Eurokinissi

Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό σκηνικό, η απόφαση της αμερικανικής κυβέρνησης να ανακοινώσει την αναστολή της εμπορικής συμφωνίας ΕΕ - ΗΠΑ και να αυξήσει τους δασμούς στα ευρωπαϊκά αυτοκίνητα στο 25% πυροδότησε έναν μαραθώνιο διαπραγματεύσεων στο εσωτερικό της ΕΕ και με τις ΗΠΑ, οδηγώντας τελικά την Παρασκευή σε άλλη μια προσωρινή αναστολή... της αναστολής, έως τις 4 Ιούλη.

Ανεξάρτητα από την πορεία του σκληρού παζαριού μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ, οι εξελίξεις αναδεικνύουν τις σφοδρές αντιθέσεις που βράζουν στο εσωτερικό του ευρωατλαντικού άξονα και έχουν ενταθεί από τον πόλεμο στο Ιράν, ενώ η Ελλάδα, ως αποτέλεσμα της στρατηγικής του κεφαλαίου που υλοποιεί η κυβέρνηση της ΝΔ και στηρίζουν τα άλλα αστικά κόμματα, παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις, είναι βαθιά δεμένη με αυτήν την αντιπαράθεση, μεγαλώνοντας τους κινδύνους για τον λαό.

Μέσα στη βδομάδα επιβεβαιώθηκε και πάλι αυτό που «ο κόσμος έχει τούμπανο», ότι η παγκόσμια οικονομία εισέρχεται σε φάση έντονης αστάθειας, με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να εγκαταλείπει κάθε αισιοδοξία και να επιβεβαιώνει ότι το «δυσμενές σενάριο» είναι ήδη σε ισχύ. Θυμίζουμε πως τον περασμένο Απρίλη το Ταμείο είχε δημοσιεύσει έκθεση με τίτλο «Η παγκόσμια οικονομία στη σκιά του πολέμου», για τις παγκόσμιες οικονομικές προοπτικές, παρουσιάζοντας τρία εναλλακτικά σενάρια για την πορεία της παγκόσμιας καπιταλιστικής ανάπτυξης. Λιγότερο από έναν μήνα μετά, τη βδομάδα που πέρασε, η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα δήλωσε από την Ουάσιγκτον ότι το σενάριο της «ήπιας προσαρμογής» αποτελεί οριστικά παρελθόν.

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στη Μέση Ανατολή λειτουργεί ως ισχυρός αρνητικός παράγοντας, διαταράσσοντας τις αγορές εμπορευμάτων και ενισχύοντας τις πληθωριστικές πιέσεις. Σύμφωνα με το «δυσμενές σενάριο» του ΔΝΤ, η παγκόσμια ανάπτυξη θα επιβραδυνθεί στο 2,5% το 2026, ενώ ο πληθωρισμός θα εκτοξευθεί στο 5,4%. Στο ακραίο σενάριο, η ανάπτυξη υποχωρεί μόλις στο 2%, με τον πληθωρισμό στο 5,8%. Η Γκεοργκίεβα προειδοποίησε τις κυβερνήσεις «να προετοιμαστούν για δύσκολους καιρούς» και να μη ρίχνουν «βενζίνη στη φωτιά» με οριζόντια μέτρα στήριξης, που διατηρούν τεχνητά υψηλή τη ζήτηση, δίνοντας σήμα για νέες θυσίες που θα κληθούν να πληρώσουν οι λαοί.

Στην Ευρωζώνη η εικόνα είναι εξίσου ή και περισσότερο ανησυχητική για τα αστικά επιτελεία: Η μεγάλη εξάρτηση από τις εισαγωγές της Ενέργειας, με τις τιμές π.χ. του πετρελαίου να εκτοξεύονται ξανά μέσα στη βδομάδα στα 100 δολάρια το βαρέλι, τα πολύ μεγάλα κρατικά χρέη που έχει συσσωρεύσει η πολιτική στήριξης του κεφαλαίου από τις προηγούμενες κρίσεις και τα σχετικά μικρότερα περιθώρια στήριξης των ομίλων σήμερα, η απόσταση που μεγαλώνει από ΗΠΑ - Κίνα σε μια σειρά τομείς που σχετίζονται με τη «διεθνή ανταγωνιστικότητα» και η επιβράδυνση της παγκόσμιας ανάπτυξης, που μειώνει παραπέρα τις εξαγωγές, αποτελούν «συνδυασμό που σκοτώνει», με τις προβλέψεις να καταγράφουν τάση παραπέρα επιβράδυνσης στην οικονομία της Ευρωζώνης, στο επίπεδο του 0,9% το 2026. Οξύνει προφανώς και τα αντιλαϊκά αντανακλαστικά εντός, όσο και τα πολεμικά αντανακλαστικά εκτός, για τη διεκδίκηση «αυτοτελώς» των συμφερόντων των ευρωενωσιακών ομίλων.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, στην αρχή της εβδομάδας ο πρόεδρος του Eurogroup Κυριάκος Πιερρακάκης διαπίστωνε ότι η οικονομία διαμορφώνει τάσεις στασιμοπληθωρισμού, με τις προβλέψεις για την ανάπτυξη να αναθεωρούνται καθοδικά και για τον πληθωρισμό ανοδικά, ενώ ο επίτροπος Οικονομίας Βάλντις Ντομπρόβσκις επισήμαινε ότι τα περιθώρια παρεμβάσεων είναι πλέον περιορισμένα λόγω υψηλού χρέους, ελλειμμάτων και αυξημένων αμυντικών δαπανών. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί συγκλίνουν στην ανάγκη για «πειθαρχημένες και στοχευμένες» παρεμβάσεις, που μεταφράζονται σε νέα μέτρα σε βάρος των λαών.

Ξεχωριστή παράμετρο των εξελίξεων και στο επίπεδο της οικονομίας αποτελούν και οι ίδιες οι «ρωγμές» στις ευρωατλαντικές σχέσεις. Τελευταίο επεισόδιο, οι ανακοινώσεις Τραμπ - την 1η Μάη - ότι θα αυξήσει τους δασμούς στα αυτοκίνητα και στα φορτηγά που εισάγονται από την ΕΕ στο 25%, από 15% που προέβλεπε η εμπορική συμφωνία ΕΕ - ΗΠΑ του Ιούλη του 2025, ενώ ήδη από τις αρχές Απρίλη φέτος η κυβέρνηση Τραμπ αναδιάρθρωσε τους δασμούς στον χάλυβα, στο αλουμίνιο και στον χαλκό, υιοθετώντας νέα μέθοδο υπολογισμού, με τις επιβαρύνσεις να υπολογίζονται πλέον επί της συνολικής αξίας των προϊόντων και όχι επί της περιεκτικότητάς τους σε μέταλλα.

Από την περασμένη Παρασκευή πάντως ακολούθησαν εντατικά παζάρια, όπως και δηλώσεις των Ευρωπαίων αξιωματούχων περί αντίστοιχων μέτρων για την «προστασία των συμφερόντων της ΕΕ», μέχρι την ανακοίνωση της Παρασκευής από τον Τραμπ, ο οποίος έδωσε στο Ευρωκοινοβούλιο «διορία» μέχρι τις 4 Ιούλη για να επικυρώσει την εμπορική συμφωνία ΕΕ - ΗΠΑ (έχει δώσει ήδη υπό όρους την έγκρισή του στα τέλη Μάρτη).

Θυμίζουμε πως η εμπορική συμφωνία ΕΕ - ΗΠΑ, που είχε συναφθεί τον Ιούλη του 2025, στους βασικούς άξονές της προέβλεπε εξάλειψη όλων των δασμών στα βιομηχανικά προϊόντα που εξάγονται από τις ΗΠΑ στην ΕΕ και μείωση δασμολογικού συντελεστή στο 15% σε μια σειρά προϊόντων, συμπεριλαμβανομένων των αυτοκινήτων, των ανταλλακτικών, των φαρμακευτικών προϊόντων και των ημιαγωγών. Εξαίρεση αποτέλεσαν οι δασμοί στον χάλυβα, στο αλουμίνιο και στον χαλκό, που παρέμειναν στο 50%. Η ΕΕ δεσμεύτηκε να επενδύσει 600 δισ. δολάρια στις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της θητείας του Τραμπ, να αγοράσει αμερικανικά ενεργειακά προϊόντα αξίας 750 δισ. δολαρίων έως το 2028 και να προβεί σε σημαντικές αγορές αμερικανικού στρατιωτικού εξοπλισμού.

Επί της ουσίας, όπως δείχνουν και όλες οι μετέπειτα εξελίξεις, και οι σημερινές, επρόκειτο για συμφωνία που οξύνει παραπέρα τους ανταγωνισμούς, οι οποίοι - θυμίζουμε - έχουν μεγάλο βάθος και «προϊστορία»: Από την απόσυρση των ΗΠΑ από σημαντικές πολυμερείς συμφωνίες κατά την πρώτη θητεία Τραμπ (TTIP, Συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, Συμφωνία με το Ιράν), που έμμεσα αλλά ουσιαστικά έπληξε τα ευρωπαϊκά μονοπώλια, έως τους πρώτους δασμούς στον ευρωπαϊκό χάλυβα και το αλουμίνιο το 2018, και από τον «ψηφιακό φόρο» της Γαλλίας και άλλων, με στόχο αμερικανικούς τεχνολογικούς κολοσσούς, μέχρι τη διαμάχη «Airbus» - «Boeing», η αντιπαράθεση κλιμακώθηκε το 2019, με δασμούς και αντίμετρα, έως την «ανακωχή» με την 5ετή αναστολή των δασμών που υπογράφηκε τον Ιούνη του 2021.

Η απόφαση του Λευκού Οίκου εντάσσεται έτσι κι αλλιώς σε ένα πλέγμα αντιπαραθέσεων που υπερβαίνει προφανώς τα όρια του εμπορίου, όπως δείχνουν οι αμερικανικές απειλές για τη Γροιλανδία, οι κατηγορίες Τραμπ για τη στήριξη της ΕΕ στον πόλεμο στο Ιράν, τα «αποκλίνοντα» συμφέροντα στο μέτωπο της Ουκρανίας και οι κατηγορίες προς τη Γερμανία, η οποία «τρέχει» με φρενήρεις ρυθμούς το πρόγραμμα των εξοπλισμών και τη μετατροπή της «χτυπημένης» αυτοκινητοβιομηχανίας της σε πολεμική (βλ. και σχετικό θέμα σελ. 6), οξύνοντας και σε αυτό το πεδίο τον ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια ιδιόμορφη θέση στη διατλαντική αυτή αντιπαράθεση. Από τη μία η οικονομία της είναι βαθιά ενσωματωμένη στην ευρωπαϊκή αγορά και εκτεθειμένη στις συνέπειες των δασμών, ενώ από την άλλη τα διάφορα τμήματα του κεφαλαίου προσδοκούν νέα κέρδη από τη συμμετοχή στον αμερικανικό σχεδιασμό.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής του Πανελλήνιου Συνδέσμου Εξαγωγέων, η αύξηση των αμερικανικών δασμών πλήττει σοβαρά κρίσιμα ελληνικά εξαγωγικά προϊόντα: Τις ελιές και το ελαιόλαδο, που αποτελούν τη σημαντικότερη κατηγορία, με εξαγωγές 2,14 δισ. ευρώ προς τις ΗΠΑ, τα κονσερβοποιημένα ροδάκινα, όπου η Ελλάδα είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας παγκοσμίως, με το 20% της παραγωγής να κατευθύνεται στις ΗΠΑ, αλλά και γαλακτοκομικά προϊόντα όπως η φέτα, το κρασί, το μέλι, καθώς και δομικά υλικά όπως το τσιμέντο και το μάρμαρο. Οι νέοι δασμοί στα ροδάκινα, που αυξάνονται από 17% σε 37% ή και υψηλότερα, απειλούν άμεσα τις βιοποριστικές πηγές άνω των 20.000 οικογενειών στην Κεντρική Μακεδονία.

Πέραν των άμεσων επιπτώσεων, η ελληνική οικονομία κινδυνεύει και από τις έμμεσες συνέπειες μιας ενδεχόμενης ευρωπαϊκής επιβράδυνσης. Καθώς 7 από τους 10 κορυφαίους εξαγωγικούς προορισμούς της Ελλάδας βρίσκονται εντός της ΕΕ, τυχόν ύφεση στην Ευρωζώνη θα μεταδοθεί άμεσα στην ελληνική οικονομία. Εκτιμήσεις κάνουν λόγο για συνολική επίπτωση στο ΑΕΠ που θα μπορούσε να φτάσει το 0,4% έως το 2026. Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, ήδη οι ελληνικές εξαγωγές σημείωσαν δεύτερο συνεχόμενο μήνα μείωσης σε όγκο και αξία τον Φλεβάρη και διαμορφώθηκαν σε 3,91 δισ. ευρώ, από 4,06 δισ. ευρώ τον Φλεβάρη του 2025.

Στο ευρύτερο οικονομικό περιβάλλον, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας προειδοποίησε σε συνέντευξή του ότι η ανησυχία για ενδεχόμενη ύφεση στην Ευρωζώνη είναι «υπαρκτή και δικαιολογημένη», επισημαίνοντας πως η κλιμάκωση της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή συνιστά ένα νέο ισχυρό αρνητικό σοκ. Οπως εξήγησε, η άνοδος των τιμών της Ενέργειας και η αυξημένη αβεβαιότητα επηρεάζουν άμεσα τόσο την ανάπτυξη όσο και τον πληθωρισμό, δεδομένης της υψηλής ενεργειακής εξάρτησης της Ευρωζώνης, ενώ σε αντίθεση με το 2022, η νέα πληθωριστική πίεση εκδηλώνεται σε περιβάλλον ήδη ασθενέστερης ανάπτυξης, αυστηρότερων χρηματοπιστωτικών συνθηκών και περιορισμένου δημοσιονομικού χώρου.

Οι προβλέψεις της ΕΚΤ δείχνουν εξάλλου επιβράδυνση της ανάπτυξης από 1,4% το 2025 σε 0,9% το 2026, ενώ τα «χειρότερα σενάρια» επιβεβαιώνονται και για τον πληθωρισμό, με τις ανακοινώσεις της ΕΛΣΤΑΤ την Παρασκευή να δείχνουν την εκτόξευσή του στο 5,4% συνολικά, και πολύ περισσότερο βέβαια για τα προϊόντα πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης.

Την ίδια ώρα η Ελλάδα έχει αναδειχθεί στον «γεωπολιτικό μεντεσέ» των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο, ως στρατηγικός εταίρος τόσο σε στρατιωτικό επίπεδο όσο και σε άλλους τομείς, όπως ο ενεργειακός τομέας. Αναλαμβάνοντας ρόλο «πύλης εισόδου» και «κόμβου» για το αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG) μέσω του «Κάθετου Διαδρόμου» στο πλαίσιο της στρατηγικής «ενεργειακής κυριαρχίας» της Ουάσιγκτον, η Ελλάδα βρίσκεται σε έναν από τους βασικούς «κόμπους» της αντιπαράθεσης ΗΠΑ - ΕΕ για την Ενέργεια: Η εναλλαγή της εξάρτησης της ΕΕ από το φτηνό ρωσικό αέριο στο πανάκριβο αμερικανικό LNG έχει δημιουργήσει νέα πεδία κερδοφορίας για τους εφοπλιστές, όσο και για ενεργειακούς και κατασκευαστικούς ομίλους. Παράλληλα, όμως, το αυξημένο κόστος Ενέργειας πέρα από θηλιά ενεργειακής φτώχειας για τα λαϊκά νοικοκυριά αποτελεί και βασικό βραχνά των Ευρωπαίων βιομηχάνων, ακόμα περισσότερο των Ελλήνων, όπως έχουν δείξει οι πρόσφατες παρεμβάσεις τους με τις οποίες ζητάνε μείωση του ενεργειακού κόστους. Ταυτόχρονα η πολιτική «drill, baby, drill» της Ουάσιγκτον ευνοεί τα μονοπώλια που συμπράττουν με τους αμερικανικούς κολοσσούς, αλλά υπονομεύει τα συμφέροντα μονοπωλίων που έχουν επενδύσει στην «πράσινη μετάβαση».

