Ο «Ριζοσπάστης», εκτός από ιδεολογικό όργανο και μέσο διακίνησης των θέσεων και αποφάσεων του Κόμματος, αποτέλεσε και αποτελεί σύμβολο αγώνα. Για τα μέλη του Κόμματος αλλά και τους οπαδούς και φίλους, για τους εργαζόμενους που μεγάλωσαν στις εργατογειτονιές. Για όσους βγήκαν στον δρόμο, στα μαθητικά, στα φοιτητικά τους χρόνια ή αργότερα, η εικόνα του «Ριζοσπάστη» στην πίσω τσέπη του παντελονιού ήταν και είναι η εγγύηση ότι είμαστε εκεί που πρέπει, μ' αυτούς που πρέπει, ότι πάμε σωστά.

Η μεγάλη διακίνηση του «Ριζοσπάστη» με αφορμή το 22ο Συνέδριο του Κόμματος αντανακλά την εκτίμηση που έχουν οι εργαζόμενοι στο Κόμμα, την αναγνώριση της συνέπειάς του και των αγώνων που έδωσε και που συνεχίζει να δίνει. Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που ζητούσαν επιπλέον φύλλα για συγγενείς και φίλους. Συγκινητική ήταν η περίπτωση συναδέλφισσας που ζήτησε δύο φύλλα, γιατί τόσα έπαιρνε πάντα ο πατέρας της και την έβαζε να του διαβάζει... Στο καφενείο και στο καφέ της περιοχής το φύλλο του «Ριζοσπάστη» που αφήσαμε έγινε θέμα συζήτησης και διαβάστηκε από πολλούς. Αυτό το πλατύ άνοιγμα θα πρέπει να γίνει η αφετηρία για να απευθυνόμαστε σταθερά σε περισσότερους εργαζόμενους, για να φτάνει η φωνή του Κόμματος πιο μακριά και να δυναμώνουμε τους δεσμούς μας μαζί τους, να βαθαίνει η πολιτική συζήτηση και συμφωνία και αυτό να βρίσκει έκφραση στους αγώνες, στο κίνημα, στην οργανωτική ανάπτυξη του Κόμματος.

Ως εκπαιδευτικοί, είναι καθοριστικής σημασίας η δουλειά μας μέσα στα σχολεία. Είναι μεγάλο το βάρος που πέφτει στους κομμουνιστές εκπαιδευτικούς, που πρέπει να παλεύουμε με τις ελλείψεις και τις αδυναμίες μας για να ανταποκριθούμε σε αυτόν τον ρόλο. Για να μπορούμε να μορφώνουμε, να εμπνέουμε, να δείχνουμε τον δρόμο και να ετοιμάζουμε τη νέα γενιά. Και δεν υπάρχει τίποτε που να μας κάνει πιο περήφανους από όταν βλέπουμε μαθητές μας να εντάσσονται στις γραμμές της ΚΝΕ. Να ψάχνουν να μας βρουν για να μας το ανακοινώσουν. 'Η όταν ακούμε πόσο τους καθόρισε για την απόφασή τους αυτή ο κομμουνιστής δάσκαλος του σχολείου, που τους μιλούσε στο μάθημα.

Ομως δεν αρκεί η ένταξη ενός νέου στις γραμμές της ΚΝΕ. Απαιτείται η θεωρητική και ιδεολογική θωράκιση των μελών της ΚΝΕ, που πρέπει να είναι ισχυρή, ώστε το όραμα του σοσιαλισμού να γίνει και δικό τους όραμα. Να πειστούν από τη θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού, να δεθούν με τους συντρόφους τους, για να αντέξουν στην επιρροή του αστικού κράτους και τις δύσκολες μάχες που έχουν να δώσουν. Ετσι η προετοιμασία των νέων που κάνουν το βήμα προς την ΚΝΕ χρειάζεται να γίνεται σταθερά, μεθοδικά και ολοκληρωμένα.

Κλείνοντας, η όξυνση των ανταγωνισμών επιταχύνει τις εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο και στη χώρα μας. Η αστική τάξη οργανώνεται, λαμβάνει τα μέτρα της για να ισχυροποιήσει την εξουσία της και να αντεπεξέλθει στις έμφυτες αντιθέσεις του συστήματος. Προκύπτει λοιπόν πιο έντονα η ανάγκη να οργανωθεί, να ενισχυθεί, να λάβει μέτρα το ΚΚ και η εργατική τάξη, ώστε να είναι έτοιμη για τον ρόλο της. Και αυτό είναι το σπουδαιότερο καθήκον μας. Η ιδεολογική θωράκιση είναι καθοριστικής σημασίας για το πώς θα οργανώνουμε τα τμήματα της εργατικής τάξης, πώς θα εκλαϊκεύουμε την πολιτική μας, πώς θα αναπτύξουμε τη δουλειά μας στο συνδικαλιστικό κίνημα. Και πρέπει να απλωθεί και στους οπαδούς μας. Για να αποκτήσουμε εκείνα τα μαχητικά χαρακτηριστικά και την ορμή ώστε να είμαστε έτοιμοι για πιο μεγάλες συγκρούσεις, για να ξεπερνιούνται ο φόβος και η αδράνεια. Να έχουμε πιο άμεσα αντανακλαστικά, να μπορούμε να προβλέπουμε, να παρεμβαίνουμε, να είμαστε ηγέτες στον χώρο μας. Με πρώτο καθήκον την ισχυροποίηση του Κόμματος μέσα από τον κύκλο των εργαζομένων που δουλέψανε όλο αυτόν τον καιρό μαζί μας ή που στο μέλλον θα βρεθούν κοντά μας.

Το πιο ωραίο και καλό κομμάτι του εαυτού μας το οφείλουμε στο Κόμμα. Με αυτόν τον καλύτερο εαυτό μας, πιο αποφασιστικά να παλέψουμε για την υπόθεση της εργατικής τάξης, για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

Συμφωνώ με τις Θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής για το 22ο Συνέδριο του Κόμματος.

Στο πλαίσιο που θέτουν οι Θέσεις για το 22ο Συνέδριο, σε συνέχεια των Αποφάσεων που δημοσίευσε τον τελευταίο χρόνο η ΚΕ, τίθεται στο επίκεντρο το ερώτημα «πώς βρίσκουν σήμερα και πώς θα βρουν στην απρόβλεπτη κλιμάκωσή τους οι εξελίξεις το κάθε μέλος του Κόμματος, την κάθε ΚΟΒ και προσαρμοσμένα το κάθε μέλος της ΚΝΕ και την κάθε ΟΒ;». Και, τελικά, με βάση το «τι Κόμμα χρειαζόμαστε;», «πώς καθοδηγούμε;», ζήτημα που αφορά και την καθοδηγητική δουλειά στην ΚΝΕ, με τις ιδιαιτερότητες που έχει.

Η προσπάθεια να αντιστοιχηθούμε στα προγραμματικά καθήκοντα του Κόμματος μπροστά «στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό» έχει να κάνει με τη σχεδιασμένη δουλειά σήμερα ώστε να διαπαιδαγωγούνται με τα κομμουνιστικά χαρακτηριστικά νέα μέλη και στελέχη. Η διαδικασία αυτή δεν είναι μια τυπική «εκμάθηση» ενός τρόπου δουλειάς, αλλά είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το χτίσιμο στέρεης αντίληψης για το πώς και με ποια κριτήρια παρεμβαίνουν οι κομμουνιστές στις εκάστοτε συνθήκες με βάση το Πρόγραμμα. Συστατικό της στοιχείο είναι η ουσιαστική «δουλειά με χαρτί και μολύβι», που είναι κάτι πολύ περισσότερο από το (χρήσιμο) ποσοτικό μάζεμα του πόσοι θα έρθουν σε μια εκδήλωση ή πόσοι πήραν «Οδηγητή». Εχει να κάνει με το πώς σχεδιάζουμε και μελετάμε την εξέλιξη της παρέμβασής μας, ποια πεδία της συζήτησης αφορά και τι αποτελέσματα έχει.

