2026 The Associated Press. All

Οι Παλαιστίνιοι στη Γάζα εξακολουθούν να θρηνούν τους νεκρούς τους

Την Πέμπτη στη Λωρίδα της Γάζας Ισραηλινοί στρατιώτες σκότωσαν εν ψυχρώ 6 αμάχους, ανάμεσα τους 3 παιδιά, και τραυμάτισαν άλλους 18. Ετσι, οι επίσημα καταγεγραμμένοι νεκροί από τον Οκτώβρη του 2023, όταν άρχισε το μακελειό στη Γάζα, είχαν φτάσει την Πέμπτη τους 72.568 (υπολογίζεται ότι πάνω από 20.000 είναι παιδιά) και οι τραυματίες τους 172.338, ενώ υπολογίζονται σε χιλιάδες όσοι βρίσκονται κάτω από τόνους ερειπίων, χωρίς να μετρούνται χιλιάδες άλλοι που ξεψύχησαν κάτω από τα συντρίμμια και τα μπάζα των βομβαρδισμένων κτιρίων στις ισοπεδωμένες πόλεις της Λωρίδας.

Ομως και στην κατεχόμενη Δυτική Οχθη, την Πέμπτη Ισραηλινοί στρατιώτες δολοφόνησαν έναν 15χρονο Παλαιστίνιο στη διάρκεια εισβολής στην πόλη Ναμπλούς.

Στο χωριό Μάντμα, νότια της Ναμπλούς, ορδές Εβραίων εποίκων με την προστασία του ισραηλινού στρατού εισέβαλαν και άρχισαν να πυροβολούν και να βανδαλίζουν ό,τι έβρισκαν, σπίτια, αυτοκίνητα, ενώ στη συνέχεια δυνάμεις του ισραηλινού στρατού αποτελείωσαν το έργο με δακρυγόνα και χειροβομβίδες κρότου - λάμψης.

Αλλες επιδρομές του ισραηλινού στρατού έγιναν την Πέμπτη στην Βηθλεέμ, σε αγροτική περιοχή, όπου κατεδαφίστηκαν στάβλοι και ό,τι εγκαταστάσεις υπήρχαν για να βγάζουν ένα μεροκάματο οι Παλαιστίνιοι αγρότες της περιοχής. Το πρόσχημα, όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, η ...απουσία πολεοδομικής άδειας, όταν είναι γνωστό ότι ένας Παλαιστίνιος είναι πολύ δύσκολο να βγάλει τέτοια άδεια.

Εντονες αντιδράσεις προκάλεσε μέσα στη βδομάδα η επανεμφάνιση 5 στρατιωτών που συμμετείχαν στη μονάδα «Force 100», σε ρόλο στρατιωτικού φύλακα στα κολαστήρια στο Sde Teiman, παρά τη συμμετοχή ή εμπλοκή τους στον βασανισμό και βιασμό ενός νεαρού Παλαιστίνιου το 2025.

Σύμφωνα με διάφορα ισραηλινά ΜΜΕ, οι αρμόδιες αρχές επέτρεψαν στους 5 βιαστές και βασανιστές να επιστρέψουν στα κολαστήρια των φυλακών Sde Teiman, δίνοντάς τους ουσιαστικά την άδεια να επαναλάβουν τα αποτρόπαια εγκλήματά τους και σε άλλους κρατούμενους.

Ενώ συνεχίζεται αυτή η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, η υποκρισία των ιμπεριαλιστικών οργανισμών και δυνάμεων «χτυπάει κόκκινο». Τη Δευτέρα έγινε στις Βρυξέλλες σύνοδος του λεγόμενου «διεθνούς συνασπισμού για την εφαρμογή λύσης δύο κρατών», όπου συμμετείχαν εκπρόσωποι άνω των 80 χωρών και διεθνών οργανισμών, και οι κυβερνήσεις της Σαουδικής Αραβίας και της Νορβηγίας είχαν από κοινού την προεδρία.

Η επικεφαλής εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ Κάγια Κάλας τόνισε υποκριτικά - την ώρα που η ΕΕ στηρίζει το Ισραήλ - ότι «η λύση των δύο κρατών είναι ο μόνος τρόπος τόσο για τους Παλαιστίνιους όσο και για τους Ισραηλινούς να ζήσουν με ασφάλεια, αξιοπρέπεια και ειρήνη». Η ΕΕ, που παραμένει ο βασικός οικονομικός υποστηρικτής της Παλαιστινιακής Αρχής, πιέζει την ηγεσία των Παλαιστινίων να προχωρήσει σε λεγόμενες μεταρρυθμίσεις που θα διευκολύνουν τα σχέδια των κατοχικών αρχών και των ΗΠΑ για τη μετατροπή της Γάζας σε αμερικανοϊσραηλινό προτεκτοράτο.

Την Τρίτη, στο Συμβούλιο Εξωτερικών της ΕΕ στο Λουξεμβούργο, η Ιρλανδία, η Σλοβενία και η Ισπανία για τις δικές τους σκοπιμότητες ζήτησαν να επανεξεταστεί η συμφωνία σύνδεσης ΕΕ - Ισραήλ, που ισχύει από το 2000. Ωστόσο είναι δεδομένες οι σχέσεις στρατηγικής σημασίας που έχουν αναπτύξει οι αστικές τάξεις πολλών χωρών της ΕΕ, ανάμεσά τους και η ελληνική, που το μόνο που ψελλίζουν οι κυβερνήσεις τους είναι κάποια ...δυσαρέσκεια, όταν οι σφαγές του Ισραήλ στο όνομα της «αυτοάμυνας» είναι τόσο κραυγαλέες που δεν μπορούν να κρυφτούν, όπως σε πολλές περιπτώσεις οι επιδρομές των εποίκων.

Ο Παλαιστίνιος πρωθυπουργός Μοχάμαντ Μουστάφα, που συμμετείχε στη σύνοδο, ζήτησε την εφαρμογή της απόφασης 2803 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για την ενίσχυση του ρόλου της Παλαιστινιακής Αρχής στη Λωρίδα της Γάζας και σημείωσε ότι «τα μαθήματα από τα γεγονότα των τελευταίων ετών δείχνουν ότι ο πόλεμος δεν έφερε ειρήνη, η πολιορκία δεν εξασφάλισε την ασφάλεια, η κατοχή δεν οδήγησε στη σταθερότητα, ο βίαιος εκτοπισμός δεν φέρνει νομιμότητα και η προσάρτηση δεν οδηγεί στη συνύπαρξη». «Μια δίκαιη πολιτική λύση παραμένει το μόνο μονοπάτι για να επιτύχουμε ειρήνη και σταθερότητα», τόνισε ο Παλαιστίνιος αξιωματούχος, προσθέτοντας ότι «η Γάζα δεν είναι απλώς ανθρωπιστικό ζήτημα, αλλά αναπόσπαστο τμήμα του κράτους της Παλαιστίνης», ενώ εκτίμησε πως η επιτυχής εφαρμογή της απόφασης 2803 του ΟΗΕ θα οδηγήσει στην επιτάχυνση της εφαρμογής μεταβατικών διακανονισμών που θα καταστήσουν την Παλαιστινιακή Αρχή ικανή να αναλάβει «πλήρως τις ευθύνες της στη Λωρίδα της Γάζας».

Τόνισε ακόμα ότι η Παλαιστινιακή Αρχή «υπονομεύεται συστηματικά» από τις ισραηλινές πολιτικές και ενέργειες, ιδιαίτερα στους τομείς της οικονομίας και της ασφάλειας, θυμίζοντας την πολύμηνη παρακράτηση παλαιστινιακών φόρων από τις κατοχικές αρχές.

4 Ισραηλινοί διαδηλωτές συνελήφθησαν χτες επειδή διαμαρτυρήθηκαν έξω από τις φυλακές - κολαστήρια Sde Teiman για την επανεμφάνιση των προαναφερθέντων 5 στρατιωτών της μονάδας «Force 100».

Ο Γιονί Νουσμπάουμ, δικηγόρος των 4 διαδηλωτών, δήλωσε ότι οι πελάτες του οδηγήθηκαν στα κρατητήρια της Βιρσιμπά ως ύποπτοι για τη «διακύβευση ανθρώπινης ζωής σε διαδικασία μεταφοράς», για «παρακώλυση αστυνομικού», για «παράνομη είσοδο» σε στρατιωτική βάση και για «διατάραξη δημόσιας τάξης».

Το διήμερο συνέδριο έρχεται λίγες μέρες μετά τη βιντεοδιάσκεψη των ηγετών πάνω από 40 κρατών που έγινε την προηγούμενη Παρασκευή στο Παρίσι υπό την προεδρία του Γάλλου Προέδρου, Εμ. Μακρόν, και του Βρετανού πρωθυπουργού, Κιρ Στάρμερ, ενώ παραβρέθηκαν επίσης ο Γερμανός καγκελάριος και η Ιταλίδα πρωθυπουργός.

Η κίνηση αυτή δείχνει πως οι Ευρωπαίοι του ΝΑΤΟ είναι διατεθειμένοι να συμβάλουν στην αστυνόμευση του βασικού περάσματος μέσω του Περσικού Κόλπου, αλλά όχι με το σχέδιο των ΗΠΑ.

Ωστόσο, οι συμμετέχουσες χώρες είναι διχασμένες ως προς τον ρόλο που θα πρέπει να διαδραματίσουν οι ΗΠΑ στην πρωτοβουλία τους, ενώ ο Λευκός Οίκος έχει επιμείνει ότι «δεν χρειάζεται καμία βοήθεια» από την Ευρώπη.

Ετσι οι στρατιωτικοί προσπάθησαν να καταρτίσουν «ένα κοινό σχέδιο για τη διασφάλιση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας στο Στενό και την υποστήριξη μιας διαρκούς κατάπαυσης του πυρός», όπως σημείωσε ο Βρετανός υπουργός Αμυνας, Τζον Χίλι.

«Το διεθνές εμπόριο, η ενεργειακή ασφάλεια και η σταθερότητα της παγκόσμιας οικονομίας εξαρτώνται από την ελευθερία της ναυσιπλοΐας», πρόσθεσε, καθώς οι Ευρωπαίοι ΝΑΤΟικοί μαζί με «εταίρους» από τις χώρες του Κόλπου, την Ασία και αλλού προσπαθούν με αυτήν την κίνηση να αναβαθμίσουν τον γεωπολιτικό τους ρόλο στην περιοχή και σπεύδουν να πιάσουν «πόστα» για την επόμενη μέρα.

Βρετανοί στρατιωτικοί δύτες προετοιμάζονται να διεξάγουν επιχειρήσεις εκκαθάρισης ναρκοπεδίων σε περίπτωση που χρειαστούν στο Στενό του Ορμούζ, σύμφωνα με το υπουργείο Αμυνας.

Οι εμπειρογνώμονες του Βασιλικού Ναυτικού, εκπαιδευμένοι στην εξουδετέρωση και την εκκαθάριση ναρκών, προετοιμάζονται για να παράσχουν πρόσθετες επιλογές παράλληλα με τα μη επανδρωμένα συστήματα.

Το Ηνωμένο Βασίλειο επιβεβαίωσε επίσης ότι θα προσφέρει αυτόνομα ναρκοθηρικά σκάφη στο πλαίσιο μιας προτεινόμενης πολυεθνικής αποστολής στο Στενό.

