Συμφωνώ με τις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 22ο Συνέδριο. Ο Λένιν έλεγε ότι ένα Κομμουνιστικό Κόμμα κρίνεται από τον βαθμό που σε μη επαναστατικές συνθήκες προπαγανδίζει την επανάσταση. Σ' αυτήν την κατεύθυνση οι Θέσεις προσανατολίζουν τη δράση του Κόμματος σε όλα τα επίπεδα της καθημερινότητας. Δηλαδή στη στενή σχέση και σύνδεση με το Πρόγραμμα του Κόμματος. Επισημαίνω όμως δύο σημαντικά προβλήματα.

Πρώτο: Στις Θέσεις του 19ου Συνεδρίου γράφεται: «Οι έννοιες δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία, ιμπεριαλιστικός πόλεμος για τη Λαϊκή Συμμαχία έχουν βαθύτερο ταξικό περιεχόμενο. (...) Εδράζονται στη συμμετοχή στην Εργατική Συνέλευση, στη Λαϊκή Επιτροπή κ.λπ.», σελ. 47.

Επίσης: «Σε αυτήν την κατεύθυνση είναι σημαντικό η ενίσχυση των Λαϊκών Επιτροπών ως μορφές έκφρασης αυτής της κοινής δράσης σε εδαφικό τοπικό επίπεδο...», «Θεωρητικά ζητήματα στο Πρόγραμμα του ΚΚΕ», σελ. 232.

Στην Πολιτική Απόφαση του 20ού Συνεδρίου αναφέρει: «Οι Λαϊκές Επιτροπές ως μορφές έκφρασης της Κοινωνικής Συμμαχίας σε εδαφικό - τοπικό επίπεδο χρειάζεται να τεθούν σε καλύτερη βάση. (...)», σελ. 121, ΚΟΜΕΠ 3/2017.

Οι Λαϊκές Επιτροπές τελείωσαν με άδοξο τρόπο: «(...) υπήρχαν μορφές αγωνιστικών λαϊκών συσπειρώσεων - Λαϊκές Επιτροπές - που ανέπτυξαν δράση για οξυμένα προβλήματα, π.χ. το κόψιμο του ηλεκτρικού ρεύματος (...)», Θέσεις 21ου Συνεδρίου, τρίτο κείμενο, σελ. 65.

Το κενό που αφήνεται στη συνοικία, για την οργάνωση στον τόπο κατοικίας των εργαζομένων, στο πεδίο όπου οι εταίροι της Κοινωνικής Συμμαχίας θα συνευρεθούν χτίζοντας τη μεταξύ τους αλληλεγγύη και οικοδομώντας τα αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά της Συμμαχίας, δεν πρέπει σήμερα να καλυφθεί;

Επαναδραστηριοποιώντας τις Λαϊκές Επιτροπές ή δημιουργώντας κάποιο νέο σχήμα.

Δεύτερο: Εχω ζήσει τη διάλυση των Λαϊκών Επιτροπών, την επομένη ενός Συνεδρίου που μιλούσε για την αναβάθμισή τους, και μάλιστα με ανορθόδοξους τρόπους σε κάποιες περιπτώσεις. Περπάτησα σε πορείες όπου αντί για σημαίες κρατούσαμε πολύχρωμα μπαλόνια. Συμμετείχα σε απεργιακές συγκεντρώσεις όπου δεν υπήρχε ούτε μία σημαία του ΠΑΜΕ, έστω για δείγμα. Διακίνησα ψηφοδέλτια συλλόγου όπου το ΠΑΜΕ φερόταν σαν να είναι μια σύγχρονη ΕΣΑΚ. Και τώρα, τα τελευταία χρόνια, βλέπω την ίδια αφίσα, αλλού με υπογραφή ΠΑΜΕ και αλλού με «εργατικά σωματεία». Αλήθεια, τι είναι αυτά τα εργατικά σωματεία; Αν έχουν τον ίδιο ταξικό - αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό, γιατί δεν υπογράφουμε σαν ΠΑΜΕ; Αν πάλι δεν έχουν, σε ποιο σημείο του Προγράμματος εδράζεται μια τέτοια πρακτική; Μήπως για να μεγαλώσουμε τη συσπείρωση εργατών και σωματείων; Αλλά το Κόμμα δεν θέλει να μεγαλώσουν γενικά η συσπείρωση και η μαζικότητα. Θέλει η συσπείρωση και η μαζικότητα να έρθουν με ταξικό - αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό.

Ολα αυτά με κάνουν επιφυλακτικό για την επόμενη μέρα. Μπορούν τέτοια φαινόμενα να μείνουν οριστικά στο παρελθόν; Ο χρόνος θα δείξει. Ευχή όλων το Κόμμα να βαδίσει σταθερά και ενωμένο στον δρόμο που χαράσσει το 22ο Συνέδριο. Στ' αυτιά μου, όμως, ηχεί ξανά η φωνή του ποιητή: Χίλια αστροπέλεκα! Δεν είναι μπρος

είν' από πίσω σου κρυφός ο οχτρός.