- Τα εγκλήματα στους χώρους δουλειάς και το κουκούλωμά τους από τις κυβερνήσεις

- Απεργία στις 6 Φλεβάρη σε Πειραιά - Θριάσιο: Διευρύνεται διαρκώς το απεργιακό μέτωπο μπροστά στη μεγάλη μάχη

- Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας: Συνδικαλιστές της ΔΑΣ καλούν σε μαζική στήριξη για «αλλαγή σελίδας»

Βασική αιτία της βάρβαρης αυτής πραγματικότητας, που προσπαθούν να κουκουλώσουν η σημερινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, είναι ότι η θωράκιση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας των ομίλων δεν συναντιέται πουθενά με την ουσιαστική προστασία της ζωής των εργαζομένων, αντίθετα προϋποθέτει την ένταση της εκμετάλλευσης και την εντατικοποίηση, τις περικοπές από αναγκαία μέτρα που λογίζονται ως «κόστος».

Σε ένα τέτοιο φόντο, η κυβέρνηση προσπαθεί να αμβλύνει τις αντιδράσεις από το πρόσφατο μακελειό στη «Βιολάντα» και τα καθημερινά «ατυχήματα» στους τόπους δουλειάς, μεταφέροντας το κέντρο βάρους της συζήτησης στο αν υπάρχουν περισσότερα ή λιγότερα εργατικά «ατυχήματα».

Στο χθεσινό φύλλο του «Ριζοσπάστη» η κυβέρνηση προκλήθηκε να διαψεύσει τη θέση ότι ο τρόπος καταγραφής των εργατικών «ατυχημάτων» δεν αποτυπώνει το σύνολό τους και ότι οι επαγγελματικές ασθένειες, που επιφέρουν χιλιάδες θανάτους, είναι κυριολεκτικά εξαφανισμένες. Η απάντηση που έδωσε, βάζοντας μπροστά τη διορισμένη από αυτή διοίκηση της «Ανεξάρτητης» Αρχής της Επιθεώρησης Εργασίας, είναι μια ανακοίνωση με γενικόλογους αφορισμούς σε ό,τι αφορά τα εργατικά «ατυχήματα», ενώ για τις επαγγελματικές ασθένειες τήρησε «άκρα του τάφου σιωπή».

Ξεκινώντας λοιπόν από αυτά που επιλέγει να αποσιωπά η κυβέρνηση, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι στην Ελλάδα η καταγραφή των επαγγελματικών ασθενειών είναι μηδενική. Αυτό σημαίνει ότι μηδενική είναι και η αντιμετώπισή τους, και ότι δεν θα μάθουμε ποτέ για τους χιλιάδες θανάτους που προκαλούν.

Υπενθυμίζεται ότι ακόμα και ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία, EU - OSHA (όργανο της ΕΕ), αναφέρει ότι «οι ασθένειες που σχετίζονται με την εργασία αντιπροσωπεύουν το 98% όλων των θανάτων που σχετίζονται με την εργασία στην ΕΕ». Αν λοιπόν εφαρμοστεί αυτή η αναλογία στη χώρα μας, σημαίνει πως ακόμα και με τα στοιχεία του υπουργείου οι θάνατοι φτάνουν κατ' εκτίμηση τους 2.500 ανά έτος στην Ελλάδα! Επομένως, προκύπτει το ερώτημα: Είναι ή δεν είναι έμμεσο κουκούλωμα η επιλογή όλων των κυβερνήσεων να μην ασχολούνται με τις επαγγελματικές ασθένειες στην εργασία;

Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι ορθώς δεν δημοσιοποιεί στοιχεία θανάτων στην εργασία οι οποίοι αποδίδονται - εντελώς αυθαίρετα - σε παθολογικά ή τροχαία αίτια. Στην πραγματικότητα, θάνατοι π.χ. από έμφραγμα ή εγκεφαλικό στον χώρο εργασίας βαφτίζονται «ατυχήματα» που δεν συνδέονται με την εργασία και δεν διερευνώνται ποτέ...

Ακόμα και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στη Στρατηγική για την Υγεία και Ασφάλεια στην Εργασία 2021 - 2027 έχει παραδεχτεί - στα λόγια - πως «τα καρδιαγγειακά νοσήματα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη αιτία θανάτων που συνδέονται με την εργασία στην ΕΕ», όμως «δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία σχετικά με τις υποκείμενες αιτίες τους και τη σύνδεσή τους με επαγγελματικούς κινδύνους. Αυτό συνιστά εμπόδιο στην ανάπτυξη κατάλληλων μέτρων πρόληψης στον χώρο εργασίας».

