Στις Θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής γίνεται, ανάμεσα στα άλλα, ανάλυση του διεθνούς πολιτικο-στρατιωτικού πλαισίου, στη βάση των ανταγωνισμών μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κρατών και συμμαχιών, αλλά και μέσα στο πλαίσιό τους.

Καθημερινά μεγαλώνει ο κίνδυνος ενός ευρύτερου ιμπεριαλιστικού πολέμου και οι εξελίξεις του τελευταίου τετράχρονου, όπως αποτυπώνονται και στο κείμενο των Θέσεων, το επιβεβαιώνουν.

Η θέση του Κόμματος στο ζήτημα του ιμπεριαλιστικού πολέμου, καθώς και συνολικά των οξυμένων ανταγωνισμών, είναι κρυστάλλινη. Χρειάζεται, όμως, να «σκαλίσουμε» πώς δουλεύουμε αυτή τη θέση, παίρνοντας υπόψη τον τρόπο που αντιλαμβάνεται αυτά τα ζητήματα ο λαός, ποια αντιπαράθεση πρέπει να ανοίξουμε με την παρέμβαση της αστικής τάξης, τα αστικά και οπορτουνιστικά κόμματα.

Κάποιες πλευρές αφορούν στα εξής:

Εχει σημασία να δούμε πώς σκέφτεται το ενδεχόμενο ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου, ειδικά ο νεότερος ηλικιακά κόσμος. Εμφανίζεται μια αντίφαση, η οποία όμως εξηγείται: Από τη μία εφησυχασμός, από την άλλη αγωνία για το πού πάνε τα πράματα.

Πώς εκφράζεται ο εφησυχασμός; Με απόψεις όπως «περάσαμε την εποχή των μεγάλων πολέμων», «στο τέλος μιλάει η διπλωματία», «η επιθετικότητα μιας χώρας οξύνεται απλώς για επίδειξη δύναμης». Ο εφησυχασμός αυτός αιτιολογείται. Καταρχάς, αποτελεί βασική κυβερνητική γραμμή (ανεξαρτήτως κυβέρνησης). Κατά δεύτερον, ο νέος στην Ελλάδα σήμερα έχει μεγάλη απόσταση από «ζωντανές» εμπειρίες πολέμου και ζει σε μια μακρόχρονη περίοδο ιμπεριαλιστικής ειρήνης (τη μεγαλύτερη στην ιστορία της Ελλάδας ως καπιταλιστικό κράτος), όσον αφορά στη διεξαγωγή πολεμικών επιχειρήσεων στο έδαφος της χώρας. Είναι λογικό λοιπόν, το ενδεχόμενο συμμετοχής της Ελλάδας σε πόλεμο να φαίνεται μακρινό, καθώς η συμμετοχή της χώρας μέσω αποστολής στρατευμάτων σε επιχειρήσεις όπου Γης, καθώς και μέσω της εμπλοκής στους οικονομικούς και γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς που γεννούν τον πόλεμο, είναι δύσκολο να συνειδητοποιηθεί.

Ταυτόχρονα, όμως, εκφράζεται μεγάλη αγωνία για τις εξελίξεις. Οι ίδιοι άνθρωποι που «αρνούνται» το ενδεχόμενο πολέμου, όσο ανοίγουμε εμείς αποφασιστικά αυτά τα ζητήματα, ρωτάνε με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον «τι λέτε εσείς για τα γεγονότα στην Ουκρανία;», «πιστεύετε ότι μπορεί να πάμε σε πόλεμο;» κ.ά. Οι ίδιοι οι στρατευμένοι νέοι ή όσοι υπηρέτησαν τα τελευταία χρόνια τη θητεία τους, παρόλο που πολλές φορές σου λένε «τζάμπα αγχωνόμαστε, στο τέλος πάλι κάπως θα τα βρουν», προβληματίζονται ιδιαίτερα για το αν υπάρχουν δυνατότητες παρέμβασης του λαϊκού παράγοντα ενάντια στα στρατιωτικά σχέδια, που φαίνονται «παντοδύναμα».