Σύμφωνα με τον ιταλικό Τύπο, η Ρώμη προτίθεται να στείλει μέχρι 4-5 πλοία του Πολεμικού Ναυτικού στα Στενά του Ορμούζ, μόλις τελειώσει ο πόλεμος. Οπως αναφέρεται, πρόκειται για δύο ναρκαλιευτικά, μια συνοδευτική ναυτική μονάδα, ένα σκάφος το οποίο θα ανεφοδιάζει τα υπόλοιπα πλοία με καύσιμα και, πιθανώς, μια φρεγάτα. Ναρκαλιευτικά σχεδιάζει να στείλει και η Γερμανία.

«Μιλάμε για επιχειρήσεις, οι οποίες δεν πρέπει να πραγματοποιούνται σε εμπόλεμη περιοχή, διότι είναι ιδιαίτερα κρίσιμες και - κατά συνέπεια - υπάρχει πάντα ένα ποσοστό κινδύνου», δήλωσε ο αρχηγός του ιταλικού Γενικού Επιτελείου Ναυτικού.

«Το Πολεμικό Ναυτικό μας δεν θα πρέπει να είναι το μόνο που θα συμβάλλει. Οι δραστηριότητές μας στο εξωτερικό πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, της ΕΕ ή διεθνών αποστολών με σημαντική συμμετοχή», πρόσθεσε.

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει καταρτίσει μια «μαύρη λίστα» με τις χώρες του ΝΑΤΟ που αρνήθηκαν να υποστηρίξουν την Ουάσιγκτον στον πόλεμό της με το Ιράν και εξετάζει τρόπους για να τις τιμωρήσει, μετέδωσε χτες το «Politico» σε αποκλειστικό του ρεπορτάζ.

Το έγγραφο, που καταρτίστηκε ενόψει της επίσκεψης του γγ του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, στην Ουάσιγκτον (8-12 Απρίλη), περιλαμβάνει μια επισκόπηση των συνεισφορών των κρατών - μελών στις δραστηριότητες του ΝΑΤΟ και τις κατατάσσει ανά επίπεδο, δήλωσαν τρεις Ευρωπαίοι διπλωμάτες και ένας αξιωματούχος του Πενταγώνου.

Τον περασμένο Δεκέμβρη ο υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ Πιτ Χέγκσεθ είχε εξηγήσει το σκεπτικό: «Οι υποδειγματικοί σύμμαχοι που θα αναλάβουν δράση (...) θα τύχουν της ιδιαίτερης εύνοιάς μας», ενώ «οι σύμμαχοι που εξακολουθούν να μην καταφέρνουν να κάνουν το καθήκον τους για τη συλλογική άμυνα θα αντιμετωπίσουν συνέπειες».

Οι συνέπειες θα μπορούσαν να είναι «η απόσυρση (αμερικανικών) στρατευμάτων είναι μια επιλογή, αλλά κυρίως τιμωρεί τις ΗΠΑ, έτσι δεν είναι;», δήλωσε στο «Politico» Ευρωπαίος αξιωματούχος. Πιο πιθανή θα ήταν η μετεγκατάστασή τους από τη μία χώρα στην άλλη, όπως π.χ. στην Πολωνία ή τη Ρουμανία, αν και θα ήταν δαπανηρή και χρονοβόρα.

Oι ΗΠΑ θα μπορούσαν επίσης να αποσυρθούν από τις αναπτύξεις στρατευμάτων, τις κοινές ασκήσεις ή τις στρατιωτικές πωλήσεις για τους «κακούς» συμμάχους και να τις δώσουν σε «καλούς», σύμφωνα με δύο Ευρωπαίους αξιωματούχους.

Σε ένα τέτοιο φόντο οι ηγέτες της ΕΕ συζήτησαν στη σύνοδο την Πέμπτη και την Παρασκευή στην Κύπρο τη «ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής», Αρθρο 42.7 της ιδρυτικής συνθήκης της ΕΕ, για αμοιβαία συνδρομή μεταξύ κρατών - μελών που δέχονται ένοπλη επίθεση. Ωστόσο, αξιωματούχοι αναφέρουν ότι προς το παρόν δεν υπάρχουν σαφείς κανόνες σχετικά με τον τρόπο εφαρμογής της, στην πράξη.

Η Κύπρος, η οποία κατέχει επί του παρόντος την εκ περιτροπής προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ, πιέζει προς αυτήν την κατεύθυνση για δικούς της γεωπολιτικούς σκοπούς και αξιοποιώντας την επίθεση με drone στη βρετανική αεροπορική βάση στο νησί τον περασμένο μήνα.

Στη σύνοδο, η επικεφαλής της Εξωτερική Πολιτικής της ΕΕ, Κάγια Κάλας, ενημέρωσε τους ηγέτες για το είδος της βοήθειας που μπορεί να παρασχεθεί βάσει της ρήτρας, σύμφωνα με αξιωματούχο της ΕΕ.

Η ρήτρα έχει ενεργοποιηθεί μόνο μία φορά, από τη Γαλλία μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι το 2015, όταν τα κράτη μέλη συνέδραμαν με συνεισφορές σε στρατιωτικές αποστολές και επιχειρήσεις της ΕΕ και διεθνείς αποστολές, επιτρέποντας στη Γαλλία να αναδιατάξει τα στρατεύματά της.

2026 The Associated Press. All

Οσοι Λιβανέζοι καταφέρνουν να επιστρέψουν στον νότο συναντούν την καταστροφή των υπαρχόντων τους από τον ισραηλινό στρατό

Λίγες μέρες μετά τον πρώτο γύρο συνομιλιών στις 14 Απρίλη στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ στην Ουάσιγκτον ανάμεσα στους πρέσβεις Ισραήλ και Λιβάνου, παρουσία του υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, ο στρατός του Ισραήλ χάραξε αυθαίρετα επί λιβανικού εδάφους μία φαρδιά «κίτρινη γραμμή», καταπίνοντας μεθοριακά λιβανικά χωριά και πόλεις με πρόσχημα τη δημιουργία «ζώνηε ασφαλείας». Μέρος της «κίτρινης γραμμής» ακουμπά νοητά το θαλάσσιο κοίτασμα Qana με ενδείξεις για κοίτασμα υδρογονανθράκων εντός της λιβανικής ΑΟΖ...

Ισραηλινοί αξιωματούχοι δήλωσαν πως η περιοχή πίσω από την «κίτρινη γραμμή» στο έδαφος του Νοτίου Λιβάνου είναι «αδιαπέραστη» και απείλησαν με βέβαιο θάνατο όποιον (άμαχο ή μαχητή της Χεζμπολάχ) επιχειρήσει να την περάσει. Μόνο που η «κίτρινη γραμμή» (όπως και στην περίπτωση της Λωρίδας της Γάζας) χαράχτηκε πάνω στους χάρτες του ισραηλινού στρατού... Για τους εκατοντάδες χιλιάδες εκτοπισμένους Λιβανέζους άμαχους που επέστρεψαν στο νότιο τμήμα για να δουν σε τι κατάσταση είναι τα σπίτια και οι περιουσίες τους, η «κίτρινη γραμμή» των Ισραηλινών είναι παράνομη και αυθαίρετη.

Κοντά σε αυτήν την «κίτρινη γραμμή», στο χωριό αλ Τίρι βρέθηκαν την περασμένη Τετάρτη δύο Λιβανέζες δημοσιογράφοι της εφημερίδας «Al Akhbar». Ο στρατός τις εντόπισε και εξαπέλυσε πυρά εναντίον τους, προκαλώντας τον θάνατο της μίας εξ αυτών, της Αμάλ Καλίλ και τον τραυματισμό της άλλης, Ζεϊνάμπ Φαράτζ. Στη συνέχεια, εμπόδισε διασώστες του Ερυθρού Σταυρού να τις απομακρύνουν από τον χώρο της επίθεσης, ώστε η περίπτωσή τους να λειτουργήσει «αποτρεπτικά» προς όσους άλλους συναδέλφους τους, δημοσιογράφους, θελήσουν να κάνουν τη δουλειά τους και να αποκαλύψουν τις κινήσεις και τα εγκλήματα πολέμου του ισραηλινού στρατού...

Με το πρόσχημα της «ασφάλειας», ο ισραηλινός στρατός συνέχισε να δολοφονεί (εκτός από δημοσιογράφους ή μαχητές της Χεζμπολάχ) και Λιβανέζους πολίτες από τις πρώτες ώρες της 10ήμερης εύθραυστης εκεχειρίας που τέθηκε σε ισχύ μετά τα μεσάνυχτα της 16ης Απρίλη και εκπνέει αυτήν την Κυριακή, εφόσον δεν δοθεί παράταση.

Στο φόντο της δολοφονίας Λιβανέζων πολιτών και δημοσιογράφων, υπό τις καθημερινές παραβιάσεις και αυτής της εκεχειρίας από το Ισραήλ, το βράδυ της 23ηςΑπρίλη στήθηκε το τραπέζι του δεύτερου γύρου διαλόγου ανάμεσα σε Ισραήλ και Λίβανο με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ.

Αυτήν τη φορά, η άμεση διαβούλευση δεν έγινε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ αλλά στον Λευκό Οίκο, προκειμένου να κεφαλαιοποιήσει ο Αμερικανός Πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, αυτήν την εξέλιξη στο πλαίσιο του «αφηγήματός» του, περί δήθεν «τερματισμού» οκτώ ή εννιά πολέμων...

Τα περιθώρια για ουσιαστική συμφωνία εξομάλυνσης των σχέσεων Ισραήλ - Λιβάνου είναι στενά και οι πιθανότητες μικρές. Η λιβανική πλευρά το βράδυ της Πέμπτης έθεσε ως βασικό αίτημα την παράταση της εύθραυστης εκεχειρίας και την αποχώρηση των ισραηλινών στρατευμάτων από όλο το έδαφος της χώρας σε μία προσπάθεια να διασκεδάσει τις εύλογες λαϊκές αντιδράσεις από την επιλογή της να προχωρήσει σε αφοπλισμό της Χεζμπολάχ παρά την αντίθεση της οργάνωσης και ενώ η χώρα συνεχίζει να δέχεται την επίθεση και τις απειλές του Ισραήλ.

Το Ισραήλ, από την άλλη, επιχειρεί να δημιουργήσει «τετελεσμένα» στα πεδία σύγκρουσης και να στήσει στα χαρτιά τις προϋποθέσεις για μελλοντική «συμφωνία του Αβραάμ» αν και αντιλαμβάνεται πως στην πράξη ούτε ο Λιβανέζος Πρόεδρος Ζοζέφ Αούν, ούτε ο πρωθυπουργός Ναουάφ Σαλάμ μπορούν να επιβάλουν την εξουδετέρωση της στρατιωτικής πτέρυγας της Χεζμπολάχ δίχως τη βούληση της οργάνωσης.

Την ίδια ώρα συνεχίζονται τα ρεσάλτα των ΗΠΑ σε πλοία ιρανικών συμφερόντων στον Ινδικό (έχουν φτάσει τα 3), ενώ και το Ιράν έχει απαντήσει με καταλήψεις 3 πλοίων, ανάμεσα τους και ενός ελληνικών συμφερόντων (του «Επαμεινώνδας», με σημαία Λιβερίας) μέσα στον Περσικό Κόλπο.