Εξίσου σημαντική είναι η παραδοχή της ότι «ο καρκίνος είναι η κύρια αιτία των θανάτων που συνδέονται με την εργασία στην ΕΕ. Εκτιμάται ότι οι καρκινογόνες ουσίες ευθύνονται για 100.000 θανάτους στον χώρο εργασίας εξαιτίας επαγγελματικού καρκίνου κάθε χρόνο».

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η αναφορά ότι «η έκθεση στον αμίαντο θα αποτελέσει παράγοντα κινδύνου για την υγεία στο πλαίσιο του κύματος ανακαινίσεων, το οποίο στοχεύει στην προσαρμογή των κτιρίων σε ένα κλιματικά ουδέτερο μέλλον στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Πράσινης Συμφωνίας. (...) Η έκθεση σε αμίαντο ευθύνεται για την απώλεια περίπου 88.000 ζωών στην Ευρώπη ετησίως και αντιστοιχεί στο 55% - 85% των περιπτώσεων καρκίνου του πνεύμονα που αναπτύχθηκαν στην εργασία, ενώ υπολογίζεται ότι τα ποσοστά θνησιμότητας λόγω της συγκεκριμένης έκθεσης θα εξακολουθήσουν να αυξάνονται έως τα τέλη της δεκαετίας του 2020 και κατά τη δεκαετία του 2030»!

Ας μπει λοιπόν στον ...κόπο η κυβέρνηση να απαντήσει: Πόσους θανάτους από καρδιαγγειακές παθήσεις και καρκίνο έχει διερευνήσει στην Ελλάδα για να διαπιστώσει αν αυτοί οφείλονται στις συνθήκες εργασίας;

Παρά λοιπόν την ανάγκη διερεύνησης όλων των θανάτων που σχετίζονται με την εργασία, οι εντολές που δίνει η «Ανεξάρτητη» Αρχή της Επιθεώρησης Εργασίας κινούνται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση.

Σε εγκύκλιό της σημειώνει ότι «τα ατυχήματα παθολογικής φύσης για τα οποία δεν προκύπτει άμεση συσχέτιση με τις συνθήκες εργασίας (...) χαρακτηρίζονται επίσης εκτός αρμοδιότητας» και ότι «επιδείνωση της υγείας του εργαζόμενου από μακροχρόνια έκθεση δεν θα πρέπει να κοινοποιείται σαν εργατικό ατύχημα, αφού δεν υπάρχει βίαιος χαρακτήρας, αλλά σαν επαγγελματική ασθένεια».

Βέβαια, δεν λέει από ποιον θα κοινοποιείται και ποιος είναι υποχρεωμένος να την εντοπίζει και να τη διερευνά.

Στην ίδια εγκύκλιο επισημαίνεται ότι ένα «ατύχημα» μπορεί να χαρακτηριστεί ότι δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα της Επιθεώρησης από τον προϊστάμενο του αρμόδιου Τμήματος, και ως τέτοιο «το ατύχημα αρχειοθετείται άμεσα από τον προϊστάμενο του Τμήματος, σημειώνοντας στις παρατηρήσεις πως πρόκειται για "ατύχημα που δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα έρευνας της υπηρεσίας μας". Και για τα ατυχήματα αυτά δεν συντάσσονται (σ.σ. ούτε) εκθέσεις έρευνας». Οχι μόνο δηλαδή δεν διερευνώνται, αλλά δεν γίνεται ούτε ένας πρώτος έλεγχος!

Αν όμως ένα θανατηφόρο περιστατικό φτάσει στα χέρια επιθεωρητών, αυτοί έρχονται αντιμέτωποι με τη συστηματική από όλες τις κυβερνήσεις απαξίωση της υπηρεσίας και του ρόλου τους. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η υποστελέχωση και η έλλειψη εξοπλισμού, που καθιστούν αδύνατο να γίνουν ουσιαστικοί έλεγχοι για χημικούς, φυσικούς και βιολογικούς παράγοντες, είναι αποτέλεσμα της πολιτικής των κυβερνήσεων που απαξιώνουν συστηματικά την Επιθεώρηση Εργασίας, στο πλαίσιο της προώθησης της «ταξική συνεργασίας».

Η κυβέρνηση, νομίζοντας ότι έτσι θα προσδώσει «κύρος» στους ισχυρισμούς της, επαναλαμβάνει μονότονα ότι όσα μεταφέρει «δεν τα λέμε εμείς, αυτά είναι στοιχεία της Eurostat», σαν να αποτελεί αυτή η επίκληση τη «χρυσή σφραγίδα» της εγκυρότητας.

Τι δεν λέει; Οτι τα περιβόητα στοιχεία της Eurostat σε ό,τι αφορά την Ελλάδα συλλέγονται από την Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία. Μάλιστα είναι ...διαφορετικά από αυτά που καταγράφει και δημοσιοποιεί η Επιθεώρηση Εργασίας!

