INTIME NEWS

Επικαλέστηκε τον κίνδυνο εξ ανατολών, με την υπεροπλία της ΝΑΤΟικής συμμάχου Τουρκίας, και σκιαγραφώντας την ολοένα και βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς πρόσθεσε ότι «το πεδίο αμυντικού ενδιαφέροντος της Ελλάδας διευρύνεται: Αφορά πια όχι μόνο τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο αλλά και τη Μεσόγειο νοτιοδυτικά της Κρήτης και της Πελοποννήσου, περιοχές που δεν μας απασχολούσαν έντονα μέχρι πρόσφατα. Παράλληλα οι κάθετοι αγωγοί Ενέργειας και η τουρκική διείσδυση στα Βαλκάνια βάζουν νέα δεδομένα στο τραπέζι. Οι υποχρεώσεις μας έχουν αυξηθεί εν τοις πράγμασι», επιβεβαιώνοντας ότι η πολεμική εμπλοκή είναι η άλλη όψη των σχεδίων του κεφαλαίου.

«Αν δεν θέλουμε να είναι άλλος ο χωροφύλακας της περιοχής, οφείλουμε να μπορούμε να αναλάβουμε το βάρος της ιστορικής μας ευθύνης», υποστήριξε κυνικά περιγράφοντας τον ρόλο που τα συμφέροντα της αστικής τάξης υποδεικνύουν στην κυβέρνηση, με περικοκλάδες περί «προγόνων», «ιερών και όσιων», «προσήλωσης στο έθνος».

Μετά την Ντ. Μπακογιάννη και τον Ν. Δένδια, και ο Γ. Οικονομου επανέλαβε - κόντρα στη ρητορική και στις αυταπάτες δεκαετιών για την υποτιθέμενη ασφάλεια που παρέχει η ομπρέλα των λυκοσυμμαχιών - ότι «χωρίς ισχυρές Ενοπλες Δυνάμεις δεν έχουμε συμμάχους» και ομολόγησε πως το πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Αμυνας δεν αποσκοπεί παρά στην προσαρμογή των Ενόπλων Δυνάμεων στις ανάγκες της πολεμικής οικονομίας και προετοιμασίας, των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών, κάνοντας αναφορά στην «Ατζέντα 2030».

«Σε καιρούς σαν και τους σημερινούς, που οι μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες μετατρέπονται σε οικονομίες πολέμου, που η Τουρκία επενδύει άπειρα χρήματα στα όπλα, που η Βόρεια Αφρική εξάγει κρίσεις, που το γεωοικονομικό πεδίο αναδιατάσσει το γεωστρατηγικό και γεωπολιτικό, δεν δικαιούμαστε να ολιγωρήσουμε. Ισως και να έχουμε κατά τι αργήσει. Πάντως, τώρα πια αρχίζουμε να τρέχουμε», είπε ορθά - κοφτά, περιγράφοντας τις πραγματικές στοχεύσεις του νομοσχεδίου.

Σπρώχνοντας «κάτω από το χαλί» τη μεγάλη εικόνα των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και της εμπλοκής της χώρας σε αυτούς, που βρίσκεται στην καρδιά του νομοσχεδίου, τα κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης έδωσαν κάλυψη σε μια στρατηγική που έχει τη σύμφωνη γνώμη τους, όπως και τις δικές τους ευθύνες. Εμειναν στην επιφάνεια του πολυνομοσχεδίου, επιχειρώντας να το παρουσιάσουν ως «πρόχειρο» ή «μεροληπτικό».

Ετσι, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ έμειναν εκτός της πολύωρης συζήτησης, με τον Μ. Κατρίνη από το ΠΑΣΟΚ να επικαλείται την ΕΕ μόνο και μόνο για να διαμαρτυρηθεί επειδή δεν προχωρούν ακόμα πιο γρήγορα οι πολεμοκάπηλοι σχεδιασμοί της, και η ιμπεριαλιστική ένωση του πολέμου και των δεκάδων δισ. στα σφαγεία του πολέμου «εμφανίζεται αδύναμη, χωρίς στρατηγική αυτονομία ή δυνατότητα να εγγυηθεί τη συλλογική της ασφάλεια. Μια Ευρώπη με εξαρτήσεις ασφαλείας από τρίτους», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, παρουσιάζοντας την ΕΕ σαν άθυρμα σχεδιασμών άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων και τις αντιθέσεις στο εσωτερικό της ως αποτέλεσμα ...έλλειψης ηγεσίας. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, κάλεσε σε συμμετοχή μέχρι τα μπούνια στην πολεμική οικονομία και «συμμετοχή σε ευρωπαϊκά προγράμματα στήριξης της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας», που θα τα πληρώσει ποικιλότροπα ο λαός, και αφού επαναβεβαίωσε την προσήλωση του ΠΑΣΟΚ στη στρατηγική της εμπλοκής, κατηγόρησε τη ΝΔ ότι αποτυγχάνει να την υπηρετήσει και ότι με τις επιλογές της πλήττει το ηθικό και τη συνοχή του προσωπικού.

