Και μπορεί να περίμενε κανείς ότι μετά και τις αποκαλύψεις για το φαγοπότι με τα προγράμματα κατάρτισης του αμαρτωλού ΙΝΕ, με πρωτεργάτη τον εκατομμυριούχο πρόεδρο της ΓΣΕΕ Παναγόπουλο, οι εργατοπατέρες θα είχαν μια στοιχειώδη «συστολή», αλλά ...μάταια: Πλήρως απαξιωμένοι στη συνείδηση της εργατικής τάξης, εντελώς αποκομμένοι από τα πραγματικά προβλήματα και τις αγωνίες της, καλοταϊσμένοι από την εργοδοσία, το κράτος και την ΕΕ, βρέθηκαν στη Χερσόνησο για να ξαναπιάσουν το νήμα των «ζυμώσεων» και των διεργασιών στις πλάτες των συνδικάτων και των εργαζομένων, όπως κάνουν χρόνια τώρα.

Να «πατήσουν» πάνω στις νοθείες που αποκαλύπτονται ξανά αυτές τις μέρες στο συνέδριο από το ΠΑΜΕ, με διάτρητες εκλογικές διαδικασίες σε μια σειρά Εργατικά Κέντρα, με ανύπαρκτους ψηφίσαντες μπας και παραμείνουν βιδωμένοι στις καρέκλες τους. Ο στόχος; Να αναπαράγουν την αθλιότητα του «κοινωνικού εταιρισμού», που οδηγεί σε εκτρώματα σαν αυτό της «Κοινωνικής Συμφωνίας» Παναγόπουλου - Κεραμέως που επιχειρεί να βάλει ταφόπλακα στις διεκδικήσεις, όπως επιβάλλουν οι συνθήκες κλιμάκωσης της πολεμικής εμπλοκής.

Η έναρξη των εργασιών την Παρασκευή έγινε με χαιρετισμούς από τα διεθνή συναιτεράκια της ΓΣΣΕ, την αμαρτωλή ITUC (Διεθνή Συνδικαλιστική Συνομοσπονδία) και την ETUC (Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων). Παρεμβάσεις που εύλογα προκάλεσαν την αντίδραση κάθε τίμιου συνέδρου, που άκουγε να αλληλοσυγχαίρονται αυτοί που βρέθηκαν με τις τσέπες γεμάτες ...πετροδόλαρα (ο προηγούμενος γγ της ITUC εμπλέκεται με το σκάνδαλο Καταργκέιτ) και να καθαγιάζουν την ΕΕ και την πολιτική μερίδας μονοπωλιακών ομίλων.

«Οι ιμπεριαλιστές τη Γη ξαναμοιράζουν - Με των λαών το αίμα τα σύνορα χαράζουν», ήταν το σύνθημα που δόνησε την αίθουσα στις αναφορές για τον πόλεμο, αφού η παραπάνω «διεθνής του εργατοπατερισμού» απέδιδε την ανάφλεξη που γενικεύεται σε ...αλλοπρόσαλλες πολιτικές. Μάλιστα, η γενική γραμματέας της ETUC κάλεσε την ΕΕ να υποστηρίζει «πιο ενεργά τα Συνδικάτα», «όπως έκανε πάντα» όπως ανέφερε ξεπλένοντας το διαρκές χτύπημα της συνδικαλιστικής δράσης κατ' εφαρμογή των «βέλτιστων ευρωπαϊκών πρακτικών».

Η φαρσοκωμωδία συνεχίστηκε με τον «ισόβιο» πρόεδρο της ΓΣΕΕ και για δεκαετίες κεντρικό συνδικαλιστή του ΠΑΣΟΚ Γ. Παναγόπουλο να κάνει τον απολογισμό της ηγεσίας του, θυμίζοντας «διευθύνοντα σύμβουλο» επιχειρηματικού ομίλου, επιβεβαιώνοντας ότι απέχει έτη φωτός από τις ανάγκες και τα προβλήματα της εργατικής τάξης που καμώνεται ότι υπερασπίζεται.