Από τη μία ως στρατηγικός εταίρος των ΗΠΑ και σημαιοφόρος τόσο της εμπλοκής στον πόλεμο όσο και των σχεδιασμών «ενεργειακής κυριαρχίας» του Λευκού Οίκου που αποτελούν την άλλη πλευρά τους, αλλά και ταυτόχρονα ως κράτος - μέλος της ΕΕ, με την οικονομία στενά δεμένη με την πορεία της Ευρωζώνης, η ελληνική αστική τάξη είναι υποχρεωμένη να «ακροβατεί» πάνω στις αντιθέσεις (και) εντός του ευρωατλαντικού άξονα.

Τα διλήμματα μπροστά στα οποία βρίσκεται η ελληνική αστική τάξη λόγω της απόκλισης συμφερόντων και των τριγμών μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης καταγράφονται με προβληματισμό από ντόπια αστικά επιτελεία (βλ. και σελ. 7), που έχουν σημειώσει ότι όλο και περισσότερο δοκιμάζεται η μέχρι τώρα «ισορροπία». Ζόρια και «ακροβασίες» που αναδεικνύουν βέβαια ότι για το κεφάλαιο στη χώρα μας είναι όρος ύπαρξης η ολοένα και πιο βαθιά εμπλοκή σε όλα τα ιμπεριαλιστικά μέτωπα, και υπό όλα τα ευρωατλαντικά σχήματα, η ακόμα πιο επιθετική διεκδίκηση «κομματιού από τη λεία». Και από την «ανάποδη», από την πλευρά των συμφερόντων του λαού, ότι είναι επιτακτικό το καθήκον να δυναμώσουν στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, παντού, η οργάνωση και ο αγώνας ενάντια στην εμπλοκή και στην άλλη της όψη, τις θυσίες για τους πολέμους και τα κέρδη των καπιταλιστών.

Οι εισηγμένες εταιρείες στο Χρηματιστήριο: Κατέγραψαν το 2025 ρεκόρ κερδοφορίας με καθαρά κέρδη 12,1 δισ. ευρώ. Τα μερίσματα που θα μοιράσουν ανέρχονται σε 6,1 δισεκατομμύρια, το υψηλότερο ποσό από το 2007 (5,4 δισ.)!

Ενεργειακοί όμιλοι: Καθαρά κέρδη πάνω από 2 δισ. ευρώ, αυξημένα σε σχέση με το 2024.

• 10% αύξηση το 2025 στα ενοίκια.
• 20% αύξηση της τιμής της αμόλυβδης το τελευταίο 4μηνο.
• 20% αύξηση τιμής στο μοσχαρίσιο κρέας σε έναν χρόνο.
• Αυξήσεις έως 40% στα λιπάσματα.
• 7 δισεκατομμύρια ευρώ πλήρωσε το 2025 ο λαός για ΝΑΤΟικές δαπάνες, οι οποίες διπλασιάστηκαν μέσα σε μία δεκαετία. Αυτές τις δαπάνες τις ψηφίζουν μαζί κάθε χρόνο η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Ελληνική Λύση κ.λπ.
• Ο ελληνικός λαός πληρώνει από την τσέπη του τις αποστολές των Ενόπλων Δυνάμεων εκτός συνόρων, στο πλαίσιο των σχεδιασμών των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ.

Μόνο μία ημέρα πλεύσης ελληνικής φρεγάτας στην Ερυθρά Θάλασσα (βρίσκεται εκεί για να προστατεύει τους εφοπλιστές και να στηρίζει το Ισραήλ) κοστίζει 500.000 ευρώ!

Τα «μέτρα» της κυβέρνησης για τις ανατιμήσεις:

• Επιδοτούν την ακρίβεια. Καλύπτουν με κρατικό χρήμα τις μεγάλες ανατιμήσεις, εξασφαλίζοντας τα τεράστια κέρδη των ομίλων Ενέργειας και καυσίμων!
• Μεγαλώνουν τη ληστεία του λαού, μέσω των άδικων έμμεσων φόρων (ΦΠΑ, ειδικοί φόροι για τα καύσιμα κ.λπ.). Οι αυξήσεις στις τιμές οδηγούν σε αύξηση των κρατικών εσόδων, που πληρώνουν και πάλι τα λαϊκά στρώματα.
• Προσφέρουν επιπλέον κρατικό χρήμα στους ομίλους, όπως το μέτρο ενίσχυσης των ακτοπλοϊκών εταιρειών για να «συγκρατήσουν» τις ήδη... πολύ αυξημένες περσινές τιμές!
• Συνεχίζουν τη μεγάλη κλοπή σε βάρος των συνταξιούχων. Αντί να τους επιστραφούν η 13η και η 14η σύνταξη, η κυβέρνηση ανακοίνωσε 50 ευρώ αύξηση στο ετήσιο επίδομα των χαμηλοσυνταξιούχων.

Τα έσοδα από τον ΦΠΑ, μόνο τον Ιανουάριο, έφτασαν τα 3,1 δισ. ευρώ!

Ο λαός δεν είναι στην «ίδια βάρκα» με τους επιχειρηματικούς ομίλους.

• Στην κρίση και τα μνημόνια έλεγαν στον λαό να κάνει υπομονή για να έρθει ανάπτυξη. Στην ανάπτυξη έλεγαν στον λαό να βάλει πλάτη για να προχωρήσει με πιο γρήγορους ρυθμούς. Τώρα ζητάνε νέες θυσίες στο όνομα των έκτακτων συνθηκών, του πολέμου, μίας νέας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης.
• Αποδείχτηκε ότι η «πράσινη» ανάπτυξη της ΕΕ και όλων των ελληνικών κυβερνήσεων για τον λαό σημαίνει ενεργειακή φτώχεια, αυξήσεις στις τιμές, χρηματιστήριο Ενέργειας, κλείσιμο λιγνιτικών μονάδων που εξασφάλιζαν φθηνότερη Ενέργεια. Τώρα, η πολιτική της «ενεργειακής απεξάρτησης της Ευρώπης από τη Ρωσία» σημαίνει επιπλέον αύξηση εισαγωγών του πανάκριβου αμερικανικού LNG και πιο βαθιά συμμετοχή της χώρας στον ενεργειακό πόλεμο, με πολύμορφες συνέπειες για τον λαό.

Οταν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ κάνουν λόγο για «κοστολογημένα μέτρα» εννοούν:

• Να τηρείται η «δημοσιονομική ισορροπία» της ΕΕ, που σημαίνει κόφτης για όσα έχει ανάγκη ο λαός.
• Να αυξάνονται οι πολεμικές - ΝΑΤΟικές δαπάνες.
• Να μένουν άθιχτα τα προνόμια και τα κίνητρα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Βέβαια ο Αλ. Τσίπρας θα τους πείσει να αφήσουν κι ένα... μπουρμπουάρ από τα κέρδη τους ως «πατριωτική εισφορά»!
• Να προχωράει παραπέρα η εμπορευματοποίηση της Υγείας, της Παιδείας και άλλων κρίσιμων τομέων για τους οποίους ο λαός βάζει βαθιά το χέρι στην τσέπη.

Με ευθύνη της κυβέρνησης και τη συναίνεση του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων κομμάτων της βολικής αντιπολίτευσης η χώρα έχει γίνει μέρος του ιμπεριαλιστικού πολέμου, που οδήγησε (και) στις τελευταίες ανατιμήσεις. Κυβερνήσεις μπορεί να άλλαξαν πολλές αλλά:

• Ο λαός σταθερά πληρώνει το 95% του συνόλου των φόρων.
• Ο ΦΠΑ παραμένει στο 24%, όπως τον νομοθέτησε το 2015 η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με τη στήριξη των ΝΔ - ΠΑΣΟΚ.
• Οι εφοπλιστές απολαμβάνουν συνταγματικά κατοχυρωμένες φοροαπαλλαγές. ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ αρνήθηκαν στην προηγούμενη συνταγματική αναθεώρηση την πρόταση του ΚΚΕ για την κατάργησή τους!

Οι τράπεζες δεν πληρώνουν φόρο εδώ και μία δεκαετία, από τότε που η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ νομοθέτησε για τους τραπεζίτες... «αναβαλλόμενο φόρο»!

Η κυβέρνηση και τα κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης επανειλημμένα στη Βουλή έχουν απορρίψει προτάσεις του ΚΚΕ για τη στοιχειώδη ανακούφιση του λαού όπως:

Η κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στην Ενέργεια και του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης.

Να μπει πλαφόν στις τιμές των καυσίμων και της Ενέργειας στη χονδρική αγορά και στους ενεργειακούς ομίλους.

Την κατάργηση του χρηματιστηρίου και την πλήρη επαναλειτουργία των λιγνιτικών μονάδων.

Να δοθούν ουσιαστικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, με πλήρη και πραγματική επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και όχι η κοροϊδία της «κοινωνικής συμφωνίας» που υπέγραψε η κυβέρνηση της ΝΔ, οι βιομήχανοι και ο ελεγχόμενος ισόβιος πρόεδρος της ΓΣΕΕ Παναγόπουλος. Κοινός στόχος τους είναι ο κατώτατος μισθός να τραβάει προς τα κάτω τον μέσο μισθό και αυτό το αίσχος το ψήφισαν στη ΓΣΕΕ οι δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ/Ν. Αριστερά...

Την κατάργηση της τεκμαρτής φορολόγησης που αποτελεί «θηλιά» για τους αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες, βιοτέχνες και εμπόρους.

Πραγματικά αφορολόγητο πετρέλαιο και εγγυημένες τιμές στους αγρότες.

Για να κερδίσει ο λαός πρέπει να χάσει το μεγάλο κεφάλαιο. Αυτήν την αλήθεια συγκαλύπτουν όλα τα άλλα κόμματα, είτε εμφανίζονται με τον μανδύα του «θεσμικού» είτε με τον μανδύα του «αντισυστημικού».

Η σταθερότητα, που όλοι επικαλούνται, σημαίνει αστάθεια στη ζωή του λαού. Η δική τους σταθερότητα είναι τα κέρδη των λίγων, οι δεσμεύσεις τους σε Ευρωπαϊκή Ενωση και ΝΑΤΟ, η πολιτική που φορτώνει συνεχώς νέα βάρη στον λαό. Καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους!

Απέναντι σε αυτήν τη «σταθερότητα», η μόνη πραγματική απάντηση βρίσκεται στα χέρια του ίδιου του λαού: στην οργάνωση, στην αγωνιστική συμπόρευση με το ΚΚΕ, στη σύγκρουση με αυτή την επικίνδυνη πολιτική.

Για να πάψει ο λαός να πληρώνει και να αρχίσει να κερδίζει!

Με το ΚΚΕ προχωράμε μπροστά, στον δρόμο της ανατροπής του συστήματος των πολέμων και της εκμετάλλευσης!

Από την αντιπολεμική διαδήλωση των μαθητών στο Βερολίνο τον Μάρτη

Η ισχυρότερη οικονομία της ΕΕ προχωρά σε σαρωτικές περικοπές στην Υγεία και την Κοινωνική Ασφάλιση, την ώρα που το κράτος διοχετεύει όλο τον παραγόμενο πλούτο στους επιχειρηματικούς ομίλους και την πολεμική βιομηχανία ως κερδοφόρο πεδίο επενδύσεων.

Μετά από ένα μπαράζ περικοπών στις κοινωνικές δαπάνες και επιχορηγήσεων - φοροελαφρύνσεων στους επιχειρηματικούς ομίλους τον τελευταίο χρόνο της εξουσίας της, στα τέλη Απρίλη η κυβέρνηση συνασπισμού Χριστιανικής Ενωσης (CDU/CSU) - Σοσιαλδημοκρατών (SPD) ενέκρινε ένα εκτεταμένο πρόγραμμα περικοπών ύψους 38,3 δισ. ευρώ έως το 2030, που αποτελεί «σημείο καμπής» για την ευρωπαϊκή οικονομία και θυμίζει τις διαβόητες μεταρρυθμίσεις της «Ατζέντας 2010» του Σοσιαλδημοκράτη καγκελάριου Γκέρχαρντ Σρέντερ.

Ο χριστιανοδημοκράτης καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς έκανε λόγο για «ιστορική μεταρρύθμιση» του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης, που αναμένεται να περάσει άμεσα από τη γερμανική Βουλή και μεταξύ άλλων συνεπάγεται: Υψηλότερες συμμετοχές σε φάρμακα, περιορισμούς στη δωρεάν οικογενειακή ασφάλιση, μεγαλύτερες εισφορές για τους «υψηλόμισθους», ανώτατα όρια αμοιβών για γιατρούς, αλλά και φόρο στα ζαχαρούχα ποτά.

Από προηγούμενη αντιπολεμική «σχολική απεργία»

Κεντρικός άξονας του σχεδίου είναι η ανάσχεση της «εκρηκτικής ανόδου δαπανών» για Υγεία και Φάρμακο που αγοράζουν τα ασφαλιστικά ταμεία από τους επιχειρηματικούς ομίλους, ενώ αυξήθηκαν και οι ασφαλιστικές εισφορές στα δημόσια ταμεία κατά περίπου 3% το 2026.

«Δεν μπορούμε να ξοδεύουμε περισσότερα από όσα εισπράττουμε», είπε η υπουργός Υγείας, Νίνα Βάρκεν, την ώρα που οι τιμές καθορίζονται από τους ομίλους του Φαρμάκου και της Υγείας.

Ετσι, οι ασφαλισμένοι θα πληρώνουν πλέον συμμετοχή στα φάρμακα 7,50 - 15 ευρώ ανά συνταγή, από 5 - 10 ευρώ σήμερα.

Για ακριβές χειρουργικές επεμβάσεις, όπως σε ισχίο και γόνατο, θεσπίζεται υποχρεωτική δεύτερη ιατρική γνώμη, δηλαδή ένας «κόφτης» στην έγκρισή τους.

Από το 2028 καταργείται η δωρεάν ασφάλιση συζύγων χωρίς δικό τους εισόδημα και στο εξής θα πρέπει να πληρώνουν ένα ποσοστό.

Ορισμένες παροχές ασφάλισης Υγείας σημαντικές για την πρόληψη πρόκειται να καταργηθούν. Ενδεικτικά, οι ασφαλισμένοι 35 ετών και άνω δικαιούνται επί του παρόντος προληπτική εξέταση για καρκίνο του δέρματος κάθε δύο χρόνια. Αυτό το δικαίωμα πρόκειται να καταργηθεί. Σύμφωνα με μια «επιτροπή εμπειρογνωμόνων» για τη μεταρρύθμιση της ασφάλισης Υγείας, δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι ο προληπτικός έλεγχος μειώνει τις ασθένειες και τους θανάτους...

Περικοπές προβλέπονται για τους οικογενειακούς γιατρούς και στις αμοιβές των γιατρών.