Ο Χρ. Γιαννούλης του ΣΥΡΙΖΑ μίλησε για ένα «κακοσχεδιασμένο» νομοσχέδιο, που διαιωνίζει βαθμολογικές και μισθολογικές ανισότητες και αφήνει τεράστια περιθώρια για αυθαίρετη εφαρμογή από την ηγεσία. Και αποφάνθηκε ότι κανένα άλλο κίνητρο δεν υπάρχει πέραν της «άσκησης πυγμής, επίδειξης δύναμης με πολλά στοιχεία αυταρχισμού» από την κυβέρνηση, την οποία χαρακτήρισε «επιβλαβή και επικίνδυνη μέσα σε αυτήν τη γεωπολιτική καταιγίδα που ζούμε».

Από τα σύννεφα έπεσε ο Θ. Δρίτσας της Νέας Αριστεράς, που ...δεν έχει ακούσει τίποτα για την αλλαγή δόγματος των Ενόπλων Δυνάμεων. Εφτασε να ισχυριστεί ότι αυτοί πρώτοι έθεσαν «το ζήτημα της εν τοις πράγμασι υποκρυπτόμενης αλλαγής του στρατηγικού δόγματος των Ενόπλων Δυνάμεων: Από δόγμα αμυντικό - αποτρεπτικό σε δόγμα διεθνοποιημένων γενικευμένων παρεμβάσεων, για τις οποίες πρέπει να ετοιμαστεί το στράτευμα».

Χαμένος στις λεπτομέρειες εμφανίστηκε και ο Στ. Φωτόπουλος της Ελληνικής Λύσης, ο οποίος διαμαρτυρήθηκε ότι δεν δόθηκαν αρκετά στοιχεία για τη δομή και τη διάρθρωση και των τριών κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων, πριν αναλωθεί στην παράθεση αριθμών. Κάπου ανάμεσα, βέβαια, δεν έχασε την ευκαιρία να εκφράσει την περηφάνια του που οι Ενοπλες Δυνάμεις, ειδικά η Πολεμική Αεροπορία συμμετέχει σε ασκήσεις όλο και πιο μακριά από τη βάση της. «Τρανό παράδειγμα η 336 Μοίρα, η οποία έφτασε μέχρι την Ινδία και διέπρεψε», ανέφερε.

Την αντίθεση της «Νίκης» εξέφρασε ο Τ. Οικονομόπουλος, κάνοντας λόγο για «νομοθέτημα με σοβαρές, δομικές αδυναμίες, λανθασμένες επιλογές και επικίνδυνες επιχειρησιακές προεκτάσεις», ενώ ούτε αυτός είδε κάποιον ΝΑΤΟικό σχεδιασμό τον οποίο υπηρετεί το νομοσχέδιο: «Πρόκειται για νομοθέτημα που διακατέχεται από μια στενή διοικητική, διαχειριστική λογική και δεν εδράζεται σε σαφή, συγκροτημένο και μακροπρόθεσμο αμυντικό και στρατιωτικό σχεδιασμό».

Και, βέβαια, ούτε η Ελένη Καραγεωργοπούλου της Πλεύσης είδε κάτι για το «γιατί» του νομοσχεδίου, καταγγέλλοντας απλά ότι αυτό «δημιουργεί προσβλητική υποβάθμιση, βαθμολογική καθήλωση, μαζική απαξίωση του ανθρώπινου δυναμικού των Ενόπλων Δυνάμεων, με ανισότητες για τα στελέχη, ένα σχέδιο νόμου που δημιουργεί τεράστιο περιθώριο αυθαιρεσίας».