Επίσης, στη Μέση Ανατολή έφτασε το βράδυ της Πέμπτης το τρίτο αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ στην περιοχή, το «USS George HW Bush», μετά το «USS Gerald R. Ford» και το «USS Abraham Lincoln» (και τις αρμάδες τους) σε Ερυθρά και Αραβική Θάλασσα.

Το ίδιο 24ωρο ο Ισραηλινός υπουργός Αμυνας Ι. Κατς δήλωνε ότι το Ισραήλ «είναι έτοιμο να ανανεώσει τον πόλεμο με το Ιράν» και ότι ο ισραηλινός στρατός έχει πάρει τα μέτρα του και για άμυνα και για επίθεση. «Οι στόχοι έχουν σημειωθεί», είπε, προσθέτοντας ότι το μόνο που περιμένουν είναι το «πράσινο φως» από τις ΗΠΑ, ώστε πάνω απ' όλα να ολοκληρώσουν την «εξόντωση της δυναστείας των Χαμενεΐ» και να επαναφέρουν το Ιράν «στην εποχή του σκοταδιού και του λίθου», καταστρέφοντας ολοσχερώς τις ιρανικές υποδομές Ενέργειας...

Πρόκειται ασφαλώς για κυνική ομολογία επικείμενων εγκλημάτων πολέμου, πράγμα που δεν ενοχλεί την ισραηλινή ηγεσία να το παραδέχεται δημοσίως, τουλάχιστον όσο έχει ζεστές τις πλάτες από τις ΗΠΑ και άλλους συμμάχους του.

Οσο όμως και να παρουσιάζονται ως «πανέτοιμοι» και εξοπλισμένοι σαν αστακοί, οι στρατοί των ΗΠΑ και του Ισραήλ αντιμετωπίζουν προβλήματα ανεφοδιασμού πυρομαχικών. Ιδιαίτερα μετά τις καθημερινές σφαγές από τον ισραηλινό στρατό στη Λωρίδα της Γάζας και στον Λίβανο, που συνεχίζονται από τον Οκτώβρη του 2023 μέχρι σήμερα και θα ήταν αδύνατο να διαπραχθούν χωρίς τον συνεχή ανεφοδιασμό του ισραηλινού στρατού από τις πολεμικές βιομηχανίες των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της Βρετανίας και άλλων δυτικών χωρών...

Σε αυτό το φόντο, πυκνώνουν τις τελευταίες μέρες οι πληροφορίες στον αμερικανικό Τύπο για δυσκολίες στον αμερικανικό στρατό σε ό,τι αφορά τα αποθέματα σε πυρομαχικά, βαλλιστικούς πυραύλους, πυραύλους αεράμυνας και βόμβες ακριβείας.

Χαρακτηριστικό ήταν ρεπορτάζ της WSJ ότι η πλήρης αναπλήρωση των πυρομαχικών που χρησιμοποιήθηκαν στον πόλεμο κατά του Ιράν «θα χρειαστεί ακόμα και 6 χρόνια».

Ανάλογο μήνυμα έδινε μεσοβδόμαδα ρεπορτάζ του CNN, που επικαλούμενο έκθεση του «Center for Strategic and International Studies» (CSIS) εξηγούσε ότι στη διάρκεια των συγκρούσεων των 39 ημερών με το Ιράν οι ΗΠΑ «κατανάλωσαν» πάνω από 850 πυραύλους Tomahawk, 1.000 πυραύλους αέρος - εδάφους JASSM, εκατοντάδες πυραύλους αεράμυνας THAAD και 1.060 με 1.400 αντιαεροπορικούς πυραύλους Patriot.

Στην ίδια έκθεση αναφερόταν χαρακτηριστικά ότι «σε έναν μελλοντικό πόλεμο στον Δυτικό Ωκεανό» θα χρειάζονταν όλα αυτά τα πυρομαχικά που καταναλώθηκαν στη σύγκρουση με το Ιράν και ακόμα περισσότερα. Το γεγονός των ελλείψεων φαίνεται ότι δημιουργεί «κενά» στα αμερικανικά οπλοστάσια, σε περίπτωση που οι ΗΠΑ χρειαστεί σε «ορατό ορίζοντα» να αυξήσουν π.χ. τη στρατιωτική πίεση έναντι της Κίνας για την Ταϊβάν.

Αυτές οι ελλείψεις προδίδονται από τα συχνότερα ξεσπάσματα οργής του Τραμπ στο Πεντάγωνο και στα επιτελεία συνεργατών ή στελεχών της κυβέρνησής του, αλλά και από την επιμονή του, πριν καν ξεκινήσει μαζί με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπ. Νετανιάχου τον απρόκλητο πόλεμο κατά του Ιράν στις 28 Φλεβάρη, για προϋπολογισμό μαμούθ ύψους 1,5 τρισ. δολαρίων για το υπουργείο Πολέμου στον προϋπολογισμό του 2027...

Δεν είναι τυχαία η αποπομπή του υπουργού Ναυτικού στο Πεντάγωνο από τον υπουργό Πολέμου Πιτ Χέγκσεθ τα ξημερώματα της 23ης Απρίλη. Ιδιαίτερα όταν λίγες βδομάδες πριν είχαν αποπεμφθεί ή υποχρεωθεί σε πρόωρη σύνταξη σημαντικοί στρατηγοί, επειδή κάποιοι διαφωνούσαν με τον πόλεμο έναντι του Ιράν ή με τη στρατηγική που χαράχτηκε για να διεξαχθεί αυτή η σύγκρουση.

Ο Ιρανός Πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν στα μέσα της βδομάδας επανέλαβε αρκετές φορές, απευθυνόμενος στον Αμερικανό ομόλογό του, Ντόναλντ Τραμπ, ότι στο Ιράν «δεν υπάρχουν μετριοπαθείς και ακραίοι» αλλά μόνο Ιρανοί, ενωμένοι και έτοιμοι να υπερασπιστούν την πατρίδα τους.

Ο Πεζεσκιάν το είπε αυτό ενθαρρυμένος από τη συνεχή παρουσία των Ιρανών στους δρόμους της Τεχεράνης και εκατοντάδων μεγάλων πόλεων της χώρας, που διαδηλώνουν νύχτα - μέρα ενάντια στους εισβολείς ΗΠΑ και Ισραήλ.

Υπό το βάρος των εξελίξεων, η κυβέρνηση Τραμπ εξακολουθεί να καμώνεται ότι είναι πρόθυμη για «διπλωματική διευθέτηση», με τους δικούς της όρους και κανόνες.

Τη στιγμή που ζητά δεύτερο γύρο συνομιλιών στο Ισλαμαμπάντ, «βάζει εκρηκτικά» στις επικείμενες διαβουλεύσεις επιβάλλοντας αυθαίρετα ναυτικό αποκλεισμό στα ιρανικά λιμάνια, σε μια προσπάθεια να μειώσει τα έσοδα του Ιράν, που εν μέσω πολέμου συνεχίζει τις εξαγωγές πετρελαίου, ενώ έχει επιβάλει και τέλη διέλευσης σε πλοία για την ασφαλή διέλευσή τους από τα Στενά του Ορμούζ. Αυτά παραμένουν υπό ιρανικό έλεγχο, παρά τις δηλώσεις του Τραμπ ότι οι ΗΠΑ «έχουν το πάνω χέρι» στο στρατηγικό πέρασμα.

Σε αυτές τις συνθήκες, η πακιστανική κυβέρνηση, που έχει αναλάβει ρόλο διαμεσολαβητή, προσπαθεί να κρατήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο συνομιλιών των δύο πλευρών, έχοντας προετοιμάσει στο Ισλαμαμπάντ το ξενοδοχείο «Serena» για το τραπέζι του διαλόγου, που ωστόσο γίνεται όλο και πιο δύσκολος για το Ιράν όσο συνεχίζονται οι επιθετικές ενέργειες και απειλές από την αμερικανική κυβέρνηση.

2025 The Associated Press. All

Τεράστιας σημασίας ενεργειακά και άλλα σχέδια συγκρούονται στην περιοχή του Κόλπου ανάμεσα στο ευρωατλαντικό και στο υπό διαμόρφωση ευρασιατικό ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο

Τα δυτικά ΜΜΕ υιοθέτησαν την εκδοχή ότι αποδέκτης της κινεζικής παρέμβασης είναι η κυβέρνηση του Ιράν και όχι των ΗΠΑ. Δεν συμμερίζονται όμως όλοι αυτήν την άποψη, καθώς τα Στενά παραμένουν κλειστά εξαιτίας του ναυτικού αποκλεισμού από τις ΗΠΑ και το Ιράν θέτει ως προαπαιτούμενο την άρση του για να επανέλθει στις διαπραγματεύσεις.

Θυμίζουμε πως πριν λίγες μέρες ο ίδιος ο Αμερικανός Πρόεδρος ομολόγησε ότι ανταλλάσσει επιστολές με τον Κινέζο ομόλογό του, ζητώντας να μη στείλει όπλα στο Ιράν, ενώ μέσα στον Μάη προγραμματίζεται η συνάντησή τους στο Πεκίνο.

Η αντιπαράθεση ΗΠΑ - Κίνας είναι λοιπόν «ο ελέφαντας στο δωμάτιο». Και δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού η Κίνα διατηρεί στενές σχέσεις με το Ιράν και άλλες χώρες του Κόλπου, ενώ τα ενεργειακά και άλλα συμφέροντά της είναι στενά δεμένα με την περιοχή, που ο έλεγχός της είναι καθοριστικός στον ανταγωνισμό για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Αυτή είναι η βαθύτερη αιτία των συγκρούσεων σε όλα τα μήκη και πλάτη, που τείνουν ολοένα και περισσότερο να ενωθούν σε ένα μεγάλο μέτωπο, δίνοντας ακόμα πιο καθαρά την εικόνα ενός παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Το 2025 το διμερές εμπόριο Κίνας - Ιράν έφτασε σχεδόν τα 10 δισ. δολάρια, χωρίς να υπολογίζονται οι «κρυφές» εξαγωγές πετρελαίου. Το Ιράν κατευθύνει στην Κίνα το 90% των πετρελαϊκών του εξαγωγών, περίπου 1,4 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως το 2025, με έκπτωση 8 - 10 δολάρια ανά βαρέλι κάτω από την τιμή αγοράς. Η συνολική αξία αυτών των εξαγωγών ανέρχεται σε περίπου 31,2 δισ. δολάρια ετησίως και αποτελούν το 45% του κρατικού προϋπολογισμού του Ιράν.

Η διμερής αυτή σχέση «συμβολαιοποιήθηκε» το 2021 με την υπογραφή μεταξύ Πεκίνου και Τεχεράνης της «Συνολικής Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης» διάρκειας 25 ετών. Απ' όσα έγιναν γνωστά, η συμφωνία προβλέπει κινεζικές επενδύσεις έως 400 δισ. δολάρια σε υποδομές, Ενέργεια και τεχνολογία.

Οι κυρώσεις όμως των ΗΠΑ - ΕΕ δυσκολεύουν την υλοποίηση της συμφωνίας. Για να τις παρακάμψουν, Κίνα και Ιράν συνεργάζονται στον ενεργειακό εφοδιασμό με τη δημιουργία ενός πολυπλόκαμου μηχανισμού μεταφοράς και πληρωμών, που έχει μπει στο στόχαστρο των Ευρωατλαντικών εδώ και πολύ καιρό.

