Συμφωνώ στο σύνολό τους με τις Θέσεις της ΚΕ για το 22ο Συνέδριο.

Η ιδεολογική θωράκιση όλων των κομματικών μελών είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να καταφέρουμε το βασικό καθήκον που αποτυπώνεται στις θέσεις του Συνεδρίου, δηλαδή την ανάγκη το Κόμμα να εναρμονιστεί πλήρως και με πιο γρήγορους και αποτελεσματικούς ρυθμούς με το επαναστατικό του Πρόγραμμα και το Καταστατικό του, να είναι πραγματικά «κόμμα έτοιμο για όλα», καθοδηγητής της πάλης του λαού μας για τον σοσιαλισμό.

Είναι κομβικής σημασίας πώς λειτουργεί κάθε κρίκος η Τομεακή Επιτροπή, ΚΟΒ, Κομματική Ομάδα, με τέτοιους όρους, πώς εντάσσει στη μάχη όλα τα κομματικά μέλη πρώτα και κύρια, τους οπαδούς - φίλους, μελετώντας τον χώρο δράσης, την παρέμβαση των άλλων δυνάμεων, της εργοδοσίας, πώς δένει το γενικό με το ειδικό και το αντίστροφο.

Είναι απαραίτητο ο ίδιος ο σχεδιασμός της ΚΟΒ, της Κομματικής Ομάδας να λαμβάνει υπόψιν ότι μαζί με τα οξυμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι με τους χαμηλούς μισθούς, τα ξεχειλωμένα ωράρια, τα προβλήματα στα σχολεία των παιδιών τους κ.ά., η εργοδοσία παρεμβαίνει πολύμορφα και δηλητηριάζει τις συνειδήσεις των εργαζομένων. Οπως τα ζητήματα καριέρας, σεμινάρια για δήθεν ελευθερίες και συμπερίληψη, παροχές εταιρειών όπως τεράστια γραφεία με γυμναστήρια και κομμωτήρια, αξιολογήσεις που επιδιώκουν να στοιχηθούν οι εργαζόμενοι στις στοχεύσεις των εταιρειών κ.ά. Αν δεν σχεδιάζουμε λαμβάνοντας πώς επιδρούν αυτά στους εργαζόμενους, πώς απαντάνε και στέκονται οι δυνάμεις μας σε έναν χώρο μπροστά σε αυτά, τότε θα μένει λειψή η παρέμβασή μας. Τα όποια βήματα που θα μετράνε οι εργαζόμενοι δεν θα είναι στέρεα και οι σύντροφοί μας θα δυσκολεύονται να δράσουν.

Για παράδειγμα, οι κομμουνιστές παρεμβαίνουμε -και σωστά- άμεσα για κάθε θέμα που προβληματίζει, που υπάρχει σε έναν χώρο. Με τρόπο που κάθε φορά κρίνουμε ότι βοηθάει, μια κινητοποίηση, μια σύσκεψη, μια ανακοίνωση κ.λπ. Το προηγούμενο διάστημα, μπροστά στην εξέλιξη μιας εταιρείας να προβάλει ως ευκαιρία την στροφή στην πολεμική οικονομία, άμεσα βγήκε κομματική ανακοίνωση, κάτι που δεν ήταν κατακτημένο το προηγούμενο διάστημα. Ομως εδώ θα πρέπει να εξετάζουμε καλύτερα το εξής ζήτημα. Την πείρα και την κατάσταση των συντρόφων. Πώς εξοπλίζονται οι δυνάμεις μας, τι θα διευκολύνει ώστε να ανοίξουν την αντιπαράθεση. Nα σκεφτούμε δηλαδή ότι δεν αρκεί μια ανακοίνωση για να δώσουμε με καλούς όρους την αντιπαράθεση, να πάρουμε μέτρα όπως συνεργασίες με τους συντρόφους μέσα στον χώρο, ακόμα και ειδική συνέλευση της ΚΟΒ, να καλέσουμε τους οπαδούς μας μπροστά σε αυτή την εξέλιξη, να δώσουμε συνέχεια. Με ματιά στο τι θα μας βγάλει μπροστά.

Βασικό επίσης είναι να υπάρχει μετά από κάθε μάχη, για το πώς δράσαμε, τι βοήθησε, πώς συνεχίζουμε. Φυσικά αυτό θέλουμε να αγκαλιάζει ευρύτερα κόσμο και να συζητάμε πλατιά τα συμπεράσματα μιας μάχης. Ομως πολλές φορές αυτή η εκτίμηση δεν φτάνει ούτε στο σύνολο των συντρόφων. Η πείρα όμως δείχνει ότι όσο τα συμπεράσματα μιας μάχης γίνονται συλλογική κατάκτηση, αυτό συμβάλλει ώστε οι σύντροφοί μας να βλέπουν τη μεγάλη εικόνα, να ατσαλώνονται, να ξεπερνιούνται λογικές όπως «τόσα μπορούμε, τόσα κάνουμε» ή «είναι πολύ δύσκολο να απεργήσουν σε αυτόν τον χώρο». Χωρίς να παραβλέπουμε την πραγματικότητα, αλλά βλέποντας και τις δυνατότητες που γεννιούνται κάτω από την δική μας παρέμβαση, όταν δρούμε με καλύτερους όρους.

