Οι αποδείξεις που συγκεντρώνονται μόλις τις τελευταίες μέρες δεν αφήνουν κανένα περιθώριο: Στους χώρους δουλειάς - καρμανιόλες, όπως ο μαζικός τάφος της «Βιολάντα», και στις ανοχύρωτες γειτονιές που γίνονται χείμαρροι με μια νεροποντή, καταπίνοντας ανθρώπινες ζωές, όπως στη Γλυφάδα. Στα καζάνια του θανάτου στο Πέραμα, που απειλούν κατοίκους και εργαζόμενους, και στις επικοινωνιακές υποδομές «Μαρκόνη» που ρίχνουν «μαύρο» στο FIR.

Σε όλα τα παραπάνω ο παρονομαστής είναι κοινός: Τα κέρδη μιας χούφτας μετόχων, το «Ελντοράντο» των επενδύσεων, η στροφή στην πολεμική οικονομία και προπαρασκευή, όχι μόνο απειλούν ανοιχτά τον λαό αλλά σκοτώνουν.

Η εύφλεκτη ύλη για ένα Βιομηχανικό Ατύχημα Μεγάλης Εκτασης είναι διάσπαρτη σε πολλές περιοχές, με ανυπολόγιστες συνέπειες, με τις καμπάνες ενός τέτοιου ενδεχομένου να έχουν σημάνει πολλές φορές τα τελευταία χρόνια, ενώ εκτός των άλλων είναι επιβεβαιωμένη η ανυπαρξία μέτρων πρόληψης και αντιμετώπισης τέτοιων περιστατικών.

Στην Αττική, το πιο μεγάλο αστικό κέντρο της χώρας, αλλά και σε άλλες περιοχές, βιομηχανίες - πολλές φορές με ιδιαίτερα επικίνδυνα και εύφλεκτα υλικά - είναι σπαρμένες ανάμεσα σε σπίτια, οδικούς άξονες και κρίσιμες υποδομές. Η εργοδοσία δεν τηρεί ούτε τα στοιχειώδη μέτρα ασφαλείας, και το κράτος και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του είτε «σφυρίζουν» αδιάφορα, είτε είναι τόσο υποστελεχωμένοι που είναι αδύνατος ο έλεγχος.

Για παράδειγμα, στην επιβαρυμένη περιοχή της Δυτικής Αττικής είναι χαρακτηριστικό ότι λειτουργούν πάνω από 20 εγκαταστάσεις ανώτερης βαθμίδας επικινδυνότητας που υπάγονται στην Οδηγία Seveso. Αυτές και άλλες εγκαταστάσεις με πλήθος εργαζομένων βρίσκονται πολλές φορές σε μικρή απόσταση από σπίτια, δημόσιες υπηρεσίες, σχολεία, υποσταθμούς ρεύματος ή ύδρευσης. Η ρυμοτομία στην περιοχή είναι ανύπαρκτη, βιομηχανική ζώνη και οικιστικός ιστός είναι ένα, εργοστάσια φτάνουν μέχρι την παραλία, συνθέτοντας «λαβυρίνθους» με αδιέξοδα και στενοσόκακα, τα οποία διατρέχουν ταυτόχρονα αγωγοί αερίου κ.λπ. Συνολικά η περιοχή φιλοξενεί χιλιάδες ρυπογόνες βιομηχανίες. Οι κάτοικοι πάμπολλες φορές έχουν αναγκαστεί να κλειστούν από πυρκαγιές που ξεσπάνε σε τέτοιες εγκαταστάσεις, όπως εργοστάσια ανακύκλωσης, μετατρέποντας την περιοχή σε θάλαμο αερίων.