Παράλληλα η Κίνα διατηρεί ισχυρές εμπορικές σχέσεις με τις αραβικές χώρες του Κόλπου: Το 2025 κατέγραψε εμπόριο 108 δισ. δολαρίων τόσο με τη Σαουδική Αραβία όσο και με τα ΗΑΕ - σχεδόν τριπλάσιο από το συνολικό εμπόριο με το Ιράν.

Παρά τη μυστικότητα και από τις δυο πλευρές, η στρατηγική συμφωνία Κίνας - Ιράν περιέχει με βεβαιότητα και στρατιωτικούς όρους, όπως επισημαινόταν σε δημοσιεύματα πολύ πριν την τρέχουσα κλιμάκωση του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Αυτό επιβεβαιώνουν και ορισμένες κινήσεις που κατέγραψαν αμερικανικές υπηρεσίες το τελευταίο δίμηνο και τις εντάσσουν στην υλοποίηση των συμφωνιών ανάμεσα στα δύο κράτη.

Τέτοια είναι για παράδειγμα η μεταφορά περχλωρικού νατρίου από δυο ιρανικά πλοία τον περασμένο Μάρτη από το κινεζικό λιμάνι Γκαολάν. Το συγκεκριμένο συστατικό συσχετίζεται με την παρασκευή στέρεου καυσίμου για πυραύλους. Παρόμοιο δρομολόγιο είχε γίνει και τον Γενάρη του 2025, πολύ πριν την κλιμάκωση της έντασης ανάμεσα σε ΗΠΑ - Ισραήλ και Ιράν τον Ιούνη του ίδιου χρόνου.

Δυτικοί αναλυτές ισχυρίζονται επίσης ότι στο πλαίσιο της στρατηγικής συμφωνίας η Κίνα παρείχε ή σκοπεύει να παραδώσει στο Ιράν προηγμένα συστήματα ραντάρ τύπου X-band, ικανά να ανιχνεύουν χαμηλοϊπτάμενα drones και πυραύλους.

Σύμφωνα με παλιότερο δημοσίευμα του CNN, στη λίστα των κινεζικών εξοπλισμών για το Ιράν περιέχεται και το σύστημα MANPADS (φορητός αντιαεροπορικός πύραυλος). Γράφεται μάλιστα ότι η παράδοσή του έγινε ή θα γίνει μέσω τρίτων χωρών, για να μην μπορεί να ιχνηλατηθεί.

Το ίδιο ρεπορτάζ αναφέρει ότι «κινεζικές εταιρείες πωλούν στους Ιρανούς τεχνολογία διπλής χρήσης που βελτιώνει τα συστήματα πλοήγησης των ιρανικών πυραύλων». Ομοίως, οι «Financial Times» ισχυρίζονται ότι στο πλαίσιο της ίδιας συμφωνίας η κινεζική εταιρεία «Earth Eye Co.» έχει προμηθεύσει το Ιράν με κατασκοπευτικό δορυφόρο, που χρησιμοποιήθηκε στη διάρκεια του πολέμου για τον εντοπισμό και τη στόχευση αμερικανικών βάσεων στη Μέση Ανατολή. Ούτως ή άλλως, από το 2021 η Κίνα είχε παραχωρήσει στο Ιράν πλήρη στρατιωτική πρόσβαση στο σύστημα δορυφορικής πλοήγησης BeiDou.

Δυτικά Μέσα βλέπουν «κέρδη» για την Κίνα από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Αυτά σχετίζονται κυρίως με τον εγκλωβισμό των ΗΠΑ σε μια σύγκρουση που τους απορροφά μεγάλο πολιτικό και στρατιωτικό κεφάλαιο.

Ορισμένα παραδείγματα από την αποδελτίωση αναλύσεων στον Τύπο: Οι ΗΠΑ διέθεσαν στον πόλεμο περίπου το 80% των αποθεμάτων τους σε πυραύλους JASSM-ER, υψηλής αξίας όπλα ακριβείας, που χρειάζονται χρόνια για να αναπαραχθούν. Εξαντλήθηκαν σημαντικά αποθέματα Tomahawk, πυραύλων Patriot και αναχαιτιστών THAAD.

Το αεροπλανοφόρο «USS Abraham Lincoln», ένα από τα μόλις 5 ενεργά αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ, μεταφέρθηκε από τον Ινδο-Ειρηνικό στη Μέση Ανατολή. Συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας αποσύρθηκαν από τη Νότια Κορέα, προκαλώντας μεγάλη ανησυχία και σε άλλες χώρες που η ασφάλειά τους εξαρτάται από τα αμερικανικά όπλα, όπως η Ταϊβάν.

Παράλληλα, οι Ενοπλες Δυνάμεις της Κίνας έχουν λάβει μέχρι στιγμής «δωρεάν μαθήματα σύγχρονου αμερικανικού πολέμου» που είναι αδύνατο να αποκτηθούν μέσω στρατιωτικών ασκήσεων. Παρακολουθούν στενά το πώς χρησιμοποιεί η αμερικανική πλευρά την Τεχνητή Νοημοσύνη για στόχευση, ποιοι είναι οι κύκλοι λήψης αποφάσεων, πώς τα φτηνά ιρανικά drones εξαντλούν τους ακριβούς αμερικανικούς αναχαιτιστές κ.λπ.

Στον δυτικό Τύπο σημειώνεται επίσης ότι η Κίνα προετοιμαζόταν επί χρόνια γι' αυτό το σενάριο. Τα στρατηγικά αποθέματα πετρελαίου της ανέρχονται σε 1,4 δισ. βαρέλια - αρκετά ώστε να καλύψουν τις ανάγκες της για 6 μήνες. Επιπλέον, οι ΑΠΕ και η πυρηνική ενέργεια παρέχουν πλέον πάνω από το 20% της συνολικής κινεζικής κατανάλωσης, ξεπερνώντας πέρυσι το πετρέλαιο ως δεύτερη πηγή Ενέργειας.

Η Κίνα ελέγχει άνω του 70% των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού σε ηλιακά πάνελ, ανεμογεννήτριες, μπαταρίες και ηλεκτρικά οχήματα, προϊόντα που ο πόλεμος επιτάχυνε τη ζήτησή τους παγκοσμίως.

Οσον αφορά την κρίσιμη διάσταση των σπάνιων γαιών, η Κίνα ελέγχει το 70% της παγκόσμιας εξόρυξης και το 90% της επεξεργασίας. Πρόκειται για υλικά που είναι απαραίτητα για τα συστήματα καθοδήγησης των Tomahawk, των JDAM και των Predator drones. Κάθε «έξυπνο» όπλο που εκτόξευσαν οι ΗΠΑ στο Ιράν αύξησε την εξάρτησή τους από κινεζικές αλυσίδες εφοδιασμού.

Υπό αυτό το πρίσμα αποκτά άλλη διάσταση το ερώτημα αν και πώς συμμετέχει η Κίνα στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής. Το βέβαιο είναι ότι τα συμφέροντα με τις ΗΠΑ και σ' αυτήν την περιοχή είναι ανειρήνευτα και ότι κάθε ιμπεριαλιστικό κέντρο προσπαθεί να διατηρήσει και να επεκτείνει τα κεκτημένα του, αξιοποιώντας (και ανατροφοδοτώντας) το κουβάρι των αντιθέσεων που οξύνονται.

Μην ξεχνάμε ότι συγκρούονται ούτως ή άλλως δύο αντιτιθέμενα οικονομικά, εμπορικά και ενεργειακά σχέδια στην περιοχή. Το ένα είναι ο λεγόμενος «Δρόμος του Μεταξιού», που προωθεί εδώ και δεκαετίες η Κίνα, και το άλλο είναι ο «Ινδικός Δρόμος», που δρα ανταγωνιστικά και έχει τη στήριξη των ΗΠΑ και άλλων δυνάμεων.

Η στρατηγική συμφωνία Κίνας - Ιράν φαίνεται ότι επηρέασε σημαντικά τα δεδομένα στην περιοχή του Κόλπου, χωρίς να είναι όμως η μοναδική.

Οι στενές σχέσεις που αναπτύχθηκαν σε οικονομική κυρίως βάση με τις πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου - παραδοσιακούς συμμάχους των Αμερικανών - είναι βέβαιο ότι δεν πέρασαν απαρατήρητες από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, που μέχρι προ διετίας προωθούσαν διακαώς το σχέδιο των «Συμφωνιών του Αβραάμ», στο όνομα της εξομάλυνσης των σχέσεων του Ισραήλ με τα μουσουλμανικά κράτη. Στόχος ήταν η διαμόρφωση πιο εύφορου εδάφους για τον σχεδιασμό των ΗΠΑ απέναντι σε αυτόν την Κίνας, που αποκτά όλο και πιο «επιθετικά» χαρακτηριστικά.

Ανεξάρτητα λοιπόν από το πόσο άμεσα ή έμμεσα συμμετέχουν η Κίνα και άλλες δυνάμεις στη στρατιωτική ιμπεριαλιστική σύγκρουση της Μέσης Ανατολής, το μόνο αναμφισβήτητο γεγονός είναι ότι αυτή βρίσκεται σε ανεπίστρεπτη τροχιά κλιμάκωσης, που φέρνει όλο και πιο κοντά την πιο άμεση σύγκρουση των δυο ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων (του ευρωατλαντικού και του υπό διαμόρφωση ευρασιατικού) στη μάχη για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία.

Eurokinissi

Αυτά, άλλωστε, αποτυπώνονται και στα όσα διαρρέονται στον Τύπο και της Γαλλίας για το πως στόχος της επίσκεψης είναι η ανανέωση της συμφωνίας Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης για περίοδο πέντε ετών (δηλαδή μέχρι το 2031), αλλά «με ρήτρα αυτόματης ανανέωσης αορίστου χρόνου» (κατά τα πρότυπα δηλαδή και της συμφωνίας με τις ΗΠΑ), η οποία συμφωνία «θα τεθεί στο επίκεντρο των συζητήσεων για το μέλλον της Ευρώπης και για το ευρωπαϊκό πλαίσιο άμυνας και ασφάλειας», καθώς «η Ευρώπη αναζητά μια νέα κατεύθυνση τόσο για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητάς της όσο και για την ανάπτυξη μιας πιο συνεκτικής αμυντικής πολιτικής, συμπληρωματικής προς το ΝΑΤΟ», για τη μεγαλύτερη δηλαδή συμμετοχή της ΕΕ στον πόλεμο για τα δικά της συμφέροντα.

Μια σειρά γαλλικά ΜΜΕ παρατηρούσαν άλλωστε ενόψει της άφιξης Μακρόν στην Αθήνα ότι η Ελλάδα «ως παγκόσμια ναυτική δύναμη» διατηρεί διαχρονικά «ενδιαφέρον» για την «ασφάλεια της ναυσιπλοΐας» (παινεύοντας τη συμμετοχή της και στην επιχείρηση ASPIDES), κάτι που ο Γάλλος ηγέτης θα φέρει στο επίκεντρο και των επαφών του στην Αθήνα, «με ιδιαίτερη έμφαση στα Στενά του Ορμούζ, τα οποία έχουν κλείσει λόγω του πολέμου στη Μέση Ανατολή».