Τέτοια παραδείγματα ζούσαμε για παράδειγμα καθημερινά, τον Οκτώβρη του 2024, όταν με αφορμή την άσκηση «Ramstein Flag 24» που διεξαγόταν στη Βόρεια Ηλεία, μιλήσαμε με τον κόσμο της περιοχής για τη συνεχιζόμενη εμπλοκή της χώρας μας. Παρόλο που αρχικά συναντούσαμε μια σειρά ιδεολογήματα, όπως ότι η ΝΑΤΟική παρουσία θα βοηθήσει στην οικονομική ανάπτυξη, ακόμα και στην τουριστική αξιοποίηση της περιοχής, καταφέραμε και τα «χτυπήσαμε», πείθοντας ευρύτερο κόσμο να συμμετέχει στις δραστηριότητες που οργάνωσε το Κόμμα ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την πραγματοποίηση της άσκησης στην Ανδραβίδα.

Πώς εξηγείται, λοιπόν, αυτή η συνύπαρξη του εφησυχασμού με την πηγαία αγωνία, ακόμα και με τη διάθεση για δράση; Μα είναι η ίδια η πραγματικότητα που αντικειμενικά επιδρά στη συνείδηση της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας του. Οι κίνδυνοι είναι εδώ, όσο και να τους κρύβουν. Οσο και να προσπαθούν να πείσουν τα αστικά επιτελεία ότι «δουλεύουν για την ειρήνη», το σαράκι της αμφισβήτησης, της πραγματικότητας που τους διαψεύδει καθημερινά, δεν μπορούν να το ξεριζώσουν.

Πού πρέπει άρα να ρίξουμε εμείς το βάρος, μέσα από την κομματική παρέμβαση; Είναι απαραίτητη η αποκάλυψη των αιτιών που γεννούν τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και πολέμους, με ανάλυση της κατάστασης, με αξιοποίηση των καθημερινών καταιγιστικών εξελίξεων. Δεν αρκεί όμως.

Είναι ανάγκη να αναδειχθεί η στάση που πρέπει να κρατήσει ένας νέος, συνολικά η εργατική τάξη και ο λαός, τόσο σήμερα όσο και στο ενδεχόμενο περαιτέρω όξυνσης της κατάστασης. Γιατί, με μια ευκολία ένας νέος (ή και μεγαλύτερος) άνθρωπος θα σου πει ότι ο πόλεμος γίνεται «για τα συμφέροντα» και όχι για τους λόγους που προσπαθούν να μας πείσουν μέσω της αστικής προπαγάνδας (δήθεν σύγκρουση πολιτισμών, θρησκειών κτλ), όμως ποια είναι αυτά τα συμφέροντα, ποιανών είναι και πώς θα απεμπλακούμε, είναι μια συζήτηση πολύ πιο δύσκολη.

Γιατί χρειάζεται να αναδειχτεί αφενός ότι δεν υπάρχουν κοινά «εθνικά» συμφέροντα, ούτε σε συνθήκες πολέμου, ανάμεσα στην εργατική και την αστική τάξη μιας χώρας. Οτι υπάρχει ένα «μπλεγμένο κουβάρι» ανταγωνισμών, σχέσεις ιμπεριαλιστών, που με την ίδια ευκολία που εμφανίζονται σήμερα ως σύμμαχοι, αύριο θα γίνουν θανάσιμοι εχθροί και αντίστροφα. Είναι χαρακτηριστική η συζήτηση για τη συνεκμετάλλευση με την Τουρκία (υπό ΝΑΤΟική «ομπρέλα») των κοιτασμάτων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, η οποία προχωράει κανονικά, παρά την όξυνση της «έντασης» ανάμεσα στις 2 χώρες.

Πρόκειται για έναν «γόρδιο δεσμό» που δεν λύνεται, αλλά μόνο κόβεται, με την απεμπλοκή της χώρας μια και καλή από το ιμπεριαλιστικό σύστημα, με την εργατική τάξη στην εξουσία. Αυτή η προοπτική εξαρτάται από τη θέση που θα πάρει ο λαός την κρίσιμη στιγμή, πράγμα που «χτίζεται» από σήμερα.

Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου το πιο κομβικό ζήτημα, στο οποίο το Κόμμα μας με το Πρόγραμμά του και τις σύγχρονες επεξεργασίες του, έχει μετρήσει σημαντικά βήματα. Με αυτόν τον τρόπο, θα είμαστε έτοιμοι στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό.