Με δέος, ενθουσιασμό και συγκίνηση αναμένουν και προετοιμάζουν τα μέλη και τα στελέχη της ΚΝΕ στην Αττική τη μεγάλη εκδήλωση του ΚΣ της Οργάνωσης με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από το 1ο Συνέδριο της ΚΝΕ.

Η εκδήλωση θα γίνει την Κυριακή 15 Φλεβάρη στις 19.00 στην Αίθουσα Συνεδρίων του ΚΚΕ.

Θα μιλήσει ο Θοδωρής Κωτσαντής, Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ. Χαιρετισμό θα απευθύνει ο Δημήτρης Γόντικας, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ την περίοδο 1972 - 1979.

Η εκδήλωση περιλαμβάνει μουσικό αφιέρωμα σε πολιτικά και διεθνιστικά τραγούδια που στιγμάτισαν την αντιδικτατορική πάλη, πρωτακούστηκαν στα Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή» και φλογίζουν ακόμα τις καρδιές που αγωνίζονται! Ενορχήστρωση - μουσική επιμέλεια: Γ. Λουπάκης. Συμμετέχουν: Ρ. Αντωνοπούλου και Μ. Φαραντούρη, με τον συνθέτη Θ. Βούτσα. Τραγουδούν: Π. Καράκογλου, Λ. Καρνασόπουλος, Μ. Μιχαλάκα, Θ. Χουλιαράς.

Επίσης τη μέρα της εκδήλωσης θα γίνονται οργανωμένες ξεναγήσεις στις δύο εκθέσεις που έχουν στηθεί στον Περισσό, με πρωτότυπα αντικείμενα και ντοκουμέντα από την ηρωική Ιστορία του ΚΚΕ, ορισμένα από τα οποία εκτίθενται για πρώτη φορά.

Δέος, ενθουσιασμός και συγκίνηση λοιπόν, μπροστά στην εκδήλωση, για τα μέλη της ΚΝΕ που σήμερα σηκώνουν το λάβαρο της υπερπενηντάχρονης πορείας της Οργάνωσης, δίνοντας τις σύγχρονες μάχες τους με την υπερηφάνεια που τους γεμίζει ο τίτλος του μέλους της ΚΝΕ, αντλώντας δύναμη από την πείρα της Οργάνωσης που δεν σταματά να μελετά, να εξοπλίζεται, να ατσαλώνεται, να δυναμώνει! Για να συνεχίζει τον αγώνα όπως αρμόζει στις σύγχρονες απαιτήσεις του καιρού μας. Γιατί και τότε και τώρα «Ο κομμουνισμός είναι η νιότη του κόσμου, ΚΝΕ η Οργάνωσή μας!», όπως λέει κι ο τίτλος της εκδήλωσης.

Και τότε εξάλλου, στα πρώτα χρόνια από την ίδρυση της Οργάνωσης το 1968 μέχρι το Α' Συνέδριό της, που έγινε σε συνθήκες νομιμότητας το 1976, οι γενιές της Αντίστασης και του ΔΣΕ, τα μέλη και τα στελέχη του Κόμματος που πέρασαν από αλλεπάλληλες μάχες και διώξεις, με ενθουσιασμό και συγκίνηση υποδέχονταν την ΚΝΕ δίνοντάς της τη σκυτάλη!

Ο «Ριζοσπάστης» αναδημοσιεύει αυτές τις μέρες δηλώσεις και κείμενα από τα φύλλα του τις μέρες διεξαγωγής του Α' Συνεδρίου της ΚΝΕ που αντανακλούν πάμπολλα τέτοια συναισθήματα...

«Γενιά της νίκης

Δε βολεύει το ωράριο του τυπογραφείου να δόσεις νωπές, σπαρταριστές, φλογερές τις εντυπώσεις από την προχθεσινή απαρχή του Α' Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας στο "Σπόρτιγκ".

Στ' αυτιά μας, όμως, και στην καρδιά μας φτερακάν σαν πουλιά μιας καινούργιας άνοιξης, σαν προμηνύματα μιας χαρούμενης κοσμογονίας οι στροφές και η μελωδία κάποιου διεθνικού, μαχητικού, νεανικού τραγουδιού που πλημμύρισε το απέραντο αθλητικό γήπεδο.

Το λάβαρο που μου 'δωσες

ψηλά θα το κρατήσω

ορθός θα πολεμήσω.

Εβίβα Λιμπερτά!

