Σαν τις συμμορίες που δίνουν ραντεβού για να λύσουν τις διαφορές τους, οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ΗΠΑ, Κίνα και Ρωσία και οι συμμαχίες τους σε Δύση και Ευρασία ετοιμάζονται πυρετωδώς για το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών τους. Το διακύβευμα είναι ποια θα καταφέρει να αποκτήσει τα μεγαλύτερα μερίδια στην παγκόσμια αγορά, τη στιγμή που «λιμνάζουν» τεράστια κεφάλαια, αφού δυσκολεύονται να βρουν κερδοφόρα διέξοδο. Συνεχώς πυκνώνουν οι εξελίξεις στα πολεμικά πεδία, οικονομικά - εμπορικά και στρατιωτικά. Δεν υπάρχει κυβέρνηση που να μην κάνει αναφορά στον πόλεμο. Επιβεβαιώνεται λοιπόν το Κόμμα μας, που πολλά χρόνια πριν άνοιξε τη συγκεκριμένη συζήτηση στην εργατική τάξη.

Η στροφή στην «πράσινη ενέργεια» (αρχικά), στην «ψηφιακή μετάβαση» και στην πολεμική οικονομία, αν και δίνουν προσωρινά λύση στην επένδυση κεφαλαίων, ταυτόχρονα οδηγούν σε χειροτέρευση τη ζωή της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης, των αυτοαπασχολούμενων, του λαού γενικότερα. Κάθε νέα φάση της καπιταλιστικής οικονομίας, είτε κρίσης είτε ανάπτυξης, επιδεινώνει την κατάσταση εργαζομένων και λαϊκών οικογενειών.

Στα πλαίσια της πολεμικής οικονομίας και της όξυνσης των ανταγωνισμών, ολόκληροι παραγωγικοί κλάδοι και υπηρεσίες αλλάζουν κατεύθυνση, απαιτούν συνεχώς περισσότερους πόρους, με καλύτερους γι' αυτούς όρους. Ταυτόχρονα, η ολοένα και μεγαλύτερη επένδυση στις νέες τεχνολογίες οδηγεί στην αύξηση της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου - του σταθερού εις βάρος του μεταβλητού. Ολα μαζί οδηγούν στην εντατικοποίηση της εργασίας, στην ένταση της εκμετάλλευσης, στην αύξηση του πληθωρισμού και τη μείωση του πραγματικού μισθού, στη βαθύτερη εμπορευματοποίηση κοινωνικών υπηρεσιών και αγαθών. Σε αυτές τις συνθήκες, η διαφύλαξη της λεγόμενης «κοινωνικής συνοχής» απαιτεί αύξηση της καταστολής.

Τα παραπάνω εξάπτουν την αγανάκτηση και την οργή ευρύτερων μαζών της εργατικής τάξης και άλλων λαϊκών στρωμάτων. Δεν συνεπάγεται όμως ότι η δυσφορία και ο θυμός οδηγούν αυτόματα στη ριζοσπαστικοποίησή της, ακόμα κι όταν η αστική τάξη απολέσει την ικανότητα να ενσωματώνει τμήματά της. Ολες οι αντεπαναστατικές δυνάμεις, κρατικές και παρακρατικές, αστικά κόμματα, οπορτουνιστές, αναρχικοί και φασίστες συναντιούνται στο ιδιότυπο «ταγκό» του αποπροσανατολισμού, με «μουσικό υπόβαθρο» τον αντικομμουνισμό.

Μόνο το Κόμμα με βάση το επαναστατικό του Πρόγραμμα μπορεί να καθοδηγήσει την εργατική τάξη στον ιστορικό της ρόλο (όπως το έκανε τον 20ό αιώνα), σε συμμαχία με τους αυτοαπασχολούμενους της πόλης και της υπαίθρου, σε αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική κατεύθυνση ρήξης με το καπιταλιστικό σύστημα και περάσματος στον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Από τις συζητήσεις που κάναμε το προηγούμενο διάστημα, κυρίως με τις Αποφάσεις τις ΚΕ, το σύνολο των κομματικών μελών καλούμαστε να απαντήσουμε στο καίριο ερώτημα: Πώς θα συμβάλουμε ώστε το επαναστατικό μας Πρόγραμμα να διαχυθεί στην καθημερινή επαναστατική δράση, σε όλους τους τομείς, πώς αυτό θα γίνει υπόθεση κάθε κρίκου της καθοδηγητικής δουλειάς.

Η επαναστατική μας δράση σε μη επαναστατική κατάσταση, όπως η σημερινή, έχει συγκεκριμένα κριτήρια που πρέπει να πληροί κάθε κομματικό μέλος.

