Η επιλογή της τακτικής του στρατιωτικού "τσαμπουκά" από την πλευρά της κυβέρνησης κατά την προκλητική τουρκική αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας στην Ιμια, ήταν λίγο πολύ το επιστέγασμα της όξυνσης του ανταγωνισμού μεταξύ των δυο χωρών τα τελευταία χρόνια. Ακόμα παραπέρα αποτέλεσε τη "φυσιολογική" προέκταση μιας επικίνδυνης τακτικής που έχει ακολουθήσει η ελληνική ολιγαρχία το ίδιο διάστημα. Την τακτική της ενίσχυσης αυτού του ανταγωνισμού και με στρατιωτικά μέσα, στην οποία προβαίνει η ελληνική πλευρά, ακολουθώντας και παρακολουθώντας την άρχουσα τάξη της γείτονος.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο αστικός πολιτικός κόσμος της χώρας, μετά την αποστολή τουρκικού στρατιωτικού Σώματος στη Βοσνία - με την προτροπή του ΝΑΤΟ και του... ΟΗΕ - έγραψε και επισήμως στα παλιά του τα παπούτσια τη δέσμευσή του για μη στρατιωτική εμπλοκή της Ελλάδας στην κρίση της Γιουγκοσλαβίας. Ετσι, ενώ προηγήθηκε στα πλαίσια του ΝΑΤΟ η συνενοχή των ελληνικών κυβερνήσεων στις αεροπορικές επιδρομές κατά της Βοσνίας, η εμπλοκή ολοκληρώθηκε με την αποστολή ελληνικού εκστρατευτικού Σώματος στην περιοχή. Επιχείρημα ήταν ότι δε θα έπρεπε να υπάρχουν εκεί Τούρκοι, αλλά από τη στιγμή που υπήρχαν έπρεπε να πάνε και Ελληνες. Είχε προηγηθεί η αποστολή ελληνικού καραβιού κατά την κρίση στον Περσικό Κόλπο για να... εξισορροπηθεί η μετατροπή της Τουρκίας σε αμερικανο-ΝΑΤΟική βάση το διάστημα του πολέμου. Αλλωστε ο δρόμος του "τσαμπουκά" - απαραίτητος για κάποιον που θέλει να αναδειχτεί σε μικρό ιμπεριαλιστή - δεν είναι άγνωστος στις σχέσεις της Ελλάδας και με την Αλβανία και με την ΠΓΔ της Μακεδονίας.

Ηδη αυτός ο ανταγωνισμός είχε εκδηλωθεί με την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων του Α. Παπανδρέου στη Βουλή και την εξαγγελία του "Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος" Ελλάδας - Κύπρου. Μια κίνηση που κάθε άλλο παρά διευκολύνει την αντιμετώπιση του προβλήματος της κατοχής του νησιού και δημιουργεί νέα δεδομένα στρατιωτικής αντιπαράθεσης στις δυο πλευρές του Αιγαίου. Ταυτόχρονα, η ελληνική ολιγαρχία δεν απέφυγε την εκδήλωση ενεργειών άκρως... υστερόβουλων. Οι παραινέσεις της και η ανακοίνωση κινήτρων για τον εποικισμό των βραχονησίδων δεν οφείλονταν φυσικά στην όψιμη ευαισθησία της για την ανάπτυξη των ακριτικών περιοχών. Οφείλεται στην αρχή του Δικαίου της Θάλασσας ότι βραχονησίδες ακατοίκητες και χωρίς οικονομική ζωή στερούνται υφαλοκρηπίδας και οικονομικής ζώνης. Ο εποικισμός τους συνεπάγεται τουλάχιστον ανατροπή των νομικών δεδομένων στο Αιγαίο, πολύ περισσότερο που οι τουρκικοί ισχυρισμοί ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα, δεν έχουν έρεισμα.

Ενταγμένη στο άρμα της ΝΑΤΟικής εξάρτησης η Ελλάδα, προς δόξαν των κυβερνήσεών της αποτελεί την πρώτη χώρα στον κόσμο σε αγορές όπλων. Το κυνήγι των εξοπλισμών, στο οποίο οδηγούν τις δυο χώρες οι ιμπεριαλιστές, είναι εκτός των άλλων και μια απάτη όσον αφορά την προστασία της χώρας. Και αυτό γιατί τα οπλικά συστήματα είναι απολύτως ελεγχόμενα από τις ΗΠΑ, ενώ είναι πασίγνωστο ότι οι διάφορες "αγορές του αιώνα" δε στοχεύουν σε στρατιωτικό όφελος της Ελλάδας που αγοράζει, αλλά σε οικονομικό όφελος εκείνων που πουλούν. Υπολογίζεται ότι ο τζίρος των πωλητών όπλων από την Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια ξεπερνά τα 4 τρισ. δραχμές!! Ειδικότερα και μόνο μέσα στο 1994, οι ΝΑΤΟικές δαπάνες της χώρας αυξήθηκαν κατά 27% συγκριτικά με το 1993!