Ενδεικτικά, για την περίοδο 2021 - 2023:

- Η Eurostat αναφέρει ότι στην Ελλάδα σημειώθηκαν αθροιστικά σχεδόν 14.000 εργατικά «ατυχήματα», όμως η «Ανεξάρτητη» Αρχή Επιθεώρησης Εργασίας αναφέρει ότι σημειώθηκαν πάνω από 41.000 εργατικά «ατυχήματα».

- Η Eurostat αναφέρει ότι τα θανατηφόρα ήταν 82, ενώ η «Ανεξάρτητη» Αρχή Επιθεώρησης Εργασίας στην πρώτη εκδοχή της (περιλαμβάνει και όσα οφείλονται σε παθολογικά αίτια) αναφέρει ότι στην Ελλάδα σημειώθηκαν 311 θανατηφόρα εργατικά «ατυχήματα» και στη δεύτερη εκδοχή της (από το 2024 και στο εξής) τα εμφανίζει 139!

Δηλαδή η Επιθεώρηση Eργασίας, σε σχέση με τη Eurostat, στην πρώτη εκδοχή παρουσιάζει τριπλάσιο αριθμό συνολικών εργατικών «ατυχημάτων» και αυξημένο κατά 280% τον αριθμό των θανατηφόρων. Στη δεύτερη εκδοχή τα θανατηφόρα - ως διά μαγείας - παρουσιάζονται αυξημένα μόνο κατά 70%!

Επομένως, ποιος «παίζει με τα νούμερα»; Η κυβέρνηση που διαλέγει κάθε φορά ό,τι τη βολεύει, ή οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα τους που καταγγέλλουν με συγκεκριμένα στοιχεία και που κάθε φορά δικαιώνονται από τις ίδιες τις εξελίξεις;

Από τα προαναφερθέντα προκύπτει και το ανυπόστατο των ισχυρισμών ότι σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat η Ελλάδα βρίσκεται στην τρίτη ή τέταρτη καλύτερη θέση στην ΕΕ σε ό,τι αφορά τα εργατικά «ατυχήματα».

Σε κάθε περίπτωση, οι διαφορετικοί τρόποι καταγραφής έχουν διαφορετικά αποτελέσματα. Η ουσία είναι ότι κανείς δεν αποτυπώνει το πραγματικό μέγεθος των εργατικών «ατυχημάτων» στους χώρους δουλειάς. Επιπλέον, πολλαπλάσιοι των θανατηφόρων εργατικών «ατυχημάτων» είναι οι θάνατοι από επαγγελματικές ασθένειες, οι οποίες στην Ελλάδα είναι κυριολεκτικά εξαφανισμένες, αφού δεν καταγράφονται.

Επιπλέον, η «Ανεξάρτητη» Αρχή της Επιθεώρησης Εργασίας, με τη χθεσινή της ανακοίνωση που υποτίθεται ότι «απαντά» στα όσα λέγονται για τα θανατηφόρα «ατυχήματα», τονίζει πως η Επιθεώρηση «ακολουθεί διαχρονικά τη μεθοδολογία ταξινόμησης εργατικών ατυχημάτων της Ευρωπαϊκής Στατιστικής για τα εργατικά ατυχήματα (ESAW)».

Ομως ...ξέχασε να αναφέρει στην ανακοίνωσή της το πιο βασικό: Τον ορισμό του θανατηφόρου εργατικού «ατυχήματος» με βάση την ESAW, που είναι το ατύχημα «που οδηγεί στον θάνατο του θύματος μέχρι και έναν χρόνο μετά το ατύχημα»! Αλήθεια, με ποιο μηχανισμό παρακολουθεί σήμερα η Επιθεώρηση τους εργαζόμενους που έχουν τραυματιστεί σε χώρους δουλειάς και διαπιστώνει την εξέλιξη της κατάστασής τους; Πόσοι από αυτούς τους εργαζόμενους κατέληξαν μέχρι και έναν χρόνο μετά; Πόσοι ανάρρωσαν; Πού είναι αυτά τα στοιχεία;

Απέναντι σε όλες αυτές τις αλχημείες, το ζητούμενο για τα συνδικάτα και τους εργαζόμενους είναι να καταγράφονται και να διερευνώνται όλοι οι θάνατοι που σχετίζονται με την εργασία, και αυτό προϋποθέτει κατ' ελάχιστον την καταγραφή και τη διερεύνηση αυτών.