Σε αυτό το πλαίσιο (παρότι προφανώς σε κάθε φάση ιεραρχούμε το τι ανοίγουμε σε μια συζήτηση ή μέσα από μια πρωτοβουλία που θα πάρουμε) πρέπει να έχουμε σταθερά στον προσανατολισμό μας την ανάγκη συλλογικά και ατομικά να γινόμαστε διαρκώς καλύτεροι, να κατακτάμε υψηλότερο επίπεδο γνώσης των θέσεών μας, ώστε να μπορούμε να παρεμβαίνουμε γύρω από κάθε θέμα που απασχολεί έναν νέο σήμερα από θέση ιδεολογικοπολιτικής υπεροχής, ανοίγοντάς το πρώτοι εμείς.

Η ανάγκη αυτή, που τίθεται από τις Θέσεις, πηγάζει από την ίδια την καθημερινή δράση ενός μέλους της ΚΝΕ. Αποκτά μεγαλύτερη σημασία στις συνθήκες που δρούμε σήμερα και απαιτεί σταθερή μέριμνα μέσα από την καθημερινή καθοδηγητική δουλειά ώστε να καλλιεργούμε και να ενισχύουμε στους συντρόφους μας τα χαρακτηριστικά του επαναστάτη, που θέλει να γνωρίζει όσο πιο καλά μπορεί τον κόσμο και θέλει να πείσει όλο και περισσότερους για να τον αλλάξουμε.

Η μάχη που δίνουμε για το κέρδισμα νέων συνειδήσεων, τη στρατολογία και την αφομοίωση απαιτεί αποφασιστική σύγκρουση με όλες τις εκφάνσεις της σήψης του συστήματος, σε όλες τις πλευρές της ζωή ενός νέου. Είναι δηλαδή ζήτημα καλλιέργειας στάσης ζωής.

Οσον αφορά για παράδειγμα τους σπουδαστές και τις σπουδάστριες στις ΣΑΕΚ, έχουμε να κάνουμε με παιδιά εργατικών - λαϊκών οικογενειών που δουλεύουν κατά συντριπτική πλειοψηφία από τα 18 (ίσως και νωρίτερα) ενώ ταυτόχρονα σπουδάζουν. Είναι τα παιδιά που ήδη ζουν χειρότερα από τους γονείς τους στην αντίστοιχη ηλικία. Το σύστημα τους στερεί τη δυνατότητα για δημιουργικό ελεύθερο χρόνο και τους οδηγεί στο να προσπαθούν να βρουν «παραθυράκια» για να ξεφύγουν από την πραγματικότητα. Εκατοντάδες είναι όσοι παίζουν τζόγο, μήπως και καταφέρουν να βγουν μια βόλτα παραπάνω, να αγοράσουν ένα καλύτερο ρούχο, με πολλούς να αναπτύσσουν εξάρτηση. Από κοντά με τον ρόλο, τον τρόπο και την οξύτητά τους οι πιο «κλασικές» εξαρτήσεις (ναρκωτικά, αλκοόλ), που ενισχύονται από τους όρους ζωής και δουλειάς.

Εξίσου σοβαρό και στο ίδιο πεδίο ζήτημα είναι αυτό των διαπροσωπικών σχέσεων. Εχουμε να αντιπαρατεθούμε, από την άποψη πάντα της στάσης ζωής, με σοβαρές στρεβλώσεις του τι σημαίνει «αναπτύσσω διαπροσωπικές, φιλικές, ερωτικές σχέσεις». Σε αυτό το πλαίσιο, εκτός από τα social media είναι ενταγμένες στην καθημερινότητα χιλιάδων νέων ανθρώπων και εφαρμογές γνωριμιών, αλλά και ανώνυμης και μη πορνογραφίας κ.λπ., που είναι μερικοί μόνο τρόποι έκφρασης της σαπίλας του καπιταλισμού, του συστήματος της εκμετάλλευσης, της φτώχειας και του πολέμου, στις ανθρώπινες σχέσεις.

Με βάση τα παραπάνω, πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον προσανατολισμό των οργάνων και καθενός μας ότι δεν μπορούμε να πείσουμε για την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού μόνο συζητώντας γι' αυτόν και εντάσσοντας κάποιον στη δράση (που είναι αναντικατάστατα και πρέπει να ενισχυθούν), αλλά μέσα από τη δική μας στάση ζωής να φωτίζουμε και να πείθουμε για το πώς αξίζει να είναι σήμερα ο άνθρωπος και ότι ο καπιταλισμός τον κρατάει πίσω.

Η συζήτηση που γίνεται πάνω στις θέσεις της ΚΕ για το 22ο Συνέδριο του Κόμματος είναι σημαντική για τον προσανατολισμό της δράσης μας και την ένταξη πλευρών και συμπερασμάτων των θέσεων από τώρα στην καθημερινή μας καθοδήγηση. Θα εστιάσω σε ορισμένα ζητήματα που αφορούν την καθοδηγητική μας δουλειά στους μαθητές.

Αναπτύσσεται εκτενώς μέσα στο κείμενο των θέσεων η απόσταση που υπάρχει ανάμεσα στην ιδεολογική δουλειά και στην δράση μας. Πολλές φορές ενώ η συνεδρίαση της μαθητικής ΟΒ γίνεται με καλούς όρους, ο σχεδιασμός που μπαίνει ενθουσιάζει τους μαθητές, δεν βγαίνουν ουσιαστικά συμπεράσματα από αυτά που κάνουμε κι ούτε δένονται με τη στρατηγική μας και τον ρόλο του επαναστάτη στο σήμερα. Δημιουργείται και στους μαθητικούς καθοδηγητές η ψευδαίσθηση ότι επειδή οι μαθητές ενθουσιάζονται και κάνουν πράγματα πιο «εύκολα», ότι πείθονται κιόλας, με αποτέλεσμα να γίνονται εκπτώσεις στην καθοδήγησή τους. Στην πραγματικότητα όμως, λόγω έλλειψης κοινωνικής και πολιτικής πείρας, χρειάζεται ακόμα μεγαλύτερη εμβάθυνση σε αυτά που λέμε μέσα στην ΟΒ, επιμονή, ουσιαστική έμπνευση για το μαρξιστικό βιβλίο, συνεχής ιδεολογική και πολιτική καθοδήγηση. Η αποσπασματικότητα, το χάσμα ανάμεσα στη θεωρία και στην πράξη, η μη σταθερή δραστηριότητα σε μια ΟΒ, οδηγεί στο να χάνουμε επαφή με κάποιους μαθητές είτε μπροστά στην πρώτη πίεση της οικογένειας ή των φίλων, είτε στη μετάβασή τους προς την ενηλικίωση.

Η ΚΝΕ δεν θα πρέπει να γίνεται αντιληπτή ως μία εξωσχολική δραστηριότητα. Γι' αυτό χρειάζεται από τη δική μας πλευρά ουσιαστική δουλειά με τον κάθε μαθητή, συζήτηση πάνω στο πρόγραμμα από την πρώτη στιγμή. Η οργάνωση θα πρέπει να «μπαίνει» μέσα στο σπίτι του κάθε μαθητή, να ξέρει τι τον προβληματίζει. Απαιτείται συνειδητοποίηση της ευθύνης που έχουμε να «πλάσουμε» τους νέους επαναστάτες σήμερα. Ανεξάρτητα από την αφετηρία του μαθητή ή τον βαθμό ωρίμανσής του, θα πρέπει να καθοδηγείται ολόπλευρα από την αρχή, στη βάση της στρατηγικής μας κι όλη η δραστηριότητα της ΟΒ θα πρέπει να απλώνεται δημιουργικά γύρω απ' αυτήν. Στοιχείο βασικό είναι ότι συγκροτούμαστε, σκεφτόμαστε, αποφασίζουμε κι υλοποιούμε ως ΟΒ. Οτι οι στόχοι μπαίνουν από όλους μας με βάση και το σχέδιο παρέμβασης που έχει η οργάνωση σε μία περιοχή από κοινού με την ΚΟΒ και την εδαφική.