Στο μεταξύ, από το 2028 και μετά θα επιβληθεί φόρος στα αναψυκτικά που περιέχουν υψηλά επίπεδα ζάχαρης, μέτρο που αναμένεται να αποφέρει έσοδα 450 εκατ. ευρώ ετησίως στο σύστημα ασφάλισης Υγείας από τις τσέπες των καταναλωτών.

Για να γίνει η σύγκριση: Τα ασφαλιστικά ταμεία θα έχουν έλλειμμα 15 δισ. ευρώ και την ίδια στιγμή οι στρατιωτικές δαπάνες της Γερμανίας αυξήθηκαν κατά 24% το 2025 και έφτασαν περίπου στα 110 δισ. ευρώ, κατατάσσοντάς την τέταρτη στον κόσμο πίσω από τις ΗΠΑ, την Κίνα και τη Ρωσία. Το ποσό αυτό αναμένεται να διπλασιαστεί έως το 2030.

Πρόκειται για κρατικές δαπάνες που πέρα από την πολεμική προετοιμασία και τον διακηρυγμένο στόχο της Γερμανίας να δημιουργήσει τον ισχυρότερο στρατό της Ευρώπης, «τροφοδοτούν» επενδύσεις στην Ενεργειακή Μετάβαση, στην αυτοκινητοβιομηχανία, άλλους κλάδους της βιομηχανίας.

Προ ημερών η συγκυβέρνηση Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών κατάρτισε ακόμη έναν πολεμικό, αντιλαϊκό προϋπολογισμό. Για το 2027 προϋπολογίζει δαπάνες ύψους 543 δισ. ευρώ, επιπλέον των 86 δισ. που προέρχονται από τα Ειδικά Ταμεία για την Αμυνα και τις υποδομές.

Ειδικά για την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων, θα διατεθούν φέτος περισσότερα από 100 δισ., 125 δισ. το 2027 και 167 δισ. το 2028, ενώ για τη συντήρηση και τον εκσυγχρονισμό των υποδομών θα επενδυθούν το προσεχές έτος 118 δισ.

Στην πλάτη του γερμανικού λαού φορτώνονται και τα απόνερα των γεωπολιτικών ανταγωνισμών για δρόμους μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων, πρώτες ύλες, επενδύσεις κ.λπ. Ο υπουργός Οικονομικών και αντικαγκελάριος, ο σοσιαλδημοκράτης Λαρς Κλινγμπάιλ, για να δικαιολογήσει τις νέες περικοπές, επικαλέστηκε την ιμπεριαλιστική σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, που επιβραδύνει περαιτέρω την καπιταλιστική οικονομία της Γερμανίας, σημειώνοντας πως τα φορολογικά έσοδα της κυβέρνησης για το 2026 θα διαμορφωθούν στα 382,1 δισ. ευρώ, δηλαδή κατά 9,9 δισ. ευρώ χαμηλότερα από προηγούμενες εκτιμήσεις.

Αναζητώντας κερδοφόρες αγορές και κλάδους για επενδύσεις, το γερμανικό κεφάλαιο στρέφεται «από τα αυτοκίνητα στα κανόνια».

Οπως μεταδίδει η «Wall Street Journal», λόγω της στασιμότητας της γερμανικής οικονομίας καθώς αντιμετωπίζει τον ανταγωνισμό από την Κίνα, τη μείωση της ζήτησης και τους δασμούς των ΗΠΑ, η Γερμανία μετατρέπει τη βιομηχανική της βάση σε οπλοστάσιο της Δύσης.

Σε όλη τη βιομηχανική ζώνη της Γερμανίας, γραμμές παραγωγής που κάποτε τροφοδοτούσαν το εξαγωγικό θαύμα της χώρας μετατρέπονται τώρα σε μηχανές του ευρωπαϊκού επανεξοπλισμού, μεταδίδει το αμερικανικό μέσο.

Κάθε μήνα περίπου 15.000 θέσεις εργασίας χάνονται στη γερμανική μεταποίηση, συμπεριλαμβανομένου του άλλοτε κυρίαρχου τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας, σύμφωνα με κυβερνητικά στοιχεία.

Σε μια συγκυρία που το γερμανικό κεφάλαιο ετοιμάζεται να ανοίξει δρόμους με τα όπλα και η Γερμανία να κυριαρχήσει γεωπολιτικά στην Ευρώπη, το Βερολίνο επιδιώκει να καταστεί ο βασικός πυλώνας της αμυντικής βιομηχανίας της ηπείρου.

Πρόσφατες κανονιστικές αλλαγές στη Γερμανία και την ΕΕ έχουν διευκολύνει την πρόσβαση των πολεμικών βιομηχανιών στις κεφαλαιαγορές, ενώ μεγάλα κρατικά συμβόλαια και δημόσια χρηματοδοτικά προγράμματα έχουν ενεργοποιήσει σχεδόν 1 τρισ. ευρώ για την Αμυνα.

Επομένως ο παραγόμενος πλούτος και τα έσοδα του κράτους κατευθύνονται συνειδητά σε ένα «παραγωγικό μοντέλο» πολεμικής οικονομίας, όχι μόνο επειδή εκεί τώρα είναι το μέγιστο κέρδος, αλλά και για τους μελλοντικούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.

Η αυτοκινητοβιομηχανία περνά κρίση λόγω της παγκόσμιας ύφεσης, των γεωπολιτικών κινδύνων και του αυξανόμενου ανταγωνισμού από την Κίνα, δήλωσε ο Κλάους Ρόζενφελντ, διευθύνων σύμβουλος της «Schaeffler», ενός από τους κορυφαίους προμηθευτές αυτοκινήτων στον κόσμο, που παράγει από συστήματα μετάδοσης έως ρουλεμάν.

Η εταιρεία του κατασκευάζει πλέον κινητήρες για drones, συστήματα για τεθωρακισμένα οχήματα και εξαρτήματα για πολεμική αεροπορία. Στόχος είναι το 10% του κύκλου εργασιών της εταιρείας - 24 δισ. ευρώ σήμερα - να προέρχεται από τον αμυντικό τομέα που συστάθηκε πέρυσι, με μεγάλο μέρος της παραγωγής να πραγματοποιείται από τους περισσότερους από 100.000 εργαζομένους της και τα 100 εργοστάσια παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένων οκτώ στις ΗΠΑ.

Η κυβέρνηση στηρίζει την «προσπάθεια». Εργοστάσια σε αδράνεια και ένας αυξανόμενος αριθμός απολυμένων εξειδικευμένων εργαζομένων κατευθύνονται προς τον μοναδικό τομέα που εξακολουθεί να αναπτύσσεται σε μεγάλη κλίμακα.

Ενδεικτικά, η «Volkswagen» βρίσκεται σε συνομιλίες με ισραηλινές εταιρείες με στόχο την έναρξη παραγωγής εξαρτημάτων για το σύστημα Iron Dome έως το 2027. Πολλές εταιρείες έχουν προσθέσει τρίτες βάρδιες για την παραγωγή όπλων και πυρομαχικών για την Ουκρανία. Πύραυλοι Patriot, που για χρόνια κατασκευάζονταν αποκλειστικά στις ΗΠΑ, πρόκειται σύντομα να παράγονται και στη Γερμανία.

Σχεδόν το 90% των ευρωπαϊκών κεφαλαίων που κατευθύνονται στην αμυντική τεχνολογία πηγαίνει σε γερμανικές εταιρείες, σύμφωνα με κυβερνητικά στοιχεία.

Το υπουργείο Οικονομίας χρηματοδοτεί πλέον μια πλατφόρμα διασύνδεσης, που έχει δημιουργηθεί από την κύρια ένωση της αμυντικής βιομηχανίας BDSV, με στόχο τη σύνδεση των υφιστάμενων αλυσίδων εφοδιασμού με εταιρείες άλλων κλάδων.

«Δεν θα γίνουμε κρέας για τα κανόνια τους». Με αυτό το σύνθημα διαδήλωσαν και αυτή την Παρασκευή στο Βερολίνο και άλλες γερμανικές πόλεις δεκάδες χιλιάδες μαθητές, στο πλαίσιο της τρίτης αντιπολεμικής «σχολικής απεργίας» που οργανώθηκε και με αφορμή την 9η Μάη, επέτειο της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών.

Αγνοώντας τις απειλές από ορισμένους συλλόγους εκπαιδευτικών και τα υπουργεία Παιδείας των κρατιδίων, για κυρώσεις ή ακόμη και αποβολή, μαθητές μαζί με άλλους νέους, φοιτητές και εργαζόμενους βγαίνουν στους δρόμους της Γερμανίας από τον Δεκέμβρη, όταν ο σοσιαλδημοκράτης υπουργός Αμυνας, Μπ. Πιστόριους, ανακοίνωσε την επέκταση της στρατιωτικής θητείας φέρνοντας την υποχρεωτικότητα από την «πίσω πόρτα».

«Αυτήν τη στιγμή σχεδόν ο μισός ομοσπονδιακός προϋπολογισμός δαπανάται σε τανκς, βόμβες και υποδομές για την προετοιμασία της χώρας για πόλεμο», δηλώνει διαδηλωτής στον «Guardian», προσθέτοντας ότι όπως και τότε στη ναζιστική Γερμανία έτσι και τώρα, «οι μεγάλες γερμανικές εταιρείες, τα εργοστάσια όπλων καθώς και οι τράπεζες κερδίζουν...».

«Τα σχολεία καταρρέουν. Ακόμα και σε αυτή, μια από τις πλουσιότερες χώρες στον κόσμο, υπάρχει έλλειψη εκπαιδευτικών. Η επιδεινούμενη κατάσταση στέγασης σημαίνει ότι πολλοί αναγκάζονται να ζουν με τους γονείς τους», δηλώνει άλλος.

«Οι πλούσιοι θέλουν πόλεμο, οι νέοι θέλουν μέλλον». «Ο μόνος δικός μας πόλεμος είναι ο ταξικός πόλεμος». «Εκπαίδευση αντί για στρατιωτικές εξετάσεις». Αυτά είναι ορισμένα από τα συνθήματα που φωνάζουν οι νέοι στη Γερμανία, «ενώνοντας» τις φωνές τους με άλλους της Ευρώπης.

Τις κινητοποιήσεις αυτές στηρίζουν οι Οργανώσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στη Γερμανία, προβάλλοντας το δικό τους ολοκληρωμένο πλαίσιο πάλης για να μη θυσιαστούν οι λαοί στους πολέμους των ιμπεριαλιστών, ενάντια στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Με μεγαλύτερη ένταση καταγράφονται ζητήματα που αφορούν επί της ουσίας στρατηγικές επιλογές της ελληνικής αστικής τάξης, οι οποίες «συγκρούονται» ...μεταξύ τους.

«Η Ουάσιγκτον αυτή την περίοδο είναι μία λάμπα που αν την πλησιάσει κανείς καίγεται», είπε μία αστική «φωνή» στο Φόρουμ των Δελφών. «Η Αθήνα έχει καταφέρει να λειτουργεί ως γέφυρα, ευθυγραμμίζοντας τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον με τις ανάγκες των Βρυξελλών για ενεργειακή διαφοροποίηση», λέει ο διευθύνων σύμβουλος του ομίλου, που έχει λαμβάνειν από τον ρόλο της «γέφυρας»...

Καταγράφουμε ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα της τελευταίας περιόδου:

• Πρόσφατα το περιοδικό «The Economist» δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «Η παγκόσμια μάχη για τα λιμάνια» με ειδική αναφορά στην Ελλάδα, όπου ανάμεσα σε άλλα έλεγε: «Από τον Πειραιά μέχρι την Αλεξανδρούπολη, τα λιμάνια δεν είναι πια απλώς πύλες εμπορίου. Είναι υποδομές στρατηγικής επιρροής. Και ο πόλεμος για τον έλεγχό τους έχει μόλις αρχίσει».
• Από δημοσίευμα σε ελληνικό Μέσο, που κατέγραφε τον ρόλο της Κίνας στον Πειραιά, το «μπάσιμο» των ΗΠΑ στην Ελευσίνα και τη «ρωσική διάσταση» του λιμανιού της Θεσσαλονίκης, ενημερωθήκαμε ότι όλα τα παραπάνω... «συνυπάρχουν στο ίδιο σύστημα, δημιουργώντας μια ιδιότυπη ισορροπία όπου κάθε λιμάνι αποκτά και διαφορετικό γεωπολιτικό βάρος. Στην πράξη, η Ελλάδα λειτουργεί ως σημείο όπου οι μεγάλες δυνάμεις δεν ανταγωνίζονται ευθέως, αλλά "συμβιώνουν" μέσα σε διαφορετικά πεδία επιρροής».
• Ο «Economist» βάζει μία επιπλέον διάσταση... Οπως αναφέρει, «η Ελευσίνα, η Θεσσαλονίκη και η Αλεξανδρούπολη δείχνουν ότι η χώρα έχει γίνει ταυτόχρονα πεδίο επενδυτικού, εμπορικού και στρατηγικού ενδιαφέροντος πολλών δυνάμεων. Τα ελληνικά λιμάνια εξυπηρετούν διαφορετικές, αλλά εν μέρει επικαλυπτόμενες αγορές. Ο Πειραιάς συνδέεται με τις μεγάλες θαλάσσιες ροές της Ασίας προς την Ευρώπη. Η Θεσσαλονίκη κοιτάζει προς τα Βαλκάνια. Η Αλεξανδρούπολη έχει αποκτήσει στρατηγικό ρόλο για το ΝΑΤΟ και την ενεργειακή και στρατιωτική κινητικότητα. Η Ελευσίνα μπορεί να λειτουργήσει ως συμπληρωματικός εμπορικός κόμβος κοντά στην Αττική. Αυτό προσφέρει ευκαιρίες. Δημιουργεί όμως και κινδύνους: Επικάλυψη υποδομών, πολιτικές πιέσεις για χρήση συγκεκριμένων διαδρομών, επενδύσεις που δεν θα έχουν την αναμενόμενη απόδοση».
• Στο ίδιο πλαίσιο, με αφορμή μία αναφορά που έκανε o διευθύνων σύμβουλος της Eurobank για την «υπαρξιακή ανάγκη» η ΕΕ να αναπτύξει τις σχέσεις της με την Ινδία, υπάρχει αρθρογραφία ότι ινδικός όμιλος θέλει να πάρει το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης. Ενα λιμάνι βασικό «κόμβο» για τη μεταφορά ΝΑΤΟικού εξοπλισμού στο καθεστώς του Κιέβου, με καθοριστικό ρόλο στα σχέδια πολεμικής αναμέτρησης χωρών της ΕΕ με τη Ρωσία.
• Με βάση τη συγκεκριμένη εξέλιξη, πολλά γράφονται για το πώς μία τέτοια επένδυση στην Αλεξανδρούπολη θα δημιουργήσει πιο ευνοϊκές συνθήκες για την προώθηση του IMEC, αφού σήμερα η «νέα πραγματικότητα» στον Κόλπο δημιουργεί «έλλειμμα ασφάλειας» για την υλοποίηση αυτού του ανταγωνιστικού στην Κίνα εμπορικού δρόμου. Διαβάζουμε ενδεικτικά σε δημοσίευμα: «Η Adani Ports θέλει να επενδύσει σοβαρά στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, αλλάζοντας πλήρως τα γεωπολιτικά δεδομένα στο Αιγαίο (...) Η κίνηση αυτή συνδέεται με τη διαχείριση του λιμανιού της Χάιφα στο Ισραήλ από την Adani, δημιουργώντας μια απευθείας γραμμή Χάιφα - Αλεξανδρούπολη που θα παρακάμπτει το Σουέζ».
• Με τα παραπάνω σχέδια συνδέουν και την αυξημένη παρουσία του... ινδικού Πολεμικού Ναυτικού στην περιοχή, γράφοντας πως «η Ινδία, επιδιώκοντας να ενισχύσει την παρουσία της στη Μεσόγειο, βρίσκει στην Ελλάδα έναν αξιόπιστο σύμμαχο, ανατρέποντας τον άξονα Τουρκίας - Πακιστάν (...) Η ινδική ναυτική παρουσία αποτελεί στρατηγική επιλογή για την προστασία των κοινών συμφερόντων Ελλάδας - Ινδίας και τη διασφάλιση της ασφάλειας στη ναυσιπλοΐα της περιοχής, και κυρίως θα διασφαλίζει τον οικονομικό διάδρομο IMEC. Επίσης συνδέει και στηρίζει τον άξονα Ισραήλ - Κύπρου - Ελλάδος - Ινδίας και Γαλλίας, αφού αφορά κοινά συμφέροντα». Σε ορισμένες μάλιστα αναφορές το παραπάνω σχέδιο καταγράφεται ως ευθέως ανταγωνιστικό στον διαμετακομιστικό - γεωπολιτικό ρόλο των Στενών του Βοσπόρου, κάτι που ήδη προκαλεί τις αντιδράσεις της τουρκικής αστικής τάξης.
• Ως «κερασάκι στην τούρτα» αναφέρουμε και τα ρεπορτάζ σχετικά με την επίσκεψη του Γερμανού υπουργού Εξωτερικών στην Ελλάδα. Πίσω από τη διπλωματική γλώσσα, πολλές αναφορές έγραψαν ότι κατά τη διάρκεια των συζητήσεων εκφράστηκε η δυσαρέσκεια της Γερμανίας για το γεγονός ότι μένει στην «απ' έξω» από την πίτα των δισ. που μοιράζει η κυβέρνηση και τα κόμματα του συστήματος προς ενίσχυση των στρατιωτικών εξοπλισμών του κεφαλαίου, τον ρόλο της ναυπηγοεπισκευαστικής βιομηχανίας στην πολεμική ετοιμότητα κ.λπ. Γράφτηκε χαρακτηριστικά: «Ενώ στις Βρυξέλλες συνεχίζουν οι τεχνοκράτες να αναλώνονται στις αγαπημένες τους γραφειοκρατικές αναλύσεις, στην Ελλάδα το παιχνίδι στη ναυπηγική βιομηχανία αλλάζει επίπεδο με αμερικανική υπογραφή. Το σχέδιο για γραμμή παραγωγής πλοίων και υποβρυχίων "Made in Greece" με αμερικανικό οπλισμό δεν είναι απλώς μια επιχειρηματική κίνηση του ομίλου ONEX, αλλά μια γεωπολιτική "ρουκέτα" στα θεμέλια του διεθνούς συστήματος. (...) Ωστόσο, η μετατροπή της Ελλάδας σε κυρίαρχο παραγωγό της ΝΑ Ευρώπης προκαλεί ανησυχία σε παραδοσιακά ευρωπαϊκά κέντρα, αλλά και σε μεγάλα ασιατικά ναυπηγεία».

