Οι εξελίξεις στη Λατινική Αμερική και η ενίσχυση της αλληλεγγύης με τον λαό της Κούβας βρέθηκαν στο επίκεντρο της εκδήλωσης που πραγματοποίησε η Ελληνική Επιτροπή Διεθνούς Δημοκρατικής Αλληλεγγύης (ΕΕΔΔΑ) την Πέμπτη, με ομιλητή τον Νίκο Σερετάκη, μέλος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκε ο Νίκος Καρανδρέας, πρόεδρος του Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου Φιλίας και Αλληλεγγύης, και την παρακολούθησαν με ενδιαφέρον δεκάδες μέλη και φίλοι της ΕΕΔΔΑ.

Ο Ν. Σερετάκης σημείωσε ότι η Λατινική Αμερική είναι η πιο άνιση περιοχή του κόσμου, με τεράστια ψαλίδα ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς. Γνώρισε επαναστάσεις και επαναστατικά κινήματα, αλλά και τις πιο αιμοσταγείς δικτατορίες. Εγινε συνώνυμο των επεμβάσεων της CIA, των καρτέλ των ναρκωτικών, των ταγμάτων θανάτου και των χιλιάδων αγνοουμένων της Επιχείρησης «Condor», αλλά και σκληρών κοινωνικών αγώνων και εκρήξεων.

Από το «δόγμα Μονρόε» του 1823 κύλησε πολύ αίμα στο αυλάκι για να φτάσουμε σήμερα στο δόγμα «Ντονρόε», όπως το αποκαλεί ο Αμερικανός Πρόεδρος, και τη νέα «Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας» των ΗΠΑ.

Βέβαια, σήμερα τον τόνο στη Λατινική Αμερική δεν δίνει η διαπάλη μεταξύ των αναδυόμενων ΗΠΑ και των αποχωρούντων ευρωπαϊκών μητροπόλεων, αλλά η όξυνση του ανταγωνισμού μεταξύ της ανερχόμενης Κίνας και των ΗΠΑ που έχασαν σημαντικό έδαφος στην περιοχή.

Σε ό,τι αφορά τη Βενεζουέλα, ο ομιλητής μεταξύ άλλων καυτηρίασε τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία, σημειωτέον, ακόμα αναγνωρίζει ως Πρόεδρο της χώρας τον αχυράνθρωπο Γκουαϊδό (!), και επεσήμανε ότι οι εξελίξεις στη χώρα επιβεβαίωσαν πως οι λαοί δεν πρέπει να έχουν καμία εμπιστοσύνη στις αστικές δυνάμεις και στο αστικό κράτος, ούτε σε συμμαχίες με ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ακόμα και απέναντι σε ξένη στρατιωτική εισβολή.

Αναφερόμενος στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα απέναντι στην Κούβα, ο ομιλητής τόνισε ότι η στρατηγική των ΗΠΑ και της ΕΕ, εναλλάσσοντας το μαστίγιο και το καρότο, έχει διαχρονικά σταθερή στόχευση: Τη δημιουργία προϋποθέσεων για την υπονόμευση και τελικά την ανατροπή του σοσιαλισμού.

Ειδικά οι ΗΠΑ έχουν χρησιμοποιήσει κάθε μέσο και τρόπο ενάντια στην Κούβα και στον λαό της: Από τους αεροπορικούς αμερικανικούς βομβαρδισμούς το 1961 και το 1963 μέχρι τις δολοφονίες εθελοντών της καμπάνιας για τον αλφαβητισμό, από τις βομβιστικές ενέργειες το 1961 σε εμπορικά κέντρα της Αβάνας και σε ξενοδοχεία το 1997 μέχρι τις πειρατικές επιθέσεις σε σοβιετικά και κουβανικά καράβια, την τρομοκρατική ενέργεια στο αεροπλάνο της «Cubana» με 73 θύματα, του διαβόητου Καρίγιες, από την ανατίναξη του βελγικού «Λα Κουμπρ» στο λιμάνι της Αβάνας μέχρι τις διαπιστωμένες περιπτώσεις βιολογικού πολέμου, τις αναρίθμητες δολιοφθορές. Και, βέβαια, την ένοπλη επέμβαση στον Κόλπο των Χοίρων και τις εκατοντάδες αποτυχημένες προσπάθειες δολοφονίας του Φιντέλ.

Και, φυσικά, ο πολύπλευρος ασφυκτικός αποκλεισμός που έχουν επιβάλει οι ΗΠΑ στην Κούβα και ο οποίος συνεχίζεται εδώ και 66 χρόνια, παρά τις 32 συνεχείς καταδίκες στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

Ταυτόχρονα ενισχύονται με διάφορους τρόπους αντικουβανικές ομάδες, εξοπλίζονται συμμορίες, χρηματοδοτείται αδρά κάθε είδους υπονομευτική δραστηριότητα.