Στρεβλά εκτιμάμε ορισμένες φορές ότι οι αποφάσεις προχωράνε, ενώ είμαστε μακριά από τα κριτήρια που πρέπει να έχει η δράση μας. Ορισμένοι μαθητές μπορεί να τραβάνε μπροστά, να μιλάνε σε φίλους, να διακινούν τον «Οδηγητή». Καθοδηγητικά οφείλουμε να σκύψουμε πάνω από όλη την ΟΒ και να έχουμε επιμονή και υπομονή στη δουλειά μας με στόχο ο κάθε σύντροφος να στηρίζεται στα πρώτα του βήματα ως επαναστάτης, χωρίς βιασύνη για άμεσα αποτελέσματα και εύκολη υποχώρηση μπροστά σε δυσκολίες και αδυναμίες.

Ενα άλλο ζήτημα που αναφέρεται στο κείμενο είναι η επίδραση του αρνητικού συσχετισμού. Ορισμένες φορές υπάρχει υποταγή σε αυτόν από την πλευρά μας, έχοντας επηρεαστεί από το πώς εκφράζεται στους μαθητές. Εκφράζεται είτε με τη μορφή της χαλαρότητας είτε της αδράνειας. Λόγω της απογοήτευσης που συναντάμε συχνά σε μαθητικές μας δυνάμεις, γίνονται εκπτώσεις στην πολιτική και ιδεολογική στήριξη της μαθητικής ΟΒ, ενώ η επαναστατική θεωρία μας και το Πρόγραμμα του Κόμματός μας μπορεί να εμπνεύσει, να κινητοποιήσει, να ρίξουμε πιο μαζικά μέσα στους μαθητές τον σπόρο της αμφισβήτησης.

Είναι αναγκαίο στο σήμερα να καλλιεργούμε την μαχητική αισιοδοξία και με το αντίστοιχο σχέδιο οι μαθητές μας, μέσα στο σχολείο τους να πηγαίνουν κόντρα σε καθηγητές και διευθυντές, να προβάλλουν τις σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες της εποχής, να φωτίζουν συνεχώς ποιος είναι ο πραγματικός αντίπαλος; Είναι χαρακτηριστικά που τώρα καλλιεργούνται μέσα στις γραμμές της ΚΝΕ, βοηθάει σε αυτό η συζήτηση στη μαθητική ΟΒ για τα παραδείγματα συντρόφων μας που οργανώνουν μεγάλους αγώνες στους χώρους δουλειάς.

Καλούμαστε καθημερινά να καθοδηγήσουμε ηλικίες που θα έχουν μεγάλη σημασία στην οικοδόμηση του Σοσιαλισμού. Αυτό από μόνο του μας καλεί και με αφορμή το κείμενο των Θέσεων να διαμορφώσουμε ακόμη περισσότερους νέους επαναστάτες.

Τέλος, καλύτερα θα πρέπει να αξιοποιείται η Ιστορία του Κόμματος, η διαχρονική πείρα και τα συμπεράσματα της ταξικής πάλης, όπως επισημαίνουν κι οι Θέσεις, ειδικά στην περιοχή της Δυτικής Θεσσαλονίκης, που ζούνε και αναπτύσσονται τα παιδιά της εργατικής τάξης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αξιοποίηση του Γεντί Κουλέ από μαθητικές κι εδαφικές ΟΒ, όπου το προηγούμενο διάστημα τα μέλη και οι φίλοι της ΚΝΕ πήραν ένα συγκλονιστικό μάθημα ζωής, αλύγιστης κομμουνιστικής στάσης και υπεροχής, πηγή έμπνευσης για το σήμερα. Θα πρέπει αυτά τα παραδείγματα να γενικευτούν το επόμενο διάστημα.

Στο κείμενο των θέσεων σε διάφορες ενότητες απασχολεί η εξέλιξη, ανάπτυξη και ενσωμάτωση των επιτευγμάτων των νέων τεχνολογιών και πώς αυτές οδηγούν στις αλλαγές στην οικονομία και την κοινωνία. Από τη μια πλευρά λοιπόν αντανακλούν αναδιαρθρώσεις διαφόρων κλάδων της οικονομίας που εκτοξεύουν τις παραγωγικές τους δυνατότητες, ενώ από την άλλη την αξιοποίησή τους από το αστικό κράτος στο πλαίσιο της «ψηφιοποίησής» του, για την άντληση, επεξεργασία και λήψη αποφάσεων από δεδομένα που αφορούν τον λαό. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι τα δεδομένα είναι ο λεγόμενος «χρυσός της εποχής».

Αναφορικά με την αξιοποίησή τους από το αστικό κράτος, διαμορφώνονται δυνατότητες για τη δημιουργία πλήρους ηλεκτρονικού φακέλου για κάθε χρήση, ώστε το κράτος να είναι πιο αποτελεσματικό κάθε φορά στους σκοπούς του. Η σημασία των δεδομένων και η κατοχή τους έχει απασχολήσει εξάλλου και τις διακρατικές ενώσεις στο πλαίσιο των διεθνών ανταγωνισμών για το ποιος θα έχει πρόσβαση, δικαίωμα στην επεξεργασία και στοχευμένη αξιοποίησή τους.

Οπως έχει γίνει γνωστό στο παρελθόν μεγάλοι τεχνολογικοί κολοσσοί έχουν βρεθεί μπλεγμένοι σε σκάνδαλα προώθησης υποψηφίων με βάση τα προσωπικά δεδομένα (Cambridge analytica), ακόμη οι προθέσεις Trump να κυριαρχήσει την «Αμερικανική Ηγεσία στην ΤΝ» δίνοντας γραμμή για ευρεία χρήση ΑΙ από τη δημόσια διοίκηση. Επιπλέον στοιχείο, δείγμα της αξιοποίησης των δεδομένων των Αμερικανών πολιτών από την ΤΝ είναι η δημιουργία προφίλ των πολιτών για τα ζητήματα που αγγίζουν «εθνική ασφάλεια» και «μετανάστευση», ανοίγοντας τον δρόμο για κανονικοποίηση των πρακτικών επιτήρησης και χαρτογράφησης των Αμερικανών πολιτών.

Τα κράτη επίσης στο πλαίσιο του ανταγωνισμού τους διαμορφώνουν και νομοθεσίες που προσπαθούν να περιορίσουν την αξιοποίησή τους από ανταγωνιστικά συμφέροντα όπως ήταν ο νόμος GDPR στην Ευρώπη. Τέτοιοι νόμοι εξ ορισμού μόνο μια ψευδαίσθηση ελευθερίας μπορούν να δώσουν, και αυτό γιατί η διαχείριση και ο έλεγχος των δεδομένων από τα κράτη και τις ενώσεις που οι αστικές τους τάξεις έχουν επιλέξει είναι στρατηγικής σημασίας. Είναι διαφωτιστικές του υποκειμένου της επεξεργασίας και οι οδηγίες όπως «Αστυνομική Οδηγία» (LED) που επιτρέπει στην ΕΕ να αναλύει δεδομένα ακόμα και για «μη ύποπτους πολίτες», να συνεργάζονται με ιδιωτικές εταιρείες τεχνολογίας παρέχοντάς τους τα δεδομένα και να αξιοποιούν την TN και big data analytics για «αναγνώριση απειλών».

