Στις μέρες μας βλέπουμε μια αλματώδη αύξηση, ποσοτικά και ποιοτικά, των πολεμικών συρράξεων σε παγκόσμιο επίπεδο. Συμμαχίες αλλάζουν άρδην και πρώην φίλοι μπορούν να γίνουν εχθροί σε ένα μέτωπο ή/και ταυτόχρονα να παραμείνουν φίλοι σε άλλο, πράγμα που δείχνει έμπρακτα πως το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα ή συμμάχους, παρά μόνο ακολουθεί το οικονομικό συμφέρον - όπου κέρδος και πατρίς.

Η κατάσταση θυμίζει αρκετά την κατάσταση προ του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και σε αυτό το πλαίσιο είναι σημαντική η μελέτη της έκδοσης του Κόμματος για τη Μικρασιατική Καταστροφή, όχι μόνο για να δούμε πώς έδρασαν οι αστικές τάξεις και οι κυβερνήσεις τους, όχι μόνο για τα αποτελέσματα της δράσης αυτής, αλλά και για να δούμε πώς έδρασε ή έπρεπε να δράσει το Κόμμα και να βγάλουμε πολύτιμα συμπεράσματα για το - ίσως όχι και τόσο μακρινό - μέλλον.

Αυτή η έντονη ενδοαστική διαμάχη έχει επηρεάσει και το ήδη αδύναμο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα, είτε λόγω λάθους θεωρητικών αναλύσεων και αυταπατών είτε - και αυτό παίζει σημαντικό ρόλο - χρηματοδοτήσεων ή/και εξαγοράς, όπως κάνει η Ρωσία για παράδειγμα, ποδοσφαιρικών ομάδων, συνδέσμων ή ακόμα και κινημάτων που μπορούν να ανήκουν σε όλο το πολιτικό φάσμα (από δήθεν κομμουνιστικά μέχρι ακροδεξιά).

Τέτοια εμπειρία χρηματοδότησης για προώθηση συγκεκριμένων πολιτικών, για παράδειγμα, υπάρχει και από το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ). Πριν κάμποσα χρόνια έτυχε να ταξιδέψω σε κάποια υποσαχάρια αφρικανική χώρα που σχεδόν καμία σχέση δεν έχει με την Ελλάδα. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι διάφοροι φορείς και κόμματα της χώρας όχι μόνο γνώριζαν καλά την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, αλλά υπεράσπιζαν σθεναρά την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ έναντι του ΚΚΕ, παραδεχόμενοι ότι δέχονταν «βοήθεια» από το ΚΕΑ και το ίδρυμα «Ρόζα Λούξεμπουργκ».

Εδώ μπορούμε να καταλάβουμε τον πόλεμο που δέχεται το Κόμμα σε διεθνές επίπεδο, την τρομερή δουλειά που κάνει το ίδιο, με την πολιτική μας να ξεπερνά κατά πολύ τα σύνορα αλλά και να καταλάβουμε ότι όχι πάντα, αλλά πολλές φορές οι αντιπαραθέσεις, τα εμπόδια, οι επιθέσεις που δεχόμαστε κάθε άλλο παρά αθώες είναι.

Στο ίδιο πλαίσιο έρχονται να ενταχθούν εν μέρει και τα γεγονότα του καλοκαιριού στη Σύρο και γενικά. Παρόλο που είμαστε «εμείς και εμείς», όπως λένε, πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που λειτουργούν συναισθηματικά (και γι' αυτό εύκολο να πέσουν σε παγίδες), ευκολόπιστοι, αλλά και κάποιοι που δουλεύουν με σχέδιο.

Ενα ρατσιστικό σύνθημα, που φωνάχτηκε δήθεν ως κάτι αθώο και που αργότερα προσπάθησαν να το καλύψουν, εξαφανίζοντάς το από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (ΜΚΔ), έφτασε αργότερα να το φωνάζουν περήφανα οι ίδιοι που προσπάθησαν να το καλύψουν με δικαιολογίες, μπροστά στο δημαρχείο και μπροστά σε πλήθος κόσμου, ενώ ταυτόχρονα ξεδιπλωνόταν μια πανελλαδική επίθεση κατά του Κόμματος από διάφορες πλευρές και ενεργοποιούνταν ο αντιρατσιστικός νόμος. Εδώ να θυμηθούμε το κατά πόσο ενεργοποιήθηκε ο νόμος αυτός κατά των φασιστών, για τους οποίους η κυβέρνηση έλεγε ότι ψηφίστηκε, και το πώς για άλλη μια φορά η στάση του Κόμματος, όταν αυτός ψηφιζόταν, αποδείχθηκε σωστή.

