Χρειάζεται ακόμα καλύτερα να δούμε το πώς θα ανοίγουμε τη συζήτηση πλατιά στον κόσμο ότι η στροφή στην πολεμική οικονομία δεν είναι απλά μια ακόμα προσπάθεια των καπιταλιστών όπως το «πράσινο new deal» για να ξεπεραστεί η νέα διαφαινόμενη κρίση, αλλά αναπόσπαστο στοιχείο των τεράστιων και ασυμβίβαστων ανταγωνισμών τους, για να κατανοείται και το γεγονός ότι το ενδεχόμενο μιας μεγαλύτερης και γενικευμένης σύγκρουσης πλησιάζει ολοένα και πιο επικίνδυνα. Αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει την προηγούμενη εκτίμηση του Κόμματος ότι διανύουμε πιθανώς την πιο κρίσιμη δεκαετία του αιώνα, μια δεκαετία που πιθανότατα θα δημιουργήσει εκείνες τις συνθήκες, που θα εμφανιστούν ανεξάρτητα αν εμείς τις επιδιώκουμε ή ο αντίπαλος προσπαθεί τις αποφύγει, ως ένα αντικειμενικό γεγονός, δηλαδή συνθήκες επαναστατικές, πρωτόγνωρες για όλους μας, μέσα στις οποίες θα δράσουμε και θα επιδιώξουμε να επιδράσουμε, να τις καθορίσουμε ώστε να φέρουμε εις πέρας τον ιστορικό μας ρόλο.

Αρα, και έχοντας το παραπάνω στο μυαλό μας, επιδιώκουμε από σήμερα να συγκεντρώνουμε δυνάμεις στην κατεύθυνση της τελικής αναμέτρησης με τον αντίπαλο, και αυτό πρέπει να κατανοείται και να αφομοιώνεται από τις δυνάμεις μας, πρώτα και κύρια από τα στελέχη μας, ως μια φυσική και ενιαία εξέλιξη του αγώνα που δίνουμε σήμερα σε μη επαναστατικές συνθήκες, ως φυσικό επακόλουθο της επαναστατικής ιδεολογίας που υπερασπιζόμαστε.

Σήμερα, πατώντας πάνω στα βήματα που έχουμε κάνει όλα τα προηγούμενα χρόνια με τις Αποφάσεις των Συνεδρίων και τις επεξεργασίες του Κόμματος, με καλύτερο τρόπο στεκόμαστε, συζητάμε και ξεδιπλώνουμε τις θέσεις του Κόμματος, χωρίς να σημαίνει όμως ότι αυτό είναι αρκετό. Είναι αλήθεια ότι δώσαμε μάχη σκληρή, πολιτική - ιδεολογική, ψυχοφθόρα, με μεγάλο κόστος, αλλά παρακαταθήκης για τη μη συμμετοχή μας σε αστική διακυβέρνηση. Σήμερα όμως, σε συνθήκες όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, με τη μετατροπή της οικονομίας σε πολεμική, με όλους τους ιμπεριαλιστές να ετοιμάζονται για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, δεν φτάνει να μένει η συζήτηση στη μη συμμετοχή μας σε μια κυβέρνηση αστικής διαχείρισης, ή ότι γενικά χρειάζεται να δυναμώσει ο αγώνας, αλλά αποκτά ιδιαίτερη σημασία να εξηγήσουμε στον κόσμο ότι αυτό το σύστημα έχει μόνο αδιέξοδα, δεν παίρνει γιατρειά και μόνο ανατρέπεται, να φωτίσουμε πλευρές της νέας κοινωνίας. Και η συζήτηση που κάνουμε αυτή την περίοδο και με αφορμή τις Θέσεις έρχεται να πάει αυτή την κουβέντα ένα βήμα παραπέρα για το τι σημαίνει ανατροπή, τι είναι η επανάσταση.

Μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι στα μεγάλα ζητήματα που αντιμετωπίσαμε ανταποκριθήκαμε και υπάρχει θετικό πρόσημο. Ανταποκριθήκαμε γιατί πήγαμε με μια μεθοδολογία που έχει αποδειχθεί στην πράξη ότι είναι σωστή. Ενιαία συζήτηση, έγκαιρη προετοιμασία, καλή μελέτη του εκάστοτε θέματος, από τα πάνω προς τα κάτω, πλατιά συζήτηση με τον περίγυρο, όπως κάνουμε και αυτή την περίοδο με τις Θέσεις. Αρα, με έναν τρόπο και σύντομα χρειάζεται να ενταχθεί αυτός ο τρόπος ακόμα καλύτερα στην καθημερινότητά μας, στον τρόπο καθοδήγησης, στη συνολική οργάνωση της δουλειάς.

Το γεγονός ότι οι επαναστατικές συνθήκες έχουν ως προϋπόθεση ότι ασυνήθιστα πλατιές λαϊκές μάζες κατεβαίνουν στους δρόμους με διάθεση να συγκρουστούν στα ίσα, και δεν έχουν διάθεση να κυβερνηθούν, σημαίνει ότι το Κόμμα σήμερα, σε συνθήκες όξυνσης των ανταγωνισμών, πρέπει να είναι σε θέση να ηγηθεί στα όποια λαϊκά ξεσπάσματα, να είναι σε θέση να καλλιεργεί μέσα και από την επιλογή των κατάλληλων αιτημάτων αιχμής τη μη εμπιστοσύνη σε οποιαδήποτε αστική διακυβέρνηση, εκτιμάμε ότι τυχαία γεγονότα μπορεί να οδηγήσουν σε απότομα ξεσπάσματα και κάποια τα έχουμε ζήσει ήδη, κάτω από τη συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση που υπάρχει. Είναι σίγουρο ότι αυτή η κατάσταση θα πολλαπλασιαστεί από την προσπάθεια της άρχουσας τάξης να υπηρετήσει τη στροφή στην πολεμική οικονομία, που αντικειμενικά θα περιλαμβάνει μέτρα θωράκισης της οικονομίας όπως ήταν το νομοσχέδιο για το 13ωρο, μέτρα καταστολής.

Η προσπάθεια αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού, της αμαρτωλής σοσιαλδημοκρατίας, αντικειμενικά έχει τις προεκτάσεις της στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, μέσα στο οποίο προσπαθεί να καλλιεργήσει στην εργατική τάξη και στον λαό την κυβερνητική εναλλαγή, τη λογική του μικρότερου κακού, την αναποτελεσματικότητα του αγώνα, στο ίδιο το περιεχόμενο των σωματείων, το αν ένας αγώνας σε ένα εργοστάσιο πρέπει να ασχολείται με τον πόλεμο, αν μπορεί και πρέπει ένα σωματείο να ασχολείται με ζητήματα έξω από τον εργασιακό του χώρο, όπως Παιδεία - Υγεία κ.τ.λ. Και επηρεάζουν έναν κόσμο. Δεν είναι νέα στοιχεία, παλιά είναι, αλλά η στροφή στην πολεμική οικονομία σημαίνει γι' αυτές τις δυνάμεις που διαχρονικά βάζουν πλάτη στο να προχωρήσουν οι αστικές επιδιώξεις, ότι θα σκληρύνουν την πολεμική τους απέναντί μας, θα πάρουν μέτρα χέρι χέρι με την εργοδοσία για να στοιχήσουν την εργατική τάξη με τα συμφέροντα της μίας ή της άλλης μερίδας της αστικής τάξης, για να ανακόψουν τις όποιες θετικές διεργασίες αποτυπώνονται στο κίνημα με τη δημιουργία νέων σωματείων, με το δυνάμωμα αυτών που επηρεάζουμε ήδη, με την αλλαγή του συσχετισμού δύναμης σε Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες. Θα αποτελέσει δηλαδή πεδίο ακόμα πιο σκληρής πολιτικής - ιδεολογικής αντιπαράθεσης και θα εκφράζεται όλο και πιο έντονα το τι σωματεία χρειάζονται, με τι προσανατολισμό. Γιατί από τη μια έχουν αναπτυχθεί αγώνες σε χώρους εργασίας, αυτοί επιδρούν θετικά σε ευρύτερες μάζες εργαζομένων, βοηθάνε στο να ανοίξει ανώριμα μια συζήτηση σήμερα και σε άλλους χώρους για την ανάγκη ύπαρξης σωματείων, και αυτό δημιουργείται από τη δική μας παρέμβαση, και από την άλλη αυτές οι δυνάμεις παρεμβαίνουν σε χώρους σημαντικούς όπου δεν έχουμε καταφέρει να αποκτήσουμε καλή επαφή με έναν κόσμο, μαζί με την εργοδοσία «αλά μπρατσέτα» και ανοίγουν τη συζήτηση αυτοί στο να φτιαχτεί σωματείο κάτω από τη λογική που έχουν.

Θεωρώ ότι το επόμενο διάστημα θα πρέπει να εξειδικεύσουμε ακόμα περισσότερο την παρέμβασή μας στις εργαζόμενες γυναίκες, από την άποψη ότι η στροφή στην πολεμική οικονομία θα στρέψει τα βλέμματα των καπιταλιστών σε αυτά των γυναικών που εξασφαλίζουν μια μεγαλύτερη σιγουριά στην παρουσία τους σε περίοδο σύγκρουσης σε σχέση με αυτά των αντρών που θα είναι στο μέτωπο, άρα είναι πιθανό να αλλάξει και αρκετά η σύνθεση του προσωπικού μέσα σε ολόκληρα εργοστάσια. Πρέπει να το λάβουμε υπόψη, σίγουρα το βλέπει και ο αντίπαλος.

Η όλη συζήτηση που έχουμε ανοίξει τα τελευταία χρόνια με τα μαθήματα, τις Αποφάσεις της ΚΕ, με τις Θέσεις του Συνεδρίου τώρα, έχουν να μας βγάλουν μόνο προς τα εμπρός στον βαθμό που αυτές γίνονται κτήμα των ΚΟΒ αλλά και του κάθε συντρόφου. Θεωρώ ότι οι Θέσεις του Συνεδρίου έρχονται να αποκρυσταλλώσουν και να πάνε ένα βήμα παρακάτω, ως λογική συνέχεια, όλες τις προηγούμενες Αποφάσεις των Συνεδρίων.