Τη σχετική ετοιμότητα της Αθήνας άλλωστε περιέγραψε και με την παρέμβασή του στο Φόρουμ των Δελφών ο Ελληνας ΥΠΕΞ, Γ. Γεραπετρίτης, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο για ανάληψη δράσης «συνοδείας πλοίων» στα Στενά, αναφερόμενος σε «πρωτοβουλίες» όπως αυτές που αναλαμβάνουν Γαλλία - Βρετανία.

Αλλωστε, όταν στις 2 Μάρτη ο Μακρόν ανακοίνωσε από τη βάση πυρηνικών υποβρυχίων «Ιλ Λονγκ» ότι τα νέα δεδομένα απαιτούν «αλλαγή στο γαλλικό πυρηνικό δόγμα» και ενίσχυση του «αποτρεπτικού χαρακτήρα» του, περιελάμβανε την Ελλάδα στις ευρωπαϊκές χώρες που έχουν συμφωνήσει να αποτελέσουν μέρος της νέας πυρηνικής στρατηγικής «προηγμένης αποτροπής» (μαζί με Γερμανία, Βέλγιο, Δανία, Πολωνία, Σουηδία και Ολλανδία). Με βάση τα όσα γράφτηκαν την περασμένη βδομάδα, ο Μακρόν φέρνει στις βαλίτσες προτάσεις όπως: μεταστάθμευση γαλλικών «Rafale»μ που μπορούν να φέρουν πυρηνικά όπλα (ASMP-A) σε ελληνικές βάσεις, δημιουργία πλαισίου για διαρκή παρουσία γαλλικών πυρηνοκίνητων υποβρυχίων (όπως το «Le Temeraire» ή το «Suffren») στο Αιγαίο, στην Αν. Μεσόγειο κ.τ.λ.

Ακόμα, το Παρίσι φέρεται να ιεραρχεί αναβαθμισμένες διευκολύνσεις ελλιμενισμού και πρόσβασης σε υποδομές του ελληνικού στρατού, ανάπτυξη νέων συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας και drones σε νησιά του Αιγαίου.

Σημειωτέον ότι τα παραπάνω και όλα όσα συζητηθούν θα αφορούν τη λειτουργία μιας «πυρηνικής ομπρέλας» στην οποία - όπως ξεκαθάρισε ο Μακρόν στις 2 Μάρτη - «οι σύμμαχοι θα είναι πιο στενά ενσωματωμένοι στη γαλλική πυρηνική δύναμη, αλλά δεν θα έχουν δικαίωμα «βέτο», ούτε νομικά εγγυημένη προστασία». Δηλαδή τον πρώτο και τελευταίο λόγο για την κατάρτιση και υλοποίηση του όποιου σχεδιασμού θα έχει το Παρίσι.

Ολα αυτά, ενώ η Συμφωνία που θα ανανεωθεί προβλέπει πως τα δύο μέρη συμφωνούν, ώστε να «παρέχουν το ένα στο άλλο βοήθεια και συνδρομή, με όλα τα κατάλληλα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους, κι εφόσον υφίσταται ανάγκη με τη χρήση ένοπλης βίας, εάν διαπιστώσουν από κοινού ότι μία ένοπλη επίθεση λαμβάνει χώρα εναντίον της επικράτειας ενός από τα δύο». Μάλιστα, η συνδρομή αυτή στη Γαλλία δεν διασφαλίζεται μόνο με «χρήση προκαθορισμένων θαλάσσιων λιμένων και αερολιμένων για εκπαίδευση και επίγνωση του περιβάλλοντος της περιοχής», αλλά και με «ειδικές και χωριστές διευθετήσεις που διευκολύνουν την επιχειρησιακή χρήση εγκαταστάσεων θαλασσίων λιμένων και αερολιμένων αμφοτέρων των μερών», δηλαδή ουσιαστικά με διάθεση υποδομών ως βάσεων για τις γαλλικές Ενοπλες Δυνάμεις στην Ελλάδα. Τέλος, επειδή είναι σίγουρο ότι μόλις φύγει ο Μακρόν θα ξαναπιάσουν δουλειά τα «παπαγαλάκια» για να πουν πόσο δήθεν «ασπίδα στη χώρα μας» συνιστά η συμμαχία με τη Γαλλία, να θυμίσουμε το εξής:

Το φθινόπωρο του 2021, μόλις είκοσι μέρες μετά την υπογραφή της Συμφωνίας Γαλλίας - Ελλάδας, το γαλλικό υπουργείο Αμυνας είχε σπεύσει να διευκρινίσει πως από τη «ρήτρα αμοιβαίας στρατιωτικής συνδρομής» - που τόσο διαφήμιζαν κυβέρνηση και σύσσωμα τα αστικά επιτελεία ως «πανίσχυρη ασπίδα προστασίας απέναντι στις τουρκικές διεκδικήσεις» - εξαιρούνται οι ΑΟΖ, αφού «η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) δεν θεωρείται μέρος της επικράτειας ενός κράτους, ιδίως από τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (γνωστή ως Σύμβαση του Μοντέγκο Μπέι), της οποίας Γαλλία και Ελλάδα αποτελούν μέρη»...

Ο αστικός Τύπος εξάλλου τόσο εδώ όσο και στη Γαλλία έγραφε ακόμη ότι η συνάντηση Μακρόν - Μητσοτάκη θα «ανοίξει τον δρόμο για περαιτέρω εμβάθυνση της συνεργασίας σε τομείς όπως η Οικονομία, η Πολιτική Προστασία και η Καινοτομία», με έμφαση και σε θέματα που αφορούν την πολεμική βιομηχανία, εκεί όπου ο Γάλλος Πρόεδρος έρχεται να πουλήσει και την σχετική πραμάτεια των πολεμικών βιομηχανιών, όπως και να δημιουργήσει «συμπράξεις» με τους ντόπιους βιομήχανους.

Εξ ου και το ενδιαφέρον στρέφεται και σε σχετικές διατάξεις της Συμφωνίας του 2021 όπου προβλεπόταν πως τα δύο μέρη «διαβουλεύονται σε τακτική βάση επί όλων των θεμάτων άμυνας και ασφάλειας κοινού ενδιαφέροντος, ιδίως στον πολιτικό τομέα, στον στρατιωτικό τομέα και στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας».

Σε αυτό το πλαίσιο, ενδεικτικά είναι και γαλλικά δημοσιεύματα που μέσα στον Μάρτη παρατηρούσαν όλο νόημα «τη στρατηγική της Αθήνας για τη δημιουργία ενός εθνικού τομέα στρατιωτικής τεχνολογίας». Για παράδειγμα, στις 16/3/2026 ρεπορτάζ της ενημερωτικής ιστοσελίδας Lepetitjournal.com με τίτλο «η Ελλάδα επιταχύνει την ανάπτυξη στρατιωτικών drones» αναφερόταν διεξοδικά σε συμβόλαια «που υπέγραψε πρόσφατα το ελληνικό υπουργείο Αμυνας», επικεντρώνοντας «στην ανάπτυξη μη επανδρωμένων στρατιωτικών συστημάτων» και στοχεύοντας «στην ενίσχυση τόσο των επιχειρησιακών δυνατοτήτων του στρατού όσο και της εθνικής βιομηχανίας», με αναφορές στο εργοστάσιο τηλεπικοινωνιών του στρατού στις Αχαρνές, στην «Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία» («με πολλά προγράμματα drone και anti-drone συστημάτων»), τον όμιλο Intracom Defense («αναπτύσσει περιφερόμενα πυρομαχικά», όπως το drone καμικάζι «Ατταλος»), όπως και άλλων «πιο εξειδικευμένων παικτών» όπως η Altus LSA, η start-up Velos Rotors. Τα σχετικά δημοσιεύματα - αντανακλώντας προφανώς και το σχετικό ενδιαφέρον του γαλλικού κράτους ή και αυτοτελώς γαλλικών ομίλων για βιομηχανικές συμπράξεις - κατέγραφαν ως στόχο «την ανάπτυξη εξαγωγικής ικανότητας σε μια ταχέως αναπτυσσόμενη παγκόσμια αγορά», ξεχωρίζοντας μεταξύ άλλων και συνεργασία που η Ελλάδα διερευνά με την Ινδία στους τομείς της Τεχνητής Νοημοσύνης, των drones και των αμυντικών τεχνολογιών...

Eurokinissi

Η ανεπανάληπτη λεηλασία των λαϊκών νοικοκυριών προκύπτει από τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ που δείχνουν ότι το πρωτογενές πλεόνασμα για το 2025 έφτασε το δυσθεώρητο ύψος των 12,13 δισ. ευρώ, ξεπερνώντας κατά περίπου 3 δισ. την εκτίμηση και κατά περίπου 1 δισ. το πρωτογενές πλεόνασμα του 2024, που ήταν 11,41 δισ.

Αυτή είναι η πραγματικότητα που βιώνουν τα λαϊκά στρώματα και δεν μπορεί να κρυφτεί, παρά τις φανφάρες και τα πανηγύρια που συνόδευσαν τη δέσμη μέτρων που ανακοίνωσε ο Μητσοτάκης. Τα παρουσίασε μάλιστα ως μέτρα στήριξης του λαού ενώ αντιστοιχούν σε ποσό 500 εκατ. ευρώ από το σύνολο των 12 δισ. που είναι το πλεόνασμα, και των πάνω από 70 δισ. που είναι το σύνολο των φορολογικών εσόδων και το 95% το πληρώνει ο λαός.

Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι μία μέρα μετά την ανακοίνωση των δήθεν μέτρων στήριξης ψηφίστηκε στη Βουλή το νομοσχέδιο του υπουργείου Ανάπτυξης που προβλέπει νέες διευκολύνσεις και προνόμια για το κεφάλαιο, με στόχο να θωρακιστεί η κερδοφορία του.

Συγκεκριμένα, παρέχονται νέα κίνητρα στο κεφάλαιο να επενδύσει ακόμα και σε υπηρεσίες και κοινωνικές δομές της Υγείας και της Παιδείας, με απλούστευση διαδικασιών, επιδοτήσεις και μη φορολόγηση. Η εποπτεία της Επιθεώρησης Εργασίας περνάει στο υπουργείο Ανάπτυξης, μετατρέποντάς τη σε παραμάγαζο της εργοδοσίας.

Αναγνωρίζονται ως «στρατηγικοί επενδυτές» και όσοι επενδύουν στην πολεμική οικονομία και βιομηχανία, κάνοντάς τους και τα ανάλογα «δώρα», με υπεραποσβέσεις, αφορολόγητο, εισφοροαπαλλαγές, εύκολες και γρήγορες διαδικασίες, μείωση ή παράταση χρόνου σε σχέση με τις αιτήσεις για επιχορηγήσεις από το κράτος με λεφτά του φορολογούμενου λαού.

Παραδίδονται λιμάνια και παραλίες σε «στρατηγικούς επενδυτές» για να «οικονομήσουν», ενώ ανοίγει ο δρόμος για αυθαίρετη επέκταση των εταιρειών logistics, με τη δυνατότητα που τους δίνεται να αυξηθούν καθ' ύψος, πλάτος και μήκος σε περιοχές ακόμα και εκτός σχεδίου, κ.λπ.

Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν από τον πρωθυπουργό και εξειδικεύτηκαν στη συνέχεια από τα κυβερνητικά επιτελεία είναι:

- Επέκταση της επιδότησης του πετρελαίου κίνησης με 20 λεπτά το λίτρο και για τον Μάιο. Μια ρύθμιση που πέρα από το ότι έχει ήδη εξανεμιστεί από τη συνεχιζόμενη άνοδο των τιμών, στην ουσία λειτουργεί ως ενίσχυση των πετρελαιάδων.

Την ίδια ώρα η κυβέρνηση απορρίπτει το δίκαιο αίτημα συνδικάτων και φορέων να καταργήσει τους δυσβάσταχτους φόρους στα καύσιμα, που φτάνουν το 1 ευρώ το λίτρο και αγγίζουν το 60% της συνολικής αξίας της βενζίνης, να επιβάλει πλαφόν στην τιμή πώλησης από τα διυλιστήρια. Αντίθετα, με τα μέτρα της συνεχίζει να επιδοτεί τους ενεργειακούς ομίλους, να ενισχύει τις μεγάλες εταιρείες της εφοδιαστικής αλυσίδας και της διακίνησης τροφίμων.

- Συνεχίζεται μέχρι και τον Αύγουστο η επιδότηση των λιπασμάτων με το 15% της αξίας των τιμολογίων αγοράς τους. Ενα μέτρο που δυνητικά αφορά 250.000 αγρότες, όπως και νομικά πρόσωπα που δραστηριοποιούνται στον πρωτογενή τομέα.

Με δεδομένο ότι οι τιμές στα λιπάσματα έχουν αυξηθεί μέχρι και 35%, οι βιοπαλαιστές αγρότες παραμένουν εκτεθειμένοι σε μια καθαρή αύξηση κόστους 15% - 20%, ενώ το κράτος διασφαλίζει την κερδοφορία των βιομηχάνων των λιπασμάτων καλύπτοντας το άλλο 15%.

- Παρέχεται έκτακτη ενίσχυση σε οικογένειες με παιδιά, ύψους 150 ευρώ για κάθε παιδί. Αυτή θα δοθεί χωρίς καμία αίτηση στα τέλη Ιουνίου και θα απευθύνεται σε σχεδόν 1 εκατ. νοικοκυριά, με παραπάνω από 3 εκατ. μέλη, δηλαδή σχεδόν το 80% των οικογενειών με τέκνα.

Το ποσό αυτό αντιστοιχεί στο ...εξωφρενικό ποσό των 12,5 ευρώ τον μήνα για κάθε παιδί και, αν αναλογιστούμε τις ανάγκες που υπάρχουν, αποτελεί ψίχουλα. Να σημειωθεί επίσης ότι χιλιάδες νοικοκυριά εδώ και αρκετούς μήνες έχουν χάσει επιδόματα που έπαιρναν, εξαιτίας της αλλαγής μισθολογικής κλίμακας από την αύξηση του πενιχρού κατώτατου μισθού. Αποτέλεσμα, η αύξηση στον μισθό να «εξαφανίζει» το επίδομα που ήταν μεγαλύτερο... Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το επίδομα τέκνων του ΟΠΕΚΑ, που δεν δίνεται σε οικογένειες με εισόδημα πάνω από 30.000 ευρώ.

- Αυξάνεται σε 300 ευρώ καθαρά η ενίσχυση των χαμηλοσυνταξιούχων, ανασφάλιστων υπερηλίκων και ατόμων με αναπηρία, που καταβάλλεται κάθε Νοέμβριο σε ετήσια βάση.

Αφού η κυβέρνηση δεν έδωσε στους συνταξιούχους ούτε 1 ευρώ για να κάνουν Πάσχα, τώρα τους υπόσχεται να προσθέσει στο μόνιμο γλίσχρο ετήσιο επίδομα των 250 ευρώ ακόμα 50 ευρώ ...αλλά τα Χριστούγεννα! Και με αυτόν τον τρόπο επιβεβαιώνει την απόφασή της να συνεχίσει να μην αποδίδει τη 13η και τη 14η σύνταξη, που απαιτούν οι συνταξιούχοι.

- Η αύξηση των εισοδηματικών ορίων για την επιστροφή ενός ενοικίου για ακόμα 70.000 νοικοκυριά ακούγεται πραγματικά σαν ανέκδοτο. Αυτό το πολυδιαφημισμένο μέτρο αφορά μια ελάφρυνση της τάξης του 8%, όταν οι αυξήσεις στα ενοίκια είναι 30% - 40%, και κατέληξε να είναι μόλις λίγα ευρώ για χιλιάδες ενοικιαστές.

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να παριστάνει την «αθώα» για το νέο κύμα ακρίβειας. Με ευθύνη της και τη συναίνεση του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και των άλλων κομμάτων της βολικής αντιπολίτευσης, η χώρα συμμετέχει ενεργά στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, που συνέπειά του είναι οι ανατιμήσεις σε καύσιμα και αγαθά. Στηρίζει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ στην επίθεση ενάντια στο Ιράν, η οποία έχει βάλει «φωτιά» σε όλη τη Μέση Ανατολή, πυροδοτώντας και νέο κύμα ακρίβειας.

Η κυβέρνηση και όλα τα άλλα κόμματα έχουν ψηφίσει τη φοροληστεία για τον λαό και τη φορολογική ασυλία για τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, π.χ. για τους εφοπλιστές. Θωρακίζουν τα συμφέροντα και την κερδοφορία του κεφαλαίου όχι μόνο με τους νόμους που ψηφίζουν και τη βαθύτερη εμπλοκή στον πόλεμο, αλλά και με την απόρριψη των μέτρων ανακούφισης από την ακρίβεια τα οποία προτείνει το ΚΚΕ, στηρίζοντας τις διεκδικήσεις του εργατικού - λαϊκού κινήματος.

Τέτοια είναι:

• Η κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στην Ενέργεια και του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης.
• Να μπει πλαφόν στις τιμές των καυσίμων και της Ενέργειας στη χονδρική αγορά και στους ενεργειακούς ομίλους.
• Η κατάργηση του Χρηματιστηρίου Ενέργειας και η πλήρης επαναλειτουργία των λιγνιτικών μονάδων.
• Να δοθούν ουσιαστικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, με πλήρη και πραγματική επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.
• Η κατάργηση της τεκμαρτής φορολόγησης, που αποτελεί «θηλιά» για αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες, βιοτέχνες και εμπόρους.
• Πραγματικά αφορολόγητο πετρέλαιο και εγγυημένες τιμές στους αγρότες.

Είναι δεδομένο πως ένα σχετικό «περιεχόμενο» παράγεται και στη βάση των σφοδρών ενδοαστικών αντιπαραθέσεων στις ΗΠΑ, αλλά και σε χώρες της Ευρώπης που βλέπουν με «αμηχανία» να βαθαίνει το ρήγμα στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο.

Σε κάθε περίπτωση, η επιμονή να δημιουργούν την αίσθηση μίας γενικά και αόριστα «χαώδους κατάστασης» στοχεύει ώστε ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις να αντιμετωπίζουν παθητικά τις εξελίξεις, να πιστεύουν πως είναι ανήμποροι να επιδράσουν. Κυρίως όμως επιχειρούν να δημιουργούν ενεργή στράτευση σε «εθνικούς στόχους» - όπως βαφτίζουν τις επιδιώξεις των δυναμικών τμημάτων των αστών - που διαλαλούν ότι αποκτούν προτεραιότητα σε μια «ρευστή πραγματικότητα».

Παρακάτω καταγράφουμε ορισμένα στοιχεία των πρόσφατων εξελίξεων, που επιβεβαιώνουν ακριβώς αυτή τη δίνη του ιμπεριαλιστικού πολέμου που δημιουργεί τις συνθήκες για μία σφοδρότερη σύγκρουση μεταξύ των ιμπεριαλιστών.

Σύμφωνα με όσα δημοσιεύτηκαν, η νέα συνεργασία περιλαμβάνει έργα «κοινής ανάπτυξης εξελιγμένων ασύμμετρων δυνατοτήτων, της πρωτοποριακής ανάπτυξης τεχνολογιών άμυνας επόμενης γενιάς στους τομείς της ναυτιλίας, των υποθαλάσσιων και των αυτόνομων συστημάτων, και της συνεργασίας για την υποστήριξη συντήρησης, επισκευής και γενικής επισκευής για τη βελτίωση της επιχειρησιακής ετοιμότητας». Σε αρκετά μέσα γράφτηκε πως η συμφωνία περιλαμβάνει τη δυνατότητα οι ΗΠΑ να χρησιμοποιούν για στρατιωτικούς σκοπούς τον εναέριο χώρο της Ινδονησίας.

Η Ινδονησία είναι ένα από τα κράτη που περικλείουν τον πορθμό της Μαλάκκα. Ενα στενό πέρασμα από το οποίο διαμετακομίζεται το 40% του παγκόσμιου εμπορίου, το 30% των ροών πετρελαίου και το 80% των εισαγωγών πετρελαίου που κάνει η Κίνα.

Λίγες μέρες μετά τη συμφωνία στην Ουάσιγκτον, ο υπουργός Οικονομικών της Ινδονησίας, αστειευόμενος αλλά ταυτόχρονα αφήνοντας έναν σαφή υπαινιγμό για τη «νέα πραγματικότητα» στα Στενά του Ορμούζ, δήλωσε πως «βρισκόμαστε σε μια στρατηγική παγκόσμια εμπορική και ενεργειακή διαδρομή, κι όμως τα πλοία διέρχονται από το Στενό της Μαλάκκα χωρίς να επιβαρύνονται. Δεν είμαι σίγουρος αν αυτό είναι σωστό ή λάθος».

Το γεγονός ότι ο εν λόγω πορθμός είναι καθοριστικός για την Κίνα το έχει αναγνωρίσει και η ίδια εδώ και 30 περίπου χρόνια. Είναι το περιβόητο «δίλημμα της Μαλάκκα», που αφορά το πώς η οικονομική γιγάντωση της Κίνας προχώρησε ταυτόχρονα με γιγάντωση ενεργειακών εισαγωγών που όμως δεν ελέγχει τα περάσματά τους.

Οι ΗΠΑ υπό τη διακυβέρνηση του Τραμπ - με βάση και τις σχετικές δηλώσεις του γνώριμου στην Ελλάδα υπουργού Εσωτερικών - «μπόρεσαν» να ξεκινήσουν τον πόλεμο στο Ιράν αφότου εξασφάλισαν την ενεργειακή τους αυτάρκεια.

Η Κίνα, που απειλεί την κυριαρχία των ΗΠΑ, δεν έμεινε και με ...σταυρωμένα χέρια. Εχει επενδύσει στη σύνδεση μέσω αγωγών με τη Ρωσία, στην Αρκτική διαδρομή, στον οικονομικό διάδρομο Κίνας - Πακιστάν. Σχετικά με το τελευταίο, μάλιστα, είναι ενδεικτικά τα σχέδια ύψους 60 δισ. που αφορούν τη δημιουργία ενεργειακού και εφοδιαστικού κόμβου στο Γκουαντάρ.

