Με αυτό το μεράκι αντιμετωπίζουν τις σπουδές τους οι φοιτητές των ΣΕΦΑΑ, ωστόσο έρχονται αντιμέτωποι με ελλείψεις εκπαιδευτικών τέτοιες που παρέχονται πια ελάχιστες ειδικότητες στις σχολές (π.χ. στην Αθήνα απουσιάζουν η Ρυθμική Γυμναστική και η Πάλη), η πρακτική άσκηση μπορεί να καταλήγει στο να κάνουν μαθήματα σε μικρότερα έτη, ενώ σοβαρό ζήτημα προκύπτει με τις υποδομές και τις ελλείψεις σε υλικοτεχνικό εξοπλισμό, που είναι κομβικές για τις σπουδές του Αθλητισμού, και οι φοιτητές καταλήγουν να διανύουν χιλιόμετρα ή να αλλάζουν πολλές συγκοινωνίες για γήπεδα και αθλητικούς χώρους εκτός σχολών.

Εντοπίζοντας την ευθύνη γι' αυτά στην πολιτική που θέλει το πανεπιστήμιο «φτηνό για το κράτος, ακριβό για τους φοιτητές και κερδοφόρο για τις επιχειρήσεις», η ΚΝΕ στρέφει το βλέμμα στην κατάσταση μετά το πτυχίο, όπου «επαγγελματικά δικαιώματα που κανονικά θα έπρεπε να είναι ενσωματωμένα στο πτυχίο μας, "διανέμονται" από αμφιβόλου επιστημονικής επάρκειας και ποιότητας, επιμέρους, πανάκριβες πιστοποιήσεις» (π.χ. για να εργαστείς ως προπονητής ποδοσφαίρου πρέπει να πιστοποιηθείς από ΕΠΟ - UEFA κ.λπ.). Ιδιαίτερα στέκεται στις μηδενικές προσλήψεις και στην υποβάθμιση του μαθήματος της Φυσικής Αγωγής στα σχολεία, που «καταλήγει να παίζει τον ρόλο της ανάπαυλας του μαθητή από τον φόρτο εργασίας». Για τους προπονητές σε γυμναστήρια, αθλητικά σωματεία και personal η ΚΝΕ σημειώνει ότι είναι «μια ζωή στη γύρα για να βγει ο μήνας», ενώ για τους εποχικούς γυμναστές και αυτοαπασχολούμενους ότι τους τρώει η «εργασιακή περιπλάνηση με μια βαλίτσα στο χέρι», από ναυαγοσώστες σε παραλίες μέχρι συνοδοί βουνού, σε χιονοδρομικά κέντρα κ.ά.

Η ΚΝΕ παραθέτει διεκδικήσεις Φοιτητικών Συλλόγων και Σωματείων Γυμναστών Προπονητών για Κλαδική Σύμβαση, ασφαλιστική κάλυψη, ενίσχυση ειδικοτήτων και αθλημάτων κ.λπ., και καλεί τους νέους να σκεφτούν πώς θα ήταν τα πράγματα αν τα τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής μας αξιοποιούνταν για την παρακολούθηση της υγείας και της ευρωστίας του πληθυσμού, την εξατομικευμένη συστηματική άσκηση, τη σωματική και ψυχική υγεία, την ανάπτυξη προγραμμάτων άσκησης για χρόνιες παθήσεις, την αναβάθμιση των κτιριακών εγκαταστάσεων και υποδομών κ.ά., τονίζοντας ότι αυτά είναι σήμερα εφικτά και αναγκαία, αλλά μπαίνει εμπόδιο ο βραχνάς του κέρδους, η πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων για λογαριασμό των επιχειρηματικών ομίλων.

«Η οικοδόμηση του σοσιαλισμού κατά τον 20ό αιώνα έδειξε ότι η Φυσική Αγωγή μπορεί να αποτελέσει οργανικό στοιχείο της προόδου και της πολιτισμικής ανάπτυξης του συνόλου της κοινωνίας», τονίζει η ΚΝΕ και επισημαίνει ότι η Φυσική Αγωγή και ο Αθλητισμός ήταν «αλληλένδετο μέρος του εκπαιδευτικού συστήματος, καθώς και της επιστημονικής οργάνωσης της εργασίας», με πλέρια ανάπτυξη υποδομών και προγραμμάτων, συμβάλλοντας στην εξασφάλιση υψηλού επιπέδου ζωής και ποιοτικού ελεύθερου χρόνου, προλαμβάνοντας και θωρακίζοντας την υγεία του κοινωνικού συνόλου.

«Ο αθλητισμός δεν αποτελεί μια δευτερεύουσα κοινωνική δραστηριότητα. Είναι βαθιά συνδεδεμένος με την υγεία, την αγωγή, τη συλλογικότητα, την ψυχική ισορροπία, τελικά με το επίπεδο ζωής του λαού μας. Στις σημερινές κοινωνικές συνθήκες, όπου κυριαρχούν η εντατικοποίηση της εργασίας, η ανασφάλεια, η καθιστική ζωή, η εμπορευματοποίηση του ελεύθερου χρόνου και η ατομικοποίηση, ο αθλητισμός αποκτά ιδιαίτερη σημασία ως κοινωνική ανάγκη και όχι ως "πολυτέλεια"», υπογραμμίζει η ΚΝΕ, καταλήγοντας ότι «όσο ο αθλητισμός αντιμετωπίζεται ως κόστος ή εμπόρευμα, δεν μπορεί να υπηρετήσει τις λαϊκές ανάγκες».