Κυριακή 27 Φλεβάρη 2000
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 12
Δίωξη κατά του «Ρ»
Το κατάντημα του κ. υπουργού

Δεν είναι απλώς αστείο, ούτε αγγίζει τα όρια του φαιδρού η τακτική του, ξεπέρασε κατά πολύ κι αυτή την ίδια την αηδία. Πώς είναι δυνατόν ο κύριος υπουργός να θέλει να το παίζει ακόμα και γλωσσολόγος, όπως τον έχω ακούσει συχνά να διορθώνει, τους, κατά τη γνώμη και γνώση του, μη κατέχοντες ορθά την Ελληνικήν, όταν παρερμηνεύει τη σημασία και το νόημα του όρκου του; Επιπλέον, φαίνεται πως αποφάσισε να κλείσει την καριέρα του με συνεχείς μηνύσεις. Οποιοσδήποτε έχει γνώμη, είτε τη δημοσιεύει, είτε όχι, ακόμα κι αν γραφτεί στον Τύπο η γνώμη κάποιου, ή κάποιων, που διαφωνούν με την αναφορά του ιδίου, στη διατυπωμένη, επίσης από τον ίδιο, αντιστασιακή του ιστορία, αμέσως το Βι-ο-λί του - μήνυση.

Πώς να μη χαθεί η εμπιστοσύνη και η εκτίμηση του δύστυχου και ταλαιπωρημένου ελληνικού λαού, που σε κάτι τέτοιες συμπεριφορές ορισμένων βρίσκεται η αιτία και που, δυστυχώς, πολλές φορές κατορθώνουν να τον εμπαίζουν και αποσπούν την ψήφο του;

Οι πιο επικίνδυνοι είναι αυτοί, που αυτοαποκαλούνται σοσιαλιστές, αντιστασιακοί, παιδιά του λαού και βάλε.

Ολα τα περίμενα να τ' ακούσω στη ζωή μου και να τα δω με τα μάτια μου, παρότι, βέβαια, δεν απέκλεια ποτέ τίποτα, αλλά μαϊμού σοσιαλιστές και αντιστασιακούς ποτέ. Το κακό είναι πως η μάσκα, που βάζει κάποιος ή κάποιοι, του Φιλόλαου και του της Δικαιοσύνης τίμιου και άξιου ανδρός, έχει πολλές τρύπες. Τις αφήνουν, βέβαια, προκειμένου να αναπνέουν πιο άνετα. (Να μη μας σκάσουν κιόλας τα παιδιά). Δυστυχώς, όμως, γι' αυτούς, είναι αρκετές και σιγά - σιγά με την πολλή χρήση μεγαλώνουν, οπότε γίνεται ευδιάκριτο το πραγματικό απαίσιο πρόσωπο, που κρύβεται από μέσα.

Αυτοί, λοιπόν, που έχουν επιδερμική και δήθεν δημοκρατική πεποίθηση, δεν είναι απλά αντίπαλοι ενός φιλολαϊκού κόμματος, όπως δυστυχώς για την Ελλάδα είναι μόνο το ΚΚΕ, δεν είναι μόνο εκμεταλλευτές του φτωχού μικρού ή μικρομεσαίου και εργαζόμενου, ούτε μόνο μανιακοί πότες του ιδρώτα του κάθε βιοπαλαιστή. Είναι οι αληθινοί εχθροί του λαού. Θα ήθελα, αν μπορούσα, να ρωτήσω τον κύριο, μιας και είναι νομικός, που σίγουρα θα ξέρει τι ακριβώς σημαίνει εξουσία, τι δικαιοσύνη, αν τη μία την υπηρετεί και την άλλη την αποδίδει σωστά στους πάντες και πάντα. `Η, μήπως, πράττει το αντίθετο, όταν πρόκειται για διαφωνούντες και άτομα, που δεν είναι λάτρεις της επίκυψης;

Σε οποιαδήποτε καρέκλα και αν κάθεται, δε θα πρέπει ποτέ να ξεχνά πως ο λαός είναι εκείνος που τον συνοδεύει ως την καρέκλα, γιατί μόνο ο λαός έχει τη δύναμη και το δικαίωμα να τον εκλέξει και να τον οδηγήσει ως αυτήν και μετά ο πρόεδρός του, είτε αφ' εαυτού του, είτε καθ' υπόδειξη των έξω ή έσω αφεντικών του, τον καθίζει. Οποιος δε και αν είναι αυτός από τα προαναφερθέντα αφεντικά του, που απαιτεί σε κάθε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να του δίνει και μία καρέκλα, θα πρέπει να του θυμίζει τις υποχρεώσεις του, τον τρόπο χρήσης αυτής, χωρίς ποτέ να ξεχνά, βέβαια, πως άλλο χρήση και άλλο κατάχρηση.

Δεν μπορώ ποτέ να φαντασθώ, πώς μπορεί κάποιοι καθηγητές του και σωστοί, όπως θα πρέπει, πιστεύω, να ήταν και να είναι όλοι της Νομικής, οι οποίοι τον εδίδαξαν και απ' αυτούς που του έδωσαν το πτυχίο της Νομικής, να μη του έμαθαν πως οι νόμοι έγιναν για να αποδίδεται το δίκιο, για να χτυπιέται το άδικο και να προστατεύεται ο αδύναμος.

