INTIME NEWS

Από εκείνη τη στιγμή και μέχρι σήμερα, με ενορχηστρωτή την κυβέρνηση είναι σε πλήρη εξέλιξη από τη μια το ξέπλυμα της εργοδοσίας και της επιχειρηματικότητας, και από την άλλη η επίθεση στα σωματεία, στις αποκαλύψεις τους και στην οργάνωση της διεκδίκησης.

Πριν ακόμα «κατακάτσουν» οι φλόγες, σαν έτοιμος από καιρό στήθηκε ο μηχανισμός της συγκάλυψης εργοδοτικών ευθυνών, με στόχο να αθωωθεί η πολιτική του κέρδους, που μετατρέπει σε τάφους τους χώρους δουλειάς.

Πρώτοι - πρώτοι, τα κυβερνητικά παπαγαλάκια, αστικά ΜΜΕ και κάτι πρόθυμοι τοπικοί παράγοντες της Θεσσαλίας που έπιασαν τα «πόστα». Μίλησαν για την «κακιά την ώρα», κριμάτισαν τον «αυτοδημιούργητο» επιχειρηματία, το εργοστάσιο «πρότυπο», των σύγχρονων υποδομών και ευρωπαϊκών προδιαγραφών.

Με περισσή χυδαιότητα και κλιμακωτά, απαιτώντας «σιωπητήριο», άρχισαν να κουνούν το δάχτυλο στα Συνδικάτα και στο Εργατικό Κέντρο Τρικάλων, που προειδοποιούσαν.

Λυσσάνε ειδικά με το ΚΚΕ και τα αποκαλυπτικά δημοσιεύματα του «Ριζοσπάστη». Κι αυτό γιατί ξέρουν ότι κάθε σελίδα είναι και ένα ράπισμα στα «ιερά και όσια» της κερδοφορίας που γεννάνε εγκλήματα, κάθε αποκάλυψη γίνεται ανάσα ανακούφισης και φωνή της εργατικής τάξης, που ζει τα ίδια σε κάθε χώρο δουλειάς - καρμανιόλα και γκέτο της εργοδοσίας.

Από τις πρώτες ώρες κυβερνητικά στελέχη και εντεταλμένοι τους έσπευσαν να μιλήσουν για το ...πλήγμα που δέχτηκε μια βιομηχανία - «διαμάντι». Ακόμα δεν είχαν ανασυρθεί όλες οι σοροί, δεν είχε εντοπιστεί η πέμπτη νεκρή εργάτρια, και η πρεμούρα τους ήταν το πώς θα ανακάμψει η «Βιολάντα», αν θα πάρει τις «ασφαλιστικές αποζημιώσεις» για να ορθοποδήσει, μην πάει στράφι η επένδυση.

Εκεί κοντά και κάτι εκλεγμένοι από την Περιφέρεια και τη δημοτική αρχή Τρικάλων, να δηλώνουν τη θλίψη τους για το «δράμα που περνάει ο βιομήχανος», να λένε ότι είναι επιχειρηματίας που «ποτέ δεν σκέφτηκε το κόστος σωστής λειτουργίας».

Πάνω στις στάχτες καθαγίαζαν την επιχειρηματικότητα, επαναλάμβαναν σε «λούπα» το θαύμα του «φούρνου που έγινε αυτοκρατορία», και από κοντά το αντικομμουνιστικό ντελίριο από τους σεσημασμένους της κυβέρνησης. Το κόλπο παλιό: Αφού δεν ξελασπώνεται η σαπίλα τους, παλεύουν να λασπώσουν τον πραγματικό τους αντίπαλο, να ορθώσουν ανάχωμα στη λαϊκή δυσαρέσκεια.

Το πόρισμα της Πυροσβεστικής επιβεβαίωσε τις μαρτυρίες των εργατών, δηλώνοντας ότι «η διαρροή ήταν πολύμηνη, με τα ανιχνευτικά μέσα να καταγράφουν εξαιρετικά υψηλές συγκεντρώσεις προπανίου».

