Το ΠΑΜΕ απευθύνεται στα σωματεία καλώντας στη μεγάλη σύσκεψη, σε συνθήκες που ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος κλιμακώνεται και γενικεύεται, τονίζοντας ότι «διέξοδο θα δώσει μόνο ο οργανωμένος λαός στον δρόμο για την ανατροπή αυτής της βαρβαρότητας».

«Με ευθύνη της κυβέρνησης η χώρα εμπλέκεται σε έναν βάρβαρο πόλεμο που εξαπλώνεται στη Μέση Ανατολή, στη Μεσόγειο, και που μπορεί να γενικευτεί. Εχει μετατρέψει την Ελλάδα σε ορμητήριο πολέμου, σπέρνοντας βάσεις παντού, αξιοποιώντας λιμάνια και αεροδρόμια, δίνοντας γην και ύδωρ στους ιμπεριαλιστές, ενώ στα σχέδιά τους είναι και η αποστολή νέων στρατευμάτων εκτός των συνόρων. Αυτή η πολιτική είναι που μετατρέπει τον λαό μας σε στόχο. Ο δικός τους πόλεμος δεν είναι και δικός μας», ξεκαθαρίζει το ΠΑΜΕ καλώντας στη σύσκεψη και μεταφέροντας την απαίτηση: «Εξω οι βάσεις των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ από τη χώρα μας, έξω η Ελλάδα από τον βρώμικο πόλεμο.

Καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση και στα κόμματα που συμφωνούν με τους μακελάρηδες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Τα δάκρυά τους είναι ψεύτικα. Ολοι αυτοί μαζί την περίοδο της ιμπεριαλιστικής ειρήνης μάς ληστεύουν για τα κέρδη τους και την περίοδο του ιμπεριαλιστικού πολέμου θα μας ληστεύουν και θα μας σκοτώνουν, πάλι για τα κέρδη τους».

Μπροστά στη Σύσκεψη, το ΠΑΜΕ θέτει ανοιχτά σε όλη την εργατική τάξη αυτό που πρέπει να απασχολήσει κάθε συνδικάτο, το «τι κίνημα χρειάζεται». Και σημειώνει: «Απέναντι στη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης και του πολέμου χρειαζόμαστε ένα εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα που δεν θα υποτάσσεται στη στρατηγική των αστικών κυβερνήσεων, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Στους στόχους των μεγάλων αφεντικών, που τους βαφτίζουν "εθνικούς στόχους" για να γίνουν πλουσιότεροι από την εκμετάλλευση και το αίμα των εργαζομένων.

Ενα κίνημα απαλλαγμένο από τη συμβιβαστική αντίληψη της κυβερνητικής εναλλαγής και της αναζήτησης "σωτήρων", οι οποίοι θα συνεχίσουν την ίδια ληστρική πολιτική του κεφαλαίου και καλλιεργούν την αποστράτευση, την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία.

Ενα κίνημα διεκδικητικό, αγωνιστικό, που θα βάζει στο στόχαστρο τις πραγματικές αιτίες της βαρβαρότητας, το καπιταλιστικό κέρδος, την πολιτική στήριξης των μονοπωλίων που απογειώνει την εκμετάλλευση, το άδικο κράτος που υπηρετεί το κεφάλαιο και καταδυναστεύει τη ζωή μας.

Με άνοδο της δικής μας οργάνωσης, με ισχυρά σωματεία στους χώρους δουλειάς και στους κλάδους, όπου θα διασφαλίζεται η μαζική και δημοκρατική συμμετοχή των ίδιων των εργαζομένων. Ενα κίνημα ενωτικό, μαζικό, μαχητικό, που δεν θα στρογγυλοκάθεται στα τραπέζια των υπουργείων και των επιχειρηματικών ομίλων, στα παζάρια της ταξικής συνεργασίας, όπως κάνουν οι πλειοψηφίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Κίνημα απαλλαγμένο από τον θανάσιμο εναγκαλισμό κράτους, εργοδοσίας και εργατοπατέρων τύπου Παναγόπουλου».

Γι' αυτό και αναδεικνύει την αξία που έχει σήμερα «να συντονιστούν περισσότερες δυνάμεις σε ένα μεγάλο, πανελλαδικό μέτωπο πάλης. Να πολλαπλασιαστούν οι εστίες του αγώνα, της διεκδίκησης, της αμφισβήτησης της αντεργατικής πολιτικής. Σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, σε κάθε γειτονιά, σε όλη τη χώρα.

Να μαζικοποιηθούν τα σωματεία, να ανέβει το επίπεδο οργάνωσης των εργαζομένων, αλλά και λειτουργίας και δράσης των συνδικάτων.

Να αλλάξει ο συσχετισμός στους φορείς του κινήματος, στα Συνδικάτα, στις Ομοσπονδίες, στα Εργατικά Κέντρα, υπέρ των δυνάμεων της ταξικής πάλης, ενάντια στις δυνάμεις του συμβιβασμού και της υποταγής.

Να δυναμώσει η κοινή δράση με τους μαζικούς φορείς του λαϊκού κινήματος, τους φοιτητικούς συλλόγους, τους αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους και άλλους φτωχούς βιοπαλαιστές.

Απλώνουμε το χέρι στα θύματα του ιμπεριαλιστικού πολέμου, στους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Δυναμώνουμε τη διεθνιστική αλληλεγγύη στην Κούβα, στην Παλαιστίνη, σε όσους λαούς αγωνίζονται για την ειρήνη και τη φίλια».

Στο πλαίσιο αυτό, καλεί «όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις που μαζί δώσαμε τους αγώνες των προηγούμενων χρόνων να πάρουν μέρος στη συζήτηση, στον προβληματισμό, για τον αγωνιστικό σχεδιασμό, για τον συντονισμό των επόμενων βημάτων και σταθμών της δράσης μας».