Σε όλα αυτά μπορεί κανείς να προσθέσει τις κόντρες για τη διανομή κονδυλίων της ΕΕ υπό τον τίτλο «συζήτηση για την αλλαγή παραγωγικού μοντέλου», την «κοινή στάση» Ελλάδας - ΗΠΑ στην αντιπαράθεση με χώρες της ΕΕ για το «πρασίνισμα» της ναυτιλίας και προφανώς τη σφοδρή σύγκρουση για το αν η ΕΕ θα στηρίξει τον «Κάθετο Διάδρομο» που θα μεταφέρει το πανάκριβο αμερικάνικο LNG στην Ανατολική Ευρώπη.

Συμπερασματικά και λίγο σχηματικά, παραθέτουμε ορισμένα... αντιθετικά σχήματα που καλείται να διαχειριστεί η ελληνική αστική τάξη:

• Να είναι «κόμβος» λιμανιών, που η μία «πύλη» θα λειτουργεί αντιπαραθετικά με την άλλη, με ό,τι αυτό σημαίνει και για την «οικονομική βιωσιμότητα», και για το γεγονός ότι τα λιμάνια, τα στενά και οι «σωληνώσεις» του παγκόσμιου εμπορίου δεν είναι το «επίδικο» της πολεμικής αντιπαράθεσης. Είναι ο ίδιος ο χώρος που διεξάγεται ο πόλεμος, το αντικείμενό του.
• Να είναι «πύλη» για το LNG των ΗΠΑ, «πυλώνας» της ενεργειακής του κυριαρχίας σε συνθήκες που η ΕΕ θέλει να «απεξαρτηθεί» και από τις ΗΠΑ.
• Να συνηγορεί και να κάνει τα πάντα σε στενό συντονισμό με τη Γαλλία για τη «στρατηγική αυτονομία» της ΕΕ, την «πυρηνική αποτροπή», την ώρα που δαπανά δεκάδες δισ. σε εξοπλισμούς που κατασκευάζουν αμερικανικοί κολοσσοί, ενώ Γαλλία και ΗΠΑ συγκρούονται για τα φάρμακα, το μέλλον του ΝΑΤΟ, τον κλάδο των τροφίμων και τόσα άλλα.
• Να επιζητά χρηματοδότηση των ελληνικών ομίλων στο πλαίσιο των χοντρών παζαριών που γίνονται στη σάπια, διεφθαρμένη και πολεμοκάπηλη ΕΕ, όπου έχει πρωταγωνιστικό ρόλο η Γερμανία, και την ίδια στιγμή να αναγκάζεται να την έχει... «δυσαρεστημένη» ως βασική ανταγωνίστρια των ΗΠΑ και σε έναν βαθμό και της Γαλλίας.
• Να συνάπτει «στρατηγικές συμμαχίες», που θεμελιώνονται και σε οικονομικά deals, στο όνομα υπεράσπισης του «ζωτικού χώρου» της από την ανταγωνίστρια αστική τάξη της Τουρκίας, και την ίδια στιγμή, τις ίδιες ή άλλες στρατηγικές συμμαχίες να χτίζει και η Τουρκία, επίσης στενός σύμμαχος των ΗΠΑ. Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελούν οι συμφωνίες με την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία, αλλά και χώρες με... «κοινές ευρωατλαντικές αξίες» Μεγάλη Βρετανία και καθεστώς Ζελένσκι.

Το λες και ισορροπία σε τεντωμένο σχοινί... σε συνθήκες που (ούτως ή άλλως) οι τεκτονικές πλάκες του κόσμου κινούνται πολύ γρήγορα και ο κάθε ιμπεριαλιστής ληστής προετοιμάζεται να συγκρουστεί με αποκλειστικό συμφέρον την υπεράσπιση συμφερόντων της δικής του αστικής τάξης, που ειδικά σε αυτές τις στιγμές δεν έχει ούτε αυτή πάντα «κοινό συμφέρον»...

Η αστική τάξη δεν μπλέκει σε έναν γόρδιο δεσμό από επιλογή. Δεν έχει άλλη επιλογή από το να μπλέξει στο κουβάρι των αντιθέσεων. Μπορεί να υπάρξει μόνο διεκδικώντας επιθετικά μερτικό από τη λεία, όταν η σύγκρουση ΗΠΑ - Κίνας καθορίζει τις συνθήκες ξεσπάσματος ενός γενικευμένου σφαγείου.

Αλίμονο, λοιπόν, όταν οι αστοί ακροβατούν, να σκέφτονται οι λαοί αν θα κρατήσουν... τεντωμένο το σχοινί!

Η μόνη ελπίδα για την εργατική τάξη και τους κοινωνικούς συμμάχους της βρίσκεται στο να χτίσει τη δική της πολεμική ετοιμότητα. Σε συμπόρευση με το ΚΚΕ να εντείνει την... αστάθεια και τους τριγμούς. Εχοντας καθαρό ότι δεν υπάρχει διέξοδος στην επιλογή στρατοπέδου ληστών, αξιοποιώντας τις αντιθέσεις τους, να ανοίξει τον δρόμο της επαναστατικής ανατροπής.

Κάθε αστικό ΜΜΕ και αναλυτής έχει πιάσει και από μια «μαργαρίτα», προσπαθώντας να μαντέψει «θα ξαναχτυπήσει, ή δεν θα ξαναχτυπήσει ο Τραμπ». Μια τέτοια προσέγγιση, ωστόσο, αφήνει μακριά από την προσοχή μας σημαντικές πλευρές των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και καλλιεργεί τη λαθεμένη αντίληψη πως οι λαοί είναι όμηροι μιας προσωπικότητας (του Τραμπ), που μπορεί και να μη στέκει στέρεα στα λογικά του. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πως πίσω από τις ψυχαναλυτικές αναλύσεις της προσωπικότητας του Αμερικανού μεγιστάνα και νυν Προέδρου της χώρας αποσιωπούνται οι εγκληματικοί σχεδιασμοί του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Ας κάνουμε έναν σύντομο απολογισμό της πρώτης φάσης του πολέμου, που ξεκίνησε στις 28/2, κράτησε 40 μέρες και έχει οδηγήσει στο αμοιβαίο κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ. Σ' αυτή τη φάση ΗΠΑ - Ισραήλ «κατανάλωσαν» χιλιάδες πυραύλους των πιο διαφορετικών τύπων, προκαλώντας σημαντικές καταστροφές στο Ιράν και στον Λίβανο, όπου οι λαοί θρήνησαν αρκετές χιλιάδες νεκρούς, μεταξύ αυτών και εκατοντάδες μικρά παιδιά.

Στις 10 Μάρτη 2026 με Ανακοίνωσή του το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ ανέδειξε πως αυτό το έγκλημα «δεν έχει καμία σχέση με τα γελοία και ανυπόστατα προσχήματα που χρησιμοποιούν οι ιμπεριαλιστές. Αλλωστε, οι ίδιοι που μιλούν για τη "δημοκρατία στο Ιράν" και την "καταστροφή του πυρηνικού του προγράμματος", υποστηρίζουν αυταρχικά και θεοκρατικά καθεστώτα, όπως στη Σαουδική Αραβία και τα κράτη του Κόλπου, τους τζιχαντιστές στη Συρία και τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, ενώ επεκτείνουν το δικό τους πυρηνικό οπλοστάσιο».

Κι είναι μια πραγματικότητα πως οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές, μαζί με το Ισραήλ, το κράτος - δολοφόνο του λαού της Παλαιστίνης, δεν έχουν επιτύχει κανέναν από τους παραπάνω διακηρυγμένους στόχους! Ούτε σε ό,τι αφορά το λεγόμενο «πυρηνικό πρόγραμμα», ούτε την ανατροπή του καθεστώτος. Το Ιράν δεν είναι το Ιράκ του 2003, ούτε η Λιβύη του 2011, ούτε το Αφγανιστάν του 2001. Παρά τα χτυπήματα διατήρησε την κεντρική δομή εξουσίας, εξακολουθεί να διαθέτει κατανεμημένη στρατιωτική υποδομή, διάσπαρτη σε μια τεράστια περιοχή, εν μέρει θαμμένη στα βουνά. Διαθέτει δίκτυα συμμαχικών δυνάμεων σε Ιράκ, Λίβανο, Υεμένη, που μπορεί να αξιοποιεί. Επιπλέον, το Ιράν κατάφερε να καταστρέψει πολλές βάσεις των ΗΠΑ στην περιοχή του Κόλπου, αποδεικνύοντας πως οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές δεν είναι άτρωτοι και παντοδύναμοι, όπως θέλουν να παρουσιάζονται, για να καλλιεργούν την παράλυση και τον φόβο στους λαούς.

Αντίθετα, είδαμε να μεγαλώνουν τα αδιέξοδά τους, άλλωστε οι ίδιες οι πολεμικές συγκρούσεις αναδεικνύουν την αδυναμία του συστήματος να επιλύσει τις αντιθέσεις του διαφορετικά, με ειρηνικά μέσα. Ο πόλεμος οδήγησε στο να μεγαλώσουν οι αντιθέσεις μέσα στο ευρωατλαντικό ιμπεριαλιστικό μπλοκ, όπως όλοι καταλαβαίνουμε από την απροθυμία μιας σειράς ΝΑΤΟικών μελών της ΕΕ να συμβάλουν με πολεμικά μέσα και με «κρέας για τα κανόνια» στον πόλεμο, από τον οποίο όπως δηλώνουν τα επίσημα χείλη της ΕΕ υπάρχει για την καπιταλιστική οικονομία της «χασούρα» πολλών δισεκατομμυρίων.

Ανάλογες είναι και οι διαθέσεις σε κάποιους από τους συμμάχους των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, μέχρι και τη μακρινή Ιαπωνία, που επίσης με το μπλοκάρισμα των Στενών του Ορμούζ η αστική τάξη της νιώθει πως απειλείται από ενεργειακή «δίψα». Μέχρι και η αστική τάξη στην Ταϊβάν, σε αυτό το νησί - κράτος, που είναι η «Μέκκα» των σύγχρονων τσιπ (ημιαγωγών), ανησυχεί, σύμφωνα με δημοσιεύματα, για το εάν οι ΗΠΑ είναι σε θέση να την υπερασπιστούν λόγω της φθοράς σημαντικού μέρους των πολεμοφοδίων τους, σε περίπτωση πολεμικής κλιμάκωσης με την Κίνα, που τη θεωρεί δικό της έδαφος και προτάσσει την ενσωμάτωσή της.

Βλέποντας τις παραπάνω εξελίξεις δεν έλειψαν και κάποιοι αστοί αναλυτές που μίλησαν για ήττα των ΗΠΑ, ενώ ο καγκελάριος της Γερμανίας, Φρίντριχ Μερτς, εκτίμησε πως οι ΗΠΑ «προφανώς μπήκαν σε αυτόν τον πόλεμο χωρίς καμία στρατηγική» και πως «ταπεινώνονται από την ιρανική ηγεσία». Να θυμίσουμε πως ανάλογες κατηγορίες, ότι δηλαδή «δεν έχει στρατηγική», ακούγονται εδώ και 5 χρόνια και για την ηγεσία της ΕΕ σχετικά με τη στάση της στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο και συνολικότερα έναντι της Ρωσίας.

Αυτές οι αλληλοκατηγορίες ανάμεσα σε ΗΠΑ και ΕΕ είναι χαρακτηριστικές των διαφωνιών που έχουν προκύψει στο ευρωατλαντικό ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, ιδιαίτερα στο ποιος πρέπει να είναι ο πρωταρχικός τους αντίπαλος (η Κίνα, όπως θεωρεί ο Τραμπ, ή η Ρωσία, όπως θεωρεί η κυρίαρχη προς το παρόν τάση στα ηγετικά κλιμάκια της ΕΕ), αλλά αξιοποιούνται από τους μηχανισμούς του συστήματος και στη χώρα μας, ώστε να δημιουργήσουν την αίσθηση πως ο πόλεμος οφείλεται στην ανικανότητα κάποιων πολιτικών ηγεσιών ή στα ψυχολογικά προβλήματα του Αμερικανού Προέδρου, που μας έχουν οδηγήσει σε μία γενικά και αόριστα «χαώδη κατάσταση». Κι εδώ υπάρχει σχεδιασμός, που στοχεύει ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις να αντιμετωπίζουν αρχικά παθητικά και φοβικά τις εξελίξεις, να πιστεύουν πως είναι ανήμποροι να επιδράσουν. Μέσα από αυτή την αίσθηση του φόβου και της παθητικότητας επιχειρείται στη συνέχεια να «οικοδομηθεί» η ανάγκη της «εθνικής ομοψυχίας», δηλαδή της ενεργής στράτευσης σε «εθνικούς στόχους» - όπως βαφτίζουν τις επιδιώξεις τους οι αστικές τάξεις.