Με μια ομιλία - πρόκληση στη νοημοσύνη των αντιπροσώπων που τον παρακολουθούσαν, έφτασε να ισχυρίζεται ότι η ΓΣΕΕ πρωτοστάτησε στην οργάνωση των αγώνων των εργαζομένων, μέχρι και ότι η κατάπτυστη «κοινωνική συμφωνία» αποτελεί ...κατάκτηση (!) που αποκαθιστά τον βασικό πυρήνα του εργατικού δικαίου!

Οσο για την ακρίβεια που τσακίζει το λαϊκό εισόδημα, έλεγε ότι αυτή οφείλεται στον «πληθωρισμό κερδών», σαν να πρόκειται για καμιά παραβίαση της «κανονικότητας» και όχι για την ίδια τη φυσιολογική λειτουργία του συστήματος που υπερασπίζεται.

Μάλιστα, την ίδια στιγμή που ο ίδιος και η ηγεσία που εκπροσωπεί αποδείχθηκαν η πιο συνεπής κυβερνητική δύναμη στο συνδικαλιστικό κίνημα, έλεγε ότι η δράση της ΓΣΕΕ συνέβαλε αποφασιστικά στην πτώση των ποσοστών της κυβέρνησης! Της ίδιας κυβέρνησης με την οποία πριν λίγο καιρό υπέγραφε το μνημόνιο χτυπήματος των ΣΣΕ, ενώ υπονόμευε μέχρι και τις απεργίες ενάντια στο νομοσχέδιο για το 13ωρο.

Μίλησε ακόμα για τους «ισχυρούς δεσμούς» που έχει με τους εργαζόμενους, τη στιγμή που δεν μπορεί να βρει ούτε ...ζωγραφιστό εργάτη, καταφεύγοντας στην τεχνητή νοημοσύνη ακόμα και για τις προπαγανδιστικές αφίσες του συνεδρίου. Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι στις δεκάδες περιοδείες που οργάνωσαν τα συνδικάτα τις προηγούμενες μέρες στο Ηράκλειο, οι εργαζόμενοι άκουγαν τις λέξεις ΓΣΕΕ και Παναγόπουλος και το μόνο που τους θύμιζαν ήταν σκάνδαλα και ρεμούλες.

Αποκορύφωμα του εμπαιγμού των αντιπροσώπων ήταν η προσπάθεια του Παναγόπουλου να στηρίξει την επί μήνες στα μουλωχτά διαπραγμάτευση της κατάπτυστης «κοινωνικής συμφωνίας» με την κυβέρνηση και τους εργοδότες, που τελικά έγινε νόμος αφού πρώτα επικυρώθηκε από τις παρατάξεις των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ στη διοίκηση της ΓΣΕΕ.

Στα όσα φαιδρά υποστήριξε, ξεχώρισε η αναφορά ότι οι συναντήσεις ήταν κρυφές γιατί τάχα υπήρχαν εργοδότες που δεν ήθελαν την «κοινωνική συμφωνία». Υπέγραψε δηλαδή με τους βιομήχανους μια συμφωνία που «δεν την ήθελαν»... Μήπως δεν ήθελαν και τις τρεις πρώτες κλαδικές ΣΣΕ που προέκυψαν από αυτή την αθλιότητα, και οι οποίες συγκρατούν τους κλαδικούς μισθούς στα κατώτατα όρια; Είπε ακόμα ότι η κυβέρνηση δεν ενεπλάκη από την αρχή στις διαπραγματεύσεις, την ίδια στιγμή που η ίδια η υπουργός Εργασίας Νίκη Κεραμέως έλεγε ότι «είχαμε έναν εξαιρετικό γόνιμο διάλογο για οκτώ μήνες, υπό άκρα μυστικότητα (που) οδήγησε στην υπογραφή της Εθνικής Κοινωνικής Συμφωνίας».

