"Οσο μας αφορά, αρνούμαστε να ακολουθήσουμε αυτούς του "μονόδρομους" της ευρωϋποτέλειας, να γίνουμε συνένοχοι σε μια πορεία παραπέρα ακύρωσης της εθνικής μας ταυτότητας. Αντιπαραθέτουμε την έκκληση - πρότασή μας για δημοψήφισμα, όχι μόνο γιατί πιστεύουμε ότι εκφράζει μια στοιχειώδη δημοκρατική απαίτηση ή ένα αναφαίρετο λαϊκό δικαίωμα, αλλά και γιατί είμαστε απόλυτα βέβαιοι ότι δικαιώνεται τελικά απ' την ίδια τη ζωή... ". Τα παραπάνω τονίζει σε συνέντευξη του στο "Ριζοσπάστη" ο Αντώνης Ντρέκος εκπρόσωπος της Επιτροπής Δημοψηφίσματος για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και μέλος της Κεντρικής Διοίκησης του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας.

Η συζήτησή μας με τον Αντ. Ντρέκο έγινε με αφορμή τη συγκρότηση της Επιτροπής, η οποία ήρθε να επιστεγάσει την πρωτοβουλία, που ξεκίνησε τον περασμένο Οκτώβρη με την υπογραφή έκκλησης - πρότασης για διενέργεια δημοψηφίσματος, στο οποίο ο ελληνικός λαός θα αποφανθεί για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και για τις αλλαγές που θα γίνουν στην επικείμενη Διακυβερνητική Διάσκεψη. Ο "Ριζοσπάστης" είχε δημοσιεύσει το κείμενο της έκκλησης - πρότασης, όπως και πολλά από τα ονόματα όσων τη συνυπέγραψαν. Ανθρωποι που καλύπτουν ένα ευρύτατο κοινωνικό και πολιτικό φάσμα.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της συζήτησης που είχαμε με τον Αν. Ντρέκο.

- Γιατί σήμερα, 4 χρόνια σχεδόν μετά την επικύρωση της Συνθήκης από τη Βουλή, εσείς επιμένετε στην προβολή του αιτήματος για δημοψήφισμα;

- Πριν απ' όλα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το καλοκαίρι του 1992 γίναμε μάρτυρες μιας ακραίας αντιδημοκρατικής πράξης. Τα κόμματα, που είχαν τότε έκφραση στο ελληνικό κοινοβούλιο - με μοναδική εξαίρεση το ΚΚΕ - πήραν την ευθύνη να ψηφιστεί άρον - άρον και ερήμην του λαού ένα κείμενο, που (εκτός των άλλων) συνιστούσε εκχώρηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων σε μια άλλη υπερεθνική οντότητα. Περιφρόνησαν ωμά την εύλογη αξίωση για πλήρη ενημέρωση του ελληνικού λαού πάνω σ' αυτή την προοπτική και θεώρησαν εντελώς περιττό να ζητηθεί τουλάχιστον η γνώμη του, όπως έγινε σε άλλες χώρες. Εγραψαν, επίσης, στα παλιότερα των υποδημάτων τους κι αυτήν ακόμα τη συνταγματική πρόβλεψη (άρθρο 44), που παραπέμπει σε δημοψήφισμα όταν πρόκειται για επιλογές αναφερόμενες σε "κρίσιμα εθνικά θέματα". Και είναι προφανές ότι βρεθήκαμε τότε μπροστά σε μια τέτοια περίπτωση. Φαίνεται, όμως, πως οι ηγεσίες αυτών των πολιτικών δυνάμεων τρόμαξαν ακόμα και με την ιδέα ότι θα μπορούσε να αποκαλυφθεί το μέγεθος της προσβολής εθνικών και λαϊκών συμφερόντων που έφερνε η προωθούμενη (τότε) Συνθήκη του Μάαστριχτ.

Σήμερα, λίγα χρόνια μετά, δοκιμάζουμε ποικιλότροπα τις δραματικές συνέπειες εκείνης της επιλογής για το λαό και τη χώρα. Πολύ συνοπτικά μπορούμε να αναφέρουμε την έξαρση της ανεργίας, την παρατεταμένη λιτότητα, τη συρρίκνωση της παραγωγικής μας βάσης, την περιθωριοποίηση του αγροτικού τομέα της οικονομίας, τον αφανισμό χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, την κατεδάφιση του κοινωνικοασφαλιστικού μας συστήματος, την εκτίναξη στα ύψη του συνολικού δημόσιου χρέους, το ξεπούλημα μονάδων στρατηγικής σημασίας, τη συνεχή διόγκωση του ελλείμματος στο εμπορικό μας ισοζύγιο και άλλα πολλά.

Ταυτόχρονα, όμως, διαπιστώνεται καθημερινά ότι αυτή η καταστροφική πολιτική ασκείται καθ' υπαγόρευσιν ανεξέλεγκτων υπεροργάνων, που μετατρέπουν σταδιακά τη χώρα μας σε περιοχή "αποβλήτων" των πολυεθνικών μεγαλοσυμφερόντων και τα όποια θεσμικά της όργανα σε απλούς πρωτοκολλητές των αποφάσεών τους.

-Σήμερα, όμως, κ. Ντρέκο, βρισκόμαστε μπροστά σε μια διαδικασία αναθεώρησης της Συνθήκης,στη Διακυβερνητική που αρχίζει τον άλλο μήνα. Πόσο επίκαιρη είναι, λοιπόν, η πρωτοβουλία σας;

- Αυτό ακριβώς το γεγονός, την καθιστά περισσότερο επίκαιρη από ποτέ! Γιατί, θα πρέπει επιτέλους, να ξεκαθαριστεί ποιο είναι το κύριο ζητούμενο της Διακυβερνητικής και ποιο το πραγματικό περιεχόμενο της πολυδιαφημισμένης αναθεώρησης. Καθαρά και ξάστερα, λοιπόν, εμείς λέμε ότι πάνω σ' αυτό το ζήτημα επιχειρείται συνειδητά να καλλιεργηθούν νέες αυταπάτες...

Η αλήθεια βρίσκεται στο ότι, χωρίς να αμφισβητούνται οι βασικές προδιαγραφές της Συνθήκης και των παραγώγων της, δρομολογείται το πέρασμα σε μια ομοσπονδιακή μορφή, η οποία θα δώσει ακόμα πιο αντιδραστικό χαρακτήρα στο περιεχόμενο των πολιτικών που ακολουθεί η Ευρωπαϊκή Ενωση.Διαμορφώνονται οι όροι για μια υπερσυγκέντρωση εξουσιών σε ένα ανεξέλεγκτο διευθυντήριο, με κεντρικό άξονά του 3 - 4 χώρες - μέλη που μετέχουν στο "Γκρουπ 7".

Μπήκαμε, δηλαδή, σε μια διαδικασία συνολικής εκχώρησης εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Κάποιοι θέλουν να ξυπνήσουμε ένα πρωί και να είμαστε πολίτες ενός άλλου ενιαίου κράτους, χωρίς μάλιστα να ρωτηθούμε καν.Γίνεται, επομένως, φανερό ότι η πρωτοβουλία μας είναι εξαιρετικά επίκαιρη και αξίζει, πιστεύουμε, να στηριχτεί πολύπλευρα.

Επιλογές τέτοιου χαρακτήρα είναι επιλογές που αφορούν πρώτα και κύρια τον ελληνικό λαό και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να λειτουργεί στο όνομά του.

- Με ποιες προϋποθέσεις πιστεύετε ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα εκφράσει αυθεντικά τη θέληση του ελληνικού λαού;

- Υπάρχουν ασφαλώς πολλά πρακτικά ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν, ώστε να είναι φερέγγυα μια τέτοια διαδικασία.

Εκείνο, όμως, που είναι βασικό προαπαιτούμενο είναι η ολοκληρωμένη και αντικειμενική ενημέρωση του λαού. Δικαιούται, άλλωστε, να γνωρίζει άριστα την ουσία των όρων της Συνθήκης του Μάαστριχτ, τις συνέπειες απ' την εφαρμογή τους και το περιεχόμενο των επικείμενων τροποποιήσεων.Και βέβαια, μέσα απ' αυτή τη διαδικασία πληροφόρησης, να πει τη γνώμη του συνολικά για το συγκεκριμένο μοντέλο της ευρωπαϊκής οικοδόμησης.

- Ποια απήχηση βρίσκει η πρωτοβουλία σας και ποια πρακτικά μέτρα θα πάρετε στο άμεσο μέλλον;

- Με το ξεκίνημα της πρωτοβουλίας μας τον περασμένο Οκτώβρη, διαπιστώσαμε ότι βρήκε θετική ανταπόκριση. Οι χιλιάδες υπογραφές, που προστέθηκαν στις δικές μας απ' όλη τη χώρα, οι σχετικές αποφάσεις δεκάδων μαζικών οργανώσεων(οι περισσότερες ομόφωνες) και η συγκρότηση αρκετών περιφερειακών επιτροπών, οδήγησαν τελικά στην ανάγκη ύπαρξης μιας πανελλαδικής επιτροπής για τον καλύτερο δυνατό συντονισμό των κοινών μας προσπαθειών.

Στα γραφεία της Επιτροπής μας άρχισαν ήδη να συγκεντρώνονται στοιχεία για τη στήριξη του αιτήματός μας από όλο και περισσότερους πολίτες και φορείς έκφρασής τους, ανεξάρτητα από ιδιαίτερες πολιτικές προτιμήσεις ή εντάξεις.

Πρώτη ενέργειά μας στη συνέχεια θα είναι να απευθυνθούμε με επιστολή προς όλες τις δευτεροβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις της χώρας, τους φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, τις Ομοσπονδίες Αγροτικών Συλλόγων, τα Επιμελητήρια και τις Ομοσπονδίες των ΕΒΕ, τις Συγκλήτους των ΑΕΙ και τα Συμβούλια των ΤΕΙ, τους Επιστημονικούς Συλλόγους και τις κοινωνικές οργανώσεις. Στην επιστολή μας αυτή, αφού περιγράφονται οι στόχοι της πρωτοβουλίας, υπάρχει και αίτημα στήριξής της.

Παράλληλα, θα εντείνεται η προσπάθειά μας για τη συγκέντρωση νέων υπογραφών, ενώ προγραμματίζουμε για τον επόμενο μήνα την οργάνωση Ημερίδας.Πολύ συνοπτικά, εκεί περίπου θα κινηθούμε τις αμέσως προσεχείς μέρες. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, θα καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για τη δημοσιοποίηση των όποιων αποφάσεων παίρνουμε στην πορεία.

Μαζί με τα πρακτικά μέτρα της Επιτροπής μας, θα επιδιώξουμε να προβάλουμε μια απλή αλήθεια, στην οποία πιστεύουν όλα τα μέλη της. Οτι, δηλαδή, μπορεί να μιλάμε για ευρωπαϊκά οράματα ή για μια Ευρώπη ενωμένη, αλλά το θέμα είναι τελικά για ποιους είναι ενωμένη.Αν είναι ενωμένη για να προωθεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου, των λίγων και των ισχυρών, τότε απ' αυτή τη σκοπιά δεν έχουν κανένα μα κανένα λόγο οι εργαζόμενοι, τα πλατιά λαϊκά στρώματα, να υποστηρίζουν μια τέτοια προοπτική ενοποίησης. Εχουν, άλλωστε, ήδη πλούσια πείρα και γνώση... Μια ενωμένη Ευρώπη, όμως, που θα είναι ενωμένη στη βάση της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των εργαζομένων, που οι λαοί θα είναι στο κέντρο των πολιτικών της, είναι μια άλλη Ευρώπη. Και φυσικά, αυτή δεν περνάει μέσα από το μοντέλο, από τη μορφή οικοδόμησης που προωθείται στα πλαίσια της Συνθήκης του Μάαστριχτ και στις προβλέψεις που υπάρχουν για το πού θα κινηθεί η δυτικοευρωπαϊκή Ενωση.

Για όλα τα παραπάνω, δεν πρέπει να πει τη γνώμη του ο ελληνικός λαός; Δεν το δικαιούται;

Εμείς δίνουμε καταφατική απάντηση και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρις ότου το συμμεριστούν κι αυτοί που πρέπει...

Δάνης ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