Φυσικά, όπως η «στρατηγική» των ΗΠΑ «σκόνταψε» για τα καλά στη σφοδρότητα των ιρανικών αντιποίνων (με τις ΗΠΑ όλο και με μεγαλύτερη ένταση να βάζουν στο κάδρο τη «βοήθεια» της Κίνας), έτσι και τα σχέδια της Κίνας για την αντιμετώπιση του προβλήματος της Μαλάκκα θα έλεγε κανείς ότι «σκοντάφτουν» από τους Βαλούχους του Πακιστάν μέχρι τις διαπραγματεύσεις ΗΠΑ - Ρωσίας για μία εντονότερη οικονομική συνεργασία στην... Αρκτική.

Φυσικά δεν είναι μόνο τα παραπάνω Στενά, είναι και οι «Πύλες των Δακρύων» στην Ερυθρά. Θυμίζουμε πως ΗΠΑ, Ισραήλ μαζί με Σαουδική Αραβία και ΗΑΕ σφάζουν για πολλά χρόνια τον λαό της Υεμένης. Οι Χούθι έχουν δηλώσει πως αν κλιμακωθεί επιπλέον η πολεμική αντιπαράθεση στο Ιράν, θα κλείσουν και αυτοί με τη σειρά τους την πύλη της Ερυθράς Θάλασσας, που μέσω της αιγυπτιακής Διώρυγας του Σουέζ οδηγεί στη Μεσόγειο.

Την ίδια στιγμή, το κράτος - τρομοκράτης Ισραήλ έγινε η μοναδική χώρα που αναγνώρισε τη Σομαλιλάνδη - μία αποσχισμένη από τη Σομαλία περιοχή απέναντι από την Υεμένη. Σε αυτό το πλαίσιο η Σομαλία ανακοίνωσε αυτές τις μέρες πως δεν θα επιτρέπει τη διέλευση ισραηλινών πλοίων.

Τα παραπάνω δεν είναι ζητήματα που εξομοιώνονται, ούτε ως προς τη βαρύτητά τους, ούτε ως προς τον βαθμό που έχουν «μπει στη ζωή». Επιβεβαιώνουν όμως ότι σε αυτές τις συνθήκες η στρατηγική του ενός ιμπεριαλιστή κουτουλάει σαν κριάρι με τη στρατηγική του άλλου, έτσι που δημιουργούνται αντιθέσεις και αδιέξοδα που οι λαοί μπορούν να αξιοποιήσουν για να χαράξουν τη διέξοδο από το καπιταλιστικό σύστημα.

Ολο αυτό το διάστημα το αίμα στα λασποχώραφα της Ουκρανίας συνεχίζει να ρέει. Τα ζόρια των ΗΠΑ στο Ιράν, η όξυνση της αντιπαράθεσης εντός του ΝΑΤΟ διαμορφώνουν το έδαφος για κλιμάκωση της σύγκρουσης και σε αυτό το μέτωπο του «ενός πολέμου», όπως λένε Ουκρανοί θέλοντας να τονίσουν τη σύνδεση με όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή.

Είναι ενδεικτικό ότι όλο και περισσότερο μπαίνει στο κάδρο η έννοια της «πυρηνικής αποτροπής» στην Ευρώπη, που θα είναι αποσυνδεδεμένη από τις ΗΠΑ και με ηγέτες τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία θα αποτελεί «εγγύηση ασφαλείας» στο καθεστώς της Ουκρανίας. Ταυτόχρονα προχωρούν με μεγάλη ταχύτητα τα σχέδια για παραγωγή - συμπαραγωγή drones με ουκρανική τεχνογνωσία (δηλαδή η πείρα που έχει διαμορφωθεί με τα ξεσκισμένα κορμιά των λαών) στην Ευρώπη. Αυτά τα εργοστάσια η Ρωσία δήλωσε πως θα αποτελούν «νόμιμο στόχο» της.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, όλο και περισσότεροι - μέχρι και οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης όταν ντύνονται αναλυτές... - λένε ότι η μεγαλύτερη απειλή για τις ΗΠΑ δεν θεωρείται πλέον η Ρωσία, αλλά η Κίνα και αυτό αντανακλάται και στη διαφορετική προσέγγιση της σύγκρουσης στην Ουκρανία.

Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Πολωνία και άλλοι - χωρίς να κάνουν στην άκρη τις μεταξύ τους κόντρες - δηλώνουν πως η Ουκρανία πρέπει να εξοπλιστεί σαν ατσάλινος σκαντζόχοιρος, διαμορφώνουν σενάρια σύγκρουσης με τη Ρωσία και χτίζουν την πολεμική του ετοιμότητα με ορίζοντα τα αμέσως επόμενα χρόνια. Οι ΗΠΑ - στο πλαίσιο και μιας γραμμής «τραβήγματος» της Ρωσίας από την Κίνα - λένε πλέον με μεγαλύτερη ένταση «αφού δεν μας βοηθήσατε στο Ιράν, γιατί να συνεχίζουμε να κάνουμε το οτιδήποτε στην Ουκρανία».

Το χάσμα λοιπόν μεταξύ ΗΠΑ - ΕΕ, από τον εμπορικό πόλεμο και τα σχέδια της Δανίας να ανατινάξει υποδομές στη Γροιλανδία σε περίπτωση εισβολής των ΗΠΑ μέχρι τις διαπραγματεύσεις για την εδαφική συγκρότηση της Ουκρανίας, όλο και μεγαλώνει.

Αυτό το χάσμα που... χάσκει δημιουργεί μεγάλα διλήμματα και στην ελληνική αστική τάξη. Από τον ρόλο της «ενεργειακής πύλης» του αμερικανικού LNG σε μία ΕΕ που θέλει να απεξαρτηθεί από αυτό, μέχρι τις αποστολές πολεμικού υλικού στο καθεστώς Ζελένσκι, τη διεκδίκηση μεταφοράς αμερικανικών στρατευμάτων που αποχωρούν από άλλες χώρες της ΕΕ, σε μία ΕΕ που θέλει να απεξαρτηθεί από τις ΗΠΑ και στρατιωτικά. Το λες και ακροβασία...

Η δίνη της Μέσης Ανατολής έχει επιταχύνει την πολεμική κλιμάκωση και στην Ουκρανία αλλά και σε μία επόμενη σύγκρουση στην ίδια τη Μέση Ανατολή, σύμφωνα με όσα γράφονται για τη σημαντική επιδείνωση στις σχέσεις Ισραήλ και Τουρκίας.

Πίσω από τις εξελίξεις με τις έντονες φραστικές επιθέσεις και τις απειλές κρύβονται οι «ζωτικοί χώροι» και οι «στρατηγικές επιδιώξεις» που συγκρούονται στην περιοχή για κυριαρχία.

Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά τις επιθέσεις ΗΠΑ - Ισραήλ στο Ιράν, η Τουρκία και ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ στη Συρία (που είναι επίσης και πρέσβης των ΗΠΑ στην Αγκυρα) Τομ Μπάρακ, «διαφημίζουν» συνεχώς τη δυνατότητα της Τουρκίας να διαμορφώσει πιο «ασφαλείς» ενεργειακές διαδρομές σε σχέση με τα Στενά του Ορμούζ. Από την επέκταση του αγωγού Τουρκίας - Ιράκ μέχρι τη Βασόρα (είναι τώρα από το Κιρκούκ μέχρι το τουρκικό λιμάνι Τσεϊχάν στη Μεσόγειο) και τη σύνδεση με τις πετρελαιοπηγές της Συρίας μέχρι μία εκ νέου πρόταση για μεταφορά του αερίου του Κατάρ, τα σχέδια της τουρκικής αστικής τάξης έρχονται σε σύγκρουση με αυτά των Ισραηλινών.

Ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ Ναφτάλι Μπενέτ ισχυρίστηκε πως η Τουρκία θα μπορούσε να γίνει για το Ισραήλ το «νέο Ιράν».

Τη στιγμή που η τουρκική κυβέρνηση εντάσσει στο κάδρο της σύγκρουσης τη συνεργασία Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ, το Ισραήλ βλέπει πως απειλείται από τις μετά από χρόνια αποκατεστημένες σχέσεις της Τουρκίας με την Αίγυπτο, αλλά και τη Σαουδική Αραβία (είναι χαρακτηριστικό ότι υπάρχουν συζητήσεις που ακόμα δεν έχουν καρποφορήσει για δημιουργία «αραβικού ΝΑΤΟ» μεταξύ Τουρκίας - Σαουδικής Αραβίας - Πακιστάν).

Σε αυτό το σημείο να θυμίσουμε πως εκτός του Ισραήλ, η αστική τάξη της Ελλάδας έχει στρατηγική σχέση και με Αίγυπτο - Σαουδική Αραβία...

Οι «ζωτικοί χώροι» των αστικών τάξεων στην περιοχή μπλέκονται σαν κουβάρι και γίνονται ένας «γόρδιος δεσμός». Οι «σφαίρες επιρροής» ενός «πολυπολικού κόσμου» που θα εξασφαλίζει τη «σταθερότητα» και τα «εθνικά συμφέροντα» γίνονται παρανάλωμα στα εδάφη της Συρίας και στα θαλάσσια οικόπεδα της Μεσογείου, μαζί με την «αέναη ανάπτυξη και ευημερία» που θα εξασφάλιζε το «παντοδύναμο» ΝΑΤΟ, που ο Τραμπ μιλά ανοιχτά για τη διάλυσή του.

Οι λυκοφιλίες των αστών γιγαντώνουν την ανασφάλεια για τους λαούς, έρχονται και παρέρχονται δυναμώνοντας αντιθέσεις και μέσα στο εσωτερικό των χωρών.

Το ΚΚΕ με υπευθυνότητα δεν διαφωτίζει την εργατική τάξη ως «αναλυτής» των εξελίξεων. Αναδεικνύει ακριβώς πως στην εποχή μας είναι ανεπίστρεπτη η όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και αυτό δεν οφείλεται σε «παρεκκλίσεις» από τη λειτουργία του συστήματος. Η μάχη για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα, η συνεχής διόγκωση των υπερσυσσωρευμένων κεφαλαίων που δεν μπορούν να επενδυθούν με ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους δυναμώνουν τις αντιθέσεις και τα αδιέξοδα των μακελάρηδων.

Σε αυτές τις συνθήκες λοιπόν το ΚΚΕ πρωτοστατεί στην προσπάθεια ο λαός να γνωρίσει τις εξελίξεις. Η γνώση να γίνεται όπλο για να δράσει με σημαία τα δικά του ταξικά συμφέροντα. Να γίνεται συνείδηση ευρύτερων τμημάτων της εργατικής τάξης και των σύμμαχων στρωμάτων ότι οι κίνδυνοι να ματώσουν στα πεδία των μαχών που θα «σχηματίσουν» τα δήθεν «εθνικά» συμφέροντα των αστών είναι πραγματικοί.

Ομως μέσα στον ιμπεριαλιστικό όλεθρο, αυτό που εμείς αναδεικνύουμε είναι πως οι μακελάρηδες κάθε άλλο από «παντοδύναμοι» είναι. Αποδυναμώνονται από τα χτυπήματα του ενός στον άλλο σε συνθήκες κατακόρυφης όξυνσης των αντιθέσεων και στο εσωτερικό των αστικών κρατών. Αποδυναμώνονται και γιατί όσο ποτέ σε αυτές τις συνθήκες χρειάζονται και την ενεργητική στράτευση του λαού που θα πολεμήσει για τους αιμάτινους στόχους του κεφαλαίου. Αρα, επίσης όσο ποτέ γίνεται τρομερό όπλο η μάχη για τη χειραφέτηση του λαού από την αστική προπαγάνδα, που θα διαμορφώνει αμείλικτα διλήμματα και μεγάλες πιέσεις για «εθνική ενότητα», που δεν υπάρχει ποτέ σε μία ταξική κοινωνία.