Η πρώτη κυβέρνηση Τραμπ, υπενθύμισε ο Ν. Σερετάκης, πήρε 243 νέα μέτρα, τα οποία διατήρησε ακέραια η κυβέρνηση Μπάιντεν, με πιο «χοντρό» τη συμπερίληψη της Κούβας στην απαράδεκτη αμερικανική λίστα με τα «κράτη - χορηγούς της τρομοκρατίας», λίγες μέρες πριν την αποχώρηση του Τραμπ από την προεδρία το 2021.

Στη δεύτερη θητεία Τραμπ λαμβάνονται νέα πολύ σκληρά μέτρα, ενώ τον Γενάρη του 2026 ο Αμερικανός Πρόεδρος χαρακτήρισε την Κούβα ...«ασυνήθιστη και εξαιρετική απειλή» για την ασφάλεια των ΗΠΑ και απείλησε με δασμούς κάθε χώρα που της παρέχει πετρελαϊκά προϊόντα, επιδιώκοντας να προκαλέσει ασφυξία στον λαό της.

Παράλληλα εξελίσσεται μια μεθοδευμένη και συστηματική προσπάθεια να αξιοποιηθεί στα υπονομευτικά σχέδια του ιμπεριαλισμού η υπαρκτή πλέον κοινωνική διαστρωμάτωση στην Κούβα.

Η πολιτική για την Κούβα έχει ως επίκεντρο την ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας. Ακόμα και η πρόσφατη «χαλάρωση» των ασφυκτικών μέτρων ενάντια στον εφοδιασμό του νησιού με καύσιμα γίνεται με αυτό το κριτήριο, «επιτρέπεται» δηλαδή η πώληση πετρελαίου στον ιδιωτικό τομέα της Κούβας, όχι όμως στην κυβέρνηση.

Η αποτυχημένη ένοπλη εισβολή στη Βίγια Κλάρα με ταχύπλοο από τη Φλόριντα αποτελεί επικίνδυνο βήμα κλιμάκωσης, στην κατεύθυνση μιας μορφής ένοπλης επέμβασης χαμηλής έντασης.

Μάλιστα οι Αμερικανοί ζητάνε και τα ...ρέστα από τους Κουβανούς γιατί αναχαίτισαν την απόπειρα. Ο Ρεπουμπλικανός βουλευτής Carlos A. Gimenez, της Φλόριντα, ζήτησε την άμεση διερεύνηση της «σφαγής», ενώ ο γενικός εισαγγελέας της Φλόριντα, James Uthmeier, διέταξε έρευνα, δηλώνοντας πως «θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να λογοδοτήσουν αυτοί οι κομμουνιστές»!

Στο ψήφισμα της εκδήλωσης της ΕΕΔΔΑ καταγγέλλεται η κλιμάκωση της επιθετικότητας των ΗΠΑ ενάντια στους λαούς της Λατινικής Αμερικής, με ιδιαίτερο στόχο την Κούβα και τον λαό της, και υπογραμμίζεται η ανάγκη ενίσχυσης της αλληλεγγύης:

«Τα μέτρα της σημερινής κυβέρνησης των ΗΠΑ, όπως εκφράστηκαν στο πρόσφατο διάταγμα της κυβέρνησης Τραμπ, κάνουν ακόμα πιο σκληρό τον εγκληματικό οικονομικό, εμπορικό και χρηματοπιστωτικό αποκλεισμό που διαρκεί ουσιαστικά 67 χρόνια. Αποτελούν μια τεράστια οικονομική πίεση, με στόχο να στραγγαλίσουν κάθε προσπάθεια της κουβανικής κυβέρνησης να αντιμετωπίσει την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί από την έλλειψη πετρελαίου, τροφίμων, φαρμάκων. Είναι μια ακόμα προσπάθεια του ιμπεριαλισμού να διχάσει τον κουβανικό λαό, να αυξήσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια μπροστά στα καθημερινά προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για μια κοινωνική έκρηξη που να οδηγήσει στην ανατροπή της Κουβανικής Επανάστασης.

Ο λαός της Κούβας έχει δώσει όλα αυτά τα χρόνια πολλούς και μεγάλους αγώνες για την επιβίωσή του και, παρά τις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετωπίζει, είναι αποφασισμένος να διατηρήσει τις κατακτήσεις του.

Καλούμε τον ελληνικό λαό, τις λαϊκές, μαζικές οργανώσεις του, να εκφράσουν με κάθε τρόπο την αλληλεγγύη τους στον κουβανικό λαό. Ο λαός της Κούβας και όλοι οι λαοί του κόσμου έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να αποφασίζουν οι ίδιοι για το μέλλον τους, χωρίς πιέσεις, απειλές και εκβιασμούς.

Κάτω τα χέρια από τον λαό της Κούβας! Η Κούβα δεν είναι μόνη της! Ζήτω η διεθνιστική αλληλεγγύη!».