Στο πλαίσιο αυτών των εξελίξεων προωθείται και η επέκταση σταθερά των υπηρεσιών που παρέχονται από την πλατφόρμα gov.gr για την σύνδεση όλων των δραστηριοτήτων που αφορούν οικονομικά, ιατρικά, βιομετρικά δεδομένα και μελλοντικά άλλων δεδομένων καθώς και η ενοποίησή τους όπως γίνεται το τελευταίο διάστημα με τον προσωπικό αριθμό που εξασφαλίζει το μοναδικό αναγνωριστικό εξυπηρετώντας την ενοποίηση της πληροφορίας για το κράτος. Η λειτουργία του gov wallet δεν είναι ελληνική πρωτοτυπία, αλλά ευρωπαϊκή κατεύθυνση του 2014 και η νέα έκδοση του elDAS2 το λεγόμενο «Ευρωπαϊκό Ψηφιακό Πορτοφόλι» στοχεύει να συγκεντρώνει ταυτότητες, άδειες, πτυχία και επαγγελματικά προσόντα, τραπεζικές ταυτοποιήσεις, ιατρικές βεβαιώσεις και ασφαλιστικά στοιχεία, προσωπικό αριθμό και βιομετρικά. Επί της ουσίας στοχεύει να αξιοποιηθεί σαν μηχανισμός ταυτοποίησης που δυνητικά -τεχνικά είναι εφικτό- μπορεί να αξιοποιηθεί για να ιχνηλατήσει τη δραστηριότητα του λαού. Το Ευρωπαϊκό ψηφιακό πορτοφόλι στοχεύει να αξιοποιηθεί διαλειτουργικά στην ΕΕ για ταυτοποίηση σε ιδιωτικές και δημόσιες υπηρεσίες.

Σε καμιά περίπτωση τα παραπάνω δεν πρέπει να οδηγούν στην τεχνοφοβία, αλλά ούτε και στον «ευφημισμό» της τεχνολογίας και για να ξεπεραστούν τέτοιες θέσεις χρειάζεται να γίνεται κατανοητός ο σκοπός για τον οποίο τα επιτεύγματα της τεχνολογίας αξιοποιούνται και σε τίνος την ιδιοκτησία βρίσκεται ο έλεγχός τους, για να αποκαλύπτεται η τάξη πίσω από τον έλεγχο της τεχνολογίας.

Οι παραπάνω υποδομές που όπως φαίνεται αξιοποιούν τα δεδομένα, όπως επίσης και οι υπόλοιπες πηγές δεδομένων, εκείνες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που δεδομένα μοιράζονται αφειδώς (σημειωτέον - ο Musk έχει δηλώσει για το X ότι τα σχόλια των χρηστών έχουν συνδεθεί με το σύστημα TN Grok ώστε τα δημόσια posts και interactions να αποτελούν δεδομένα για την εκπαίδευση του αλγορίθμου) πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι χρησιμοποιούνται για δημιουργία ψηφιακού προφίλ -παρά τη νομολογία.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο εύκολης και αυτοματοποιημένης συλλογής και επεξεργασίας δεδομένων, ο κάθε αγωνιστής χρειάζεται να αντιλαμβάνεται καλύτερα την έκθεσή του, γιατί για εκείνον η προστασία των προσωπικών δεδομένων δεν είναι ατομική υπόθεση αλλά πράξη συλλογικής αυτοπροστασίας.

Σε μια εποχή που ο σκοπός με τον οποίο συλλέγονται και αξιοποιούνται τα δεδομένα είναι εχθρικός για τα συμφέροντα του λαού, ο τρόπος χρήσης και αλληλεπίδρασης με τα ψηφιακά μέσα αποκτά πολιτική σημασία για τα πιο συνειδητοποιημένα λαϊκά στρώματα και φυσικά για την πρωτοπορία. Χρειάζεται η ανάπτυξη κριτηρίου για τα δεδομένα που παράγει και κοινοποιεί. Φυσικά ορισμένα από αυτά είναι αναπόφευκτο να μην παράγονται αλλά η ευκολία ή ακόμα περισσότερο η υποτίμηση αποτελούν στοιχεία φιλελευθερισμού. Για να επιτευχθεί η καλλιέργεια τέτοιου κριτηρίου, να κατανοείται τι είδους πληροφορία μοιράζεται και σε ποιον, να αντιλαμβάνεται το διάτρητο της τηλεφωνικής επικοινωνίας, να θέτει όρια στον διαμοιρασμό της προσωπικής του ζωής γνωρίζοντας ότι η υπερέκθεση δεν ενισχύει την ελευθερία του αλλά τη δυνατότητα χαρτογράφησης του. Αξίζει να αναφερθεί και ως πλευρά το τμήμα εκείνο της πληροφορίας που αφορά την αλληλεπίδραση με τα γλωσσικά μοντέλα όπου η πιθανότητα διαμοιρασμού περισσότερων προσωπικών δεδομένων, λόγω της πιο διαδραστικής αλληλεπίδρασης, είναι σημαντικά μεγαλύτερη. Ωστόσο, τα δεδομένα αυτά χρησιμοποιούνται και μπορούν δυνητικά να εξορυχτούν από τον οποιονδήποτε, πόσο μάλλον από την ίδια την ΤΝ που τα χρησιμοποιεί για να αυτοεκπαιδεύεται. Γι' αυτό αποκτά και μεγάλη σημασία το νέο καθήκον για την «πρόβλεψη και μελέτη των νέων προβλημάτων και συνεπειών από την ένταξη της Τεχνητής Νοημοσύνης στην οικονομική και κοινωνική ζωή». Τα παραπάνω αποτελούν μια σημαντική πλευρά του γενικού καθήκοντος της ανόδου της επαναστατικής επαγρύπνησης. Απαιτείται περισσότερο μια υιοθέτηση στη σκέψη του κομμουνιστή ότι «αυτό που θα αναζητήσω/εισάγω σαν στοιχείο στο σύστημα σήμερα, αύριο μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον μου», προσωπικά είτε για συλλογικά. Σε αυτή τη βάση θεωρώ ότι μπορεί να αυξηθεί η συζήτηση με τη μορφή μαθημάτων-σεμιναρίων στις ΚΟΒ γύρω από βασικά θέματα ψηφιακής προστασίας, κριτικής ανάλυσης στη χρήση δεδομένων και ψηφιακών μέσων ενισχύοντας την επαγρύπνηση γύρω από τους κινδύνους και τις δυνατότητες δράσης καθώς και την προσπάθεια υιοθέτησης ενός σχήματος ελαχιστοποίησης του ψηφιακού αποτυπώματος του καθενός.

Η προσοχή στη χρήση των ψηφιακών μέσων δεν απορρέει από τον φόβο ή την ατομική καχυποψία, είναι στάση ζωής που προέρχεται από την κατανόησή τους και πρέπει να διακατέχει τον κομμουνιστή για να μπορέσει να δώσει τη μάχη κάνοντας πιο δύσκολη τη δουλειά του αντιπάλου στην καταστολή του λαϊκού παράγοντα.

Το ΚΚΕ στις συνθήκες του καπιταλισμού, ως οργανωμένη συνειδητή πρωτοπορία της εργατικής τάξης, συμβάλλει αποφασιστικά στην οργάνωση των αγώνων, εξοπλίζοντάς την με αντικαπιταλιστικό και αντιμονοπωλιακό περιεχόμενο. Μέσα από την πείρα μου ως νέο κομματικό μέλος αναγνωρίζω την επιρροή του Κόμματος στην πορεία της ταξικής πάλης μέσα από την έκταση και το βάθος της ιδεολογίας και του Προγράμματός του. Αυτή λοιπόν η πολιτικοποίηση και μαχητική διαπαιδαγώγηση, με στόχο την καταστροφή και το τσάκισμα του αστικού κράτους, εφοδιάζει τον απλό λαό να πάρει την εξουσία με στρατηγική κατεύθυνση, το οποίο το σχολιάζουν επιτυχημένα οι Θέσεις του Κόμματος για το 22ο Συνέδριο.

Είναι σημαντικό ως κομμουνιστές και κομμουνίστριες, με βάση πάντα την κοσμοθεωρία μας, να έχουμε μια ιδεολογικοπολιτική θωράκιση, η οποία προέρχεται από την αλληλένδετη σχέση της πράξης και της θεωρίας, του ταξικού αγώνα και του διαβάσματος. Η ιδεολογικοπολιτική μας αντίληψη εξελίσσεται μέσα από τους αγώνες αλλά και από το διάβασμα που συνδέεται άμεσα με την απαίτηση των αγώνων αυτών. Συνεπώς, είτε ερχόμενοι σε αντιπαράθεση με άλλες δυνάμεις είτε με την επίδραση της ίδιας της αστικής ιδεολογίας στη σκέψη των συμφοιτητών / συναδέλφων μας, καλούμαστε να εμβαθύνουμε περισσότερο στο διάβασμά μας για να είμαστε αντάξιοι στην παρέμβασή μας στους χώρους στους οποίους παρευρισκόμαστε.

Οι θέσεις του Κόμματος επίσης εξετάζουν, σε έναν βαθμό, τον ρόλο του Πολιτισμού, αναφέροντας την αξία στην ανάγκη για πρωτοπόρα Τέχνη και δράση που πρέπει να έχει ένας καλλιτέχνης. Είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε την Τέχνη ως εργασία και όχι μόνο ως μια μορφή αντανάκλασης της πραγματικότητας του καλλιτέχνη. Γνωρίζοντας, λοιπόν, τόσο τις ιδιαιτερότητες αυτού του κλάδου, καθώς δεν ανήκει άμεσα στην παραγωγή, είναι ένας συνδυασμός αισθήσεων, γνώσεων, συναισθημάτων και πρακτικής εργασίας με στόχο ο άνθρωπος να κατακτήσει τον κόσμο από μια αισθητική πλευρά.

Σύμφωνα κιόλας με την ομιλία της συντρόφισσας Ελένης Μηλιαρονικολάκη το 2014, μπορούμε να εξηγήσουμε ότι η Τέχνη είναι εργασία και ιστορικά. Οι πρόγονοί μας χρησιμοποίησαν διάφορα είδη μορφών Τέχνης που τα συνέδεαν άρρηκτα με την εργασία, όπως για παράδειγμα οι ξέφρενοι χοροί πριν από το κυνήγι. Αυτό αποδεικνύει ότι η Τέχνη γεννήθηκε μέσα από μια πραγματική ανάγκη που επέβαλλαν οι εργασιακές δραστηριότητες.

Σήμερα όμως έχει διαχωριστεί η Τέχνη με την ιδέα της εργασίας, εξαιτίας της μεγάλης επίδρασης της ιδεολογίας της αστικής τάξης, που έχει την τάση να ταυτίζει την Τέχνη με μια πνευματική πολυτέλεια. Αυτό το παρατηρούμε και στις ανώτερες καλλιτεχνικές σχολές, καθώς οι περισσότερες από αυτές είναι ιδιωτικές. Ο μέσος σημερινός σπουδαστής καλλιτεχνικών σχολών είναι αναγκασμένος να πληρώνει από τη δικιά του τσέπη, πριν καν μπει ο ίδιος στη σχολή, καθώς θα πρέπει να προετοιμαστεί καταλλήλως για να δώσει εισαγωγικές εξετάσεις. Το θέατρο αυτό του παραλόγου συνεχίζεται αφού ο σπουδαστής μπει στη σχολή και θα χρειάζεται να πληρώνει όχι μόνο τα δίδακτρα αλλά και τους εξοπλισμούς, τα κοστούμια, τα σκηνικά, τα βιβλία του κ.λπ., παραμερίζοντας έτσι ένα μεγάλο ποσοστό παιδιών να ακολουθήσουν τέτοιου είδους σπουδές. Με αυτή λοιπόν την κατάσταση οξύνεται ο ρόλος του καλλιτέχνη, ο οποίος είναι να οργανώνει ιδέες και διαθέσεις για την επαναστατική αλλαγή, διαμορφώνοντας έτσι την κοινωνική συνείδηση για την πραγματική ανάγκη της απελευθέρωσης από τα δαιμόνια δεσμά του καπιταλισμού.

Ενα άλλο ζωτικής σημασίας θέμα που θέτουν οι Θέσεις είναι ο ρόλος των συνεδριάσεων των ΚΟΒ. Εκτός από την ενημέρωση και τον σχολιασμό της επικαιρότητας που εξασφαλίζουν μια σταθερή καθοδηγητική βοήθεια, ο ρόλος της ΚΟΒ είναι επίσης εμψυχωτικός. Βρισκόμαστε σε έναν κόσμο που οι εξελίξεις τρέχουν και τα πάντα βρίσκονται σε μια συνεχόμενη εξέλιξη που απαιτεί μια εγρήγορση, η οποία θα μπορέσει να επιτευχθεί με το κουράγιο και τη δύναμη που πηγάζουν από τις συνεδριάσεις μας. Με αυτόν τον τρόπο, μέσα και από την πολιτική μας δουλειά καταφέρνουμε να σπάσουμε την αποξένωση και τον ατομικισμό που προάγει ο καπιταλισμός, με την αλληλεγγύη και την προβολή της κομμουνιστικής ηθικής, δίνοντας μια γεύση της κοινωνίας που θέλουμε να οικοδομήσουμε.

Κλείνοντας θα ήθελα να επισημάνω πόσο ουσιώδεις θα πρέπει να είναι οι σχέσεις που στοχεύουμε να έχουμε με τον περίγυρό μας. Η εμβάθυνση των σχέσεών μας με τους ανθρώπους γύρω μας έχει εξίσου μεγάλη σημασία, καθώς ο καθένας μας έχει δική του προσωπικότητα, που μπορεί να συμβάλει με την όποια δυνατότητά του στον συλλογικό αγώνα. Μιλώντας για το σύνολο δεν αναιρούμε τη σημασία του καθενός ως άτομο, αφού και στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού ο καθένας θα κριθεί με τις δυνατότητες που έχει για να συμμετάσχει στην οικοδόμηση του νέο συστήματος. Συνεπώς, θα πρέπει να στοχεύουμε για πολύπλευρες προσωπικότητες με κριτική σκέψη, οι οποίες θα είναι πρόθυμες να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να γίνουν «ένα» και να θυσιαστούν γι' αυτό που αποκαλούμε εμείς συλλογικό αγώνα που στοχεύει στην ανατροπή αυτού του συστήματος, ανοίγοντας τον δρόμο προς τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Οι θέσεις υποστηρίζουν πως η σύγχρονη παραγωγή απαιτεί υψηλό γενικό μορφωτικό επίπεδο αλλά ο καπιταλισμός δεν θέλει να καλύψει αυτήν την ανάγκη.

Αν η σύγχρονη παραγωγή απαιτούσε μορφωμένους εργάτες οι ίδιοι οι αστοί θα το φρόντιζαν. Ακόμα και στην ΕΣΣΔ η μόρφωση που αποκτούσαν οι απόφοιτοι του υποχρεωτικού σχολείου δεν ήταν απαραίτητη για την δουλειά τους. Η παραγωγή, έως σήμερα, απαιτεί μόνο από ορισμένα τμήματα εργαζομένων υψηλό μορφωτικό επίπεδο και μάλιστα εξειδικευμένο και όχι γενικό.

Σήμερα στην Ελλάδα έχουμε την πραγματοποίηση του στόχου της Λευκής Βίβλου της Ευρωπαϊκής Ενωσης: οι απόφοιτοι του υποχρεωτικού σχολείου να μην είναι αγράμματοι και να γνωρίζουν λίγα από ξένες γλώσσες και υπολογιστές. Τα έχουν καταφέρει τόσο καλά που ακόμα και οι πανεπιστημιακοί σύμβουλοί τους απορούν πώς γίνεται ο ένας στους πέντε απόφοιτους με το ζόρι να χαρακτηρίζεται ως «εγγράμματος» (Α.ΔΙ.Π.Π.Δ.Ε., 2024). Βέβαια οι προτάσεις τους κινούνται στην πεπατημένη. Ενώ με τα νέα αναλυτικά προγράμματα καταργούνται τα σχολικά εγχειρίδια (με την αποδοχή πάμπολλων/πολλαπλών βιβλίων ως «σχολικών») αυτοί προτείνουν στην Πρώτη Δημοτικού να φοιτούν 7χρονα και όχι 6χρονα παιδιά για να είναι πιο «ώριμα».