Αγκαλιά με μεγάλο ατύχημα βρίσκονται οι κάτοικοι του Περάματος και της Δραπετσώνας, ευρύτερα του Πειραιά, οι εργαζόμενοι στο λιμάνι, με ανυπολόγιστες συνέπειες, από την παρουσία 100 και πλέον καζανιών των εταιρειών πετρελαιοειδών. Τα «καζάνια του θανάτου» βρίσκονται δίπλα σε σπίτια, ακόμα και σχολεία, ενώ η ανησυχία μεγαλώνει καθώς δεν υπάρχουν δίοδοι διαφυγής εκτός του κεντρικού δρόμου που περνάει ανάμεσα από τα καζάνια. Φυσικά, δεδομένη είναι η επιβάρυνση από τη χρόνια ρυπογόνα δραστηριότητα.

Αυτά ήρθε να υπενθυμίσει για άλλη μια φορά η φωτιά που ξέσπασε στις 17/1 μέσα στα καζάνια της «Coral». Το σκηνικό τρόμου συνέθεταν οι φλόγες που έκαιγαν για ώρες, το αλαλούμ αφού δεν υπήρχε καμία ενημέρωση, το κλείσιμο δρόμων και το μποτιλιάρισμα (πάλι καλά που ήταν μεσάνυχτα και όχι ώρα αιχμής), κ.ο.κ.

Την ίδια ώρα, κατακόρυφη αύξηση των ήδη συσσωρευμένων κινδύνων προκαλεί το γεγονός ότι περιοχές όπως οι παραπάνω βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα των ανταγωνισμών μονοπωλιακών ομίλων, που εντάσσονται στην αναμέτρηση μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Γίνονται δηλαδή μαγνήτης απρόβλεπτων εξελίξεων, πεδίο δράσης και στόχοι αντιποίνων εκατέρωθεν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Αν η παραπάνω αθλιότητα είναι άμεσα συνδεδεμένη με την κερδοφορία πανίσχυρων επιχειρηματικών ομίλων, το «άλλο μισό» είναι οι υποδομές - ρημαδιό αφού αναγκαία έργα «κοστίζουν» χωρίς να «ωφελούν» για το κράτος του κεφαλαίου.

Αυτό αναδείχθηκε ξανά με τον πιο τραγικό τρόπο στη Γλυφάδα, επιβεβαιώνοντας την απουσία ολοκληρωμένου αντιπλημμυρικού σχεδιασμού για την προστασία της ζωής και της περιουσίας του λαού. Αρκούσε ένα φυσιολογικό φαινόμενο για τα δεδομένα της εποχής για να ζήσει ο λαός έναν εφιάλτη, να θρηνεί μια γυναίκα, να καταστραφούν λαϊκές περιουσίες.

Η Αττική είναι αθωράκιστη και αυτό το έγκλημα έχει συγκεκριμένους υπεύθυνους, αφού είναι χαρακτηριστικό ότι συνολικά 117 αντιπλημμυρικά έργα «σέρνονται» από το 2011. Η σημερινή περιφερειακή αρχή (ΝΔ), μάλιστα, απένταξε τα περισσότερα από αυτά και διαφημίζει 54 «ώριμα» (!) αντιπλημμυρικά έργα, λέγοντας ότι «θα είναι μεγάλη νίκη» κιόλας αν δημοπρατηθούν μέσα στη χρονιά. Δηλαδή κανένα από αυτά τα έργα δεν έχει ολοκληρωθεί στα 2 χρόνια θητείας της συγκεκριμένης περιφερειακής αρχής, ενώ και τα 54 αυτά έργα προέκυψαν από μια λίστα που περιλάμβανε άλλα τόσα, τα όποια απεντάχθηκαν επειδή δεν προχωρούσαν ούτε με ρυθμό χελώνας, αλλά οι εργολάβοι ποτέ δεν σταμάτησαν να «ταΐζονται» από έργα που είχαν πριν μια δεκαετία.

