο αυτές τις κατευθύνσεις. Ιδιαίτερα δε, όπως σημείωσε, ο κλάδος του τουρισμού είναι από τους πρώτους που πλήττονται από τον πόλεμο, όπως άλλωστε έγινε και στις χώρες της Σαουδικής Αραβίας. «Δεν θα δεχτούμε να βάλουμε πλάτη για να βγουν αλώβητα τα κέρδη τους σε βάρος των ζωών μας», ξεκαθάρισε. Σε αυτό το πλαίσιο δήλωσε πως τα παραδείγματα των λιμενεργατών, των εργαζομένων στο Δημόσιο, των εργαζομένων στο Μέταλλο εμπνέουν και δείχνουν τον δρόμο του αγώνα.

Ο Παναγιώτης Πολίτης, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στο εργοστάσιο της ΛΑΡΚΟ, ανακοίνωσε από το βήμα της σύσκεψης μεγάλο κοινό συλλαλητήριο στην Αθήνα από τους απολυμένους της ΛΑΡΚΟ, τους απολυμένους των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά και τους δασεργάτες της Εύβοιας, το Σάββατο 16 Μάη, στις 11 π.μ. στο Σύνταγμα, απευθύνοντας κάλεσμα στα σωματεία της Αθήνας να στηρίξουν την κινητοποίηση.

Σημείωσε πως ένα ερώτημα υπάρχει, στο φόντο των πολεμικών συγκρούσεων αλλά και του πολέμου που δέχεται η εργατική τάξη για τα κέρδη των ομίλων, και αυτό είναι «τι μπορούμε να κάνουμε». Σε αυτό το πλαίσιο, παρέθεσε την πείρα από τον μεγάλο αγώνα των εργαζομένων στη ΛΑΡΚΟ την τελευταία διετία, μετά τις απολύσεις. Συνεχίζοντας τόνισε πως οι εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ είχαν να διαλέξουν ανάμεσα στην εσωτερική αναγκαστική μετανάστευση και στο να μείνουν στα χωριά τους, συνεχίζοντας τον αγώνα για την κάλυψη του εισοδήματος και για να μην ερημώσει ο τόπος. «Μπορεί να μην ήταν πόλεμος με όπλα, όμως το δίλημμα είχε χαρακτηριστικά των επιπτώσεων ενός πραγματικού πολέμου. Διαλέξαμε να μείνουμε και να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε, για να μην ξεριζωθούμε», είπε χαρακτηριστικά, τονίζοντας πως κατάφεραν να μείνουν στα σπίτια των οικισμών της ΛΑΡΚΟ, παρότι αρχικά είχε ζητηθεί να τα αδειάσουν.

Αναφερόμενος στην ενότητα που έχουν οι εργαζόμενοι μεταξύ τους, ξεκαθάρισε πως αυτό που τους «κρατάει», είναι «η σωστή κατεύθυνση στο πλαίσιο πάλης, το οποίο θέλει συνεχώς να το προσαρμόζεις, να ιεραρχείς σε κάθε φάση το αίτημα αιχμής που επιβάλλεται να υλοποιηθεί για την επιβίωση, για να μείνεις όρθιος και να συνεχίσεις, αλλά και να είναι συνδεδεμένο με επιχειρήματα που αναδεικνύουν τις ταξικές ανισότητες, γιατί μέσα από αυτά τους αμφισβητείς και αποσπάς κατακτήσεις», σε συνδυασμό με τις συλλογικές διαδικασίες ενημέρωσης και συζήτησης. Ως απαραίτητο στοιχείο επίσης επισήμανε πως είναι αναγκαία η απομόνωση του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού και οι πρακτικές νοθείας που στήνει μέσα στα Σωματεία. «Για αυτόν ακριβώς τον λόγο έχουμε καθήκον να μεγαλώσουμε ακόμη περισσότερο την ενότητα της εργατικής τάξης, να σφίξουμε από καρδιάς ακόμη πιο δυνατά το χέρι ο ένας στον άλλον», υπογράμμισε.

Τη σαπίλα που αναδίδεται από τη δίψα του κεφαλαίου για κέρδη ανέδειξε ο Βασίλης Σταμούλης, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών, με αφορμή το εργοδοτικό έγκλημα στη «Βιολάντα» και τονίζοντας πως οι συνθήκες είναι ίδιες παντού με ανύπαρκτα μέτρα υγείας και ασφάλειας, όπως αναδείχθηκε και με την κλαδική απεργία που πραγματοποίησε η Ομοσπονδία ως απάντηση στο εργοδοτικό έγκλημα. «Οι γυναίκες του κλάδου σε πολλά εργοστάσια, συγκινημένες και εξοργισμένες από το έγκλημα στη "Βιολάντα", μας λέγανε "και εμείς εδώ δεν είμαστε ασφαλείς, θα μπορούσε και εμείς να είμαστε στη θέση τους". "Οι ζωές μας σε κίνδυνο για τα κέρδη των βιομηχάνων"», ανέφερε χαρακτηριστικά, αποκαλύπτοντας την πραγματικότητα των εργαζομένων μέσα στα εργοστάσια.

Απάντηση στα παραπάνω, όπως τόνισε, είναι η μαχητική δράση των Συνδικάτων, η οργάνωση στους χώρους δουλειάς, αυτό δηλαδή που «πονάει» τον κάθε βιομήχανο, όπως ενοχλούσε και τον εργοστασιάρχη της «Βιολάντα» και εμπόδιζε τα Συνδικάτα να παρέμβουν.

Ενα από τα παραδείγματα του κλάδου που οι εργάτες οργανώθηκαν, ίδρυσαν το Σωματείο τους και επέβαλαν την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης με αυξήσεις και δικαιώματα, είναι αυτό της «ΔΕΛΤΑ». «Οι εργαζόμενοι καταφέραμε με τη δημιουργία του Σωματείου μας, τη μαζικοποίησή του, τη συμμετοχή των εργαζομένων στις συλλογικές διαδικασίες και τις κινητοποιήσεις να αποσπάσουμε κατακτήσεις, την τελευταία τριετία ύπαρξης του Σωματείου με την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, να πάρουμε ανάσα», τόνισε χαρακτηριστικά.

Κλείνοντας, σημείωσε πως βασική πλευρά είναι η κατεύθυνση και ο προσανατολισμός της πάλης των συνδικάτων, ώστε να μη δένονται στο άρμα της επιχειρηματικότητας, των πολεμικών συγκρούσεων όταν ο ανταγωνισμός για τα κέρδη οξύνεται. «Συνεχίζουμε με αντοχή και αποφασιστικότητα σε σύγκρουση με την πολιτική του κέρδους και των πολέμων, την πάλη για το δίκιο της τάξης μας», είπε.

Ο Κώστας Κωνσταντόπουλος, μέλος ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων στο εργοστάσιο της «Coca-Cola» στο Σχηματάρι, επισήμανε ότι παρά τις δυσκολίες που έχει η οργάνωση του αγώνα, έχει αποδειχθεί ότι οι επιχειρηματικοί όμιλοι «τρέμουν μπροστά σε κάθε βήμα οργάνωσης». Σε αυτό το πλαίσιο, μετέφερε την πείρα από τη διαπάλη και τη δράση της «Αγωνιστικής Ενότητας» στο εργοστάσιο.

Παρότι η παράταξη είναι μειοψηφία στο ΔΣ του Σωματείου, με κάθε τρόπο, είπε, αποκαλύπτει τις τακτικές της εργοδοσίας που σε συνεργασία με την πλειοψηφία (ΠΑΣΚΕ) στο ΔΣ του Σωματείου προσπαθούν να το διαλύσουν. Κορυφαίο παράδειγμα αυτής της προσπάθειας είναι ο τρόπος που διαπραγματεύτηκε η πλειοψηφία με την εταιρεία για τη ΣΣΕ του 2026. Επέλεξε να πορευτεί με την πρόταση της εταιρείας, φέρνοντας μια συμφωνία μακριά από τις ανάγκες των εργαζομένων, με αυξήσεις ψίχουλα και αγνοώντας την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των εργαζομένων.

Αυτή η πλειοψηφία πήγε και ζήτησε αυθαίρετα 4% αύξηση, για να πάρει 2,5%. Και γνωρίζοντας ότι οι εργαζόμενοι θα αντιδράσουν οργάνωσε μια συνέλευση - παρωδία στην Αθήνα μόνο με τη συμμετοχή των πωλητών. Η «Αγωνιστική Ενότητα» αντέδρασε άμεσα σε αυτή την εξέλιξη ενημερώνοντας τους εργαζόμενους και μέσα σε δύο βάρδιες μάζεψε πάνω από 180 υπογραφές εργαζομένων, οι οποίοι ζητούσαν να πραγματοποιηθεί Γενική Συνέλευση στο εργοστάσιο. Παράλληλα, η «Αγωνιστική Ενότητα» βρέθηκε στο μάζεμα της Αθήνας όπου κατήγγειλε τις πρακτικές της πλειοψηφίας και κάλεσε τους πωλητές να μη δεχτούν να γίνουν μαϊντανοί σε μια διαδικασία που υπονόμευε τη ζωή και το εισόδημά τους.

Ετσι, χάλασαν τα σχέδια που στόχο είχαν να περάσει αυτό που ήθελε η εταιρεία χωρίς αντιδράσεις. Κάτω από τις πιέσεις, η πλειοψηφία του ΔΣ εξαναγκάστηκε και κάλεσε σε πραγματική Γενική Συνέλευση, όπου ο πρόεδρος του Σωματείου και οι παρατρεχάμενοί του εμφανίστηκαν σαν εκπρόσωποι της εταιρείας, λέγοντας πως η «Coca-Cola» δεν είχε καλή χρονιά και πως ο πόλεμος θα επηρεάσει τα κέρδη της, καλώντας τους εργαζόμενους να βάλουν πλάτη!

Οι εργαζόμενοι τους γύρισαν την πάλη καταψηφίζοντας το πλαίσιο που πρότειναν, όμως οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ «συνεπείς στις βρωμιές που έχουν μάθει τόσα χρόνια να κάνουν» νόθευσαν το αποτέλεσμα, προσθέτοντας τις υποτιθέμενες ψήφους του μαζέματος της Αθήνας και υπέγραψαν τη συμφωνία με την εταιρεία. Τι άλλο θα περίμενε κανείς από συμπορευόμενους του Παναγόπουλου;

Η μάχη που δόθηκε αποκάλυψε τον πραγματικό ρόλο της πλειοψηφίας, αφού έκανε ξεκάθαρο ότι συμπεριφέρονται ως εκπρόσωποι των μετόχων, ενώ η «Αγωνιστική Ενότητα» αύξησε το κύρος της και θα συνεχίσει τον αγώνα για σωματείο μαχητικό, δυνατό, με τους εργαζόμενους να συμμετέχουν στις διαδικασίες με ζωντανό διάλογο για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.

Ο Γιάννης Γωνιανάκης, πρόεδρος του Συνδικάτου Οικοδόμων Ηρακλείου Κρήτης, σημείωσε πως εδώ στην Πανελλαδική Σύσκεψη χτυπάει η καρδιά της εργατικής τάξης, που καμία σχέση δεν έχει με τη σαπίλα του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Στην ομιλία του ανέδειξε πως και στον κλάδο των Κατασκευών στο Ηράκλειο φάνηκαν οι δυνατότητες οργάνωσης απέναντι στο «κλίμα φόβου μοιρολατρίας» και την τεχνητή «εθνική ομοψυχία» που επιβάλλεται λόγω του πολέμου. Οπως είπε, οι εργάτες στον ΒΟΑΚ αντέδρασαν αμέσως με το ξέσπασμα του πολέμου, πραγματοποιώντας συνέλευση και απαιτώντας από την εργοδοσία την κάλυψη του κόστους μεταφοράς τους.

Η επιτυχία ήταν άμεση, καθώς μέσα σε τρεις μέρες η εταιρεία ΤΕΡΝΑ αναγκάστηκε να πληρώσει αυτά τα έξοδα στους εργαζόμενους. Αντίστοιχα ήταν τα παραδείγματα και στο Ρέθυμνο, όπου οι εργαζόμενοι στα Τρόφιμα - Ποτά, με σχεδόν καθολική συμμετοχή σε στάσεις εργασίας, διεκδίκησαν την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης.

Ιδιαίτερο στοιχείο της παρέμβασης και της δράσης του Συνδικάτου είναι η ένταξη των προσφύγων και μεταναστών στα Σωματεία, ειδικά τώρα που οι «καραβιές» τους στην Κρήτη μεγαλώνουν. «Ερχονται συνάδελφοι από την Παλαιστίνη και έρχονται να γραφτούν στο Συνδικάτο Οικοδόμων, ξέροντας ότι εκεί θα βρουν πραγματικό "αποκούμπι" και οργάνωση», είπε χαρακτηριστικά. Αυτή η ταξική ενότητα ενισχύεται ενόψει της μεγάλης αντιπολεμικής κινητοποίησης στις 17 Μαΐου στην Κρήτη ενάντια στις αμερικανικές βάσεις. Τέλος, τόνισε πως μπροστά στην απεργία της 1ης Μάη, είναι απαραίτητο να υπάρξει ακόμα μεγαλύτερη οργάνωση και παρεμβάσεις μέσα σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς.

Ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος, πρόεδρος του Σωματείου των εργαζομένων Τροφίμων - Ποτών Δ. Αχαΐας, μίλησε για το κύμα πρωτοβουλιών που πήρε το Συνδικάτο, μαζί με τα Εργατικά Κέντρα Πάτρας και Αμαλιάδας, προς τους μετανάστες εργάτες γης που κάηκε ολοσχερώς ο καταυλισμός που διέμεναν στη Μανωλάδα, μοιράζοντας τρόφιμα, ρούχα και νερά. «Ενδεικτικό είναι το γεγονός πως αρκετοί μετανάστες εργάτες συμμετείχαν στη δράση με το που σχολούσαν από τη δουλειά, μοιράζοντας μαζί μας νερό και φαγητό σε συναδέλφους τους, ενώ σε μια ένδειξη αναγνώρισης της συμπαράστασης προς το Συνδικάτο και τους υπόλοιπους συνδικαλιστικούς φορείς, μας προσέφεραν φράουλες, που με τόσο κόπο παράγουν», τόνισε.

Η δραστηριότητα του Σωματείου συνεχίστηκε με περιοδείες στους τόπους διαμονής των μεταναστών, αναδεικνύοντας τα οξυμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, ενώ οι παρεμβάσεις στα υπουργεία Μετανάστευσης και Ασύλου και Πολιτικής Προστασίας ήταν συνεχείς για τις άθλιες συνθήκες διαμονής και διαβίωσης, καταγγέλλοντας τον ρόλο των αστικών κυβερνήσεων και τις αντιλαϊκές κατευθύνσεις που στηρίζουν.

Μέσα από την ομιλία του, ανέδειξε επίσης πως μεγάλο κομμάτι μεταναστών εργατών γης προέρχονται από χώρες που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο εμπλέκονται στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, χώρες όπως το Μπαγκλαντές, η Ινδία, το Πακιστάν, το Νεπάλ, η Αίγυπτος, που έρχονται εδώ για να αντιμετωπίσουν το ίδιο αδυσώπητο πρόσωπο του καπιταλισμού που τους έδιωξε από τις πατρίδες τους. «Καταλαβαίνουν ότι ενώ φαινομενικά μπορεί να έφυγαν από τη χώρα τους προς μια άλλη χώρα, στην ουσία συναντούν 2 πατρίδες όπου και αν βρίσκονται κάθε φορά. Την πατρίδα των βιομηχάνων και των εφοπλιστών, που σε περίοδο πολέμου γεμίζουν τις τσέπες τους χρήμα και την πατρίδα των εργαζομένων και του απλού λαού, που καλείται κάθε φορά να βάλει πλάτη και να πληρώσει το μάρμαρο», είπε κλείνοντας και κάλεσε σε πλατιά συμμετοχή στην απεργία της Εργατικής Πρωτομαγιάς.

Την τιμή και τη χαρά του που βρίσκεται το σωματείο του για δεύτερη φορά σε τέτοια σύσκεψη του ΠΑΜΕ, μετέφερε ο Βαγγέλης Μαματζάκης από το Σωματείο Ιατρικών Επισκεπτών Ηρακλείου Κρήτης, προσθέτοντας πως μόνο οι εργαζόμενοι έχουνε τη δυνατότητα να κάνουνε τέτοιες συγκεντρώσεις, «γιατί εμείς είμαστε με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας».

Η σημερινή πραγματικότητα σημαδεύεται όχι μόνο από την απογοήτευση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, αλλά υπάρχει και η ταξική αλληλεγγύη, η πάλη των τάξεων και πάνω από όλα υπάρχει η ελπίδα. Χρειάζεται, είπε πιο κάτω, να έχουμε αγωνιστική αισιοδοξία και αν δεν έχουμε να την αποκτήσουμε, γιατί μόνο στην πάλη των λαών βρίσκεται η αληθινή ελπίδα απέναντι σε έναν κόσμο που γίνεται όλο πιο σκληρός και πιο βάρβαρος. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο «είμαστε εδώ και για να οργανώσουμε την ταξική πάλη». Ολοκλήρωσε λέγοντας: «Οφείλουμε να σηκώσουμε μανίκια, να υψώσουμε το ανάστημά μας και να δείξουμε με πρωτοπόρο αγώνα σε κάθε ευκαιρία, σε κάθε απεργιακή κινητοποίηση τι μπορούμε να πετύχουμε και θα το πετύχουμε μαζικά, δυναμικά, ενωτικά».