Η εξάπλωση της αμορφωσιάς έγινε χωρίς σοβαρές αντιδράσεις από τους εκπαιδευτικούς και αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει λόγω της σχέσης τους με το κράτος. Αλλά γιατί οι δικές μας δυνάμεις ακολουθούν τον συρμό; Χρόνια επαναλαμβάναμε πως το κύριο στην εκπαίδευση δεν είναι η υλικοτεχνική υποδομή αλλά το περιεχόμενο της μόρφωσης και στις ανακοινώσεις μας έχουμε ξεχάσει και ως όρο την «Μέση Μόρφωση».

Ακόμη χειρότερα: κάνουμε Ερωτήσεις στη Βουλή για τα κενά στα σχολεία, για να προσληφθούν δάσκαλοι στα Τμήματα Ενταξης και στην «παράλληλη» διδασκαλία ενώ εμείς έπρεπε να ζητάμε την κατάργηση των τμημάτων αυτών και της «παράλληλης». Ούτε θεωρητικά τεκμηριωνόταν η δημιουργία τους - το αντίθετο ισχύει - ούτε πρακτικά δικαίωσαν τη λειτουργία τους. Στην πραγματικότητα αποτελούν ένα από τα άλλοθι της κυβερνητικής πολιτικής γιατί ρίχνει την ευθύνη για προβλήματα συμπεριφοράς και απόκτησης γνώσεων στα παιδιά και όχι στο εκπαιδευτικό σύστημα (άλλο άλλοθι είναι η εισαγωγή λογοτεχνικών βιβλίων ενώ χρειαζόμαστε Αναγνωστικά).

Σήμερα που το διπλό σύστημα εκπαίδευσης έχει δημιουργηθεί με το «δημόσιο» σχολείο από την μια και τα Πειραματικά, Ωνάσεια, ιδιωτικά σχολεία από την άλλη, η παρέμβαση του Κόμματος μπορεί να γίνει αποτελεσματική αν στο κέντρο της προσοχής του έρθει το περιεχόμενο και όχι η διάρκεια των σπουδών, η Μέση Μόρφωση και όχι το «12χρονο σχολείο». Πολλές προτάσεις μας τότε θα αλλάξουν και θα σταματήσουμε να «χαϊδεύουμε αφτιά» που μόνο ευκαιριακές συσπειρώσεις φέρνουν.

Συμφωνώ με τις Θέσεις της ΚΕ του Κόμματος μπροστά στο 22ο Συνέδριο, που ορθά επικεντρώνουν γύρω από το ίδιο το Κόμμα, την οργανωτική λειτουργία του, την αναλογία της καθημερινής δράσης και ετοιμότητας των ΚΟ με την προγραμματική αντίληψη, με τη στρατηγική μας.

Κρατώντας την πείρα από όλη τη δράση των προηγούμενων χρόνων, τα βήματα που έχουμε μετρήσει, αξιολογώντας και συζητώντας στη βάση της περαιτέρω βελτίωσης και ενίσχυσής τους, παράλληλα με την ενσωμάτωση των θέσεων και των εκτιμήσεών μας.

Σε αυτήν τη βάση, ένα πρώτο ζήτημα είναι αυτό της ενιαίας ολόπλευρης ιδεολογικής - πολιτικής - οργανωτικής ισχυροποίησης στις σημερινές συνθήκες και της διαμόρφωσης ενιαίας αντίληψης στο σύνολο του κομματικού δυναμικού. Ζήτημα που συνδέεται άρρηκτα με την ανάπτυξη της πολιτικής δράσης και ισχυροποίησης των ΚΟ, ταυτόχρονα με την προσπάθεια αναβάθμισης της εσωοργανωτικής λειτουργίας της κάθε ΚΟΒ και την εκπλήρωση του ρόλου μας ως ηγέτες της εργατικής - λαϊκής πάλης και οργάνωσης.

Μπορούμε να εκτιμήσουμε πως έγιναν βήματα σε αυτήν την κατεύθυνση από το προηγούμενο Συνέδριο, όπως φάνηκε και σε σταθμούς του προηγούμενου διαστήματος (Τέμπη, νομοσχέδιο για το 13ωρο, πολεμικές συγκρούσεις στην ευρύτερη περιοχή και εμπλοκή της χώρας) όπου συνολικά δείξαμε άμεσα αντανακλαστικά, οξύναμε την αντιπαράθεση, έγινε προσπάθεια ανάδειξης των πραγματικών αιτίων.

Το επόμενο διάστημα είναι επιτακτικό καθήκον να αναλογιστούμε πώς θα σταθούμε, θα δρούμε ακόμη πιο αποφασιστικά. Στο κατά πόσο μέρα με τη μέρα θα μετράμε βήματα στο να γίνονται ολοένα και περισσότερο κτήμα, μέρος της ζωής και δράσης της Οργάνωσής μας, του καθενός μας, όσα συζητάμε και αποφασίζουμε. Για να εντάσσονται επί του πρακτέου στην καθημερινή δράση, δίνοντας ώθηση στον σχεδιασμό για πιο διευρυμένη και διεισδυτική παρέμβαση στην εργατική τάξη.

Από αυτήν τη σκοπιά, αν και στην πλειονότητα του κομματικού δυναμικού παρουσιάζεται ιδεολογική - πολιτική συμφωνία με τις αποφάσεις και τις επεξεργασίες του Κόμματος (όπως επισημαίνεται και στις Θέσεις), χρειάζεται να επιμείνουμε παραπάνω στο να υπάρχει επίσης ενιαία αντίληψη ως προς τις συνθήκες που δρούμε και καλούμαστε να παρέμβουμε, αλλά και στα επιπρόσθετα καθήκοντα που προκύπτουν σήμερα.

Λαμβάνοντας υπόψη την όξυνση των αντιθέσεων καπιταλιστικών κρατών, τμημάτων της αστικής τάξης, που αντανακλώνται στο αστικό πολιτικό σύστημα, εγχώρια και διεθνώς, τους τριγμούς και τις δυσκολίες αστικής διαχείρισης, τα νέα διλήμματα που καλλιεργούνται αλλά και τους όρους που μπορεί να δημιουργηθούν. Να μετρήσουμε βήματα στο πώς εκτιμάμε αυτά τα στοιχεία, τα αξιοποιούμε περαιτέρω στην αντιπαράθεση και την παρέμβασή μας, όχι μόνο σε επίπεδο κεντρικών αποφάσεων, αλλά πώς εντάσσονται στην καθημερινή ζωή και δράση της κάθε ΚΟΒ.

Παραδείγματος χάρη, την πλατιά λαϊκή δυσαρέσκεια που εκφράστηκε στην απεργία στις 28/2 πώς την αξιοποιήσαμε ο καθένας στο έπακρο για να αποδείξουμε τον ρόλο που επιτελεί το αστικό κράτος, για το τι σημαίνει κράτος, για την ανάδειξη της επικαιρότητας και αναγκαιότητας στις σημερινές συνθήκες να υπάρξει μια ριζική αλλαγή εξουσίας με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες.

Αντίστοιχα, στα μέτωπα των πολεμικών συγκρούσεων και των αστικών αντιθέσεων που εκφράζονται, πόσο επικεντρώσαμε με κάθε άνθρωπο που συνομιλήσαμε στο τι σημαίνει πόλεμος στον καπιταλισμό, ποια συμφέροντα αντιτίθενται, ποια είναι η πραγματική υπεράσπιση προς όφελος της εργατικής τάξης.

Οπως επισημαίνεται στις Θέσεις, το καθήκον και τον στόχο της διεύρυνσης της κομματικής οικοδόμησης χρειάζεται να το αντιμετωπίζουμε ως ένα πολυπαραγοντικό ζήτημα, με ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά. Σε αυτήν τη βάση, θεωρώ, αναλογιζόμενοι τον χαρακτήρα της εποχής που ζούμε και δρούμε, χρειάζεται να γίνει παραπάνω αντιληπτή η βαρύτητα της παρέμβασής μας σήμερα.