Πολλοί, δήθεν φιλοπαλαιστινιακοί μετατράπηκαν εν μία νυκτί, χωρίς πολλές - πολλές δικαιολογίες, σε αντι-εβραίους, με γενικεύσεις, επιθέσεις στα ΜΚΔ κατά ολόκληρου του ισραηλινού λαού, άρνηση συμμετοχής σε εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό λαό επειδή δεν υιοθετήθηκαν ρατσιστικά συνθήματα και γενική και άκριτη υιοθέτηση εθνικιστικών παλαιστινιακών θέσεων. Αυτά μόνο τοπικά, σε μια τόσο μικρή κοινότητα όπως αυτή της Σύρου.

Η Κομματική Οργάνωση στο νησί, αν και ανέτοιμη αρχικά να δεχτεί μια επίθεση της έκτασης που δέχτηκε, έδρασε σωστά και κέρδισε έδαφος διαχωρίζοντας τη γραμμή της, ανοίγοντας πολιτική αντιπαράθεση, αλλά και ταυτόχρονα παρεμβαίνοντας ή δείχνοντας αλληλεγγύη όπου και όπως χρειαζόταν. Καταφέραμε να κάνουμε τη φωνή μας να ακουστεί και να αναπαραχθεί σε πολύ μεγαλύτερο κύκλο από αυτόν που έχουμε, και ταυτόχρονα να συσπειρώσουμε γύρω μας πολλές, ακόμα και από τις πιο «χαλαρές» επιρροές μας κόντρα σε ένα κύμα ακρότητας και μίσους που έδειχνε να τροφοδοτείται και να θεριεύει χωρίς σταματημό. Παρ' όλα αυτά, ο αρχικός αιφνιδιασμός μας δείχνει ότι πρέπει να δουλέψουμε ακόμα περισσότερο την ετοιμότητά μας στη λήψη αποφάσεων και δράσης η οποία πρέπει να είναι ευέλικτη, πολυεπίπεδη και συχνά με μια δόση φαντασίας / δημιουργικότητας.

Η Σύρος δεν είναι «απλά ένα νησάκι» όπου δεν συμβαίνει τίποτα. Το αντίθετο, πολλά συμβαίνουν και πολλά μπορούν να συμβούν ανά πάσα στιγμή. Αυτό το είδαμε και το περασμένο καλοκαίρι αλλά και παλιότερα, με τη δημιουργία και τις επιθέσεις ακροδεξιών ομάδων, με επιθέσεις εναντίον εργαζομένων που διεκδικούσαν τα δικαιώματά τους ή οργανωμένους τραμπούκους σε πορείες, ακόμα και οργανωμένα και προσχεδιασμένα έκτροπα κατά τη διάρκεια Δημοτικών Συμβουλίων. Υπάρχουν δυνάμεις που δουλεύουν υπόγεια, ξεχωριστές αλλά με διαύλους επικοινωνίας μεταξύ τους, πράγμα που άρχισε από τον καιρό που η τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ υπέγραφε συμφωνίες με την κυβέρνηση των ΗΠΑ, μετατρέποντας την Ελλάδα από την Αλεξανδρούπολη μέχρι τη Σούδα σε ένα απέραντο ορμητήριο αμερικανικών συμφερόντων και αμερικανικά πολεμικά πλοία επισκέπτονταν το νησί.

Μόνο και μόνο αυτά τα γενικά παραδείγματα δείχνουν πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα - την ώρα που κάποιοι παίζουν μικροπολιτικά παιχνίδια για να βγάλουν κάτι παραπάνω, θα λέγαμε, από τα «προς το ζην». Μας δείχνουν πόση δουλειά έχουμε μπροστά μας, με ποιους έχουμε να τα βάλουμε και τι πρέπει να κάνουμε, όσο κι αν τα πράγματα φαίνονται ήσυχα επιφανειακά.

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, πρέπει να φροντίσουμε ως Κόμμα και ως Οργάνωση όχι μόνο να είμαστε ανοιχτοί στην κριτική και αυτοκριτική, αλλά να την ενθαρρύνουμε κιόλας. Αυτή ειδικά η κομμουνιστική αρετή μπορεί να μας βοηθήσει να εντοπίζουμε και να αλλάζουμε άμεσα - πράγμα σημαντικότατο σε κρίσιμες καταστάσεις - λάθος αποφάσεις και κατευθύνσεις.

Η διαφύλαξη της σωστής λειτουργίας του Κόμματος στις σημερινές, σχετικά απλές συνθήκες είναι αυτό που θα δώσει το «βήμα» στις αυριανές, πιο πολύπλοκες. Πολλά από τα λάθη που εντοπίσαμε στις αναλύσεις μας για τα σοσιαλιστικά κράτη ξεκίνησαν από μικρές παρεκκλίσεις, λάθη, καταπατήσεις καταστατικών αρχών. Τώρα λοιπόν είναι η ώρα ο καθένας μας ξεχωριστά και όλοι ως σύνολο να είμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας και να χτίσουμε ένα Κόμμα ακόμη πιο δυνατό, ακόμη πιο σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό!