Κυριακή 7 Σεπτέμβρη 2003
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 2
ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Κρύβουν το ξεζούμισμα των εργαζομένων, προσφέροντάς τους «αντίδωρο»

ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

Ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση εμπορεύεται τις ανάγκες των «σταυρωμένων» από την πολιτική της λαϊκών στρωμάτων ξεπερνάει την πρόκληση. «Αυτοί που έχουν ξεζουμίσει το λαό μας, τώρα πετούν ένα αντίδωρο και απαιτούν χειροκρότημα». Το παραπάνω σχόλιο του ΠΑΜΕ δεν είναι απλά ένα σχήμα λόγου. Αποτυπώνει την ωμή αλήθεια και για την πολιτική της κυβέρνησης και για την «εικονική πραγματικότητα» που τα προπαγανδιστικά της επιτελεία πάνε να διαμορφώσουν τις τελευταίες ημέρες.

Ο πρωθυπουργός Κ. Σημίτης βγήκε στο προεκλογικό μπαλκόνι, βγάζοντας το λαγό από το πακέτο του ταχυδακτυλουργού. Πακέτο -μαμούθ 1,7 δισεκατομμύρια ευρώ, επαναλαμβάνουν σε όλους τους τόνους τα παπαγαλάκια του. Τα μαμούθ - κέρδη της εργοδοσίας δεν τα βλέπουν. Αυτά, είναι αλήθεια, δεν τα χωράει κανένα πακέτο.

Τα στοιχεία όμως είναι αμείλικτα. Από την ημέρα ανάληψης της πρωθυπουργίας του (1996) ο Κ. Σημίτης μέχρι το 2001 εξασφάλισε στους βιομηχάνους όχι ένα (1), αλλά έξι (6) χρυσοφόρα πακέτα. Σε 10 δισεκατομμύρια 358 εκατομμύρια ευρώ ανέρχονται τα καθαρά κέρδη των βιομηχανιών την περίοδο της βασιλείας του κ. Σημίτη. Πριν τα 2,5 εκατομμύρια αποδέκτες - όπως λέει η κυβέρνηση - πάρουν στα χέρια τους το 1,7 δισ. ευρώ του δήθεν κοινωνικού πακέτου, η πολιτική του ΠΑΣΟΚ είχε εξασφαλίσει έξι πακέτα -μαμούθ για τις μόλις 5.500 βιομηχανίες. Ειρήσθω εν παρόδω ότι από τα 1,7 έχουν λαμβάνειν και οι βιομήχανοι (επιδοτήσεις ασφαλίστρων κλπ.).


Ιδού, λοιπόν, το κοινωνικό ισοζύγιο κατά την άποψη της κυβέρνησης. Να, ποια είναι η «συνοχή» που ευαγγελίζονται. Ενας μόνο βιομήχανος εξασφάλισε, ελέω ΠΑΣΟΚ, 6 φορές το «κοινωνικό πακέτο» που αντιστοιχεί όχι σε έναν, αλλά σε 500 εργαζόμενους. Αν, τελικά, οι εργαζόμενοι γίνουν αποδέκτες των υποσχέσεων.

Αλλά και το 2003 οι μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι δεν έμειναν δυσαρεστημένοι. Μόνο το πρώτο εξάμηνο του έτους, οι εισηγμένες εταιρίες στο Χρηματιστήριο Αθηνών εξασφάλισαν κέρδη 3,13 δισεκατομμύρια ευρώ. Δηλαδή, τα κέρδη τους για τους έξι μήνες ήταν κατά 80%, και πλέον, παραπάνω από το λεγόμενο κοινωνικό πακέτο. Το πώς εξασφαλίζονται αυτά τα κέρδη είναι γνωστό. Ο βασικός μισθός για τους εργαζόμενους το 2003 είναι 519 ευρώ! Από τους 100 συνταξιούχους οι 43 παίρνουν συντάξεις κάτω των 400 ευρώ. Σωρευτικά, οι βασικοί μισθοί το διάστημα 1990-2002 έχασαν το 5,19% της αγοραστικής τους αξίας. Βέβαια, στην πραγματική ζωή και όχι στατιστικά οι απώλειες είναι ακόμα μεγαλύτερες.

Την εφταετία 1996-2002 το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος μειώθηκε κατά 5%, την ίδια περίοδο η αύξηση της παραγωγικότητας στη χώρα μας ανήλθε στο 22,4%. Συνολικά, από το 1982 η μείωση του κόστους εργασίας έφτασε το 30%..! Να, πώς φτάσαμε ώστε το 1999 το 20% των πλουσιότερων Ελλήνων να διαθέτουν έξι (φορές) περισσότερα εισοδήματα από το 20% των φτωχότερων.

Να, πώς η κυβέρνηση Σημίτη το 1998 κατάφερε 590.000 φορολογούμενοι να διαβιούν με μηνιαίο εισόδημα 11.318 δραχμές..! Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, το 1998 ένα εκατομμύριο φορολογούμενοι, ποσοστό 22%, είχαν συνολικά εισοδήματα 407 δισεκατομμύρια δραχμές. Την ίδια χρονιά τα επίσημα κέρδη 5.500 βιομηχάνων ήταν 526 δισεκατομμύρια δραχμές..!

Να, γιατί το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο καλεί τους εργαζόμενους να παλέψουν για μεροκάματα όχι με μέτρο τη μεζούρα του ΣΕΒ, του Σημίτη, του Καραμανλή και του Πολυζωγόπουλου, αλλά με κριτήριο τις δικές τους ανάγκες. Ο πλούτος υπάρχει και είναι άφθονος. Τι αντιπροσωπεύουν, άραγε, τα 3,13 δισεκατομμύρια ευρώ κέρδη του πρώτου εξαμήνου των εισηγμένων εταιριών στο χρηματιστήριο;

Για τους εργαζόμενους, όλα αυτά τα δισεκατομμύρια, αλλά και το πακέτο του κ. Σημίτη, δεν είναι παρά οι μισθοί που βιαίως παρακρατήθηκαν. Είναι η απλήρωτη εργατική δύναμη. Είναι ο κόπος και ο ιδρώτας εκατοντάδων χιλιάδων στο μαγκανοπήγαδο της εκμετάλλευσης. Ολος αυτός ο πλούτος ανήκει σε αυτούς που τα παράγουν. Και σαν τέτοιον τον διεκδικούμε.

Ισχυρίστηκε η κυβέρνηση ότι με τα μέτρα αυτά ενισχύει την κοινωνική της πολιτική, ότι διαθέτει χρήματα για ειδικές ομάδες που χρήζουν κοινωνικής προστασίας. Ομως και εδώ τα επίσημα στοιχεία τη διαψεύδουν. Σύμφωνα με τα δεδομένα της Γιουροστάτ, οι δαπάνες για κοινωνική προστασία από 21,6% του ΑΕΠ το 1991 αυξήθηκαν στο 26,4% του ΑΕΠ το 2000, παραμένοντας βέβαια κάτω από τον μέσο όρο των 15 χωρών της ΕΕ που είναι 27,3%. Το σημαντικό, όμως, εδώ είναι άλλο. Οπως προκύπτει από την επεξεργασία των στοιχείων, η αύξηση αυτή καλύφθηκε εξ ολοκλήρου από τους εργαζόμενους. Ετσι ενώ η κρατική εισφορά (που και αυτή βεβαίως είναι χρήματα των φορολογουμένων) μειώθηκε από το 32,8% στο 29,1% επί του συνόλου των εισροών (-3,7 μονάδες), την ίδια στιγμή η χρηματοδότηση από τους εργαζόμενους ανέβηκε από το 20,3% στο 22,6% του συνόλου των εισροών. Επιβάρυνση κατά 2,3 μονάδες. Η αύξηση δεν επιβάρυνε καθόλου τους εργοδότες, η συμμετοχή των οποίων έμεινε σταθερή.

Τα παραπάνω επιβεβαιώνουν, για άλλη μια φορά, ότι η όποια άσκηση «κοινωνικής πολιτικής» για τα στρώματα εκείνα που η ίδια έχει οδηγήσει στον «πάτο του βαρελιού», όχι μόνο είναι κάτω από τις ανάγκες τους, αλλά γίνεται αποκλειστικά με ανακατανομή σε βάρος συνολικά της εργατικής τάξης. Οι μισθωτοί είναι αυτοί που πληρώνουν και αυτό το πακέτο, για το οποίο επαίρεται η κυβέρνηση. Αντίθετα, κερδίζει ο προϋπολογισμός και οι εργοδότες.

Οι διεκδικήσεις του ΠΑΜΕ, τα αιτήματα που καθορίζει, πατάνε γερά στη σημερινή πραγματικότητα. Ερχονται να απαντήσουν στις αυξημένες ανάγκες της λαϊκής οικογένειας. Το αγωνιστικό πλαίσιο του ΠΑΜΕ, που παρουσίασε την περασμένη Πέμπτη στη Θεσσαλονίκη η Εκτελεστική του Γραμματεία, είναι η βάση συσπείρωσης όλων των εργαζομένων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Μπορεί και πρέπει να γίνει πλαίσιο διεκδίκησης για όλους αυτούς που δε βολεύονται με τα ψίχουλα του «κοινωνικού πακέτου», που δε συμβιβάζονται με «αυξήσεις» του ενός ευρώ στο ΕΚΑΣ και στο επίδομα ανεργίας.

Η συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τον ΟΑΕΔ την Πέμπτη 11 Σεπτέμβρη στην Αθήνα, τα συλλαλητήρια που ετοιμάζονται από τις ταξικές δυνάμεις την τελευταία εβδομάδα του Οκτώβρη σε πόλεις της Ελλάδας δείχνουν ότι η κυβέρνηση «πλανάται πλάνην», αν νομίζει ότι ξεμπερδεύει με κάποιες προεκλογικές εξαγγελίες. Οι εργαζόμενοι δε θα τσιμπήσουν. Συσπειρωμένοι γύρω από τα ταξικά τους συνδικάτα και το ΠΑΜΕ θα επιφυλάξουν για την κυβέρνηση, και όσους αδίστακτα εμπορεύονται τις ανάγκες τους, ένα θερμό φθινόπωρο.


Γιάννης ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org