Πιστεύω ότι το σύνθημα του 22ου Συνεδρίου, «ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας, για τον Σοσιαλισμό», είναι ουσιαστικά εύστοχο για τον βασικό προβληματισμό μας, την κατεύθυνση που κυριαρχεί και πρέπει να ενταθεί στο Κόμμα. Εύστοχο όχι μόνο με την έννοια της γενικής ισχυροποίησης («ΚΚΕ δυνατό») που είναι αναγκαία στο οργανωτικό, ιδεολογικοπολιτικό και κινηματικό πεδίο δράσης, αλλά ενιαία υπό το πρίσμα της έμπρακτης ικανότητας να μπορεί να καθοδηγήσει την εργατική τάξη και τα σύμμαχα λαϊκά στρώματα σε όλες τις καμπές της ταξικής σύγκρουσης, με σταθερό προσανατολισμό και σχέδιο για την νικηφόρα έκβαση της. (Κεφ. 2.Α.2 σελ. 37, 66 - 68, στο 3ο μέρος).

Τα τελευταία χρόνια έχει κυλήσει νερό στο αυλάκι και φαίνεται από τις Θέσεις ότι κινούμαστε σε αυτόν τον άξονα, εναρμόνισης θεωρίας και πράξης, βελτίωσης ως κομμουνιστές, ως επαναστατικό Κόμμα, κόντρα στο καπιταλιστικό κεκτημένο καταφέρνουμε να προχωράμε μπροστά.

Η κριτική εξέταση της δράσης μας πρέπει να γειώνεται στη διαλεκτική σχέση έκφρασης της ταξικής πάλης όπως αυτή εκτυλίσσεται σε γενικό επίπεδο στην ελληνική πραγματικότητα, τη γενική σύγκρουση (που φαντάζει πιο ξεκάθαρη) αλλά και με τον πλούτο που η ίδια πάλι εμφανίζεται στην καθημερινή ζωή των εργαζομένων, στις σχέσεις τους, επιβεβαιώνοντας την πηγή δημιουργίας τους (που το προσωπικό φαντάζει πιο σύνθετο).

Οι άπειρες «λεπτομέρειες» της καθημερινότητας (εργασία, σπουδές, οικογένεια, προσωπικά ενδιαφέροντα, διάφορα προσωπικά προβλήματα κ.ο.κ.) έχουν πολλές φορές τη μορφή της ρουτίνας και τυπικής οργάνωσης, για να μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε σε αυτά. Τείνουν να δημιουργούν και σε εμάς μια μορφή ρουτίνας, και κατά συνέπεια (όχι γενικευμένα) φαινόμενα εμπειρισμού στον τρόπο που λειτουργούν στελέχη, μέλη του Κόμματος και ΚΟΒ, στην οργάνωση και το περιεχόμενο της συζήτησης, στο σχέδιο παρέμβασης, στην αξιοποίηση του «Ριζοσπάστη» ως καθοδηγητή (σελ. 52 - 60). Σε έναν βαθμό κανείς δεν μπορεί να το αποφύγει, αφού ακολουθούν τις επιλογές μας μέσα στο εκμεταλλευτικό σύστημα.

«Ξεχωριστές» επιλογές, που ενώνονται στην ανάγκη μας για επιβίωση για ένα κομμάτι ψωμί πουλώντας την εργατική μας δύναμη. Ανάγκες που με την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων διευρύνονται σε βάθος και πλάτος όλο και περισσότερο, γι' αυτό και πέρα από την ανάγκη για μισθό θέλουμε να εκπληρώσουμε ανάγκες όπως την ξεκούραση, τις διακοπές, τον πολιτισμό, προσωπικά ενδιαφέροντα του καθενός.

Στην αργή, ρουτινιάρικη και βασανιστική καθημερινότητα ένας εργαζόμενος πιέζεται να ανέβει η παραγωγικότητα στη βάρδια για το «καλό» της επιχείρησης, δουλεύει σκεπτόμενος να πληρωθούν οι λογαριασμοί του, θυσιάζει αυτά που θα ήθελε να κάνει ο ίδιος για το παιδί του. Στις «ιδιαίτερες εκφάνσεις» που δημιουργούν τα εμπειρικά βιώματά μας η πραγματικότητα φαντάζει αντεστραμμένη, σαν να πηγάζουν τα προσωπικά προβλήματα του εργαζόμενου από τις δικές του «ιδιαίτερες» συνθήκες, τα άτομα που έρχεται σε επαφή, και όχι από την πραγμάτωση των νόμων της κοινωνίας στην κάθε ιδιαίτερη αυτή «έκφανση».

Πιστεύω ότι εδώ βρίσκεται η ανωτερότητα του ΚΚΕ, ποιοτικά διαφορετικό σε σχέση με άλλα πολιτικά κόμματα και ομάδες. Στο περιεχόμενο της δουλειάς μας με ενιαία και συγκεκριμένα κριτήρια (σελ. 46 - 50) όχι μόνο στο οικονομικό αίτημα αλλά στράτευση για την ανατροπή, εισάγοντας την ουσία της κομμουνιστικής στάσης στη συνείδηση των εργαζομένων.