Οσο αμείλικτοι γίνονται οι αστοί και οι ντουντούκες τους λέγοντας πως πλέον μιλάνε τα όπλα και δεν χωράνε «αποκλίσεις» από την «εθνική γραμμή», τόσο καθαρά πρέπει να τίθενται και οι επιλογές που έχει να κάνει ο λαός μας.

«...τώρα το ζήτημα δεν μπαίνει έτσι: Να συνεχίσουμε να ζούμε ήσυχα και υποφερτά ή να ριχτούμε σε έναν τυχοδιωκτισμό... Αντίθετα, το ζήτημα μπαίνει τώρα έτσι: Να πεινάμε και να τραβάμε στο μακελειό, για τα συμφέροντα άλλων, για ξένα συμφέροντα ή να προσφέρουμε μεγάλες θυσίες για τον σοσιαλισμό, για τα συμφέροντα των 9/10 της ανθρωπότητας», Β.Ι Λένιν.

Η Μαραθώνια Πορεία θα γίνει την Κυριακή 17 Μάη, με έναρξη στις 8 π.μ. από τον Τύμβο Μαραθώνα και τερματισμό στις 8 μ.μ. στην πλατεία Συντάγματος. Για την προετοιμασία της Μαραθώνιας Πορείας η Γραμματεία της ΕΕΔΥΕ καλεί σε σύσκεψη φορέων και συνέντευξη Τύπου τη Δευτέρα 27 Απρίλη, στις 7 μ.μ. στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50).

Στο κάλεσμα για το Διήμερο Αντιιμπεριαλιστικής Δράσης, η ΕΕΔΥΕ σημειώνει μεταξύ άλλων: «Η όξυνση των ανταγωνισμών ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα, η πολεμική κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή, η επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν και τα πολλαπλά ανοιχτά πολεμικά μέτωπα φέρνουν στο προσκήνιο τον κίνδυνο μιας γενικευμένης ανάφλεξης.

Την ίδια ώρα η ελληνική κυβέρνηση, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τη στρατηγική των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, κλιμακώνει τη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους επικίνδυνους πολεμικούς σχεδιασμούς. Η παραχώρηση βάσεων, λιμανιών και αεροδρομίων, η ανάπτυξη αμερικανοΝΑΤΟικών υποδομών και η αποστολή ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων εκτός συνόρων μετατρέπουν τη χώρα σε ενεργό κρίκο της πολεμικής μηχανής.

Από τη Σούδα μέχρι την Αλεξανδρούπολη και από τη Λάρισα μέχρι άλλες κρίσιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, η Ελλάδα αξιοποιείται όλο και περισσότερο ως κόμβος στρατιωτικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Η πολιτική αυτή όχι μόνο δεν εγγυάται την ειρήνη και την ασφάλεια του λαού, αλλά τον εκθέτει σε μεγάλους κινδύνους, μετατρέποντας τη χώρα σε πιθανό στόχο αντιποίνων».

Αντιπολεμικό δρώμενο με παιδιά που οργάνωσε η Επιτροπή Ειρήνης σε σχολεία της Αλεξανδρούπολης

Η Αλεξανδρούπολη, συνολικά η Ανατολική Μακεδονία - Θράκη έχει μετατραπεί σε βασικό ΝΑΤΟικό, ενεργειακό και διαμετακομιστικό κόμβο, στο πλαίσιο της στρατηγικής των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. «Σούδα του Βορρά» αποκαλούν την πόλη, μα με σθένος ισχυρίζονται ότι «δεν υπάρχει ΝΑΤΟική βάση στην Αλεξανδρούπολη».

Η αλήθεια είναι ότι με σειρά συμφωνιών, από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μέχρι και τη σημερινή της ΝΔ, με τη συγκατάθεση όλων των κομμάτων του ΝΑΤΟικού τόξου, όπως το ΠΑΣΟΚ, διαμορφώθηκε το έδαφος ώστε να κατοχυρωθεί η περιοχή ως κόμβος διευκόλυνσης των εμπορικών, ενεργειακών και στρατιωτικών μεταφορών τους, αλλά και ως γραμμή άμυνας απέναντι στους αντιπάλους τους στη Βορειοανατολική Ευρώπη.

Από παλιότερη κινητοποίηση στην Αλεξανδρούπολη

Οσο κι αν συνεχίζουν να ισχυρίζονται ότι η πόλη δεν κινδυνεύει, επειδή είναι μακριά από την εμβέλεια του Ιράν, όσο κι αν ξεδιάντροπα προσπαθούν να πείσουν τον λαό μας πως οι Αμερικανοί συνιστούν παράγοντα ασφάλειας στην περιοχή, ακριβώς αυτή είναι και η αιτία που μας βάζει σε κίνδυνο, μετατρέποντας την περιοχή μας σε στόχο αντιποίνων.

Στους σχεδιασμούς τους εντάσσονται οι εγκαταστάσεις υγροποιημένου φυσικού αερίου, οι αγωγοί που διασχίζουν την περιοχή, η προσαρμογή και η αναβάθμιση των υποδομών που ο λαός μας χρυσοπληρώνει, του λιμανιού, του αεροδρομίου, του σιδηροδρομικού και οδικού άξονα, και η αξιοποίησή τους για τη μεταφορά στρατιωτικού εξοπλισμού, εμπορευμάτων και ενεργειακών πόρων στο πλαίσιο των ευρωατλαντικών σχεδιασμών.

Προετοιμάζονται σειρά επενδύσεων και έργων με σύνθετα χαρακτηριστικά οικονομικής και στρατιωτικής στρατηγικής σημασίας, όπως ο οδικός και σιδηροδρομικός άξονας «SeatoSea», που θα ενώνει τα λιμάνια της Βόρειας Ελλάδας με τη Μαύρη Θάλασσα, παρακάμπτοντας πλήρως τα τουρκικά στενά, και θα αποτελεί την κύρια αρτηρία για τη στρατιωτική κινητικότητα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, το masterplan του Υπερταμείου ενοποίησης λιμανιού, σιδηρόδρομου, οδικών συνδέσεων, FSRU και αεροδρομίου, ενώ μετά τους πυραύλους Patriot η περιοχή ετοιμάζεται να «ενισχυθεί» με ισραηλινά συστήματα πολλαπλών εκτοξευτών πυραύλων PULS, προφανώς για τις ανάγκες φύλαξης των ΝΑΤΟικών υποδομών σε Θράκη και Βουλγαρία.

Στη «Σούδα του Βορρά» λοιπόν ο ήχος των πολέμων δυναμώνει, σφυρίζοντας κάτω από τα πόδια μας σε πελώριους σωλήνες, σφυρίζοντας στους βραχίονες των πράσινων στηλών της ανάπτυξης στις κορυφογραμμές των βουνών μας, που ετοιμάζονται να απλωθούν ανάμεσα στους νεκρούς πρόσφυγες που ξεβράζουν οι θάλασσες όπου κολυμπούν τα παιδιά μας, ως θαλάσσιο πλέον αιολικό πάρκο.

Ο ήχος των πολέμων των ληστών και των δολοφόνων έρχεται σαν σφυριγμός με τον νοτιά από την πλατφόρμα του LNG, που διασφαλίζει τα κέρδη των εφοπλιστών και των αμερικανοΝΑΤΟικών ενεργειακών μονοπωλιακών ομίλων. Με τον νοτιά από τις χώρες της Μέσης Ανατολής, που σωριάζονται χρόνια τώρα, ανοίγοντας τον δρόμο της αιματοβαμμένης ανάπτυξής τους, ανοίγοντας τους δρόμους της Ινδίας, του Μεταξιού, του Κάθετου Αξονα.

Η σύγκρουσή τους αυτή δεν φανερώνει την παντοδυναμία τους, αλλά τις ρωγμές τους. Φωτίζει τις αντιθέσεις τους, τον παραλογισμό ενός κόσμου που σήμερα μπορεί να ζει με όλα τα καλά, με βάση τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, αλλά ακριβώς επειδή τον πλούτο τον τεράστιο που παράγεται από όλους μας τον καρπώνονται μια χούφτα παράσιτα, αυτό δεν είναι μπορετό.

Η πολεμική εμπλοκή αποτελεί οργανικό στοιχείο της καταλήστευσης των λαών και στον καιρό της «ειρήνης», των σχεδιασμών σε επίπεδο οικονομίας σε ολόκληρο των κόσμο, και δεν υπάρχει έγκλημα που δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν, από τα Τέμπη μέχρι τους ανθρώπους που πεθαίνουν στα ράντζα στα νοσοκομεία και τις «Βιολάντες», μέχρι τα παιδιά του κόσμου που σκορπίζονται με τον καπνό της φωτιάς που σπέρνουν.

Κανένα «εθνικό συμφέρον» δεν μπορεί να υπάρχει, όταν άλλο συμφέρει τους εφοπλιστές που δίνουν τα «θανατόχαρτα» για υπογραφή και άλλο τους ναυτεργάτες που τους ζητούν να πάνε στις εμπόλεμες ζώνες με δική τους ευθύνη. Αλλο είναι το συμφέρον των ομίλων που με τις υποδείξεις τους ψηφίζουν οι κυβερνήσεις στην ΕΕ και αλλού να δουλεύουμε ήλιο με ήλιο, χωρίς δικαιώματα, χωρίς ασφάλεια, χωρίς ανάσα, και άλλο το συμφέρον το δικό μας να ζούμε καλύπτοντας τις ανάγκες μας με αξιοπρέπεια, ασφάλεια, δημόσια και δωρεάν Εκπαίδευση, Υγεία, Κοινωνική Ασφάλιση.

Η αλληλεγγύη δεν είναι συμπόνια, είναι έκφραση βαθιάς γνώσης και αναγνώρισης του κοινού εχθρού και του κοινού σκοπού, που είναι η πραγματική ειρήνη των λαών. Οσοι αλλάζουν πατρίδα, γυρεύουν να σωθούν από τον πόλεμο και τη φτώχεια. Ιδιος ο εχθρός που βομβαρδίζει κι ύστερα στοιβάζει ανθρώπους σε πορτμπαγκάζ αυτοκινήτων, σπρώχνει, χτυπά, εκμεταλλεύεται, εργαλειοποιεί για τα συμφέροντά του έναντι άλλων. Τα παιδιά που σώθηκαν από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο είναι τα ξυπόλυτα, βρεγμένα, καμένα παιδιά που βαδίζουν στους ατέλειωτους δρόμους της ιμπεριαλιστικής ειρήνης, είναι οι σύγχρονοι σκλάβοι του «ελεύθερου» κόσμου που ετοιμάζεται για τη μεγάλη σφαγή.

Εξω η Ελλάδα από τον πόλεμο! Καμία εμπλοκή, καμιά συμμετοχή!

Η Αλεξανδρούπολη λιμάνι των λαών, όχι ορμητήριο των ΝΑΤΟικών!

Διέξοδο στον πόλεμο θα δώσει ο λαός, ανίκητος δεν είναι ο ιμπεριαλισμός!