Ανάλογα αντιμετώπισαν το θέμα και διάφοροι οπορτουνιστές της λεγόμενης «Παγκόσμιας Αντιιμπεριαλιστικής Πλατφόρμας» (ΠΑΠ), που έχουν πάρει διαζύγιο από τις νομοτέλειες της κοσμοθεωρίας του μαρξισμού - λενινισμού και φτάνουν στο σημείο να θεωρούν Επανάσταση την αντιμοναρχική εξέγερση του 1979, που ανέτρεψε τον Σάχη στο Ιράν. Δυνάμεις όπως η ΠΑΠ, που από τη μια καλούν σε «τακτική συνεργασία» με τον Τραμπ ενάντια στις δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης κι από την άλλη φαντασιώνονται έναν δήθεν «αντιιμπεριαλιστικό άξονα», όπως περιγράφουν τον υπό διαμόρφωση ευρασιατικό ιμπεριαλιστικό άξονα, με επικεφαλής την καπιταλιστική Κίνα, που νικά τις ΗΠΑ.

Μια τέτοια ερμηνεία όχι μόνο δεν λαμβάνει υπόψη της το λαϊκό γνωμικό «στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό», αλλά και υποτιμά τον αντίπαλο (τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό). Αποδέχεται τα προσχήματα που χρησιμοποιεί αυτός στον πόλεμο ως υπαρκτές αιτίες του, όταν οι ιμπεριαλιστές έχουν άλλους σχεδιασμούς και στόχους πραγματικούς, που συνήθως δεν τους δημοσιοποιούν, όχι μόνο γιατί μπορεί να είναι περίπλοκοι, πολυεπίπεδοι, αλλά και πολύ κυνικοί για τη «δημόσια κατανάλωση».

Οι κομμουνιστές είμαστε διδαγμένοι από τον Λένιν και γνωρίζουμε πολύ καλά πως «ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με βίαια μέσα», κι αυτό ισχύει και γι' αυτόν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, που ο πραγματικός στόχος δεν είναι άλλος από τον έλεγχο του πετρελαίου, του φυσικού αερίου, όλων των πλουτοπαραγωγικών πηγών, καθώς επίσης των ενεργειακών και εμπορικών δρόμων μιας ευρύτερης περιοχής, τα γεωπολιτικά στηρίγματα, όλα όσα καθορίζουν τα μερίδια των αγορών ανάμεσα στα μονοπώλια και στις αστικές τάξεις, στο φόντο της μεγάλης σύγκρουσης των ΗΠΑ και της Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.

Ειδικά για την περιοχή που μιλάμε, γνωρίζουμε πως το Ιράν διατηρεί στρατηγικές σχέσεις με την Κίνα, αποτελεί σημαντικό τροφοδότη της σε καύσιμα και είναι ενταγμένο στον κινεζικό εμπορικό «δρόμο του μεταξιού», σε ανταγωνισμό με τον σχεδιαζόμενο ινδικό εμπορικό δρόμο, Βομβάη, Μέση Ανατολή, Ευρώπη. Αυτά είναι κρίσιμα ζητήματα για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, και όχι η «δημοκρατία», ή τα «πυρηνικά» στο Ιράν. Τα Στενά του Ορμούζ, που τώρα παραμένουν κλειστά σε μεγάλο βαθμό, είναι κάτι περισσότερο από μια ζωτική ναυτιλιακή οδός. Είναι κρίσιμο ενεργειακό σημείο ελέγχου στον πλανήτη, ειδικά για την Ασία, μιας και το περίπου 20% του παγκόσμιου πετρελαίου και περίπου το 17% του παγκόσμιου υγροποιημένου φυσικού αερίου διέρχονται από αυτά. Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του πετρελαίου και φυσικού αερίου (άνω του 80%-85%) πηγαίνει στην Ασία και μόνο 10%-15% στην Ευρώπη, ενώ οι ΗΠΑ, που είναι σημαντικός παραγωγός, δεν βιώνουν άμεσες συνέπειες.

Αντίθετα, τις συνέπειες τις νιώθουν τόσο η ΕΕ όσο και οι καπιταλιστικές οικονομίες της Ασίας, μεταξύ αυτών και η Κίνα, σε αντίθεση με τους παραγωγούς και εξαγωγείς καυσίμων (ΗΠΑ και Ρωσία), που κερδίζουν. Να σημειωθεί εδώ πως η Κίνα, που διατηρεί σημαντικές οικονομικές και εμπορικές σχέσεις και με τα άλλα κράτη του Κόλπου, όπως Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ, ακόμη και με το Ισραήλ, φαίνεται να προσβλέπει σε σχετική εξομάλυνση του εμπορικού πολέμου της με τις ΗΠΑ στο πλαίσιο της επικείμενης επίσκεψης Τραμπ στο Πεκίνο. Στην πράξη, έως αυτήν τη στιγμή, οι ΗΠΑ, χωρίς να έχουν εμπλακεί σε χερσαίες επιχειρήσεις, χωρίς να έχουν χιλιάδες νεκρούς, όπως είχαν σε Κορέα, Βιετνάμ, ή πιο πρόσφατα σε Ιράκ και Αφγανιστάν, «στραγγαλίζοντας» το Ορμούζ, έχουν διαμορφώσει μια «παγκόσμια ασυμμετρία», από την οποία επωφελούνται σε βάρος των βασικών ανταγωνιστών τους, πιέζοντας και τους συμμάχους τους στην Ευρώπη, αλλά προσεγγίζοντας και πάλι τη Ρωσία, που κι αυτή βλέπει να έχει άμεσα κέρδη από τη συγκεκριμένη εξέλιξη.

Για λόγους οικονομίας του χώρου δεν θα αναφερθούμε σε αυτό το άρθρο σε άλλες συνέπειες, όπως π.χ. είναι το ζήτημα των λιπασμάτων, της κατάστασης που αυτό διαμορφώνει για την επισιτιστική κατάσταση στον πλανήτη, όπως και τα μονοπώλια ποιων χωρών επωφελούνται, όπως επίσης δεν θα θίξουμε άλλες πλευρές σχετικά με το τρίγωνο των σχέσεων «ΗΠΑ - Ρωσίας - Ιράν». Θα επιδιώξουμε να μείνουμε στην ανάδειξη της βασικής κατεύθυνσης των εξελίξεων.

Η στιγμή που ξέσπασε ο πόλεμος κατά του Ιράν μόνο τυχαία και ασχεδίαστη δεν δείχνει.

Στις αρχές του χρόνου ολοκληρώθηκε το πέρασμα του κρίσιμου εμπορικού διαύλου της Διώρυγας του Παναμά (5% του παγκόσμιου εμπορίου) σε αμερικανικές εταιρείες. Η εκδίωξη των κινεζικών εταιρειών είχε ξεκινήσει σχεδόν έναν χρόνο νωρίτερα και στις αρχές του 2026 το Ανώτατο Δικαστήριο του Παναμά ακύρωσε τις συμβάσεις των κινεζικών μονοπωλίων, στρώνοντας τον δρόμο στα αμερικάνικα.

Ταυτόχρονα έγινε η απροκάλυπτη και καταδικαστέα ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, με τη σύλληψη του Προέδρου της χώρας, εξέλιξη που ενδεχομένως δεν θα μπορούσε να είχε γίνει, εάν δεν είχε τη στήριξη της υπόλοιπης σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας της χώρας αυτής. Οι ΗΠΑ ανέλαβαν τον έλεγχο των πλούσιων πετρελαϊκών κοιτασμάτων της χώρας, που ήταν βασικός σύμμαχος της Κίνας στη Λατινική Αμερική και τροφοδότης της σε Ενέργεια.

Τον προηγούμενο μήνα οι ΗΠΑ προχώρησαν σε στρατιωτική συμφωνία με την Ινδονησία, με αιχμή την προστασία του θαλάσσιου διαδρόμου των στενών της Μαλάκα, απ' όπου περνά το 25%-30% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου και μεγάλο μέρος της τροφοδοσίας της Κίνας.

Μέσα στο 2026 αναμένεται να ξεκινήσει η κατασκευή του λεγόμενου «διαδρόμου Τραμπ», του στενού χερσαίου διαδρόμου που παραχώρησε η Αρμενία στις ΗΠΑ για 99 χρόνια και θα ενώνει την Κεντρική Ασία με την Ευρώπη, μπαίνοντας «σφήνα» σε μια από τις χερσαίες διαδρομές του κινεζικού «δρόμου του μεταξιού», την ώρα που μια άλλη βασική διαδρομή του, αυτή μέσω της Ρωσίας, έχει «παγώσει» λόγω του πολέμου στην Ουκρανία.

Οι εξελίξεις με το κλείσιμο του Ορμούζ σημαίνουν πως η Κίνα πληρώνει το τίμημα αυτής της αστάθειας κάθε μέρα μέσω των αυξανόμενων τιμών Ενέργειας, μέσω των διαταραχών στην εφοδιαστική αλυσίδα, γεγονός που επηρεάζει τον βιομηχανικό σχεδιασμό. Ταυτόχρονα, τα αμερικανικά μονοπώλια της Ενέργειας πωλούν τους ενεργειακούς τους πόρους στην αγορά σε υψηλότερες τιμές.

Βεβαίως, κάθε περίπτωση μπορεί να έχει τις ιδιαιτερότητές της, όπως π.χ. η επίθεση κατά της Κούβας και η προσπάθεια οικονομικού στραγγαλισμού του λαού της εξυπηρετούν επιπλέον και τον ιδεολογικοπολιτικό στόχο της ανατροπής της Κουβανικής Επανάστασης και των κατακτήσεών της, ενώ η προσπάθεια προσάρτησης της Γροιλανδίας συνδέεται με την πρόσβαση στον πλούτο της Αρκτικής και τις νέες εμπορικές διαδρομές μέσω αυτής.

Ολα, όμως, τα παραπάνω εντάσσονται στην ίδια στρατηγική των ΗΠΑ, που έχουν στόχο να αποδυναμώσουν ή και να αποκτήσουν τα γεωπολιτικά στηρίγματα των ανταγωνιστών τους, να ελέγξουν πηγές Ενέργειας και άλλων κρίσιμων πρώτων υλών, καθώς και των σημαντικών παγκόσμιων διαύλων μεταφοράς και εμπορευμάτων. Η γραμμή αυτή είναι χαραγμένη και διατυπώνεται με διάφορους τρόπους και στη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, που δημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο του 2026. Στόχος των ΗΠΑ είναι να διατηρήσουν την ηγετική θέση τους στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, σε μια φάση που η πρωτοκαθεδρία τους κλονίζεται από την Κίνα.

Το ότι ο Τραμπ συχνά άλλα λέει κι άλλα κάνει, ή ότι εμφανίζεται απειλητικός προς κάθε κατεύθυνση, ότι τη μια λέει πως υπογράφει συμφωνία ή κάποια πολεμική επιχείρηση και την επόμενη το ανακαλεί, δεν είναι σχιζοφρένεια ή ασυνέπεια. Είναι απόρροια των δυσκολιών που έχουν οι ΗΠΑ καθώς και μιας διαπραγματευτικής τακτικής που έχει επιλεγεί από την αμερικανική ηγεσία, ώστε να δημιουργεί τη μέγιστη αβεβαιότητα σχετικά με τις προθέσεις της, έτσι ώστε οι ανταγωνιστές τους να μην μπορούν να υπολογίσουν με ακρίβεια το τελικό αποτέλεσμα, διαμορφώνοντας συνθήκες για πολλά και διαφορετικά πιθανά σενάρια εξελίξεων, που σε κάθε περίπτωση, όμως, θα υπηρετούν τον παραπάνω βασικό στόχο, δηλαδή τη διατήρηση πάση θυσία της πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ.

Κι ενώ οι αντιθέσεις που σήμερα βλέπουμε ανάμεσα σε ΗΠΑ - ΕΕ και στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ επιφανειακά φαίνονται πως είναι επιλογή της προσωπικής πολιτικής του Τραμπ, στην πραγματικότητα συμβαίνει κάτι βαθύτερο. Στην Πολιτική Απόφαση του πρόσφατου 22ου Συνεδρίου του ΚΚΕ σημειώνεται μεταξύ άλλων: «Σε κάθε ιμπεριαλιστική συμμαχία εκδηλώνονται αντιθέσεις, που προκαλεί η αναρχία της παραγωγής, η ανισόμετρη καπιταλιστική ανάπτυξη και οι ανισότιμες σχέσεις μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών. Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων μπορεί να διευρύνει υπάρχουσες ρωγμές στον "ευρωατλαντικό άξονα" τα επόμενα χρόνια».

Επιπλέον, πρέπει να τονιστεί πως η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα δεν είναι προνόμιο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, όπως βλέπουμε και στις περιπτώσεις της πολεμικής σύγκρουσης ΕΕ - ΝΑΤΟ και Ρωσίας στα εδάφη της Ουκρανίας, ή της «πολιτικής των 9 παυλών της Κίνας», μέσω της οποίας αμφισβητεί τα κυριαρχικά δικαιώματα χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας (Βιετνάμ, Φιλιππίνων, Μαλαισίας, Μπρουνέι, Ινδονησίας). Γι' αυτό και το «δίλημμα "ευρωατλαντικό ή ευρασιατικό στρατόπεδο" είναι ψεύτικο, στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης, των λαών, υπονομεύει την αυτοτελή ιδεολογική - πολιτική πάλη τους για την ανατροπή του καπιταλισμού, για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό», όπως σημειώνει το 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ.

Κάθε αστική τάξη εκδηλώνει την επιθετικότητά της, πρώτα απ' όλα κατά της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων της χώρας της, καθώς και σε βάρος άλλων λαών, στο μέτρο της ισχύος της. Αυτό ισχύει και για την αστική τάξη της Ελλάδας, που σήμερα ανησυχεί σφόδρα για την κρίση στις σχέσεις ΗΠΑ - ΕΕ, μιας και για πολλές δεκαετίες η επιθετικότητά της «καβαλούσε» τα συγκεκριμένα ιμπεριαλιστικά «άλογα» κι επιδιώκει να «χωθεί» σε νέες συμμαχίες, που θα διασφαλίσουν την εξουσία και τα επιθετικά συμφέροντά της, που δεν έχουν καμία σχέση με τα συμφέροντα του ελληνικού λαού.

Οπως σημειώνει η Πολιτική Απόφαση του 22ου Συνεδρίου του ΚΚΕ: «Οι συμμαχίες μπορεί να αλλάζουν, να αναδιατάσσονται, αλλά το βασικό στοιχείο που καθορίζει τον ταξικό τους χαρακτήρα (...) είναι η οικονομική βάση των καπιταλιστικών κρατών που τις συγκροτούν, δηλαδή η κυριαρχία των μονοπωλίων και τα συμφέροντά τους».

