Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στη Μέση Ανατολή, η γενοκτονία σε βάρος του παλαιστινιακού λαού αλλά και η ηρωική του αντίσταση, καθιστούν επιτακτικό τον προβληματισμό σχετικά με την πολιτική του Κόμματος όσον αφορά την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους. Αναφέρομαι στη θέση για τα δύο κράτη με αναγνώριση των συνόρων του 1967. Η δημιουργία παλαιστινιακού κράτους στη Δυτική Οχθη και στη Λωρίδα της Γάζας, σε εδάφη δηλαδή που μέχρι το 1967 ανήκαν αντίστοιχα στην Ιορδανία και στην Αίγυπτο, σημαίνει αποδοχή της ισραηλινής κατοχής της Παλαιστίνης και της εκδίωξης του παλαιστινιακού λαού από την πατρίδα του. Η Παλαιστίνη είναι το σημερινό Ισραήλ και το σύνθημα «Ελεύθερη Παλαιστίνη» δεν έχει κανένα νόημα όταν αναγνωρίζονται τα σημερινά σύνορα του Ισραήλ. Αλλωστε, η βιωσιμότητα ενός κράτους που θα αποτελείται από δύο τμήματα χωρίς γεωγραφική συνέχεια, όταν μάλιστα ανάμεσά τους παρεμβάλλεται το Ισραήλ, είναι κάτι περισσότερο από επισφαλής. Η θέση για τα δύο κράτη, άσχετα αν την αποδέχονται τα παλαιστινιακά αστικά κόμματα, δεν είναι μόνο απαράδεκτη υποχώρηση, αλλά δεν είναι και βιώσιμη. Η θέση του ΚΚΕ πρέπει να είναι σαφής και κατηγορηματική: Ενα παλαιστινιακό κράτος με επικεφαλής την εργατική τάξη. Και επειδή φυσικά κάποιοι θα θέσουν το ερώτημα για το μέλλον του «λαού» του Ισραήλ, η απάντηση είναι απλή. Δεν υπάρχει λαός, υπάρχουν έποικοι οι οποίοι διαχρονικά αρπάζουν την παλαιστινιακή γη, σήμερα στη Δυτική Οχθη, τις προηγούμενες δεκαετίες στην υπόλοιπη Παλαιστίνη. Ολοι οι πολίτες αυτού του κράτους, άνδρες και γυναίκες, υπηρέτησαν στον στρατό, είναι δηλαδή συνένοχοι σε όλα τα εγκλήματα πολέμου που έχουν διαπραχθεί διαχρονικά από το κράτος - δολοφόνο. Οι δημοσκοπήσεις που γίνονται δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία αυτού του «λαού», σχεδόν το σύνολό του, θεωρούν ότι στη Γάζα δεν χρησιμοποιήθηκε επαρκής βία! Απαιτούν δηλαδή ένταση της γενοκτονίας! Αν κάποιοι από αυτούς θελήσουν να ζήσουν σε ένα μελλοντικό παλαιστινιακό σοσιαλιστικό κράτος, υπόθεση απίθανη, ας μείνουν. Οι υπόλοιποι να επιστρέψουν στις πατρίδες τους. Και επειδή ορισμένοι κάνουν παραλληλισμούς με τη ναζιστική Γερμανία και αναρωτιούνται αν θα έπρεπε και ο γερμανικός λαός να θεωρείται υπεύθυνος στο σύνολό του για τα εγκλήματα του ναζισμού, πρέπει κάποιος να θυμίσει σε όλους αυτούς ότι οι Γερμανοί δεν ήταν έποικοι στη Γερμανία... Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπήρχε απόφαση του ΟΗΕ που χαρακτήριζε τον σιωνισμό ιδεολογία την οποία ασπάζεται ολόκληρο το αστικό πολιτικό φάσμα του Ισραήλ, έκφανση του φασισμού, απόφαση που φυσικά μετά το 1990 και την αλλαγή των συσχετισμών ανακλήθηκε... Είναι επίσης περισσότερο από αναγκαίο και επιτακτικό το ΚΚΕ να καταδικάσει κατηγορηματικά και χωρίς περιστροφές τη στάση που κράτησε το 1948 η τότε σοβιετική ηγεσία, η οποία συμφώνησε στην ίδρυση του εβραϊκού κράτους και προχώρησε στην άμεση αναγνώρισή του, ενώ είχε παραβιαστεί ακόμη και αυτή η απαράδεκτη απόφαση του ΟΗΕ για την ίδρυση δύο κρατών. Υποστήριξε δηλαδή, και μάλιστα χωρίς προσχήματα, τα σχέδια των ιμπεριαλιστών και των σιωνιστών.

Οσον αφορά τις επεξεργασίες του Κόμματος έως το 23ο Συνέδριο, πρέπει να εξεταστούν ιδιαίτερα οι αλλαγές στο Σοβιετικό Σύνταγμα το 1936 και η εξαφάνιση των Σοβιέτ, σε σχέση και με την επικράτηση το 1935, στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνής, της οπορτουνιστικής γραμμής των λαϊκών μετώπων, που οδήγησαν στον εκφυλισμό και την τελική διάλυσή της. Η σημασία των κοσμοϊστορικών (με την αρνητική έννοια) αυτών γεγονότων σκόπιμα και συστηματικά υποβαθμίζεται στους προβληματισμούς του Κόμματος, ενώ στρέφεται η προσοχή στις αναπόφευκτες συνέπειές τους (20ό Συνέδριο, μεταρρυθμίσεις Κοσίγκιν, ευρωκομμουνισμός, περεστρόικα κ.λπ.), οι οποίες ουσιαστικά παρουσιάζονται αποσπασμένες από ό,τι είχε προηγηθεί στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Η ανάδειξη του πραγματικού ρόλου της τότε σοβιετικής ηγεσίας, τόσο στην υπονόμευση της εξουσίας της εργατικής τάξης στη Σοβιετική Ενωση όσο και στον εκφυλισμό και την ιδεολογική και πολιτική χρεοκοπία του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ουσιαστική κατανόηση της πορείας που ακολούθησε η ταξική πάλη στην ΕΣΣΔ και της τελικής ήττας της εργατικής τάξης, κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει.