Φαίνεται ελκυστικό το σύνθημα, που η κυβέρνηση και ορισμένοι ακόμη ρίχνουν τις μέρες αυτές - με πρώτους τους ένθερμους πάντα "ευρωπαϊστές" του "ΣΥΝ" - περί εγγύησης των συνόρων της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, καθώς συμπληρώνουν ότι μπορούμε κάλλιστα να το κάνουμε, με αφορμή τη Διακυβερνητική και την αναθεώρηση της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Ποιος, άραγε, δε θέλει να εξασφαλιστούν τα σύνορα της χώρας, από μια μεγάλη δύναμη σαν την ΕΕ;

Ολ' αυτά, όμως, μόνο, φαίνονται ελκυστικά κι ωραία. Γιατί η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Αλλωστε, φρόντισε να την κάνει πολύ καθαρή ο Γερμανός καγκελάριος, Χ. Κόλ, ο οποίος και βέβαια βλέπει τέτοια προοπτική, αλλά συμπληρώνει: "Να εγγυηθούμε το καθεστώς του Αιγαίου, αλλά θα 'χουμε και λόγο για το ποιο θα είναι αυτό".

Μήπως οι αυταπάτες και οι λογικές της υποτέλειας ορισμένων οδηγούνκατευθείαν στην ακύρωση των συνοριακών και όποιων άλλων αποτελεσμάτων έφερε το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου στην περιοχή; Και δεν αναλογίζονται, άραγε, σε τι μεγάλες περιπέτειες και κινδύνους οδηγούν τη χώρα; Μα, κανένα δίδαγμα δεν αποκόμισαν από το πώς το ΝΑΤΟ έχει αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα την προκλητικότητα της Τουρκίας; Η την τύχη που είχε το περιβόητο άρθρο 5 της Δυτικοευρωπαϊκής Ενωσης - αυτό που δήθεν θα μας εξασφάλιζε μια και καλή... - μόλις η Ελλάδα έγινε μέλος της;