Απαιτείται ακόμα αποφασιστική ενίσχυση του ανθρώπινου δυναμικού και της υλικοτεχνικής υποδομής της Επιθεώρησης Εργασίας, της Επιθεώρησης Μεταλλείων και όλων των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους σε όλες τις περιοχές της χώρας. Προσανατολισμός των Επιθεωρήσεων στην αποκλειστική εργοδοτική ευθύνη για την πρόληψη και αντιμετώπιση του επαγγελματικού κινδύνου. Ουσιαστική καταγραφή εργατικών «ατυχημάτων» και επαγγελματικών ασθενειών. Συστηματική παρακολούθηση της υγείας των εργαζομένων ανάλογα με τον επαγγελματικό κίνδυνο. Πλήρης κάλυψη των αναγκών των εργαζομένων από τον επαγγελματικό κίνδυνο, με ευθύνη του κράτους και αποκλειστική επιβάρυνση του κεφαλαίου, κ.λπ.

Οι συνδικαλιστές που συγκροτούν το ψηφοδέλτιο της «Δημοκρατικής Αγωνιστικής Συνεργασίας» (ΔΑΣ) ήδη οργανώνουν πλατύ άνοιγμα στους χώρους δουλειάς, απευθύνοντας κάλεσμα μάχης στην εργατική τάξη, στα σωματεία και τους αντιπροσώπους τους, θέτοντας το βασικό δίλημμα: «Τι Εργατικό Κέντρο χρειαζόμαστε και ποιους θα στηρίξει».

Και, όπως σημειώνει η ΔΑΣ, σήμερα απαιτείται «ένα Εργατικό Κέντρο που δεν θα προσαρμόζεται στις "αντοχές της οικονομίας", δεν θα αποδέχεται ως όριο στις διεκδικήσεις του την κερδοφορία των ομίλων και δεν θα λειτουργεί ως βαλβίδα εκτόνωσης της αγανάκτησης για να ανεβοκατεβαίνουν στην κυβέρνηση οι επίδοξοι "σωτήρες", αλλά θα στέκεται ξεκάθαρα στο πλευρό των εργαζομένων και των σωματείων, θα βάζει μπροστά τις ανάγκες μας, θα οργανώνει τη σύγκρουση με την πολιτική που θυσιάζει τη ζωή μας για τα κέρδη των ομίλων.

Ενα Εργατικό Κέντρο που θα μπει μπροστά στην πάλη ενάντια στη συρρίκνωση των μισθών και των κοινωνικών παροχών για λογαριασμό της πολεμικής οικονομίας. Που δεν θα αποδέχεται τη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας μας στα σφαγεία του ιμπεριαλιστικού πολέμου των ΗΠΑ - ΕΕ - ΝΑΤΟ μετατρέποντας τη χώρα και τον λαό μας σε στόχο. Που δεν θα υποταχτεί στην καταστολή και στον περιορισμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων μας, στην ιδιωτικοποίηση και την εμπορευματοποίηση των κοινωνικών αγαθών.

Ενα Εργατικό Κέντρο που θα είναι ΑΝΟΙΚΤΟ για τα σωματεία και τα προβλήματα των εργαζομένων και όχι όπως το κατάντησαν σήμερα με ευθύνη τους η πλειοψηφία όλων των παρατάξεων του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ (ΠΑΣΚΕ, ΕΝΟΤΗΤΑ, ΔΑΚΕ, ΕΜΕΙΣ, ΕΑΚ) φτάνοντας στο σημείο να μην μπορεί να φιλοξενήσει ούτε τις εκλογές του Συνεδρίου του».

Ο «Ριζοσπάστης» ξεκινά από σήμερα να δημοσιεύει δηλώσεις συνδικαλιστών, εκλεγμένων αντιπροσώπων με τη ΔΑΣ, μπροστά στο 33ο Συνέδριο, που καλούν σε μαζική στήριξη του ψηφοδελτίου της.

Οι εργαζόμενοι στο εμπόριο, στα σούπερ μάρκετ ξέρουμε από πρώτο χέρι τι σημαίνει εργοδοτικός, κυβερνητικός συνδικαλισμός. Ξέρουμε τι εργαλείο αποτελούν σωματεία που βρίσκονται στα χέρια της εργοδοσίας, τι εμπόδιο στην οργάνωση και διεκδίκηση των εργαζομένων, στην κάλυψη των δικών μας αναγκών.

Εχουμε κριτήριο για το πώς η αλλαγή στον συσχετισμό υπέρ των αγωνιστικών δυνάμεων μέσα στο κίνημα μπορεί να αποτελέσει εργαλείο στα χέρια των εργαζομένων. Η αλλαγή σελίδας στην Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων ήδη εκφράζεται με το δυνάμωμα του αγώνα σε χώρους δουλειάς, με τη διεκδίκηση Κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης στο ύψος των αναγκών μας.

Με το βλέμμα στραμμένο σε αυτήν την κατεύθυνση, βαδίζουμε προς το συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας. Ψηφίζουμε με βάση την πείρα μας, με βάση τις ανάγκες μας και όχι τα θέλω της εργοδοσίας, ψηφίζουμε «Δημοκρατική Αγωνιστική Συνεργασία».

Ετσι λοιπόν είναι επιτακτική η ανάγκη να δυναμώσει ο συντονισμένος ταξικός αγώνας απέναντι στο κράτος και την εργοδοσία, που αποδεικνύεται καθημερινά ότι είναι τα καλύτερα φιλαράκια.

Η ενίσχυση της ΔΑΣ στο μεγαλύτερο Εργατικό Κέντρο της χώρας θα είναι ένα αποφασιστικό βήμα για να πάρουν κουράγιο οι συνδικαλιστές και οι εργαζόμενοι που δίνουμε τη μάχη για καλύτερες συνθήκες εργασίας στο Διεθνές Αεροδρόμιο Αθήνας.

Εξάλλου η δυσαρέσκεια και η ανησυχία των επιχειρήσεων και των παρατρεχάμενών τους, κάθε φορά που προκηρύσσει απεργία ή κινητοποίηση το ΕΚΑ, είναι ενδεικτική της πίεσης που μπορεί να επιφέρει ο αγώνας μας για πραγματικές αυξήσεις και ανθρώπινα ωράρια. Στο φόντο της πολεμικής οικονομίας, που μας ρίχνουν ξανά το παραμύθι «βάλτε πλάτη» και «σφίχτε το ζωνάρι» - πάντα για τα συμφέροντα των μεγαλοεργοδοτών - να απαντήσουμε με ακόμα πιο ενισχυμένη ΔΑΣ, για Εργατικό Κέντρο Αθήνας εργαλείο στα χέρια των εργαζομένων.

Πλήρη εντατικοποίηση και υποστελέχωση: Η παντελής έλλειψη προσλήψεων έχει οδηγήσει σε μια επικίνδυνη γήρανση του προσωπικού, με αποτέλεσμα οι ελάχιστοι εργαζόμενοι να καλούνται να βγάλουν δουλειά για διπλάσιους και τριπλάσιους.

Κλοπή του ελεύθερου χρόνου: Στοιβάζονται δεκάδες χιλιάδες χρωστούμενα ρεπό, τα οποία η διοίκηση αρνείται να αποδώσει, εξοντώνοντάς μας σωματικά και ψυχικά.

Εργατικά ατυχήματα: Τα ελλιπή μέτρα προστασίας, η υποστελέχωση και η πίεση για «αποτέλεσμα» με κάθε κόστος μετατρέπουν την εργασία σε ρώσικη ρουλέτα.

Καταπάτηση των Συλλογικών Συμβάσεων: Οι όροι των ΣΣΕ που κατακτήθηκαν με αγώνες συχνά γίνονται «κουρελόχαρτο» από την εργοδοσία.

Επίθεση στους Κανονισμούς: Βρισκόμαστε μπροστά στην απροκάλυπτη προσπάθεια κατάργησης των Κανονισμών Προσωπικού και της Υγειονομικής, με στόχο την πλήρη ασυδοσία της διοίκησης και την κατάργηση κάθε εργασιακής δικλίδας ασφαλείας. Στο επερχόμενο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας (ΕΚΑ), η ψήφος μας είναι το όπλο μας.

Η ΔΑΣ είναι η μόνη δύναμη που δεν έκανε ποτέ «εκπτώσεις» στις ανάγκες μας. Είναι η παράταξη που: 1. Δεν συμβιβάζεται: Στέκεται απέναντι στα σχέδια για την περαιτέρω εμπορευματοποίηση του νερού και την υποβάθμιση της εργασίας μας. 2. Οργανώνει την αντίσταση: Παλεύει για μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, για να σταματήσει η γήρανση και η εξόντωση των εργαζομένων. 3. Υπερασπίζεται τις κατακτήσεις μας: Δίνει τη μάχη για την τήρηση των ΣΣΕ και την προστασία των Κανονισμών μας ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

Ωρα ευθύνης για κάθε συνδικαλιστή και εργαζόμενο.

Δεν έχουμε ανάγκη από ένα ΕΚΑ που λειτουργεί ως «συνομιλητής» της κυβέρνησης, αλλά από ένα ΕΚΑ που θα είναι οργανωτής των αγώνων σε κάθε γειτονιά και κάθε κλάδο της Αθήνας.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι, σας καλώ να κάνουμε το βήμα. Να στείλουμε ηχηρό μήνυμα στη διοίκηση της ΕΥΔΑΠ και σε όσους θέλουν τους εργαζόμενους υποταγμένους. Στο Συνέδριο του ΕΚΑ στηρίζουμε / ψηφίζουμε «Δημοκρατική Αγωνιστική Συσπείρωση». Μπροστά οι δικές μας ανάγκες, όχι τα κέρδη τους.

Στο στόχαστρο της μεγάλης απεργιακής αναμέτρησης που προκηρύχθηκε από τα Εργατικά Κέντρα σε Πειραιά και Ελευσίνα - Δυτική Αττική, δύο περιοχές με μεγάλους χώρους δουλειάς, με χιλιάδες εργαζόμενους, βαριά βιομηχανία και στρατηγικούς κλάδους μεταφορών - αποθήκευσης - Ενέργειας, βρίσκεται η πολιτική που λεηλατεί το εισόδημα και χτυπά τα δικαιώματα των εργαζομένων για να στηρίξει τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων και την πολεμική προετοιμασία.

Η πολιτική που θυσιάζει ζωές εργατών στα μεροκάματα του θανάτου, όπως αποδείχθηκε και στη βιομηχανία «Βιολάντα» στα Τρίκαλα.

Σε ένα τέτοιο φόντο, πληθαίνουν καθημερινά οι απεργιακές αποφάσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων, στις οποίες προστίθενται το Συνδικάτο Χημικής Βιομηχανίας και το Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων στα Ελληνικά Πετρέλαια.

Από τη Δυτική Αττική, σωματεία σε επιχειρήσεις και χώρους δουλειάς του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα που παίρνουν θέση στο απεργιακό μέτωπο είναι μεταξύ άλλων: Το Σωματείο Εργατοϋπαλλήλων Καπνοβιομηχανίας «Παπαστράτου», η Α' ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής, ο Σύλλογος Εργαζομένων ΟΤΑ Ελευσίνας, Ασπροπύργου και Μάνδρας - Ειδυλλίας, το Σωματείο Εργαζομένων ΓΝΕ «Θριάσιο».

Αλλωστε, απεργία για το Δημόσιο στη Δυτική Αττική έχει αποφασίσει η Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ.

Στον Πειραιά θα πραγματοποιηθεί απεργιακή συγκέντρωση τη μέρα της απεργίας στις 10.30 π.μ. στην πλατεία Δημοτικού Θεάτρου, και στην Ελευσίνα στις 10.30 π.μ. στην πλατεία Ηρώων.

Υπενθυμίζεται ότι η Παρασκευή 6η Φλεβάρη έχει οριστεί ως Κοινή Μέρα Δράσης των λιμενεργατών στις χώρες Ιταλία, Ελλάδα, Χώρα των Βάσκων, Τουρκία και Μαρόκο, με σύνθημα «Οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο».

Με βάση τις απεργιακές αποφάσεις, λοιπόν, στις 6 Φλεβάρη «νεκρώνει» το λιμάνι του Πειραιά, αφού απεργούν ναυτεργάτες, λιμενεργάτες, μεταλλεργάτες, και, αντίστοιχα, μεγάλα εργοστάσια στη Δυτική Αττική.

«Στις 6 Φεβρουαρίου απεργούμε γιατί δεν αντέχουμε άλλο. Δεν θα δεχτούμε να ζούμε χειρότερα από τον προηγούμενο αιώνα. Απεργούμε γιατί δεν αποδεχόμαστε αυτήν την ανασφάλεια και τους τεράστιους κινδύνους που μας επιβάλλουν ως "κανονικότητα"», αναφέρει το Εργατικό Κέντρο Πειραιά, αναδεικνύοντας ότι «η μετατροπή της οικονομίας σε πολεμική, τα 800 δισ. ευρώ που μαζεύει η ΕΕ, τα 27 δισ. ευρώ που θα κλέψει από τον δικό μας κόπο και ιδρώτα η κυβέρνηση της ΝΔ από τα ασφαλιστικά ταμεία, με την ουσιαστική συμφωνία των άλλων αστικών κομμάτων, θα πάνε για να μπορέσει το κεφάλαιο να ξεπεράσει την κρίση που βλέπει ότι έρχεται και να τρέξει την πολεμική προετοιμασία. Θα πάνε για τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και σχεδιασμούς στην κούρσα του ανταγωνισμού ανάμεσα σε ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ από τη μία και Κίνα - Ρωσία από την άλλη. Τα παραπάνω καμία σχέση δεν έχουν με την ασφάλεια των λαών που επικαλούνται. Το αντίθετο!