Κάθε ένας όταν οργανώνεται στο ΚΚΕ ανυψώνεται πιο πάνω από τον εαυτό του για να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Γίνεται αυτό που δεν ήταν πριν, όταν η ατομική του ύπαρξη δεν είχε έρθει σε επαφή με τη συλλογική σκέψη και δράση. Πάνω από τον εαυτό του για να κατακτά σταθερά κάθε δοκιμασία σε αυτό που επιτάσσουν οι καταστάσεις σήμερα και όχι σε αυτά που θα θέλαμε εμείς να υποθέσουμε για το τι θα έπρεπε να είναι το σήμερα.

Η ζωή του κομμουνιστή μέσα από τις διαδικασίες που κατοχυρώνει το Καταστατικό φωτίζει ακριβώς αυτόν τον δρόμο όπου το ατομικό υπερβαίνει τον εαυτό του και ενώνεται με το αντίθετό του, το συλλογικό, για να πάρει νέα διάσταση μέσα στο Κόμμα. Γίνεται κομμάτι της συλλογικής δράσης μέσα από την ατομική του, ενιαία σε όλες τις στιγμές κόντρα στη συντονισμένη δράση της αστικής τάξης, ως πάλη τάξης εναντίον τάξης. Σχέση που δεν μπορεί να παραβιάζεται αν θέλουμε να αντιστοιχηθούμε στο περιεχόμενο του Συνεδρίου.

Το ατομικό δεν μπορεί να υπάρξει παρά στη σχέση του με το γενικό και αντίστροφα. Κάθε ατομικό εκφράζει το γενικό πλούσια και το γενικό δεν είναι παρά μια ιδιαίτερη πτυχή του, η ουσία του. Το γενικό περιλαμβάνει κατά προσέγγιση το ατομικό.

Η πραγμάτωση από τη θεωρία στην πράξη είναι απαιτητική, αλλά οι Θέσεις δείχνουν ότι υπάρχουν αντανακλαστικά στο ΚΚΕ να μελετάει, να αναγνωρίζει τις αδυναμίες (που σαφώς πρέπει να αναγνωρίζονται) και να προχωρά. Τώρα, όμως, σε συνθήκες πολεμικής οικονομίας και γοργών κοσμοϊστορικών αντιθέσεων, χρειάζεται να γίνουν άλματα για να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις προγραμματικές μας διακηρύξεις. Με μπροστάρη τα όργανα, το επίπεδο που έχει αποκτήσει ένα μεγάλο δυναμικό στελεχών να γίνει καταλύτης για να ξεπεράσουμε δυσκολίες, διλήμματα και αδυναμίες στον τρόπο παρέμβασης, στη διαπαιδαγώγηση νέων υποψηφίων συλλογικά. Στην πιο εμπράγματη στάση να δείχνουν πώς ξεπερνιούνται οι δυσκολίες όταν γίνεται πιο ξεκάθαρο το γιατί παλεύουμε και με ποιον τρόπο. Ειδικότερα, στην οργάνωση του χρόνου και την ανάγκη μελέτης (πράγμα καθόλου δεδομένο για νέους ανθρώπους, νέους γονείς, εργαζόμενους και ανθρώπους που μπορεί να μην είχαν πρότερα σχέση με το ΚΚΕ).

Στην κίνηση της μάχης θα ενισχύεται και το πνεύμα της ειλικρινούς συζήτησης, κριτικής - αυτοκριτικής, της αναγνώρισης λαθών (σελ. 55 - 66), θα γεννιέται η πρωτοβουλία και θα αξιοποιούνται τα εργαλεία για τον σκοπό τους και όχι το αντίστροφο. Με τα λόγια του Νταντόν, χρειάζεται να υπάρχει «τόλμη, τόλμη και πάλι τόλμη» σε όλες τις δυσκολίες από μέρους μας.

Από κει και πέρα ο καθένας από μας, τα μέλη του Κόμματος κρινόμαστε και ατομικά, ανεξάρτητα από το αν οι συνθήκες οργάνωσης της πάλης είναι σκληρές ή δύσκολες γύρω από την ατομική δράση του καθενός. Η Ιστορία του Κόμματος, των Συνεδρίων, βρίθει από καταστάσεις όπου χρειαζόταν να επιμείνουν τα μέλη του ΚΚΕ στις καταστατικές διαδικασίες, με την ειλικρινή ανοιχτή συζήτηση αλλά και το πνεύμα ότι ο καθένας είναι κομμάτι της λύσης και πρέπει να συμβάλλει πιο ουσιαστικά για να βελτιώνεται το Κόμμα. Η στάση του καθενός είναι ατομικό ζήτημα, αλλά από τη άλλη μόνο ΚΑΙ από την ατομική μας συμβολή μπορεί να βελτιώνεται συλλογικά το ΚΚΕ.

Το ΚΚΕ έχει δύσκολο δρόμο μπροστά του, πιστεύω όμως ότι θα αντεπεξέλθει στον σκοπό του, παρ' όλες τις όποιες δευτερεύουσες αδυναμίες ή τις παραφωνίες των αντιπάλων.