Ταυτόχρονα, βέβαια, με τα παραπάνω, η ελληνική κυβέρνηση, αναζητώντας τα πολυπόθητα ανταλλάγματα του περιφερειάρχη των ιμπεριαλιστικών κέντρων, προχωρούσε σε νέες επιδόσεις υποτέλειας, υπακούοντας τις υποδείξεις των "συμμάχων" και "εταίρων", ακόμα και στα ζητήματα με την Τουρκία. Η άρση του ελληνικό "βέτο" για την Τελωνειακή Ενωση ΕΕ - Τουρκίας είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα. Οσο για τις σχέσεις με την Αλβανία και τα Σκόπια, ακολουθήθηκε πιστά ο δρόμος της κατοχύρωσης του επιδιαιτητικού ρόλου των μεγάλων δυνάμεων στις σχέσεις μας με τους γείτονες.

Η εξέλιξη της υπόθεσης της Ιμιας αποδεικνύει ότι αυτός ο δρόμος της επίδειξης "στρατιωτικής ισχύος" είναι κοντόθωρος, ατελέσφορος και τελικά ζημιογόνος για τη χώρα. Ακόμα παραπέρα είναι ένα "σικέ" παιχνίδι από το οποίο βγαίνει, χωρίς δεύτερη κουβέντα, χαμένη η Ελλάδα και ο λαός της, που σε λίγο θα κληθεί να πληρώσει νέα βάρη για αμυντικούς εξοπλισμούς. Ομως η τελευταία όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, που εκδηλώθηκε αφού είχε συντηρηθεί με διάφορους τρόπους το καθεστώς της τεχνητής έντασης (επισκέψεις θερμοκέφαλων σε Ιμβρο - Τένεδο, τουρκικές προκλήσεις, κατηγορίες για συνεργασία Ελλάδας - Κούρδων κλπ.) απέδειξε περίτρανα το επικίνδυνο της συμμετοχής της χώρας μας σε "λυκοφιλίες" τύπου ΝΑΤΟ και ΕΕ.

Οι "σύμμαχοι" κατέστησαν σαφές ότι αυτό που υπερισχύει είναι το "Δίκαιο" των συμφερόντων τους. Αυτό το "Δίκαιο" υπηρετεί και η κυβέρνηση ακολουθώντας πολιτικές όπως αυτές που περιγράφηκαν παραπάνω. Σε αυτό το "Δίκαιο" έσκυψε για μια ακόμα φορά το κεφάλι η ελληνική κυβέρνηση, αρνούμενη να απευθυνθεί με κάθε μέσο στη διεθνή κοινότητα, και περιμένοντας την "υποστήριξη" του ΝΑΤΟ και της ΕΕ κατά την κρίση στο Αιγαίο. Ακόμα χειρότερα, όχι μόνο δεν αντιστάθηκε στις επιλογές των "φίλων" της, όχι μόνο δεν προσπάθησε να διασώσει την αξιοπρέπειά της θέτοντας ζητήματα όπως η παραμονή των βάσεων στη χώρα, η συμμετοχή της στη Βοσνία, η παραμονή πυρηνικών όπλων στον Αραξο, η δράση των ΑΒΑΚΣ κλπ., ώστε να βάλουν φρένο στην τουρκική προκλητικότητα, αλλά τους ευχαρίστησε κιόλας!! Πρόκειται για το μόνιμο "ευχαριστώ" της ξενόδουλης αστικής τάξης της Ελλάδας στις πολυεθνικές, που θέτει σε άμεσο κίνδυνο το μέλλον του ελληνικού λαού.

Ενα μέλλον που δεν μπορεί να χτιστεί σε στέρεη βάση μέσα από τη συμμετοχή και την υποταγή σε ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, που δεν ενδιαφέρονται παρά για την "εύρυθμη" προώθηση των συμφερόντων τους στην περιοχή. Μια "εύρυθμη" λειτουργία που καταδικάζει την Ελλάδα σε μόνιμη "αρρυθμία", όσον αφορά τη σχέση της με την Τουρκία.