Εχουμε συνηθίσει να ακούμε και να μιλάμε για την κρισιμότητα κάθε εκλογικής αναμέτρησης, κάθε εργατικού συνεδρίου, κάθε διαδικασίας στην οποία αναμετρούνται δύο διαφορετικά - σε πλασματική ή πραγματική βάση - σχέδια.

Στο 33ο Συνέδριο του ΕΚΑ η συμπυκνωμένη πλέον πείρα και πραγματικότητα δεν αντέχει πολλές ερμηνείες, γιατί πραγματοποιείται την ώρα που κυβερνήσεις και αφεντικά προετοιμάζουν απροκάλυπτα πολέμους, νομοθετούν εργασιακούς και κοινωνικούς Μεσαίωνες, συνυπογράφουν με απονομιμοποιημένους εργατοπατέρες την ολοκληρωτική μας παράδοση στα χέρια της εργοδοσίας.

Στις 7-8 Φλεβάρη θα συγκρουστούν αντικειμενικά δύο αντιπαραθετικές αντιλήψεις. Αυτή που βρέθηκε συνολικά απέναντι σε κάθε απόπειρα κονιορτοποίησης της ζωής και της αξιοπρέπειας, σήκωσε και θα σηκώνει οργανωμένα ανάστημα όπου υπήρξε αδικία, και από την άλλη όλοι αυτοί που έκαναν τα πάντα για να τρομοκρατήσουν και να απογοητεύσουν τους εργαζόμενους, μακριά από την πραγματικότητα και κυρίως μακριά από τα σωματεία τους. Είναι ανάγκη (και) στο μεγαλύτερο Εργατικό Κέντρο της χώρας να φύγει ξανά «από τα κάτω» το μήνυμα ότι όλοι αυτοί θα έχουν αντίπαλο.

Κάθε τίμιος σύνεδρος που πνίγεται από τη διαχειριστική τους αντίληψη, κάθε αγωνιστής που παλέψαμε πλάι πλάι, κάθε πραγματικός συνδικαλιστής της από δω πλευράς, να σηκώσει ανάστημα και να ενισχύσει τις δυνάμεις της ΔΑΣ. Εχουμε πολλά να κάνουμε και θα τα κάνουμε τώρα.