Τ' ακούει ο Χρήστος Μαλτέζος με την ευγενική μορφή και τον μαρτυρικό θάνατό του, έτσι πελώριος ζωγραφιστός στον τοίχο και ξαναζεί.

Τ' ακούει κι η καρδιά του αγκαλιάζει αυτά τα νιάτα τα γελαστά, αυτές τις φλογάτες και γαλανόλευκες σημαίες, αυτές τις υπέροχες μουσικές και τις ρωμαλέες αγωνιστικές καρδιές των νεολαίων, αυτούς τους συντρόφους που ήρθαν απ' τις αλαργινές πατρίδες τους, σκίζοντας πέλαγα, ωκεανούς, στεριές και θάλασσες, πάνω από σύνορα, πάνω από χώρες και χαμογελάει ανάμεσα στα γαρούφαλά του μ' αυτή τη θαυμαστή γενιά της νίκης!

Τι σημασία έχει αν ο κτηνώδικος μοναρχοφασισμός τον θανάτωσε πριν σαράντα χρόνια με φάλαγγα, με απομόνωση, με πείνα, με δίψα, με πετάλωμα, με φρίκη... Σημασία έχει η πορεία μέσα στην καταιγίδα. Η υπόσχεση από χιλιάδες νεανικά στόματα.

Το λάβαρο που μου 'δωσες

ψηλά θα το κρατήσω!

Το γήπεδο ταρακουνιέται. Δίπλα χαμογελά ο Νίκος Μπελογιάννης με το γαρύφαλό του, μ' εκείνα τα τεράστια κατάμαυρα μάτια του, με τον προφητικό λόγο στους δικαστές τότε: "Να πώς αγαπάμε εμείς την Ελλάδα! Δίνουμε απλόχερα τη ζωή μας για την ειρήνη, την ελευθερία, τη χαρά της που έρχεται!..."

Η Ηλέκτρα Αποστόλου, τραγική μορφή και ηρωική σ' αυτό το πανηγύρι της νεολαίας μας, αναδύεται μέσα από τα πηχτά αίματα της κατοχικής κόλασης, ανάμεσα από χιλιάδες ήρωες και μάρτυρες της ελευθερίας μας και είναι σαν να σέρνει τον χορό των αθανάτων...

Τα νιάτα μας, νιάτα!

χρυσά κι ανθισμένα

βαδίζουμε μπρος

με βήμα γοργό.

Πόσο βαθιές ρίζες, έχει, αλήθεια, αυτό το εφτάψυχο, το ακατάλυτο, το θραψερό δέντρο της Ελευθερίας, με τους ορμητικούς πλούσιους χυμούς από νεανικό αίμα που κοχλάζουν στον κορμό στα κλαριά του, στα φύλλα του! Απ' την ΟΚΝΕ στην ΕΠΟΝ, απ' την ΕΠΟΝ στη Νεολαία Λαμπράκη και να τώρα η ΚΝΕ!

Σ' αυτό το κατάμεστο, απέραντο χειμερινό γήπεδο απόψε συντελείται μια μυσταγωγία με επίκεντρο μιαν ανανέωση της αφανισμένης ζωής μας, με χιλιάδες φωνές που παρομούν και φλογίζονται

"Εμπρός! Για μια νέαν Ελλάδα!"

"Εμπρός για έναν καινούργιο κόσμο!"

Κι αυτός ο συναγερμός των ψυχών απλώνεται από σήμερα απ' άκρη σ' άκρη της χώρας μας.

Ηλεκτρίζει τα νιάτα. Γονιμοποιεί αργές συνειδήσεις. Οργώνει αδιάφορες, ως τώρα, ψυχές. Συσπειρώνει διαφορετικούς κόσμους της νεότητας που ποτέ δεν απολείπει η ελπίδα να παλέψουν χέρι - χέρι προπαντός για την ανθρωπιά. Αυτό είναι μια χαρούμενη επαφή.

Μαζί και οι αντιπροσωπείες από τα πέρατα του πλανήτη μας με την ίδια λαχτάρα:

- Ειρήνη στη Γη!

- Ενωμένοι κατά του ιμπεριαλισμού και των μονοπωλίων!

Κι ύστερα μια λέξη μόνο του Χιλιανού νεολαίου "Βενσερέμος!" και σείστηκε ο τόπος!

Ναι! Βενσερέμος! Κομπανιέρο! Η γενιά της νίκης προχωρεί!

ΝΙΚΟΣ ΦΙΛΙΚΟΣ».