Επίσης πως ο έχων εξουσία, να μη χρησιμοποιεί τη δύναμή του, χτυπώντας τον κάθε εξουσιαζόμενο βάναυσα, ακόμη και με μηνύσεις, όταν κρίνουν τον πρώτο, δηλαδή τον εξουσιαστή, επειδή ο τελευταίος είναι εκτός εξουσίας και, επομένως, αδύνατος. Στην προκειμένη περίπτωση, ο κύριος υπουργός διάλεξε σε δεδομένη γι' αυτόν κατάλληλη στιγμή, που είναι η προεκλογική περίοδος.

Δήθεν, επειδή η εφημερίδα «Ριζοσπάστης» δημοσίευσε γνώμη κάποιου ή κάποιων για την αμφισβητούμενη, έστω κι αν είναι συνεχώς και επιμελώς προβαλλόμενη από τον έχοντα εξουσία κ. υπουργό την προσωπική του ιστορία. Τα πεπραγμένα από τον ίδιο, κατά τα δικά του λεγόμενα και αενάως δηλωθέντα, αγωνιστικά του, κατά την Κατοχή και μετά, επιτεύγματα ή κατορθώματα, καθένας αν θέλει τα πιστεύει ή όχι, ανάλογα από το κατά πόσον είναι ξεκάθαρα και ιστορικά αποδεδειγμένα, με ψεγάδια ή όχι, με αποδεικτικά ή και γνήσια στοιχεία.

Ας καταλάβει, επιτέλους, πως στο τέλος της ζωής ο κάθε άνθρωπος - στην προκειμένη περίπτωση, του εύχομαι να ζήσει διακόσια χρόνια - πρέπει να σκεφθεί πως θα πρέπει να κλείσει την καριέρα του, ο οποιοσδήποτε, όχι μόνο ο κύριος υπουργός, με αξιοπρέπεια και δε νομίζω πως αυτή ισούται και εξασφαλίζεται με μηνύσεις και όποιον πάρει ο χάρος.

Δεν καταλαβαίνει πως έχουν χάσει το νόημα και τη σοβαρότητά τους οι λόγοι των μηνύσεων, εφόσον έγιναν κατ' εξακολούθηση; Σας έγινε συνήθεια κύριε και η συνήθεια, ως γνωστόν, είναι δευτέρα φύσις. Αρχίζω ειλικρινά να πιστεύω πως είναι το μεγαλύτερο, αν όχι το μοναδικό σας χόμπι. θα πρότεινα να δημιουργούσε ένα νέο υπουργείο ο κύριος πρωθυπουργός, υπουργείο Μηνύσεων, με μόνιμο υπουργό τον κύριο Γιαννόπουλο, μοναδικό ειδικό επί του θέματος. Εάν πραγματικά και όπως δείχνουν τα γεγονότα, που γεννούν οι εν γένει ενέργειές του, συμβαίνει να μην μπορεί να ζήσει χωρίς μηνύσεις, τότε είναι μέγα κατάντημα. Είναι, όχι μόνο ασέβεια, αλλά και ασέλγεια προς τον τίτλο του. Εσυρε στα δικαστήρια δημοσιογράφους, βουλευτές, ακόμα και νομάρχη. Τώρα ήλθε η σειρά του «Ριζοσπάστη», ποιο «Ριζοσπάστη» δηλαδή, απλά το πάει στο «χτυπάω το γαμπρό για να πονέσει η νύφη».

Μετά ταύτα, δεν αποκλείεται να έχει σειρά ο αρχιεπίσκοπος, αλλά μάλλον όχι, εκεί βρωμάει μπαρούτι. Δε χρειάζεται πολλή σκέψη, για να καταλήξει κανείς στην καταφανέστατη αιτία της συμπεριφοράς και του συλλογισμού του. Αιτία, βέβαια, είναι οι εκλογές, μήπως καταφέρει και πετύχει με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Η παλικαριά και λεβεντιά, που κάθε τόσο επικαλείται πως έχει, είναι ανύπαρκτη. Χρειάζονται δυνατά κότσια, για να βγει και να πει στα ίσια χτυπάω το ΚΚΕ. Βλέπεις, όλα τα ύπουλα χτυπήματα γίνονται με πισώπλατες μαχαιριές και νύχτα κι αυτό ακριβώς κάνει. Από τη μια, λοιπόν, με το όπλο της επιρροής λόγω θέσεως, να δικάσει το «Ριζοσπάστη», για να χτυπήσει οικονομικά και σε προεκλογική περίοδο το ΚΚΕ, από την άλλη, να χρησιμοποιήσει την τυχόν καταδίκη της εφημερίδας σαν βεβαίωση, επισφραγίζοντας, έτσι, το δικαίωμα να κατέχει αναμφισβήτητο πλέον τον τίτλο του αντιστασιακού αγωνιστή.

Ας μάθει πως, εφόσον έχει τη δύναμη λόγω εξουσίας, δεν είναι μαγκιά ή λεβεντιά ούτε σημαίνει πως είναι καλός κυνηγός. Με τέτοιο όπλο, κάθε ένας που θα χάσει τη σοβαρότητά του και το χρησιμοποιήσει, μπορεί να χτυπήσει δύο και είκοσι δύο τρυγόνια μαζί. Δεν έχει ακούσει που λέμε πως «έτσι το ξέρει και η γιαγιά μου»;

Τέλος, μέσα από την ψυχή μου θα του πω, μια και καλά με ξέρει και τον ξέρω:

ΝΤΡΟΠΗ ΚΥΡΙΕ ΥΠΟΥΡΓΕ


Ελληνας


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org