Συμπληρώνονται φέτος τριάντα χρόνια από την κρίση στα Ιμια, μέσα από την οποία τα δύο ΝΑΤΟικά κράτη, Ελλάδα και Τουρκία, βρέθηκαν στα πρόθυρα πολέμου. Τριάντα χρόνια από τη νύχτα της 31ης Ιανουαρίου 1996, όταν το ανθυποβρυχιακό ελικόπτερο «ΠΝ 21» κατέπεσε βόρεια της νησίδας Καλολίμνου, στη διάρκεια αποστολής αναγνώρισης.

Ο αντιναύαρχος Χ. Καραθανάσης, 34 ετών, κυβερνήτης, ο αντιναύαρχος Π. Βλαχάκος, 31 ετών, συγκυβερνήτης, ο πλοίαρχος Ε. Γιαλοψός, 29 ετών, χειριστής συσκευών, αποτέλεσαν το ανθρώπινο «τίμημα» της κρίσης, που «διευθετήθηκε» με την παρέμβαση των ΗΠΑ, στην πραγματικότητα με γκριζάρισμα του Αιγαίου.

Η κρίση ξεκίνησε με την προσάραξη τουρκικού φορτηγού πλοίου στα Ιμια τον Δεκέμβριο του 1995 και την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας από την Αγκυρα. Κορυφώθηκε τα ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου, όταν τουρκικές ειδικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν με ελικόπτερα «Black Hawk» στη Μεγάλη Ιμια. Η φρεγάτα «Ναυαρίνον» είχε αποστείλει σήμα λίγο μετά τη 01.00 για την παρουσία των τουρκικών ελικοπτέρων. Το ελληνικό ελικόπτερο στάλθηκε για να επιβεβαιώσει την πληροφορία. Αφού εντόπισε περίπου δέκα άτομα στη βραχονησίδα, έλαβε εντολή επιστροφής. Δεν κατάφερε όμως να επιστρέψει ποτέ.

Μετά το περιβόητο «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ» εκ μέρους της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και του πρωθυπουργού Σημίτη στη Βουλή, ακολούθησε μια ξέφρενη πορεία παζαριών υπό ΝΑΤΟική ομπρέλα, που οδήγησε σε γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο, πρώτα απ' όλα στην περιοχή που εκδηλώθηκε η κρίση.

Η Συμφωνία της Μαδρίτης (1997) αναγνώρισε «ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας, ενώ οι αποφάσεις του Ελσίνκι (1999) έθεσαν τις βάσεις για τους πολλούς γύρους του ελληνοτουρκικού διαλόγου που ακολούθησε απ' όλες τις κυβερνήσεις (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ), πάντα με ΝΑΤΟική ατζέντα. Στην ίδια πορεία εντάσσεται και η παράδοση του Οτσαλάν στην Τουρκία, όπως και η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, που μετατρέπεται σήμερα σε μοχλό πλήρους ΝΑΤΟποίησης του νησιού και διαιώνισης της κατοχής.

Σε επετειακή αναφορά της Βουλής για τα τριάντα χρόνια από τα Ιμια μίλησε την Παρασκευή ο βουλευτής του ΚΚΕ Νίκος Παπαναστάσης. Σημείωσε ανάμεσα σε άλλα ότι «το ΚΚΕ ουδέποτε αντιμετώπισε αυτή την κρίση ως ένα μεμονωμένο ελληνοτουρκικό επεισόδιο, αλλά ως απόρροια των γενικότερων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην περιοχή και ως έκφραση των αντιθέσεων των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας για τον έλεγχο αυτής της περιοχής».

«Το κρίσιμο θέμα που γεννούν οι τότε εξελίξεις, δεν είναι μόνο η διαλεύκανση των ευθυνών της τότε πολιτικής ηγεσίας, αλλά η ανάδειξη του πλαισίου που γεννά τέτοιες κρίσεις. Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ τότε δεν υπήρξαν απλά οι "διαιτητές" που διευθέτησαν με την παρέμβασή τους μια κρίση. Χρησιμοποίησαν αυτή την κρίση για να επιβάλουν λύσεις που άφησαν ανοιχτά σημαντικά ζητήματα κυριαρχίας, εισάγοντας στην πράξη τη λογική των "γκρίζων ζωνών" στο Αιγαίο», επισήμανε.

Κατήγγειλε τις ευθύνες των ελληνικών κυβερνήσεων για την παγίωση αυτής της κατάστασης, υπενθυμίζοντας μάλιστα ότι η φράση του τότε Αμερικανού διπλωμάτη Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, «No flags, no ships, no troops» (ούτε σημαίες, ούτε πλοία, ούτε στρατεύματα), αποτέλεσε την έμμεση αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας και μια επικίνδυνη - όπως αποδείχτηκε - παρακαταθήκη για τα χρόνια που ακολούθησαν.

Υπενθύμισε ακόμα τη δήλωση του Κώστα Σημίτη, μια μέρα μετά την κρίση των Ιμίων, που χαιρέτισε τη διαμεσολάβηση των ΗΠΑ, προσβάλλοντας βάναυσα τον λαό μας με το «ευχαριστούμε τους Αμερικανούς», ενώ ο εκπρόσωπος του State Department, Νίκολας Μπερνς, είχε αναφέρει: «Οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν ελληνική ή τουρκική κυριαρχία στα Ιμια. Μπορεί να είναι και μερικά άλλα νησιά ή νησίδες επί των οποίων έχουμε παρόμοια θέση».

Αυτή ακριβώς η θέση, συνέχισε ο Ν. Παπαναστάσης, «επιβεβαιώνει ότι το ΝΑΤΟ δεν αναγνωρίζει σύνορα, παρά μόνο επιχειρησιακές ζώνες, κατά δήλωση του ίδιου του ΝΑΤΟ και αποδομεί την καραμέλα όλων των κομμάτων του ευρωατλαντισμού, ότι η ΝΑΤΟική λυκοσυμμαχία σε καμία περίπτωση δεν εγγυάται τα σύνορα της χώρας μας».

Αναφερόμενος στους τρεις αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού που έχασαν τη ζωή τους, σημείωσε: «Τιμάμε τη θυσία τους. Και μία προσωπική νότα: Το βράδυ αυτό εμένα προσωπικά με βρήκε υποδιοικητή της Σχολής Αλεξιπτωτιστών, στην οποία υπαγόταν το Ειδικό Τμήμα Αλεξιπτωτιστών, ίσως το πλέον εκπαιδευμένο και επιχειρησιακά έτοιμο τμήμα για επέμβαση σε τέτοιες περιπτώσεις. Από αυτό το βράδυ κρατάω το χαμόγελο, το θάρρος, αλλά και το θράσος απέναντι στους κινδύνους αυτών των νέων που βάδιζαν σε μια θυσία. Ηταν τιμή μου που ήμουν τότε μαζί τους».

Επανερχόμενος στο σήμερα, κατήγγειλε τις απαράδεκτες αμφισβητήσεις της ελληνικής κυριαρχίας και υπογράμμισε ότι «η ελληνική κυβέρνηση παραπλανά τον λαό, προβάλλοντας δήθεν την ισχύ της ως πόλο σταθερότητας και φερεγγυότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, τη στιγμή που έχει μετατρέψει τη χώρα σε μια απέραντη αμερικανοΝΑΤΟική βάση, επιθετική, με ενεργό επιχειρησιακό ρόλο στα υπάρχοντα πολεμικά μέτωπα σε Ουκρανία, Μέση Ανατολή, αλλά και στην - σε εξέλιξη - απειλή επέμβασης στο Ιράν».

Καταλήγοντας σημείωσε ότι «το ΚΚΕ, όπως τότε, έτσι και σήμερα συνεχίζει να δείχνει τον δρόμο, ώστε να δυναμώσει ο αγώνας για την αποδέσμευση της Ελλάδας από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, για το κλείσιμο των ξένων βάσεων, ενάντια στη στροφή στην πολεμική οικονομία. Ο αγώνας αυτός είναι σήμερα πιο επίκαιρος από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στις τελευταίες δεκαετίες».