Πραγματική νίκη για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα είναι να μετατραπεί η μαζική λαϊκή αμφισβήτηση στην κυβέρνηση της ΝΔ σε συνολική αμφισβήτηση της πολιτικής συμμετοχής στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και συμμαχίες, που υλοποίησαν όλες οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις, αλλά και τα κόμματα που στηρίζουν στην ουσία τις ίδιες πολιτικές που υπηρετούν το καπιταλιστικό σύστημα. Για τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα μονόδρομος είναι η πρόταση του ΚΚΕ για τη διαμόρφωση όρων ανατροπής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και ιμπεριαλιστικούς πολέμους, μια κοινωνία σοσιαλιστική - κομμουνιστική.

2026 The Associated Press. All

Την καταστροφή και τον θάνατο σκορπά το κράτος - δολοφόνος Ισραήλ στον Λίβανο και στην Παλαιστίνη

Οι συνεχείς επιθέσεις του ισραηλινού στρατού και των εργολάβων που έχει προσλάβει για τη μαζική κατεδάφιση κτιρίων σε περιοχές του νότιου Λιβάνου συνοδεύονται από την παράταση των διπλωματικών παζαριών ανάμεσα στην κυβέρνηση του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου και στον Λιβανέζο Πρόεδρο Ζοζέφ Αούν, υπό την πίεση των ΗΠΑ, που προσδοκούν αργά ή γρήγορα μια νέα «Συμφωνία του Αβραάμ».

Σε αυτό το πλαίσιο, την Πέμπτη 14 και την Παρασκευή 15 Μάη προγραμματίζονται νέες συνομιλίες στην Ουάσιγκτον ανάμεσα στους πρέσβεις και διαπραγματευτές Ισραήλ - Λιβάνου, με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να αυξάνει τις πιέσεις και στις δύο πλευρές ώστε να ενώσουν δυνάμεις εναντίον της Χεζμπολάχ, που αντιστέκεται σθεναρά στην ισραηλινή κατοχή.

Σε αυτό το παζάρι, το «κοντέρ» των εγκλημάτων που προκαλούν οι ισραηλινές επιθέσεις ανεβάζει στροφές, με το υπουργείο Υγείας του Λιβάνου να ανακοινώνει αυτήν τη βδομάδα πάνω από 2.700 νεκρούς και τουλάχιστον 8.300 τραυματίες από τις 2 Μάρτη.

Το ίδιο διάστημα το Ισραήλ συνεχίζει τις καθημερινές παραβιάσεις της «εκεχειρίας» στη Γάζα, φροντίζοντας να εξολοθρεύει καθημερινά οικογένειες αμάχων και να καταδυναστεύει συνεχώς πάνω από 2 εκατ. Παλαιστίνιους, που παλεύουν να επιβιώσουν απέναντι σε ασύλληπτες αντιξοότητες και ελλείψεις.

Την Παρασκευή η Υπηρεσία Αρωγής του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες (UNRWA) απηύθυνε δραματική έκκληση προς τις ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις να επιτρέψουν τη μαζική προώθηση στη Γάζα όχι μόνο βασικής ανθρωπιστικής βοήθειας, αλλά και σημαντικών ποσοτήτων σκηνών και φαρμάκων, για την εξολόθρευση τρωκτικών που κάθε βράδυ επιτίθενται μαζικά σε βρέφη και μικρά παιδιά που κοιμούνται στις σκηνές, σε άθλιες συνθήκες.

Ο Βούλγαρος διπλωμάτης Νικολάι Μλαντένοφ, επικεφαλής του λεγόμενου «Συμβουλίου Ειρήνης» του Ντ. Τραμπ, συνέχισε αυτήν τη βδομάδα τις συναντήσεις του στο Ισραήλ με στόχο την έναρξη της εφαρμογής του άθλιου σχεδίου του Τραμπ για τη Γάζα, που επιδιώκει την εμπορική αξιοποίηση ορισμένων περιοχών και την πλήρη μετατροπή της περιοχής σε αμερικανοϊσραηλινό προτεκτοράτο.

Αυτή τη «φόρμουλα» τακτικής εφαρμόζουν και οι δύο επιτιθέμενες δυνάμεις στη Μέση Ανατολή, με την εμπόλεμη κατάσταση στο Ιράν να μετρά την Παρασκευή 8 Μαΐου 69 μέρες από την έναρξη των αμερικανο-ισραηλινών επιθέσεων στις 28 Φλεβάρη. Η σύγκρουση και η παράλληλη διαπραγμάτευση με μεσολάβηση του Πακιστάν γίνεται σε συνθήκες «εύθραυστης εκεχειρίας», με τον έλεγχο των κρίσιμων Στενών του Ορμούζ να είναι στο επίκεντρο.

Η ανάφλεξη των συγκρούσεων μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ αργά το βράδυ της Πέμπτης - ξημερώματα Παρασκευής ήρθε ένα 24ωρο μετά την «αναστολή» της νέας «Επιχείρησης Ελευθερία», που ανήγγειλε την Κυριακή ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, με στόχο υποτίθεται τον απεγκλωβισμό των περίπου 1.500 πλοίων και 22.500 ναυτικών στα Στενά του Ορμούζ. Η «Επιχείρηση Ελευθερία» (που προκάλεσε την εύλογη αντίδραση του Ιράν ως νέα παραβίαση της εκεχειρίας) κράτησε περίπου ένα 24ωρο και πέτυχε τη διέλευση δύο εμπορικών πλοίων με αμερικανική σημαία. Ωστόσο, έληξε πρώιμα καθώς (όπως αποκάλυψε μεσοβδόμαδα το NBC News) η Σαουδική Αραβία ήρε την άδεια στις αμερικανικές δυνάμεις να κάνουν χρήση αεροδρομίων και λιμανιών, ανησυχώντας για νέα ιρανικά αντίποινα σε βάρος της.

Οι ΗΠΑ ...κάνοντας την ανάγκη «φιλοτιμία» ανήγγειλαν την Τετάρτη την «αναστολή» της επιχείρησης, για να δώσουν όπως λένε ώθηση στις διαπραγματεύσεις, κάνοντας λόγο για δήθεν «πολύ καλές συνομιλίες». Ο Τραμπ εξέφρασε την προσδοκία πως μία συμφωνία με το Ιράν «έρχεται σύντομα», με την ειδησεογραφική ιστοσελίδα Axios να σιγοντάρει τις ψυχολογικές επιχειρήσεις του Λευκού Οίκου, διαδίδοντας παραπλανητικές - όπως αποδείχθηκε - πληροφορίες περί επικείμενης συμφωνίας «μίας σελίδας», που θα μπορούσε να τερματίσει τον πόλεμο.

Οι υπαναχωρήσεις της αμερικανικής πλευράς έναντι του Ιράν και η (σταθερή...) εναλλαγή απειλών για κλιμάκωση του πολέμου, εκβιασμών ή και προσδοκιών για «συμφωνία», που ενίοτε εκφράζονται πολλές φορές ακόμη και μέσα σε ένα 24ωρο, εξυπηρετούν αντικειμενικές ανάγκες της ιμπεριαλιστικής δύναμης. Από τη μια το να κερδίσει χρόνο, καθώς ήδη τα επιτελεία των ΗΠΑ αναφέρουν ότι έχουν μεγάλη μείωση των πυρομαχικών και ζημιές σε αμερικανικές βάσεις στην περιοχή, που θα πάρει καιρό να αποκατασταθούν. Επίσης να φθείρει ανταγωνιστές στην περιοχή όπως η Κίνα, που εισάγει σημαντικές ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου από το Ιράν και χώρες του Περσικού που περνάνε από τα Στενά του Ορμούζ.

Οσο για την απαίτηση των ΗΠΑ περί ουσιαστικής συρρίκνωσης ή και κατάργησης του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, αυτή αφορά κύρια την καθησύχαση του Ισραήλ, που είναι το μόνο κράτος στη Μέση Ανατολή που διαθέτει πυρηνικά όπλα και θέλει παντοιοτρόπως να διατηρήσει το μονοπώλιο. Δεν είναι τυχαίο πως επί του παρόντος η μοναδική χώρα στη Μέση Ανατολή που διαθέτει ειρηνικό πυρηνικό πρόγραμμα είναι τα ΗΑΕ. Χώρα που έχει συνάψει από το 2020 «Συμφωνία του Αβραάμ» με το Ισραήλ και η οποία συχνά δρα σε συνεργασία με το ισραηλινό κράτος - δολοφόνο κατά χωρών της ευρύτερης περιφέρειας (Σουδάν, Υεμένη κ.ά.).

Αυτές οι επιδιώξεις εξηγούν τη συνέχιση της σκληρής γραμμής των ΗΠΑ στο παζάρι με το Ιράν. Ρεπορτάζ της εφημερίδας «WSJ» την Πέμπτη ανέφερε πως οι «νέες» προτάσεις που παρέδωσαν οι ΗΠΑ στους Πακιστανούς μεσολαβητές αναφέρουν γνωστές αμερικανικές «κόκκινες γραμμές» που δυσκολεύουν την επίτευξη συμβιβαστικής λύσης. Οι ΗΠΑ φέρεται έτσι να ζητούν την «ξεκάθαρη δέσμευση» του Ιράν πως δεν θα επιδιώξει την απόκτηση πυρηνικών όπλων, πως θα διαλύσει τις πυρηνικές εγκαταστάσεις σε Φορντό, Νατάνζ και Ισφαχάν και θα απαγορευτεί πλήρως κάθε υπόγεια πυρηνική δραστηριότητα. Ζητούν επίσης επιθεωρήσεις κατ' απαίτηση και επιβολή προστίμων σε περίπτωση παραβίασης, 20ετές μορατόριουμ σε εμπλουτισμό ουρανίου (αντί του μόνιμου μορατόριουμ), παράδοση όλων των αποθεμάτων ιρανικού εμπλουτισμένου ουρανίου, άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, με παράλληλη χαλάρωση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού κατά του Ιράν και σταδιακή άρση κυρώσεων ανάλογα με τη συμμόρφωση του Ιράν και όχι εκ των προτέρων.

Το Ιράν, που αντιστέκεται επί περίπου 70 μέρες στις επιθέσεις και απειλές των ΗΠΑ και Ισραήλ, δύσκολα μπορεί να κάνει δεκτούς τέτοιους όρους.

Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση που έκανε την Παρασκευή ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Αμπάς Αραγτσί, μετά τις νέες απρόκλητες επιθέσεις των ΗΠΑ αργά το βράδυ της Πέμπτης κατά ιρανικού τάνκερ και κατά ενός άλλου πλοίου που πλησίαζε τα Στενά του Ορμούζ στο πλαίσιο του συνεχιζόμενου ναυτικού αποκλεισμού ιρανικών λιμανιών. Στις αμερικανικές επιθέσεις της 7ης - 8ης Μάη, το Ιράν αντέδρασε άμεσα με πυραύλους, drone και ταχύπλοα, καθώς οι ΗΠΑ στη συνέχεια βομβάρδισαν και παράκτιες μη στρατιωτικές περιοχές του Ιράν δοκιμάζοντας τα αντανακλαστικά και τα περιθώρια αντίδρασης της Τεχεράνης. Ο Α. Αραγτσί, λοιπόν, κατήγγειλε τις ΗΠΑ πως υπονομεύουν σκόπιμα τις διπλωματικές προσπάθειες προτιμώντας τη στρατιωτική κλιμάκωση. Σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα «Χ» ανέφερε: «Πρόκειται για μια χονδροειδή τακτική πίεσης; `Η είναι το αποτέλεσμα ενός σπασίκλα που για άλλη μια φορά παρασύρει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ σε ένα νέο τέλμα; Οποιες και αν είναι οι αιτίες, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: Οι Ιρανοί δεν υποκύπτουν ποτέ στην πίεση».

Σε αυτό το πλαίσιο, και σύμφωνα με πληροφορίες της Lloyd's List αλλά και ιρανικών ΜΜΕ, το ιρανικό κράτος προχώρησε αυτή τη βδομάδα στη συγκρότηση μίας νέας κυβερνητικής υπηρεσίας, που είναι επιφορτισμένη με την έγκριση των διελεύσεων από τα Στενά του Ορμούζ και με την είσπραξη τελών διέλευσης, αδιαφορώντας για τις αμερικανικές απειλές...

MotionTeam

Από παλιότερη πορεία Ειρήνης στη Θεσσαλονίκη, εδώ μπροστά στο μνημείο του Γρ. Λαμπράκη

• Στη Θεσσαλονίκη θα πραγματοποιηθεί πορεία από το Γ' Σώμα Στρατού, όπου εδρεύει το ΝΑΤΟικό Στρατηγείο, έως το λιμάνι, την Κυριακή 17 Μάη στις 11 π.μ., από την ΕΔΥΕΘ, σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους και μαζικούς φορείς.
• Στη Λάρισα η Επιτροπή Ειρήνης καλεί στη συγκέντρωση στις 17 Μάη στην πλατεία ΑΤΑ στις 6.30 μ.μ. και στην πορεία που θα ακολουθήσει, απαιτώντας μεταξύ άλλων να κλείσουν η αμερικανική βάση στην 110 ΠΜ και το Ευρωστρατηγείο στην 1η Στρατιά.
• Στον Βόλο η Επιτροπή Ειρήνης καλεί στις 6.30 μ.μ. στο παλιό δημαρχείο Νέας Ιωνίας.
• Στην Αλεξανδρούπολη οργανώνεται συλλαλητήριο από τις Επιτροπές Ειρήνης, σωματεία και φορείς της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης την Κυριακή 17 Μάη, στις 11.30 π.μ. στο Πάρκο Ακαδημίας.
• Σε αντιιμπεριαλιστική συγκέντρωση καλούν το Σάββατο 16 Μάη στις 7.30 μ.μ. στην Πάτρα (πλατεία Γεωργίου) οι Επιτροπές Ειρήνης Πάτρας και Δυτικής Αχαΐας, Αιτωλοακαρνανίας και Ηλείας. Ακόμα, η Επιτροπή Ειρήνης Πάτρας και Δυτικής Αχαΐας συνδιοργανώνει με τον δήμο Πατρέων τον 2ο Αγώνα Δρόμου 5 χλμ. προς τιμήν του Γρηγόρη Λαμπράκη την Κυριακή 17 Μάη, στις 10.30 π.μ. από το Νότιο Πάρκο της Πάτρας.
• Η Επιτροπή Ειρήνης Αρκαδίας διοργανώνει αγώνα δρόμου 23 χλμ. προς τιμήν του Γρηγόρη Λαμπράκη την Κυριακή 17 Μάη, με εκκίνηση το Πάρκο των Αλύγιστων στον Αγιο Αθανάσιο Τρίπολης στις 6 μ.μ. Παράλληλα, στην πλατεία Αρεως της Τρίπολης θα πραγματοποιηθούν μη ανταγωνιστικοί αγώνες 1 χλμ. για μικρούς (6 - 15 ετών) και μεγάλους.
• Η Επιτροπή Ειρήνης Λέσβου διοργανώνει σκακιστικό τουρνουά για νέους το απόγευμα του Σαββάτου 16 Μάη στην πλατεία Σαπφούς, μαζί με τον Σκακιστικό Σύλλογο «Βενιαμίν ο Λέσβιος», και πορεία ειρήνης την Κυριακή 17 Μάη στις 6 μ.μ., με αφετηρία την Παναγιούδα και τερματισμό στην πλατεία Σαπφούς.
• Η Πανσαμιακή Επιτροπή Ειρήνης το Σάββατο 16 Μάη στις 5 μ.μ. πραγματοποιεί πανσαμιακή πορεία ειρήνης με αφετηρία το Κέντρο Κράτησης Προσφύγων και Μεταναστών, και τερματισμό στις 7 μ.μ. στην πλατεία Πυθαγόρα. Στην πορεία θα συμμετάσχει, όπως κάθε χρόνο, αντιπροσωπεία της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας από τη Σμύρνη. Παράλληλα θα πραγματοποιηθεί ειρηνοδρομία στη μνήμη του Δημήτρη Μαυρατζώτη από αγωνιστές του κινήματος ειρήνης, στη διαδρομή Κέντρο Κράτησης Προσφύγων - Μυτιληνιοί - Χώρα - Πυθαγόρειο - Βαθύ.
• Η Επιτροπή Ειρήνης Κοκκινιάς διοργανώνει μεγάλη πολιτιστική εκδήλωση την Κυριακή 10 Μάη, στις 7 μ.μ. στο 3ο Γυμνάσιο Νίκαιας (Μυλασσών & Αρμενίων Προσκόπων), με κεντρικό άξονα τη μαθητική δημιουργία για την ειρήνη.
• Η Επιτροπή Ειρήνης Κερατσινίου - Δραπετσώνας διοργανώνει εκδήλωση το Σάββατο 9 Μάη, στις 7 μ.μ. στην πλατεία Κύπρου στο Κερατσίνι (έναντι δημαρχείου), με θέμα «Ο πόλεμος και οι συνέπειές του στους λαούς», για μαθητές σχολείων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
• Με καθημερινή δράση απλώνεται στη Λευκάδα και στην Πρέβεζα το κάλεσμα για μαζική συμμετοχή στην αντιπολεμική - αντιιμπεριαλιστική κινητοποίηση του Σαββάτου 16 Μάη στις 5.30 μ.μ. έξω από τη ΝΑΤΟική βάση του Ακτίου, και στην Πορεία Ειρήνης που θα ακολουθήσει στις 6.30 μ.μ. στην Πρέβεζα. Στη Λευκάδα η Επιτροπή Ειρήνης έχει εκδώσει αγγλόφωνη έκδοση που μοιράζεται σε ξένους επισκέπτες του νησιού. Η Επιτροπή Ειρήνης Λευκάδας έχει απευθύνει κάλεσμα συμμετοχής και κοινής δράσης σε φορείς του νησιού.
• Την παρουσίαση των καλλιτεχνικών δημιουργιών των παιδιών για την Ειρήνη, που περιλαμβάνουν έργα ζωγραφικής, τραγούδια και κείμενα, θα προχωρήσει την Παρασκευή 15 Μάη στις 6.30 μ.μ. στον «Θαλασσόμυλο», η Επιτροπή Ειρήνης Κεφαλονιάς - Ιθάκης. Στον ίδιο χώρο θα λειτουργεί από τις 5.30 μ.μ. έκθεση ζωγραφικής. Οσοι μαθητές έχουν έργα και θέλουν να τα παρουσιάσουν, μπορούν να επικοινωνούν στο τηλέφωνο: 6975853400.