Πρώτα απ' όλα είναι η απόλυτη συμφωνία με το Πρόγραμμα και το Καταστατικό μας, στην πράξη και όχι στα λόγια, στον στόχο της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού και της νίκης της εργατικής τάξης για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Αυτό σημαίνει ότι ο καθένας μας, για να μπορεί να ανταποκριθεί στις ολοένα και περισσότερο σύνθετες και δύσκολες συνθήκες, θα πρέπει να ισχυροποιήσει τη σχέση του με την ιδεολογία μας και τις προγραμματικές μας θέσεις. Προϋποθέτει το Κόμμα να δυναμώσει τα συστήματα αυτομόρφωσης και τα καθοδηγητικά όργανα να σταθούν στο πλευρό των μελών, να έχουν σταθερή επαφή μαζί τους, να συζητούν αδυναμίες και να ακούνε προτάσεις, να έχουν σταθερό μέλημα την αποκατάσταση της σχέσης με τον «Ριζοσπάστη», την ΚΟΜΕΠ και το κομματικό βιβλίο. Ολοι μας, και ειδικά τα καθοδηγητικά όργανα, έχουμε την υποχρέωση να δυναμώσουμε ιδεολογικοπολιτικά, να δέσουμε τη δράση μας με τη στρατηγική μας. Η λογική της αυτάρκειας («τα ξέρω», «τα έχω ξαναδιαβάσει») μας στοιχίζει ακριβά. Μας απομακρύνει από τα επαναστατικά μας χαρακτηριστικά, οδηγεί σε γενικότητες και στρεβλώσεις των θέσεών μας και τελικά διαπαιδαγωγεί στενό και ευρύτερο κύκλο με ξένες για τους στόχους μας ιδέες. Η αλληλεγγύη και η συντροφικότητα πρέπει να κυριαρχήσουν απέναντι σε φαινόμενα τυπικής και κάποιες φορές διοικητικής αντιμετώπισης των μελών και των οπαδών, που εδράζεται στον πρακτικισμό και στον εμπειρισμό. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αφήνουμε χώρο σε απόψεις που άλλοτε κρυφά και άλλοτε φανερά ζητούν να κάνουμε υποχωρήσεις στο Πρόγραμμά μας και στη στρατηγική μας, στο όνομα της μαζικοποίησης του κινήματος ή των πολιτικών μετώπων. Η προσοχή μας στην ΚΟΒ είναι επιβεβλημένη, γιατί εκείνη είναι ο τελικός καθοδηγητής στον χώρο ευθύνης της, άρα σε εκείνη πρέπει να εξασφαλίσουμε τη δυνατότητα να κάνει το άνοιγμά της στους χώρους που ιεραρχούμε με τα επαναστατικά μας χαρακτηριστικά. Βέβαια δεν μπορούμε να χρεώνουμε αδυναμίες στις ΚΟΒ αν δεν αντιμετωπίσουμε καθοδηγητικές αδυναμίες.

Τα θετικά αποτελέσματα της δουλειάς μας οφείλουμε να τα αξιολογούμε ολόπλευρα, χωρίς να υποτιμάμε αδύναμες πλευρές που συνυπάρχουν και, πολύ περισσότερο, να μην ωραιοποιούμε καταστάσεις. Γι' αυτό είναι κρίσιμο ζήτημα να ανέβουν η κριτική και η αυτοκριτική μας με δημιουργικό και διαπαιδαγωγητικό τρόπο.

Η συνεισφορά μας στην άνοδο της επαναστατικής δράσης του Κόμματος κρίνεται και από τον βαθμό που συνειδητά και αποφασιστικά υπερασπιζόμαστε τις καταστατικές αρχές του Κόμματος. Η ανοχή στην οργανωτική χαλαρότητα, με βάση την ιστορική πείρα, οδηγεί μακριά από την επαναστατική δράση, δημιουργεί ρήγματα στην περιφρούρηση της Οργάνωσης.

Η κομματική οικοδόμηση είναι ένα άλλο ένα κρίσιμο σημείο στο οποίο θα κριθεί η ικανότητά μας να δυναμώσουμε το Κόμμα μας. Με ιδιαίτερο μέλημα οφείλουμε να συμβάλουμε πρώτα και κύρια στο δυνάμωμα της ΚΝΕ, να μπολιάσουμε τα νεαρά μέλη μας με επαναστατικά χαρακτηριστικά και την κομμουνιστική ηθική που ξεχωρίζει τους κομμουνιστές. ΚΟΒ και OB πρέπει να βαδίσουν σε στενότερη σχέση και προγραμματισμό, να συμμετέχει η OB στον σχεδιασμό της ΚΟΒ. Ειδικό βάρος έχει το ιδεολογικοπολιτικό ατσάλωμα της Νεολαίας μας, τώρα που η ολομέτωπη επίθεση της αστικής τάξης με όπλο τον υποκειμενικό ιδεαλισμό είναι σε πλήρη εξέλιξη, καμουφλαρισμένη υπό το προσωπείο του δήθεν προοδευτικού ατομικού δικαιωματισμού και αυτοπροσδιορισμού.

Το ΚΚΕ έρχεται από πολύ μακριά και πάει πολύ μακριά, γιατί «η υπόθεση του προλεταριάτου, ο κομμουνισμός, είναι η πιο καθολικά ανθρώπινη, η βαθύτερη, η πιο πλατιά».