Συνεπώς, οφείλει να μας προβληματίσει πώς ακόμη περισσότερο θα ξεπεραστούν στοιχεία «παλιών συνηθειών», αποσπασματικότητας ή αναβλητικότητας στην παρέμβασή μας και στον σχεδιασμό της κάθε Οργάνωσης. Αναλογιζόμενοι επίσης τους παλιούς και νέους μηχανισμούς χειραγώγησης και εγκλωβισμού της λαϊκής δυσαρέσκειας, που συνεχώς επιστρατεύονται.

Είναι κύριο να επιμείνουμε πως από κάθε ατομική συζήτηση ή σύσκεψη δεν θα αρκούμαστε σε μια περιγραφή της κατάστασης, ίσως εντείνοντας άθελά μας την ήδη υπάρχουσα μοιρολατρία. Αλλά θα επικεντρώνουμε στο να αναδεικνύονται οι ταξικές αντιθέσεις, προβάλλοντας την επικαιρότητα και την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού.

Για παράδειγμα, επιμένοντας στην ενίσχυση της παρέμβασης σε κόσμο με διαφορετική αφετηρία, που μπορεί να μην εκφράζει αυτήν τη στιγμή πολιτική συμφωνία με το Κόμμα, που πιθανώς να μην έχει πείρα από τη δράση στο κίνημα ή έχει απογοητευτεί από παλαιότερες επιλογές του. Είναι στοίχημα το πώς την παραμικρή αμφισβήτηση του καθενός είμαστε ικανοί να την ενισχύουμε, να τη γιγαντώνουμε, να την καθοδηγούμε, να την αποσπάμε από τα αστικά διλήμματα.

Φυσικά, χωρίς να υποτιμάται το πώς όλα τα κυρίαρχα ιδεολογήματα μπορούν να επηρεάζουν και μέρη του κομματικού δυναμικού. Παραδείγματος χάριν, προσεγγίσεις που οδηγούν στην απόσπαση της στρατηγικής από την καθημερινή πάλη στον βωμό του δήθεν άμεσου αποτελέσματος, της αναποτελεσματικότητας των αγώνων με μόνο κριτήριο αν κάποιο αίτημα ικανοποιήθηκε, των υποτιθέμενων ρεαλιστικών λύσεων μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού κ.λπ. Χρειάζεται συνεχής μέριμνα των καθοδηγητικών οργάνων και προσωπικά του κάθε μέλους του Κόμματος, να μην επιτρέπουμε σε τέτοιες πλευρές, απόψεις να μας «διαπερνούν» ή να επηρεάζουν την ολόπλευρη παρέμβασή μας.

Αξιοποιώντας τη συνολική πείρα του Κόμματος από πληθώρα χώρων δουλειάς, γειτονιών κ.λπ., να επιμένουμε, ακόμα κι αν μειοψηφούμε σε επίπεδο συσχετισμών σε ένα σωματείο / φορέα περιοχής, παλεύοντας να πρωτοστατούμε ιδεολογικά, πολιτικά. Εντοπίζοντας τι απασχολεί, ανοίγοντας ολόπλευρα την αντιπαράθεση, αποκτώντας πρωτοβουλία κινήσεων, συντελώντας στην οικοδόμηση στον εκάστοτε χώρο ευθύνης μας. Μόνο έτσι μπορούμε να πούμε ότι θα μετρήσουμε περαιτέρω βήματα στο βάθεμα ταξικής συνείδησης και προβολής της αναγκαιότητας καθημερινής δράσης.

Σε αυτήν την ικανότητα τίθεται ως πρωτεύον η ιδεολογική δουλειά, κρίνοντας το πώς θέτουμε και ανοίγουμε συνολικά όλη τη βεντάλια των ζητημάτων και πώς διασφαλίζουμε τον καθημερινό εξοπλισμό μας, την ιδεολογικοπολιτική μας θωράκιση.

Το γεγονός ότι ο «Ριζοσπάστης» σε πολλές περιπτώσεις δεν έχει γίνει κρίκος για τη συνολική αναβάθμιση της καθημερινής καθοδηγητικής δουλειάς με τον περίγυρό μας είναι θέμα που δεν θέλει υποτίμηση. Τα επίπεδα διακίνησης, που ανεβοκατεβαίνουν, αντανακλούν ακριβώς τον χαμηλό βαθμό ειδικής ιδεολογικής δουλειάς και μη μέριμνας του καθενός μας, και δεν συνάδουν με τον ρόλο που καλούμαστε να επιτελέσουμε στις σημερινές συνθήκες.

Αντίστοιχα, πρέπει να απασχολήσει το πόσο συνεισφέρουμε στο «γείωμα» στον κάθε χώρο μιας απόφασης που έχει πιο γενικό χαρακτήρα, ώστε να συμβάλλουμε στη διαμόρφωση, στον εμπλουτισμό μιας κατεύθυνσης και με την πείρα της κάθε Οργάνωσης. Το τι πείρα έρχεται από τον διευρυμένο περίγυρο από έναν αγώνα που έγινε, πόσο συμβάλαμε στο να αναδείξουμε τη δύναμη της ταξικής πάλης, τα αντικειμενικά όρια των διεκδικήσεων στο πλαίσιο του καπιταλισμού, την ανάγκη να δυναμώνει η πάλη και να κατευθύνεται στην ανατροπή του, τι σημαίνει νίκη από τη σκοπιά της εργατικής τάξης, ποιες προϋποθέσεις υπάρχουν γι' αυτό σήμερα.

Στοχεύοντας κάθε συζήτηση να αποτελεί εφαλτήριο να εγείρουμε προβληματισμό με γνώμονα το Πρόγραμμα του Κόμματος, ιδιαίτερα ως προς το τι παλεύουμε, με ποιον στόχο και τι προϋποθέσεις.

Οι θέσεις της ΚΕ προσδιορίζουν ως κεντρικό θέμα του 22ου Συνεδρίου το κόμμα. Από τις πρώτες παραγράφους του κειμένου, υπογραμμίζεται η ανάγκη ταχύρρυθμου εναρμονισμού της λειτουργίας του και της κατάστασης των κομματικών δυνάμεων με βάση «το επαναστατικό του Πρόγραμμα και το Καταστατικό του», ώστε το ΚΚΕ «να είναι πραγματικά κόμμα "παντός καιρού", "κόμμα έτοιμο για όλα"».

Με δεδομένο ότι η ανάγκη μετασχηματισμού του ΚΚΕ σε «κόμμα παντός καιρού» αποτελεί πολιτική απόφαση του κόμματος από το 2013 και το 19ο Συνέδριο, το γεγονός της αναγνώρισης σχετικών καθυστερήσεων υποδηλώνει από την πλευρά της κομματικής καθοδήγησης, παρρησία που οφείλεται να αναγνωρίζεται. Η αυτοκριτική του καθοδηγητικού οργάνου επί του συγκεκριμένου ζητήματος σε συνδυασμό με την συνολικότερη πολιτική εμπειρία της περιόδου 2013-2025, μπορεί να αποτελέσει σημαντικό εφόδιο για την αντιμετώπιση σειράς αδυναμιών οι οποίες επισημαίνονται στις θέσεις.