Κάθε βήμα στην ιδεολογική ισχυροποίηση και στην καλυτέρευση της λειτουργίας των Οργανώσεων θα έχει άμεσο αντίκτυπο στην παρέμβασή μας στο εργατικό - λαϊκό κίνημα, τη συζήτηση τι κίνημα θέλουμε, ανοίγοντας τον δρόμο της προοπτικής με πλατιά συζήτηση του Προγράμματός μας. Στο διάστημα που εξετάζουμε υπάρχουν πολλά παραδείγματα συντρόφων που έχουν παίξει πρωτοπόρο ρόλο στον χώρο δουλειάς τους, συσπειρώνουν συναδέλφους γύρω τους, έχουν γράψει δεκάδες από αυτούς στο σωματείο, έχουν δώσει μάχες με την εργοδοσία, ξεχωρίζουν με τη στάση τους, εκτιμούνται ως κομμουνιστές.

Από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι μπροστά στο έγκλημα στα Τέμπη. Αυτό που μας επέτρεψε να δώσουμε με αυτούς τους όρους τη μάχη ανάδειξης των διαχρονικών ευθυνών, της πραγματικής αιτίας, τον ρόλο του αστικού κράτους, να ξεμπροστιάσουμε δυνάμεις που πρόβαλαν τις κρατικοποιήσεις ως λύση, ήταν ο εξοπλισμός μας με παλαιότερες και νεότερες επεξεργασίες, με εσωκομματική συζήτηση, ιδεολογικά μαθήματα, αρθρογραφία κ.α. Ετσι πιο θαρρετά συζητήσαμε με πολύ κόσμο, νέο ηλικιακά. Αρκετοί συνάδελφοι έβγαλαν συμπεράσματα από το σύνθημα «ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας», για τον ρόλο του αστικού κράτους, έστω και σε πρώιμο στάδιο. Ειδικά στους χώρους των λογιστικών-ελεγκτικών-συμβουλευτικών εταιρειών, που το κέρδος θεωρούνταν σχεδόν συνώνυμο με την ευημερία των εργαζομένων, είναι βήμα. Οι ίδιοι εργαζόμενοι που βλέπουν στους ισολογισμούς των εταιρειών τα κέρδη εκατομμυρίων ευρώ, ενώ δεν τους βγαίνει ο μήνας. Που βλέπουν, αξιοποιούν και φτιάχνουν νέα ψηφιακά εργαλεία αλλά η εντατικοποίηση χτυπάει κόκκινο και οι ώρες δουλειάς έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.

Αυτά χρειάζεται μόνιμα να είναι στο επίκεντρο της δουλειάς μας, στην εξειδίκευση και εμπλουτισμό των επεξεργασιών μας. Μέσα στον κόσμο, μέσα στους χώρους, στους συναδέλφους μας. Για να είμαστε πιο αποτελεσματικοί και διεισδυτικοί στην παρέμβασή μας, να αντέχουμε σε όλες τις συνθήκες, κόντρα στον αρνητικό συσχετισμό που επηρεάζει και τις δικές μας δυνάμεις. Για να μην αποσπάται η καθημερινή δουλειά με την δουλειά προοπτικής. Δηλαδή τι; Οτι καθετί που κάνουμε σήμερα, από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο, συμβάλλει στον σκοπό μας, να οικοδομήσουμε την δική μας κοινωνία, τον Σοσιαλισμό.

Κλείνοντας, μπροστά στη μάχη της διακίνησης των Θέσεων νομίζω πρέπει να κρατήσουμε 2 σημαντικά στοιχεία:

1. Περισσότεροι εργαζόμενοι ανταποκρίθηκαν στο να προμηθευτούν τις Θέσεις για το Συνέδριο του Κόμματός μας

2. Πόσο ενθάρρυνε και μαχητικοποίησε τις δυνάμεις μας που έδωσαν την μάχη για τη διακίνηση των Θέσεων η θετική ανταπόκριση περισσότερων εργαζόμενων.

Στοιχεία θεωρώ σημαντικά, γιατί αφενός φανερώνουν δυνατότητες που έχουν προκύψει κάτω από την δική μας δουλειά. Και αφετέρου, φανερώνουν την διάθεση για προσφορά όλων των συντρόφων.