Πέντε νεκρές εργάτριες. Πέντε σπίτια και δέκα παιδιά που έχασαν τις μανάδες τους, επειδή σε ένα εργοστάσιο εφαρμόζονταν «κατά γράμμα» όλοι οι νόμοι που εξασφαλίζουν την ασυλία στην εργοδοτική ασυδοσία. Και μετά από τρεις μέρες, με τα στοιχεία να επιβεβαιώνουν ότι ο εργοδότης έστελνε το προσωπικό του μπισκοτάδικου σε μεροκάματα θανάτου, ενώ ήξερε ότι οι εγκαταστάσεις ήταν ρημαδιό, εμφανίζεται η υπουργός Εργασίας! Τι βρήκε να πει για να αποδείξει το «αίσθημα ευθύνης» της κυβέρνησης; Οτι τον περασμένο Οκτώβρη ψήφισε το νομοσχέδιο για τη 13ωρη εργασία (!) με «διατάξεις για την υγεία και ασφάλεια», επειδή - όπως είπε - «προέχει η ασφάλεια»! Στην ίδια συνέντευξη, τη μέρα που κηδεύονταν οι εργάτριες, η υπουργός διαφήμιζε τη «Συμφωνία» που υπέγραψε με τους βιομήχανους και τη συνδικαλιστική ηγεσία (ΠΑΣΟΚ - ΝΔ) στη ΓΣΕΕ για την καθήλωση των μισθών. Επαναλαμβάνει ότι «επί 10 μήνες, υπό άκρα μυστικότητα» μαγείρευαν το νέο κατάπτυστο νομοσχέδιο που αναμένεται τις επόμενες μέρες στη Βουλή. Πόση πρόκληση να χωρέσει σε λίγες μόνο φράσεις; Πόσο πιο ωμά να ειπωθεί ότι το ίδιο διάστημα που ψηφίζονταν τα 13ωρα και η ΓΣΕΕ κήρυττε απεργοσπασία, την ίδια περίοδο που εργάτες δουλεύουν πάνω σε ωρολογιακές βόμβες έτοιμες να εκραγούν, κυβέρνηση, κράτος και εργατοπατέρες, σαν καλολαδωμένα γρανάζια, με το μόνο που ασχολούνται είναι πώς θα φέρουν νέα χτυπήματα στην εργατική τάξη; Δεν «έτυχε» λοιπόν αυτή η κατά συρροή εγκληματική δράση σε βάρος των εργαζομένων. Το αντίθετο συμβαίνει: Σχεδιάζεται και υλοποιείται με καταμερισμένους ρόλους για τη στήριξη του μεγάλου ενόχου, που είναι το κέρδος και η ανταγωνιστικότητα των ομίλων.