Τους συμμετέχοντες καλωσόρισε ο Θωμάς Κατσιούλας, Γραμματέας της Τομεακής Επιτροπής Μαγνησίας του ΚΚΕ, και επεσήμανε για τον Μίκη Θεοδωράκη: «Αναμφίβολα το μεγαλειώδες έργο του δεν μπορεί να χωρέσει μέσα σε στενά χρονικά πλαίσια. Ταξιδεύει μέσα στον χρόνο αέναα, θυμίζοντάς μας ότι το έργο μεγάλων καλλιτεχνών που συνειδητά στρατεύτηκαν με το αγωνιζόμενο γίγαντα λαό, που έπλασαν καλλιτεχνικά και μουσικά τους αγώνες του για την κοινωνική απελευθέρωση, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, δεν μπορεί παρά να ταξιδεύει "στις λεωφόρους του μέλλοντος", γιατί η υπόθεση του ΚΚΕ, η επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας, έρχεται από πολύ μακριά και τραβάει πολύ μακριά.

Σε αυτούς τους μεγάλους σκοπούς θέλουμε να ανταποκριθούμε ως Κόμμα, με κεντρικό ζήτημα του 22ου Συνεδρίου του Κόμματος "ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό!", το οποίο θα γίνει σε λίγες ημέρες».

Αναφερόμενος στις εξελίξεις τόνισε ότι «ζούμε σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας. Ολα τα σημάδια της πολιτικής και κοινωνικής ζωής "στέλνουν" μήνυμα κλιμάκωσης της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας, οι δεκάδες ενεργές πολεμικές εστίες στέκουν εκεί, μεγαλώνουν και μας θυμίζουν ότι οι ανταγωνισμοί των "ισχυρών" είναι ανειρήνευτοι, οξύνονται και διαπερνούν κάθε πτυχή της καθημερινότητας της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων».

Και κατέληξε: «Εμείς, οι νέοι κομμουνιστές, που μεγαλώσαμε και γαλουχηθήκαμε σε καιρούς που ο άνεμος της αντεπανάστασης "θέριζε" τα πάντα, σε περίοδο προσωρινής ήττας, αλλά και οι προηγούμενες γενιές, που ζήσανε την προσπάθεια οικοδόμησης της πρώτης σοσιαλιστικής κοινωνίας, δεν σταματάμε ποτέ να ανατρέχουμε στο έργο του Μίκη.

Γιατί εκεί συναντάμε τη ζεστασιά της Ιστορίας που γράφτηκε από την πάλη των λαών σε περιόδους επαναστατικά θυελλώδεις, σε εποχές με καμπές της ταξικής πάλης όπως ο Δεκέμβρης του '44, όπου ο Μίκης συμμετείχε ο ίδιος και είχε πει χαρακτηριστικά: "Η μάχη του Δεκέμβρη με ατσάλωσε πρώτα απ' όλα ως άνθρωπο, όπως κάθε πόλεμος στον οποίο αναγκάζεται κανείς να πάρει μέρος για να υπερασπίσει τα ιδανικά του".

Στις σημερινές δύσκολες συνθήκες όπου διεξάγουμε την πάλη μας, το έργο του και η ζωή του είναι καθοδήγηση για δράση».

Ακολούθησε ομιλία από τον Ανδρέα Μαράτο, διδάκτορα Φιλοσοφίας, μεταδιδακτορικό ερευνητή, ζωγράφο και συγγραφέα, ο οποίος τόνισε ότι «με την πεποίθηση της ηθικής υπεροχής της ιδεολογίας του, τον δημιουργικό του οίστρο και τη στέρεη μουσική του παιδεία» ο Μίκης Θεοδωράκης «υποστήριξε σθεναρά πως το τραγούδι μπορούσε να εμπνεύσει, να ενώσει και να αφυπνίσει τον ελληνικό λαό, να λειτουργήσει ως φορέας συλλογικής μνήμης, αντίστασης και μέθεξης. Θεωρούσε αξεπέραστο στην Ιστορία της μουσικής τον ρόλο της μελωδίας».

Ιδιαίτερη συγκίνηση προσέφεραν στο κοινό η Ιωάννα Φόρτη, μέτζο σοπράνο με διαρκή συμμετοχή σε παραγωγές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ερμηνεύοντας αγαπημένα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, και ο Αχιλλέας Γουάστωρ που την συνόδευσε στο πιάνο.