Για τους εργαζόμενους σημαίνει ακόμα μεγαλύτερη εντατικοποίηση, ένταση της εκμετάλλευσης, ευελιξία στις συμβάσεις, 13 ώρες δουλειάς, με σακατεμένους εργάτες και ολόκληρο τον λαό μας χωρίς πρόσβαση σε Υγεία και Παιδεία. Με την επίθεση στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα και την ένταση της καταστολής, επιδιώκουν να μη σηκώνεται κεφάλι απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική.

Δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να παίζει τη ζωή μας στα "ζάρια" για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων και τον πόλεμό τους!».

Ξεκαθαρίζοντας πως οι εργαζόμενοι του Πειραιά έχουν «το δικό τους κάστρο αγώνα, το Εργατικό Κέντρο», στέλνει το μήνυμα ότι «δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια! Δεν περιμένουμε από κανέναν "μεσσία", παλιό ή νεότερο, να μας σώσει. Απαντάμε με ακόμα μεγαλύτερη οργάνωση του αγώνα μας! Με τα σωματεία μας, σε κάθε χώρο δουλειάς, ώστε κανένας να μη μείνει μόνος του και εκτεθειμένος στις ορέξεις της εργοδοσίας! Για να μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια εμείς και οι οικογένειές μας, καλύπτοντας τις σύγχρονες ανάγκες μας. Για να βγάζουμε το μεροκάματο χωρίς να φοβόμαστε αν θα γυρίσουμε σπίτι σώοι και αβλαβείς».

Το Εργατικό Κέντρο Πειραιά διεκδικεί: 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο. Υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας με ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς. Μέτρα ενάντια στην ακρίβεια. Προστασία της λαϊκής περιουσίας από τους πλειστηριασμούς. Γενναία αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης και κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης στην Υγεία και την Παιδεία. Επαναλειτουργία του ΚΥ Περάματος, 24ωρη λειτουργία του ΚΥ στο Κερατσίνι. Να απομακρυνθούν τώρα τα καζάνια μέσα από τον οικιστικό ιστό του Περάματος και της Δραπετσώνας. Καμία χρήση του λιμανιού του Πειραιά, των εμπορικών πλοίων, των υποδομών, για τη μεταφορά πολεμικού και στρατιωτικού υλικού.

Στο μεταξύ, με αφορμή το εργοδοτικό έγκλημα στη «Βιολάντα» συνδικαλιστικές οργανώσεις εκφράζουν τα συλλυπητήριά τους για τον θάνατο των 5 εργατριών. «Τέτοια εγκλήματα, που στον βωμό του κέρδους δεν λογαριάζουν την ανθρώπινη ζωή, ζούμε καθημερινά στο Θριάσιο Πεδίο. Είναι αποτελέσματα της εντατικοποίησης της εργασίας, της 13ωρης δουλειάς για την εξασφάλιση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου, για τους στόχους της πολεμικής προετοιμασίας και οικονομίας που μετατρέπουν όλο το Θριάσιο σε Ειδική Οικονομική Ζώνη», αναφέρουν σε σχετική ανακοίνωση.

Παράλληλα καταγγέλλουν τις ακραίες συνθήκες εντατικοποίησης, όπως σε μεγάλες αποθήκες και logistics, όπου οι υπερωρίες δεν δηλώνονται καν στην Επιθεώρηση Εργασίας. Αντίστοιχα στα ΕΛΠΕ, που την περίοδο συντήρησής τους οι εργαζόμενοι δούλεψαν 65.000 ώρες επιπλέον του νόμιμου χρόνου. «Η έλλειψη των αναγκαίων μέτρων ασφάλειας και υγείας στους χώρους δουλειάς, η υποστελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών και η ανυπαρξία ελέγχων από τις αρμόδιες κρατικές αρχές είναι η αιτία των καθημερινών εργοδοτικών εγκλημάτων. Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι το Σώμα Επιθεώρησης στη Δυτική Αττική έχει μόλις 8 εργαζόμενους για τους εκατοντάδες εργασιακούς χώρους της περιοχής», τονίζει η ανακοίνωση. Και καταλήγει:

«Συμμετέχουμε στην απεργία στις 6 Φλεβάρη, σε κοινό απεργιακό μέτωπο με τον Πειραιά, με τα λιμάνια στις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις, με τους συναδέλφους μας στα Τρόφιμα, που στις 3 Φλεβάρη απεργούν για μέτρα ασφαλείας στους χώρους δουλειάς, για να μπει τέρμα στο μακελειό».

