Συχνά οι ταξικοί μας εχθροί, αλλά και οι κάθε λογής ιδεολογικοί μας αντίπαλοι, προκειμένου να πλήξουν πολιτικά το ΚΚΕ βγάζουν από τη βρωμερή και συκοφαντική τους φαρέτρα την άτοπη θεωρία των δύο άκρων, που μέσω αυτής πάνε να ταυτίσουν διά της πλαγίας τον κομμουνισμό με τον φασισμό!

Εδώ πρόκειται για το άκρον άωτον του παραλογισμού, πρόκειται για αναλύσεις που κινούνται έξω από τους κανόνες της λογικής, τους οποίους παραθέτω πιο κάτω, ελπίζοντας σε πληρέστερη διασάφηση του ζητήματος αυτού.

Ας δούμε λοιπόν τους τρεις από αυτούς και τι μας λένε:

1ος «Αρχή της ταυτότητας»: το Α' = Α'

2ος «Η αρχή της μη αντίφασης»: Το Α' δεν είναι Β'.

3ος «Η αρχή της απόκλισης του τρίτου όρου»: Το Α' είναι Α' ή κάτι άλλο, τρίτος όρος δεν υπάρχει.

Καμώνονται, λοιπόν, οι κάθε λογής αντίπαλοι και εχθροί μας ότι δεν αντιλαμβάνονται πως πρόκειται για δύο διαφορετικά ζητήματα, που σημασιολογικά δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Γιατί αν μπορούσε να γίνει και τα δύο άκρα να ταυτίζονταν μεταξύ τους, τότε δεν θα ήτανε δύο, αλλά ένα και δεν θα βρίσκονταν στις δύο άκρες, αλλά στη μία.

Ο όρος των δύο άκρων και η εννοιολογική τους ταύτιση, έτσι όπως την εννοούν οι ταξικοί μας εχθροί και οι όποιοι ιδεολογικοί μας αντίπαλοι, δεν ευσταθεί, επειδή ακριβώς είναι δύο. Δεν υπάρχουν δηλαδή δύο κακά ή καλά που να ταυτίζονται σημασιολογικά μεταξύ τους και αυτά να βρίσκονται στις δύο άκρες, γιατί είναι ακριβώς αυτές καθ' αυτές - οι άκρες - που τα διαφοροποιούν.

Δηλαδή, δεν γίνεται δύο άκρα να έχουνε ταυτισμένο περιεχόμενο και να είναι άκρα ή ως άκρα να ταυτίζονται. Εδώ το ένα αναιρεί το άλλο. Εξάλλου κάθε λέξη, φράση ή πρόταση φέρουν μέσα τους, ως αυθύπαρκτο, συγκεκριμένο εννοιολογικό περιεχόμενο και δεν μπορούν αυτές να ερμηνεύονται κατά βούληση, γιατί αυτό μοιάζει, όπως όταν θέλει κάποιος να μεταφέρει ένα νόημα σε άλλον ή άλλους, να το κάνει αυτό μέσω Καλκούτας των Ινδιών ή του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας της νοτίου Αφρικής. Το τι ο καθένας εννοεί, επάνω σε αυτό ή σε άλλα παρόμοια θέματα, σχετικά δύσκολης νοητικής προσέγγισης, είναι ζήτημα δικής του υποκειμενικής ερμηνείας και μόνο, που καμία σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα και είναι κάτι που θα το καταλαβαίνει μόνο ο ίδιος και κανείς άλλος.

Θεωρώ λοιπόν αδιαμφισβήτητο ότι τα δύο άκρα, με το σημασιολογικό περιεχόμενο των λέξεων που τους δίνει η ελληνική γραμματική, αλλά και η παγκόσμια γραμματεία ήτανε, είναι και θα είναι αντίθετα εννοιολογικά και αυτό θα ισχύει στο διηνεκές. Οπως είναι το φως με το σκοτάδι, ο καλός με τον κακό, ο εργατικός με τον τεμπέλη, ο έξυπνος με τον βλάκα, ο τίμιος με τον άτιμο, ο φιλειρηνιστής με τον φιλοπόλεμο, ο φιλαλήθης με τον ψεύτη, ο αλτρουιστής με τον φιλοτομαριστή κ.τ.λ. Ο όρος των δύο άκρων, έτσι όπως τον εννοούν και τον ερμηνεύουν οι ταξικοί εχθροί μας (αλλά δυστυχώς κι εμείς ως αποδέκτες), είναι αδόκιμος, καθώς αυτός καθ' αυτός όχι μόνο δεν τα ταυτίζει ιδεολογικά, αλλά αντιθέτως, ως άκρα τα επιβεβαιώνει.

Παίρνοντας, λοιπόν, ως αξίωμα τόσο τους κανόνες της λογικής, όσο και την παραπάνω ανάλυσή μου, θα πρέπει στο εξής αυτήν την ταύτιση των δύο άκρων όχι μόνο να την αντιμετωπίζουμε ως συκοφαντική αλλά αντιθέτως ως επαινετικό χαρακτηρισμό, με την έννοια ότι ναι, είμαστε το ένα άκρο από αυτά τα δύο, που σχετίζεται με όλες τις θετικές πλευρές (όπως των τίμιων, των ειρηνόφιλων, των αλτρουιστών κ.τ.λ.), και στο άλλο άκρο (αυτό των άτιμων, των φιλοπόλεμων, των φιλοτομαριστών κ.τ.λ.) είναι όλα αυτά τα φασιστοειδή που προσπαθούν να μας πλήξουν πολιτικά, αλλά ανεπιτυχώς.

Από πού βγαίνει λοιπόν ότι αυτές οι εκ διαμέτρου αντίθετες συμπεριφορές μπορούν να ταυτιστούν μεταξύ τους; Εξάλλου, κατά την περίοδο της τριπλής φασιστικής κατοχής '41 - '44 τα δύο άκρα που αντιμάχονταν ήταν οι ειρηνόφιλοι με τους φιλοπόλεμους, οι τίμιοι με τους άτιμους, οι πατριώτες με τους προδότες.

Μπορεί λοιπόν να γίνει ταύτιση των δικών μας ηρωικών μορφών, όπως π.χ. της Ηλέκτρας Αποστόλου, της Ηρώς Κωνσταντοπούλου, του Αρη Βελουχιώτη, του Ν. Ζαχαριάδη, του Κωνσταντίνου Λουλέ και χιλιάδων άλλων ηρωικών μορφών, με τους συνεργάτες των κατακτητών, τους δεξιούς φιλοκαπιταλιστές, τους ταγματασφαλίτες, τους κουκουλοφόρους, τους μαυραγορίτες, τους κοινούς κλέφτες, τους βιαστές, τους δολοφόνους και άλλα ανθρωποειδή φασιστόμουτρα και κοινωνικά κατακάθια; Οχι βέβαια.

Θα πρέπει λοιπόν στο εξής να μην εμπλεκόμαστε σε τέτοιου είδους άτοπες αντιπαραθέσεις στο ζήτημα αυτό, έτσι όπως το βάζουν οι ταξικοί μας εχθροί και οι κάθε λογής ιδεολογικοί μας αντίπαλοι, κινδυνεύοντας έτσι στην προσπάθειά μας και προκειμένου να αποδείξουμε το αυτονόητο - και το αντίθετο από αυτό που εκείνοι εννοούν - να χάσουμε το δίκιο μας και να το βρούνε αυτοί...

ΖΗΤΩ ΤΟ ΗΡΩΙΚΟ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