Ως προς το περιεχόμενο βέβαια της «κοινωνικής συμφωνίας», η μόνη αλήθεια που είπε είναι ότι αυτή ενισχύει τη θέση της ΓΣΕΕ, και πως αυτό «είναι μια πρώτη μεγάλη ανάσα» εκφράζοντας την αγωνία της κατάπτυστης αυτής ηγεσίας να αναλάβει ρόλο μαντρόσκυλου στις διεκδικήσεις των εργαζομένων, επαναλαμβάνοντας κάθε λέξη της κυβερνητικής προπαγάνδας, που κατά τα άλλα έχει «αποδυναμωθεί» από τη δράση της...

Τέλος δήλωσε «αθώος» όταν αναφέρθηκε στο σκάνδαλο με τα αμαρτωλά ευρωπαϊκά προγράμματα της κατάρτισης. Πρόκειται βέβαια για τον άνθρωπο που είναι ταυτόχρονα και πρόεδρος του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, που εδώ και χρόνια διαχειρίζεται τέτοια προγράμματα δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, αλλά και πρόεδρος του Ειδικού Λογαριασμού Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΕΛΕΚ) που χρηματοδοτείται από εισφορές των εργαζομένων και την ίδια στιγμή στραγγαλίζει οικονομικά συνδικαλιστικές οργανώσεις, όπως τα Εργατικά Κέντρα Πάτρας και Εύβοιας, αφήνοντας απλήρωτους εργαζόμενους.

Πάντως ρόλο «υπερασπιστή» του Παναγόπουλου ανέλαβε η κυβερνητική ΔΑΚΕ (ΝΔ), με τον εκπρόσωπό της να στηρίζει όπως ήταν φυσικό την «κοινωνική συμφωνία». Ενώ, από την πλευρά του, ο εκπρόσωπος της ΠΑΣΚΕ, αφού πρώτα αράδιασε μερικά προβλήματα των εργαζομένων, άσκησε κριτική στις άλλες δυνάμεις, «ξεχνώντας» βέβαια τη ...ΔΑΚΕ της ΝΔ. Την «ενότητα» σε όλες τις πτώσεις έκλινε ο εκπρόσωπος της παράταξης που είναι διάσπαση της ΔΑΚΕ (ΕΝΟΤΗΤΑ-ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ), θρηνώντας για δικαιώματα που χάθηκαν.

Τέλος, την αγωνία τους για την αποκατάσταση της ταξικής συνεργασίας με μπροστάρη τη ΓΣΕΕ μετέφεραν οι εκπρόσωποι των δύο παρατάξεων του ΣΥΡΙΖΑ (Φωτόπουλος - ΕΜΕΙΣ ΑΡΚΙ και Γκιουλάκης - ΕΑΚ), καθώς με «θλίψη» διαπίστωσαν την απαξίωση της Συνομοσπονδίας στα μάτια των εργαζομένων, σε συνθήκες «θεσμικής κρίσης». Εκεί εστίασαν και την όποια κριτική στην κυβέρνηση, μεταφράζοντας έτσι την αγωνία της σοσιαλδημοκρατίας να διαφημιστεί ως πιο ικανή στην απορρόφηση της δυσαρέσκειας των εργαζομένων. Γι' αυτό, άλλωστε, μιλώντας για τα οικονομικά σκάνδαλα για τα οποία ελέγχεται ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, αρκέστηκαν σε προσωπική κριτική, αφήνοντας στο απυρόβλητο τον κοινωνικό εταιρισμό, που αποτελεί το θερμοκήπιο για τέτοια φαινόμενα. Ιδιαίτερα δε ο Ν. Φωτόπουλος (ΕΜΕΙΣ-ΑΡΚΙ) προσπέρασε πως η υπογραφή του στέκει δίπλα από αυτή του Παναγόπουλου στις κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις που αποτελούν την εφαρμογή της «Κοινωνικής Συμφωνίας», που κατά τ' άλλα καταγγέλλει.

Οσο για την πολεμική κλιμάκωση, περίσσεψαν οι αναφορές στις αιτίες που τάχα είναι οι «αυταρχικές πολιτικές» τύπου Τραμπ - Νετανιάχου, ξεπλένοντας τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ αλλά και την ελληνική εμπλοκή.