Μπροστά στη σημαντική αυτή μάχη η «Δημοσιογραφική Συνεργασία», το ψηφοδέλτιο των συνδικαλιστών που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, καλεί τους μισθωτούς δημοσιογράφους σε κάθε Μέσο να κάνουν επιλογή αγώνα και διεκδίκησης, κόντρα στον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό των δυνάμεων ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ, που ηγούνται στο ΔΣ, βάζοντας πλάτη στην επίθεση εκδοτών - καναλαρχών και κυβέρνησης.

Στο κάλεσμα - διακήρυξη που διακινεί πλατιά η «Δημοσιογραφική Συνεργασία» σε κρατικά και ιδιωτικά ΜΜΕ θέτει στο επίκεντρο την ανάγκη που έχουν σήμερα οι εργαζόμενοι του κλάδου για ένα σωματείο που θα παλεύει για την ενημέρωση στην υπηρεσία του λαού, και όχι να γίνεται απολογητής της πολιτικής που τον εξοντώνει. Που θα οργανώνει την πάλη για ουσιαστικές αυξήσεις σε μισθούς, που θα δίνει τη μάχη για σύγχρονα εργασιακά δικαιώματα, ενάντια στα εξοντωτικά ωράρια και στην εντατικοποίηση.

Κάνοντας αναφορά στις πολιτικές και οικονομικές συνθήκες της περιόδου, ξεχωρίζει τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τη στροφή στην πολεμική οικονομία, τις επιδιώξεις της αστικής τάξης να εντείνει την εκμετάλλευση και τη χειραγώγηση των εργαζομένων. Γι' αυτό και καλεί σε ψήφο στη «Δημοσιογραφική Συνεργασία», τονίζοντας πως «με τον αγώνα μας μπορούμε να ενισχύσουμε τη δύναμή μας, τη δύναμη της οργανωμένης διεκδίκησης για τα δικαιώματά μας!

- Για ενημέρωση στην υπηρεσία του λαού και όχι απολογητή της πολιτικής που τον εξοντώνει!

- Για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, που να καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες μας! Για σύγχρονα εργασιακά δικαιώματα, ενάντια στα εξοντωτικά ωράρια και στην εντατικοποίηση!

- Για Σωματείο στα χέρια των εργαζομένων του κλάδου, μαζικό, διεκδικητικό, που θα οργανώνει την πάλη, και όχι "ιμάντα" της εργοδοσίας και της κυβέρνησης!».

Στέκεται επίσης στις μάχες στις οποίες πρωτοστάτησαν οι εκλεγμένοι της στο ΔΣ και στο «μεικτό», όπως και συνολικά οι υποψήφιοί της στους χώρους δουλειάς, κόντρα μάλιστα στην αδράνεια που επιχειρεί να επιβάλει η συμβιβασμένη ηγεσία ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ: Στην έκφραση αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό, ενάντια στη γενοκτονία από το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ και στα fake news. Στην πάλη για απεμπλοκή της Ελλάδας από κάθε ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Για τη διεκδίκηση ΣΣΕ που να καλύπτει τις απώλειες και να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων. Για την κοινή πάλη όλων των εργαζομένων ενάντια στον «νόμο Κεραμέως» για το 13ωρο, που η συμβιβασμένη ηγεσία έλεγε ότι δεν αφορά τους δημοσιογράφους.

Καταλήγοντας η διακήρυξη, για το τι κίνημα χρειάζεται σήμερα ώστε να αντιμετωπιστεί η αντιλαϊκή επίθεση, επισημαίνει: «Εχουμε ανάγκη από ένα συνδικαλιστικό κίνημα μαζικό, οργανωμένο, δυνατό, που:

Δεν θα "βάζει πλάτη" στην εργασιακή ζούγκλα, στο τσάκισμα των δικαιωμάτων μας, λειτουργώντας συνειδητά σαν "πυροσβέστης" κάθε σπίθας αγώνα και διεκδίκησης. Που δεν θα συναινεί στις επιδιώξεις των αφεντικών και των κυβερνήσεων.

Θα αντεπιτίθεται σε μια πολιτική που εξοντώνει τους δημοσιογράφους και τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ.

Θα βαδίσει στον ίδιο δρόμο με τους εργάτες, με τις πανελλαδικές πανεργατικές απεργίες για την ικανοποίηση των αναγκών τους (...)

Θα πατάει γερά στους χώρους δουλειάς, βλέποντας τον κλάδο ενιαία, ανεξάρτητα από ειδικότητες, και αντιμετωπίζοντας τα προβλήματά μας με κριτήριο τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες. Θα συνδέει τους καθημερινούς αγώνες με την πάλη για ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, μαζί με όλους τους εργαζόμενους, τα φτωχά λαϊκά στρώματα.

Θα σημαδεύει τον πραγματικό εχθρό, που είναι το κεφάλαιο και οι μονοπωλιακοί όμιλοι, η εξουσία τους».