Η διαλυτική κατάσταση στην οποία περιήλθε ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές του 2023, μας καθιστά αυτόπτες μάρτυρες του καταληκτικού προορισμού ενός κόμματος που από φορέας υποδοχής της κοινωνικής δυσαρέσκειας μετεξελίχθηκε το 2012 σε κόμμα «ευκαιρίας», καθόλα χρήσιμο στην ελληνική αστική τάξη προκειμένου να ενσωματώσει την λαϊκή δυσαρέσκεια και να προσδώσει έρμα στη δική της αντιπαράθεση με τους κατά τα άλλα... «εταίρους» της στην ΕΕ. Το ίδιο χρονικό διάστημα, το ΚΚΕ δεν σταμάτησε να εξοπλίζεται ιδεολογικά με επεξεργασίες οι οποίες αναγνώριζαν με τόλμη αδυναμίες της στρατηγικής του σε κρίσιμες καμπές της ταξικής πάλης στη χώρα μας. Ο συγκερασμός της πρόσφατης και της παρελθούσας ιστορικής εμπειρίας, ως προς τις δυνατότητες φιλολαϊκής διεξόδου στο πλαίσιο της αστικής διακυβέρνησης και των νομοτελειών της ταξικής πάλης, αποτελεί πρόσφορο έδαφος για «επαναστατική δουλειά προετοιμασίας με προοπτική».

Πράγματι, όπως αναφέρεται στις θέσεις, «το ΚΚΕ δρα στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στην ευρύτερη περιοχή, σε συνθήκες πολύ δύσκολες, συνολικού αρνητικού συσχετισμού». Προκύπτει όμως ρητορικά το ερώτημα: αναιρείται, εξαιτίας του αρνητικού συσχετισμού, ο συνολικότερος χαρακτήρας της εποχής μας ως εποχής περάσματος στον σοσιαλισμό; Μήπως δεν ήταν αντίστοιχα αρνητικός ο συσχετισμός το 1939 (παραμονή έναρξης του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου) ή το 1968, όταν πραγματοποιήθηκε η ανασυγκρότηση του ΚΚΕ και η ίδρυση της ΚΝΕ;

Σύμφωνα με τις επεξεργασίες του ΚΚΕ, ακόμη και η ίδια η παρουσία της ΕΣΣΔ στο διεθνές προσκήνιο, στη διάρκεια του 20ού αιώνα, δεν κατέστη από μόνη της ικανή συνθήκη για την καθοδήγηση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος σε επαναστατική κατεύθυνση. Συνεπώς, κάθε αρνητικός συσχετισμός κάθε περιόδου είναι δόκιμο να εκτιμάται ακριβώς στη βάση της αντικειμενικότητάς του. Διαφορετικά, ελλοχεύει ο κίνδυνος της σχηματοποίησής του σε ιδιότυπο πολιτικό ανεμόμυλο που το ΚΚΕ θα κυνηγά δονκιχωτικά, όπως ακριβώς συνέβη και στην ίδια την ΕΣΣΔ.

Η συζήτηση για την ύστερη περίοδο της ΕΣΣΔ και του ΚΚΣΕ, στο πλαίσιο της έκδοσης του σχετικού με την περίοδο Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ, θα παράσχει την ευκαιρία για περαιτέρω ανάπτυξη σχετικών επεξεργασιών. Ωστόσο, ήδη σε κομματικά κείμενα επισημαίνεται η ύπαρξη αδυναμιών στη διαδικασία εμβάθυνσης των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής οι οποίες στο έδαφος: α) της μη επίλυσης οικονομικών προβλημάτων -όπως π.χ. ζητήματα που σχετίζονταν με τον νόμο της αξίας και τον μηχανισμό παραγωγής και διανομής του κοινωνικού προϊόντος- και β) ενός διεθνώς αρνητικού συσχετισμού, άνοιξαν τον δρόμο της αναζήτησης λύσεων προς την κατεύθυνση της οικονομίας της αγοράς, οδηγώντας μακροπρόθεσμα σε φαινόμενα πολιτικού εκφυλισμού στο ανώτερο επίπεδο καθοδήγησης του ΚΚΣΕ και, τελικά, στην αυτοδιάλυση του τελευταίου και της ΕΣΣΔ.

Συνολικότερα, το ΚΚΕ έχει τη δυνατότητα συνέχισης και επέκτασης της υφιστάμενης διαδικασίας εξαγωγής ουσιαστικών συμπερασμάτων σχετικά με τις νομοτέλειες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και της αντιπαραβολής των τελευταίων με τις νομοτέλειες της καπιταλιστικής παραγωγής (ανάπτυξη-ύφεση-κρίση-καταστροφή κεφαλαίου). Ο συνδυασμός των σχετικών διεργασιών με τις τρέχουσες εξελίξεις, στη βάση της πρωτοβουλίας εμβάθυνσης της καθοδηγητικής δουλειάς σε επαναστατική κατεύθυνση, είναι δυνατόν να συνεισφέρει αποφασιστικά στην προσπάθεια ριζοσπαστικοποίησης και ξεριζώματος από τις συνειδήσεις εργατικών-λαϊκών στρωμάτων αφοριστικών αποφάνσεων αναφορικά με το τι πραγματικά «δοκιμάστηκε και απέτυχε» ή το τι «γίνεται» και τι «δεν γίνεται», ιδιαίτερα σε μια περίοδο πρωτοφανούς τεχνολογικής ανάπτυξης ικανής να μετατεθεί από την υπηρεσία της κερδοφορίας του κεφαλαίου στην εξυπηρέτηση των ανθρώπινων αναγκών.

Για παράδειγμα, δεν αποτελεί μυστικό ότι το ΚΚΕ διαχρονικά αντιπαλεύει τη ΝΑΤΟική παρέμβαση στη χώρα μας και στην ευρύτερη περιοχή. Το 2018, με αφορμή την τότε συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Β. Μακεδονίας, εν μέσω αρνητικού συσχετισμού, ανέδειξε με ένταση τη ΝΑΤΟική διάσταση της συγκεκριμένης διευθέτησης. Οσα διαδραματίζονται στην Ουκρανία τα τελευταία χρόνια, δεν αποτελούν τραγική επιβεβαίωση των θέσεων του ΚΚΕ για τον πολεμικό χαρακτήρα της εν λόγω ιμπεριαλιστικής συμμαχίας; Δεν αποδεικνύουν ότι δεν απομένει άλλη διέξοδος για την επιβίωση του λαϊκού παράγοντα από εκείνη της ανατροπής της αστικής τάξης στις χώρες τους; Οι νεκροί που επιστρέφουν από τα πεδία των μαχών δεν αποτελούν επαρκής παρακίνηση ώστε τα εργατικά - λαϊκά στρώματα να οδηγήσουν τις εξελίξεις σε κατεύθυνση ρήξης; `Η μήπως, αντίθετα, θα πρέπει να ...«αντέχουν» να αντικρίζουν φέρετρα επειδή θα τα τυλίγει η σημαία;

Συμπερασματικά, είναι πολύ θετικό και επίκαιρο ότι η ΚΕ του κόμματος αποφάσισε να κινηθεί σε τροχιά σύγκρουσης με «αδυναμίες, κενά και ελλείψεις» που τολμηρά διαπιστώνει, φέρνοντας στο επίκεντρο της προσοχής το ζήτημα του «πώς κατακτιέται στην πράξη και μέσα στην κομματική λειτουργία ο πρωτοπόρος, επαναστατικός χαρακτήρας του Κόμματος». Αλλωστε, μικροαστισμό δεν συνιστά μόνο η ανυπομονησία για επαναστατικές εξελίξεις αλλά και η καρτερική υπομονή και αναμονή της ωρίμανσης του υποκειμενικού παράγοντα χωρίς την παρέμβαση των κομμουνιστικών δυνάμεων σε ανάλογη κατεύθυνση.

Στο προαναφερόμενο πλαίσιο, θα είναι εξίσου ωφέλιμο το Συνέδριο να συγκεκριμενοποιήσει περαιτέρω τις δράσεις τις οποίες εκτιμά ως αναγκαίες για την επιτυχή υλοποίηση του απαιτητικού καθήκοντος το οποίο αναλαμβάνει. Μια τέτοια πρόβλεψη θα διευκόλυνε μελλοντικά και τη διαδικασία απολογισμού των δράσεων οι οποίες θα αποφασιστούν, αλλά και τον (επανα)σχεδιασμό των τελευταίων, εφόσον φυσικά κάτι τέτοιο κριθεί αναγκαίο.