Φέτος η Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης θα καταλήξει στο Σύνταγμα, όπου θα εξελιχθεί σε μια μεγάλη διαδήλωση, με πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα. Η εκκίνηση, όπως κάθε χρόνο, θα δοθεί στις 8 π.μ. από τον Τύμβο Μαραθώνα, και ο τερματισμός θα γίνει στις 8 μ.μ. στην πλατεία Συντάγματος.

Το πρόγραμμα και οι στάσεις έχουν ως εξής: 8 π.μ. έναρξη στον Τύμβο του Μαραθώνα. 8.15 π.μ. χαιρετισμοί και κατάθεση στεφάνων στην προτομή του Γρηγόρη Λαμπράκη. 9.30 π.μ. Νέα Μάκρη (έναντι δημαρχείου). 12 μ. Ραφήνα (πάρκο, μετά τη διασταύρωση). 1.30 μ.μ. Πικέρμι (πλατεία Μιλτ. Εβερτ). 3 μ.μ. Παλλήνη. 4 μ.μ. αναχώρηση από Παλλήνη. 5.30 μ.μ. Αγία Παρασκευή (πλατεία). 6.30 μ.μ. υπουργείο Εθνικής Αμυνας (πλατεία Ενόπλων Δυνάμεων). 7.30 μ.μ. Πάρκο Ελευθερίας. 8 μ.μ. τερματισμός στην πλατεία Συντάγματος και συναυλία.

Κάθε μέρα που περνάει, ακόμα περισσότερα εργατικά σωματεία και φορείς, σύλλογοι αυτοαπασχολούμενων, ενώσεις και σύλλογοι γονέων, πολιτιστικοί σύλλογοι, δηλώνουν συμμετοχή στη Μαραθώνια Πορεία και καλούν όσους δεν περπατήσουν από τον Μαραθώνα να υποδεχτούν τους μαραθωνοδρόμους στις 6.30 μ.μ. στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας, και όλοι μαζί να κατευθυνθούν προς την αμερικάνικη πρεσβεία και μετά στο Σύνταγμα.

Από την ΕΕΔΥΕ: 6.30 π.μ., πλατεία Κάνιγγος. Επιτροπές Ειρήνης Αγίου Δημητρίου: 6.30 π.μ., πλατεία Αρη Βελουχιώτη. Επιτροπή Ειρήνης Ηλιούπολης, Δάφνης - Υμμητού: 6.45 π.μ. Ηλιούπολη - σταθμός Μετρό), 6.50 π.μ. Δάφνη - Γυμναστική Ακαδημία (Λεωφόρος Βουλιαγμένης). Επιτροπή Ειρήνης Μοσχάτου -Ταύρου: 6.30 π.μ. Μοσχάτο (Χρυσοστόμου Σμύρνης και Μεταμορφώσεως - παιδική χαρά), 6.45 π.μ. Ταύρος - Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης (Πειραιώς 211). Επιτροπή Ειρήνης Ιλίου: 6.45 π.μ. Πετρούπολη (δημαρχείο), 6.55 π.μ. Ιλιον (ΟΤΕ), 7 π.μ. Αγιοι Ανάργυροι (εκκλησία), 7.05 π.μ. Καματερό (στάση «Μανάρα»). Επιτροπή Ειρήνης Μεταμόρφωσης - Νέου Ηρακλείου - Νέας Ιωνίας: 6.30 π.μ. Μεταμόρφωση (Προαστιακός), 6.45 π.μ. Ν. Ηράκλειο (κινηματογράφος «Τρία Αστέρια»), 7 π.μ. Νέα Ιωνία (ΟΤΕ). Επιτροπή Ειρήνης Χαλανδρίου, Αγίας Παρασκευής: 7 π.μ. πλατεία Χαλανδρίου (οδός Κολοκοτρώνη - αφετηρία ταξί), 7.10 π.μ. πλατεία Αγίας Παρασκευής (εκκλησία - οδός Μεσογείων). Επιτροπές Ειρήνης Πειραιά, Κερατσινίου: 6.15 π.μ. Πειραιάς (Δημοτικό Θέατρο), 6.30 π.μ. Κερατσίνι (πλατεία Λαού). Επιτροπές Ειρήνης Νίκαιας, Κορυδαλλού: 6.30 π.μ. Νίκαια (γήπεδο Νεάπολης), 6.45 π.μ. Νίκαια (Περιβολάκι). Απογευματινά πούλμαν για Αγία Παρασκευή: 4 μ.μ. Ελευσίνα («Ελαιουργική»).

Μετρό: Παλλήνη, Αγία Παρασκευή, υπουργείο Εθνικής Αμυνας. Προαστιακός: Παλλήνη.

Για περισσότερες πληροφορίες και συμμετοχές, στα τηλέφωνα επικοινωνίας 2103844853, 6974710733 και στις κατά τόπους Επιτροπές.

Eurokinissi

«Δεν θα συνηθίσουμε την κουλτούρα των φέρετρων, ο πόλεμος δεν έχει καμία σχέση με τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και την προστασία των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας. Οι εξελίξεις κάνουν επιτακτική την ανάγκη να δυναμώσει η πάλη για: Απεμπλοκή της Ελλάδας από το πολεμικό σφαγείο. Να κλείσουν η βάση της Σούδας και όλες οι βάσεις του θανάτου, των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ. Να επιστρέψουν όλες οι στρατιωτικές αποστολές από το εξωτερικό», τονίζει στο κάλεσμά της η Παγκρήτια Επιτροπή.

Απόφαση συμμετοχής στην κινητοποίηση έχουν πάρει μέχρι τώρα οι εξής φορείς:

Από Χανιά: ΝΤ Χανίων της ΑΔΕΔΥ, Σωματείο Οικοδόμων Χανίων, Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων, Σύλλογος Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Χανίων, Σωματείο Επισιτισμού Χανίων, Σωματείο Τροφίμων - Ποτών ν. Χανίων, Παράρτημα Χανίων του Μουσικού Συλλόγου, Σωματείο Χρηματοπιστωτικών και Συναφών Επιχειρήσεων ν. Χανίων, ΣΕΠΕ Χανίων, ΕΛΜΕ Χανίων, Σύλλογος Συνταξιούχων ΙΚΑ ν. Χανίων, Σύλλογος Εστιών Πολυτεχνείου Κρήτης, Επιτροπή Ειρήνης Χανίων, Παράρτημα Χανίων του ΕΣΥΝ, Παράρτημα Χανίων της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ.

Από Ηράκλειο: Ενωση Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ηρακλείου, Συνδικάτο Γάλακτος, Τροφίμων και Ποτών Ηρακλείου, Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών Ηρακλείου, Παράρτημα Κρήτης του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου, Σωματείο Εργαζομένων ΠΑΓΝΗ, Σωματείο Ιατρικών Επισκεπτών Κρήτης με έδρα το Ηράκλειο, Ενωση Εργαζομένων Βενιζέλειου Νοσοκομείου Ηρακλείου, Συνδικάτο Οικοδόμων Ηρακλείου, Ενωση Συνταξιούχων ΙΚΑ, Σύλλογος Σπουδαστών ΣΑΕΚ Ηρακλείου, Ενωση Γονέων Μαθητών Δήμου Φαιστού, Επιτροπή Ειρήνης Ηρακλείου, Παράρτημα Ηρακλείου της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ.

Η εκκίνηση από το Ηράκλειο θα γίνει από το Αγαλμα Βενιζέλου στις 8.30 π.μ.

Από Λασίθι: Συνδικάτο Επισιτισμού - Τουρισμού - Ξενοδοχείων ν. Λασιθίου «Τάλως», ΕΛΜΕ Λασιθίου, Παράρτημα Λασιθίου της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ.

Η φετινή κινητοποίηση γίνεται σε μια περίοδο κρίσιμων εξελίξεων. Συνεχίζονται η επιθετική δραστηριότητα των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν και η καταστροφή του Λιβάνου από το Ισραήλ στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, ενώ τα ερείπια της Γάζας «υποδέχονται τους επενδυτές». Η κυβέρνηση της χώρας μας εμπλέκεται ολοένα και βαθύτερα στις πολεμικές συρράξεις, συμμετέχει απροκάλυπτα στο μοίρασμα της λείας των πολέμων, που αφορούν τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών, δρόμων μεταφοράς και υποδομών, σε τελική ανάλυση για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στην αντιπαράθεση μεταξύ ΗΠΑ - Κίνας - ΕΕ. Στο πλαίσιο αυτό, στέλνει φρεγάτες και οπλισμό στο εξωτερικό, ενώ με ταχύτατο ρυθμό προσανατολίζει τη δραστηριότητα των πανεπιστημίων και των ερευνητικών κέντρων για πολεμικούς σκοπούς. Αντί τα πανεπιστήμιά μας να υπηρετούν την επιστήμη με βάση τις κοινωνικές ανάγκες, θέλει να μετατραπούν σε εργαστήρια πολεμικής έρευνας.

Η βάση της Σούδας αποτελεί τον σημαντικότερο κόμβο εμπλοκής της χώρας μας στον πόλεμο, με αποτέλεσμα να είναι ταυτόχρονα και στόχος αντιποίνων. Αυτό δείχνουν άλλωστε οι επιθέσεις με drones που επιχειρήθηκαν εναντίον της, αλλά και η ένταση των μέτρων ασφάλειας γύρω της (μέχρι την Κάρπαθο...). Επίσης, ενώ η ίδια η βάση επεκτείνεται και εκσυγχρονίζεται, φαίνεται ότι δεν είναι πλέον αρκετή. Το λιμάνι του Ηρακλείου γίνεται όλο και συχνότερα τόπος ελλιμενισμού πολεμικών σκαφών από χώρες της ΕΕ.

Αυτήν τη χρονιά η κινητοποίηση ενάντια στη βάση της Σούδας πρέπει να είναι η μαζικότερη των τελευταίων χρόνων. Να διατρανώσουμε σε όλους τους τόνους πως δεν θέλουμε να χύσουμε το αίμα μας, να σκοτώσουμε και να σκοτωθούμε, να συνηθίσουμε να «βλέπουμε φέρετρα σκεπασμένα με σημαία» για τα συμφέροντά τους. Θέλουμε η Σούδα να είναι ένα λιμάνι φιλίας των λαών και όχι ορμητήριο πολέμων!

Η κυρίαρχη γραμμή που σερβίρεται μαζικά είναι πως το συμφέρον και η ασφάλεια της χώρας είναι αλληλένδετα με τη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ.

Τα χρόνια μετά την πτώση της χούντας, ένα τεράστιο κίνημα απαιτούσε να απεμπλακεί η χώρα από το ΝΑΤΟ, να κλείσουν οι βάσεις και να φύγουν οι ΝΑΤΟικοί από τη Σούδα. Τα χρόνια πέρασαν και έγινε πολλή δουλειά για να υπογραμμιστεί το πόσο αναγκαίο είναι η χώρα να στοιχηθεί πίσω από ΗΠΑ -ο ΝΑΤΟ στο διεθνές ασταθές περιβάλλον. Αυτά γίνονταν και για να δικαιολογηθεί η ύπαρξη της βάσης στα Χανιά, να υπογραφεί η επέκταση της παραμονής της και να μειωθούν οι αντιδράσεις από τη χανιώτικη κοινωνία.

Πρόσεξα με ενδιαφέρον την αφύπνιση του πατριωτικού αισθήματος και ειδικά από κάποιους νέους της ηλικίας μου, που άρχισαν να «τσιμπάνε» στις μελετημένες δηλώσεις του υπουργού Αμυνας, ειδικά με αφορμή την Κύπρο. Ξέρουμε πως οποιαδήποτε εμπλοκή της χώρας θα συνοδεύεται με επίκληση στο πατριωτικό αίσθημα των Ελλήνων για υπεράσπιση της πατρίδας.

Καλό είναι λοιπόν να θυμηθούμε έγκαιρα, αντλώντας συμπεράσματα από το παρελθόν, ποιος είναι ο αληθινός πατριώτης. Γιατί σε περίπτωση εμπλοκής της χώρας μας θα την πληρώσουν, όπως πάντα, τα παιδιά του εργαζόμενου λαού, θα είναι οι Ελληνες ναυτικοί που ήδη βρίσκονται σε κίνδυνο για τις μπίζνες των εφοπλιστών, θα είναι τα λαϊκά νοικοκυριά που θα πληρώσουν τις συνέπειες του πολέμου.

Είδαμε και τα αποτελέσματα της αντίστασης των Ελλήνων πατριωτών, με τη δημιουργία του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, και πως για άλλη μια φορά ο λαός κατάφερε να οργανωθεί και να βγει νικητής. Υποδείγματα Ελλήνων πατριωτών που δεν λύγισαν ούτε την ύστατη στιγμή μπροστά στα τουφέκια των ναζιστών και των ντόπιων συνεργατών τους, όπως άλλωστε μας θύμισαν οι πρόσφατες φωτογραφίες από τους 200 κομμουνιστές της Καισαριανής.