Μάλιστα, με στοιχεία που δίνει η ίδια η περιφερειακή αρχή, έχουν ολοκληρωθεί ο καθαρισμός και η συντήρηση 19 ρεμάτων, μήκους 10,5 χιλιομέτρων, δηλαδή μόλις το 4% των ρεμάτων και λίγο πάνω από το 1% του μήκους τους. Με αυτούς τους ρυθμούς, θα χρειαστούν κάτι δεκαετίες για να καθαριστούν όλα. Και πώς να γίνει αντιπλημμυρική θωράκιση, όταν διαχρονικά το ποσοστό του προϋπολογισμού της Περιφέρειας για αντιπλημμυρικά έργα δεν ξεπέρασε ποτέ το 3%! Αλλά και τα όποια έργα δρομολογούνται, τα μπαλώματα που δεν εντάσσονται σε έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό που να παίρνει υπόψη του όλα τα δεδομένα, μένουν ανεκτέλεστα. Αυτό που συμβαίνει με τα αντιπλημμυρικά δεν συμβαίνει όμως με τους οδικούς άξονες και τα διόδια, όπου οι όμιλοι τρώγονται για το ποιος θα τους εκμεταλλευτεί με συμβάσεις δεκαετιών.

Η πραγματικότητα λοιπόν είναι ότι με ευθύνη κυβέρνησης και Τοπικής Διοίκησης, ακόμα και τα έργα που θα μπορούσαν στοιχειωδώς να προστατέψουν ζωές και περιουσίες από την πλημμύρα είτε δεν είναι επιλέξιμα, επειδή δεν έχουν ανταποδοτικότητα για το κεφάλαιο, είτε παραπέμπονται στις ελληνικές καλένδες, επειδή δεν είναι στις προτεραιότητες της χρηματοδότησης από το αστικό κράτος.

Τα παραπάνω είναι μερικά από όσα φωτίζουν ότι ο λαός έχει να αναμετρηθεί όχι απλά με μερικές «αβλεψίες» και κάποιους «ανίκανους», αλλά με μια στρατηγική που στους χώρους δουλειάς εκφράζεται με την ένταση της εκμετάλλευσης, οδηγώντας σε εγκλήματα όπως στη «Βιολάντα», στις γειτονιές με τις «χρήσεις γης» που είναι προσαρμοσμένες στην κερδοφορία, κάνοντας «απαγορευτικές» τις παρεμβάσεις που θίγουν τα συμφέροντα βιομηχάνων και άλλων επιχειρηματιών, στις δε υποδομές με τους κουτσουρεμένους προϋπολογισμούς που ποτέ «δεν επαρκούν».

Από παντού «αναβλύζει» η μεγάλη αλήθεια: Η δουλειά με σύγχρονα δικαιώματα, το να επιστρέφουν ο εργάτης και η εργάτρια όρθιοι από το μεροκάματο, οι υποδομές για να ζουν με ασφάλεια τα λαϊκά νοικοκυριά, η ολοκληρωμένη πρόληψη για καθετί μπορεί να απειλεί τους εργαζόμενους, είναι ασύμβατα με τον σάπιο καπιταλισμό.

Απαιτούν σύγκρουση με τη σαπίλα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, ανατροπή του κράτους και του συστήματος της εκμετάλλευσης. Προϋποθέτουν μια κοινωνία και μια παραγωγή που δεν θα οργανώνεται με κριτήριο τη μέγιστη κερδοφορία, αλλά με κοινωνικοποίηση και κεντρικό σχεδιασμό, ώστε να υπηρετεί τις ανάγκες του λαού, να αξιοποιεί όλες τις σύγχρονες δυνατότητες.

Γι' αυτήν την προοπτική, της ανατροπής, συγκεντρώνονται δυνάμεις στον καθημερινό αγώνα, με διεκδικήσεις για μέτρα υγείας και ασφάλειας, για ουσιαστικά έργα θωράκισης της ζωής του λαού. Ενας αγώνας που πρέπει να σημαδεύει τον πραγματικό αντίπαλο, το κέρδος και την πολιτική κυβερνήσεων και ΕΕ.