Και ενώ κατατίθενται τέτοια ανατριχιαστικά ευρήματα, αποδεικνύοντας ότι όλα λειτουργούσαν «ρολόι» για τα κέρδη σκάβοντας τον λάκκο των εργατών, εκείνη τη μέρα βρήκε η κυβέρνηση να επιτεθεί στο Εργατικό Κέντρο Τρικάλων και στα Συνδικάτα που προειδοποιούσαν για την παντελή έλλειψη μέτρων υγείας και ασφάλειας. Μάλιστα, τότε ξεκίνησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος το «γαϊτανάκι» με τα μαγειρεμένα στοιχεία για τα «ατυχήματα».

Εκείνη τη μέρα βρήκαν η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα να στήσουν καβγά για το ποιος έχει πιο «ματωμένα χέρια». Μια αποκρουστική εικόνα με εκείνους που κυβέρνησαν και κυβερνούν τη χώρα, κάνοντας «νόμο» το «πάμε κι όπου βγει». Σαν σε ...σκυταλοδρομία οι κυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ τα προηγούμενα χρόνια νομοθετούσαν τις «λευκές αδειοδοτήσεις», δίνοντας το ελεύθερο να λειτουργούν τέτοιες βραδυφλεγείς βόμβες χωρίς ελέγχους, παρά μόνο με κάτι «υπεύθυνες δηλώσεις» του ιδιοκτήτη ότι είναι «νόμιμος».

«Το κράτος δεν φταίει. Αν τηρούνταν οι νόμοι το ατύχημα θα είχε αποφευχθεί»: Αυτή ήταν μία ακόμα ...γραμμή άμυνας της κυβέρνησης.

Βέβαια, το πρόβλημα για άλλη μια φορά αποδείχθηκε ότι δεν είναι η «απουσία του κράτους» και η «παράβαση νόμων», αλλά η ίδια η παρουσία του σάπιου και εχθρικού αστικού κράτους, που με τους νόμους του θωρακίζει την εργοδοσία και το ξεσάλωμά της. Αλλωστε, την ίδια στιγμή το υπουργείο Ανάπτυξης μοίραζε ανακοίνωση επικαλούμενο τον νόμο του 2016 (κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ), σύμφωνα με τον οποίο μπορεί να λειτουργεί μια βιομηχανία και να γίνονται «εκ των υστέρων οι έλεγχοι». Οι ίδιοι οι νόμοι είναι που διαλύουν εργασιακές σχέσεις, κάνουν κανονικότητα τα 13ωρα, ακυρώνουν το έργο της Επιθεώρησης Εργασίας.

Ο πόλεμος στη ζωή της εργατικής τάξης λοιπόν είναι διακηρυγμένος από τους κεφαλαιοκράτες, το κράτος τους, τα κόμματά τους και τα κάθε λογής «υποπόδιά» τους. Είναι πόλεμος τάξης απέναντι σε τάξη.

Με νύχια και με δόντια υπερασπίζονται τον σάπιο κόσμο τους και επιτίθενται σε καθετί που φωτίζει ότι οι εργάτες μπορούν χωρίς αυτούς, ότι όσο υπάρχουν αυτοί θα υπάρχουν και τέτοια εγκλήματα.

Γι' αυτό έβαλαν στο στόχαστρο το ΚΚΕ και την οργανωμένη συλλογική διεκδίκηση. Γιατί το Κόμμα δείχνει τον δρόμο, ότι για να γυρίζουν οι εργαζόμενοι ασφαλείς και ζωντανοί από το μεροκάματο ο αγώνας πρέπει να σημαδεύει στην καρδιά του κτήνους: Το καπιταλιστικό κέρδος. Και να φτάσει μέχρι τέλους: Στην ανατροπή του!