Μόνη λύση για πραγματική ασφάλεια σε εμάς εδώ είναι να παλέψουμε να σταματήσει η λειτουργία της βάσης της Σούδας. Η ύπαρξή της είναι κίνδυνος, ειδικά εν μέσω πολεμικών επιχειρήσεων. Οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις πρέπει να επιστρέψουν στην πατρίδα για τη διαφύλαξη των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας.

Ας έχουμε ξεκάθαρο στο μυαλό μας πως το λαϊκό συμφέρον δεν είναι άλλο από την ασφάλεια του λαού μας. Πρέπει όμως και να είμαστε έτοιμοι να ενωθούμε και να οργανωθούμε, για να τα διεκδικήσουμε αυτά στην πράξη. Για την πατρίδα μας και για το μέλλον μας.

Την ίδια μέρα οργανώνονται κινητοποιήσεις σε κάθε πόλη, στο πλαίσιο του Αντιιμπεριαλιστικού Διημέρου της ΕΕΔΥΕ στις 16 - 17 Μάη, με κορυφαία συγκέντρωση να είναι η Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης στην Αθήνα, στα βήματα του αγωνιστή Γρηγόρη Λαμπράκη!

Ολοι λοιπόν την Κυριακή 17 Μάη στις 12 μ. στην πλατεία Δημοτικής Αγοράς!

- Τι κάλεσμα απευθύνει η ΕΕΔΥΕ μπροστά στο Διήμερο και στη Μαραθώνια Πορείας Ειρήνης;

- Το Διήμερο Πανελλαδικής Αντιιμπεριαλιστικής Δράσης θα υλοποιηθεί με δεκάδες εκδηλώσεις, πορείες, συναυλίες, συζητήσεις, εκθέσεις, διαδηλώσεις στις 16 και 17 Μάη σε όλη τη χώρα, με επίκεντρο τις περιοχές όπου υπάρχουν αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις - ορμητήρια θανάτου. Στόχος μας φέτος είναι να αποτελέσει σταθμό κλιμάκωσης και όχι μια αποσπασματική κινητοποίηση. Ερχεται να πατήσει πάνω σε μια ήδη διαμορφωμένη αγωνιστική εμπειρία.

Το προηγούμενο διάστημα έχουν εκφραστεί σημαντικές αντιδράσεις. Η απεργία στα λιμάνια του Πειραιά και της Ελευσίνας και σε μια σειρά άλλες χώρες τον Φλεβάρη, οι μεγάλες κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και στον λαό της Κούβας, οι κινητοποιήσεις ενάντια στις βάσεις και στην εμπλοκή σε όλη τη χώρα, οι δράσεις φοιτητικών συλλόγων ενάντια στην υποταγή της επιστήμης και της έρευνας στους αμερικανοΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς κ.ά.

Σε αυτό το πλαίσιο, ιδιαίτερη σημασία έχουν οι μεγάλες κινητοποιήσεις στην Κρήτη με επίκεντρο τη ναυτική βάση της Σούδας, όπου αναδείχθηκε στην πράξη η δυνατότητα μαζικής αντίστασης στην αξιοποίηση των βάσεων. Εκεί φάνηκε ότι το ζήτημα δεν αφορά «λίγους», αλλά μπορεί να κινητοποιήσει ευρύτερα στρώματα.

Η έννοια της κλιμάκωσης εδώ δεν είναι τυπική. Σημαίνει διεύρυνση της συμμετοχής με νέες δυνάμεις για την απεμπλοκή της Ελλάδας από τους αμερικανοΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς, για να κλείσουν οι βάσεις του θανάτου, για αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Σ' αυτήν τη βάση, το κάλεσμα αποκτά χαρακτηριστικά ξεσηκωμού, όχι με την έννοια μιας στιγμιαίας έκρηξης, αλλά ως διαδικασία που οικοδομεί όρους πιο σταθερής και μαχητικής λαϊκής παρέμβασης.

Η μαζική συμμετοχή στην 43η Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης, στην παγκρήτια κινητοποίηση στη Σούδα στις 17 Μάη και στις αντίστοιχες κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα, μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης ώστε να σπάσει τη σιωπή που καλλιεργούν η κυβέρνηση και τα κόμματα του ευρωατλαντισμού γύρω από την εμπλοκή, να αμφισβητήσει την εικόνα «συναίνεσης» και να στείλει ηχηρό μήνυμα ότι ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας δεν αποδέχεται αυτήν την πορεία.

Ταυτόχρονα να στείλουμε μήνυμα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, στον λαό της Κούβας, στον ιρανικό λαό, στον λαό του Λιβάνου και σε όλους τους λαούς που βρίσκονται στο στόχαστρο των ιμπεριαλιστών. Σε μια περίοδο που επιχειρείται να καλλιεργηθεί κλίμα πόλωσης, εθνικισμού και στοίχισης πίσω από ιμπεριαλιστικά μπλοκ, η ανάδειξη της διεθνιστικής αλληλεγγύης αποτελεί κρίσιμο αντίβαρο. Υπενθυμίζει ότι η πραγματική διαχωριστική γραμμή δεν είναι ανάμεσα στους λαούς, αλλά ανάμεσα σε αυτούς που υφίστανται τις συνέπειες των πολέμων και σε αυτούς που τους σχεδιάζουν και τους υλοποιούν.

Η ΕΕΔΥΕ καλεί τον λαό και τη νεολαία να δουν το Διήμερο όχι ως ένα ακόμα γεγονός, αλλά ως βήμα για τη συνέχιση και την κλιμάκωση του αγώνα.

- Η ταυτόχρονη ανάφλεξη σε Ουκρανία, Μέση Ανατολή, Ερυθρά Θάλασσα και Ανατολική Μεσόγειο, και οι περισσότερες από 50 εστίες πολέμου σε όλη την υδρόγειο, δείχνουν ότι πρόκειται για αλληλένδετες εξελίξεις, με κοινό παρονομαστή τη μάχη των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για τον έλεγχο ενεργειακών πηγών, αγωγών, θαλάσσιων δρόμων και γεωπολιτικών κόμβων.

Η ΕΕΔΥΕ επισημαίνει ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η ενεργή συμμετοχή της χώρας σε αυτό το μακελειό. Η χώρα μας δεν είναι απλός παρατηρητής, αλλά ενεργός κρίκος: Συμμετέχει σε αποστολές, διαθέτει κρίσιμες υποδομές και εμπλέκεται σε ενεργειακούς σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών. Αυτό δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους: Βαθύτερη εμπλοκή σε συγκρούσεις που δεν σχετίζονται με τα συμφέροντα του λαού, όξυνση των εντάσεων στην περιοχή, ιδιαίτερα στην Ανατολική Μεσόγειο, στοχοποίηση κρίσιμων υποδομών, που μετατρέπονται σε πιθανούς στόχους.

- Η κυβέρνηση της ΝΔ όμως παρουσιάζει την εμπλοκή της χώρας ως παράγοντα «σταθερότητας»...

- Το αφήγημα της «σταθερότητας», που προβάλλει η κυβέρνηση της ΝΔ μαζί με τα υπόλοιπα κόμματα που κινούνται στον ίδιο ευρωατλαντικό προσανατολισμό, επιχειρεί να εμφανίσει την εμπλοκή της χώρας ως στοιχείο προστασίας και γεωπολιτικής αναβάθμισης. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για συνειδητή επιλογή για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Οι συστοιχίες Patriot στη Σαουδική Αραβία προστατεύουν τα διυλιστήρια της «Aramco», όχι τα ελληνικά νησιά, η συμμετοχή της χώρας με φρεγάτες και Πολεμικό Ναυτικό γίνεται για τα συμφέροντα των εφοπλιστών, όχι των ναυτεργατών που ζητούν να επιστρέψουν με ασφάλεια από τις εμπόλεμες ζώνες.

Η εικόνα της «σταθερότητας» καταρρέει όταν δει κανείς τι σημαίνει αυτή η πολιτική στην πράξη. Η Ελλάδα παραχωρεί στρατιωτικές εγκαταστάσεις, λιμάνια και αεροδρόμια για τη διευκόλυνση μεταφοράς στρατευμάτων και οπλικών συστημάτων, συμμετέχει σε στρατιωτικές αποστολές εκτός συνόρων και εντάσσεται όλο και πιο βαθιά σε επιχειρησιακούς σχεδιασμούς που έχουν επιθετικό χαρακτήρα εναντίον άλλων λαών.

Η αξιοποίηση περιοχών όπως η Αλεξανδρούπολη ως βασικού κόμβου για τη μεταφορά στρατιωτικού υλικού προς την Ανατολική Ευρώπη, ή της Κρήτης με τη βάση της Σούδας, που οι ίδιοι οι Αμερικανοί χαρακτηρίζουν «αβύθιστο αεροπλανοφόρο», είναι ενδεικτική του ρόλου που αναλαμβάνει η χώρα.

Παράλληλα η εμπλοκή αυτή συνοδεύεται από μια τεράστια οικονομική αιμορραγία για τον λαό, μέσω των εξοπλιστικών προγραμμάτων και της συντήρησης αυτών των υποδομών, την ίδια στιγμή που περικόπτονται δαπάνες για την Υγεία, την Παιδεία, τους παιδικούς σταθμούς, τις κοινωνικές υπηρεσίες, τις αναγκαίες υποδομές για την προστασία της ζωής και των λαϊκών περιουσιών από φυσικά φαινόμενα. Επιπλέον, καλλιεργείται μια επικίνδυνη αντίληψη «εθνικής ομοψυχίας», σύμφωνα με την οποία η εμπλοκή παρουσιάζεται ως μονόδρομος και κάθε αμφισβήτηση στιγματίζεται.

Από τη σκοπιά της ΕΕΔΥΕ, η πραγματικότητα είναι σαφής: Η λεγόμενη «σταθερότητα» δεν είναι παρά το μπλέξιμο του ελληνικού λαού σε έναν θανάσιμο κλοιό για να αυξάνονται τα κέρδη λίγων που κάνουν μπίζνες με τον πόλεμο. Αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός μας.

- Τι περιεχόμενο έχουν οι κινητοποιήσεις που σχεδιάζονται μπροστά στο Αντιιμπεριαλιστικό Διήμερο;

- Η πάλη της ΕΕΔΥΕ θέτει στο στόχαστρο τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και τις στρατιωτικές τους συμμαχίες, όπως είναι η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, τις οικονομικές και γεωπολιτικές επιδιώξεις των ιμπεριαλιστικών κρατών, το κέρδος των μονοπωλιακών ομίλων, του κεφαλαίου, που διαμορφώνει το έδαφος πάνω στο οποίο λαμβάνουν χώρα οι εξελίξεις.

Στον καπιταλισμό οι πόλεμοι δεν είναι εξαιρέσεις, αλλά μορφή άσκησης πολιτικής για την αναδιανομή αγορών και σφαιρών επιρροής όταν δεν αρκούν οι διπλωματικοί και οικονομικοί εκβιασμοί. Αυτό το είδαμε τις προηγούμενες δεκαετίες, από τις επεμβάσεις στη Γιουγκοσλαβία, όπου αναδιαμορφώθηκαν σύνορα και σφαίρες επιρροής, τον πόλεμο στο Ιράκ, που συνδέθηκε άμεσα με ενεργειακά συμφέροντα, τη Λιβύη, όπου η «ανθρωπιστική επέμβαση» οδήγησε σε διάλυση κράτους, στις μέρες μας στη σύγκρουση στην Ουκρανία, που αποτελεί πεδίο αντιπαράθεσης μεγάλων δυνάμεων, του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας.

Η ιμπεριαλιστική ειρήνη της πείνας, της προσφυγιάς, της άγριας ληστρικής εκμετάλλευσης λαών και ολόκληρων περιοχών του πλανήτη, είναι η άλλη όψη του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης γεννά τον πόλεμο «όπως ο γιος γεννιέται από τη μάνα, έχει τα δικά της απαίσια χαρακτηριστικά», όπως έγραψε ο Μπ. Μπρεχτ. Ο αγώνας για την ειρήνη είναι αγώνας ενάντια στις αιτίες που τον γεννούν. Χωρίς αυτήν τη διάσταση, το αντιπολεμικό μήνυμα μένει απονευρωμένο και εύκολα ενσωματώσιμο.

Γι' αυτόν τον λόγο, η ΕΕΔΥΕ όλα αυτά τα χρόνια παίρνει μια σειρά πρωτοβουλίες ώστε να φωτίσει τις παραπάνω πλευρές. Είναι χαρακτηριστική για παράδειγμα η πρωτοβουλία με την ειδική έκδοση «ΝΑΤΟ και ΕΕ: Εργαλεία του κεφαλαίου κατά των λαών», καθώς και οι εκατοντάδες εκδηλώσεις, συσκέψεις και συζητήσεις σε όλη τη χώρα όπου επιχειρήσαμε να αναδείξουμε όλα αυτά τα ζητήματα.

Ο αγώνας για την ειρήνη συνδέεται με την πάλη των ίδιων των λαών για την αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, και με τη σύγκρουση με τις αιτίες που οδηγούν στις πολεμικές αναμετρήσεις. Με αυτήν την έννοια, η ειρήνη δεν είναι αποτέλεσμα διπλωματικών ισορροπιών, αλλά περνά μέσα από την ίδια την πάλη των λαών.

- Ως αιχμή των κινητοποιήσεων ξεχωρίζετε το αίτημα να κλείσουν οι βάσεις.

- Η μετατροπή της Ελλάδας σε εκτεταμένο στρατιωτικό ορμητήριο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ δεν είναι ένα αφηρημένο σχήμα λόγου. Από τη ναυτική βάση της Σούδας, που αποτελεί κρίσιμο κόμβο για επιχειρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, μέχρι την Αλεξανδρούπολη, που έχει εξελιχθεί σε βασική πύλη μεταφοράς στρατιωτικού υλικού προς την Ανατολική Ευρώπη, διαμορφώνεται ένα πλέγμα εγκαταστάσεων με κομβικό ρόλο στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Να θυμίσουμε ότι από τη Σούδα ξεκίνησε το αεροπλανοφόρο «USS G. Ford» για το δολοφονικό του έργο, συμμετέχοντας στην γκαγκστερική επίθεση των ΗΠΑ - Ισραήλ στο Ιράν. Στη Σούδα επέστρεψε όταν πήραν φωτιά τα πλυντήριά του.

Σε αυτό το δίκτυο εντάσσονται επίσης αεροπορικές και χερσαίες υποδομές σε διάφορες περιοχές της χώρας, που αξιοποιούνται για ασκήσεις, στάθμευση δυνάμεων και διαμετακόμιση εξοπλισμού. Η συνεχής ανανέωση και επέκταση της «Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας» με τις ΗΠΑ αποτυπώνει αυτήν ακριβώς τη στρατηγική επιλογή.

Οι συνέπειες για τον ελληνικό λαό είναι πολλαπλές και σοβαρές. Η χώρα καθίσταται αντικειμενικά στόχος σε περίπτωση γενίκευσης των συγκρούσεων, καθώς οι υποδομές αυτές αποτελούν κρίσιμους κρίκους της πολεμικής αλυσίδας. Οι βάσεις του θανάτου πρέπει να κλείσουν. Γι' αυτό, η πάλη για το κλείσιμο των βάσεων και την απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς τίθεται ως άμεση και επιτακτική ανάγκη, συνδεδεμένη με την υπεράσπιση της ειρήνης και των δικαιωμάτων του λαού.