Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας θα επισκεφτεί τη Λέσβο την Τετάρτη 22 Απρίλη. Στο πλαίσιο της επίσκεψης θα συναντηθεί:

- Στις 12.00 με το ΔΣ της Ενωσης Στρατιωτικών της Περιφερειακής Ενότητας Λέσβου, στα γραφεία τους (Λοχαγού Μανωλακέλλη 14, Μυτιλήνη).

- Στις 19.30 με το ΔΣ της Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Λέσβου και με αντιπροσωπεία των ΔΣ των Αγροτικών Συλλόγων Λέσβου, στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου Δυτικής Λέσβου.

- Στις 20.30 θα μιλήσει στην Καλλονή (πάρκο Βασιλειάδη), σε συγκέντρωση με θέμα «Η πολιτική τους καταστρέφει τους κόπους και τις ζωές μας - Τώρα αντεπίθεση με το ΚΚΕ!».

Η Κεντρική Επιτροπή και η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ διοργανώνουν εκδήλωση με θέμα «Οι θέσεις του ΚΚΕ για την αντιπυρική προστασία» την Τετάρτη 29 Απρίλη, στις 11 π.μ. στην Αίθουσα Γερουσίας της Βουλής. Στην εκδήλωση θα μιλήσει ο ΓΓ της ΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας.

Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπας, τη Δευτέρα 20 Απρίλη θα έχει τις εξής συναντήσεις στα γραφεία του Κόμματος στη Βουλή:

- Στις 12.00 με αντιπροσωπεία του ΑΚΕΛ αποτελούμενη από τον Στεφάνου Στέφανο, γγ του ΑΚΕΛ, και τους Τσελεπή Τουμάζη και Σωτηρίου Σωτήρα.

- Στις 13.00 με αντιπροσωπεία της ΕΔΕΚ - Σοσιαλιστικό Κόμμα αποτελούμενη από τον Αναστασίου Νίκο, πρόεδρο, τον Κουταλιανό Αντώνη, κεντρικό οργανωτικό γραμματέα, τον Σπηλιόπουλο Απόστολο, πρόεδρο της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας της ΕΔΕΚ, και τον Τσίρτο Ζαχαρία, αναπληρωτή πρόεδρο της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας της ΕΔΕΚ.

Eurokinissi

Απώτερος στόχος είναι η ανάπτυξη εκεί αρμάδας. Στην τηλεδιάσκεψη εκπροσωπήθηκαν συνολικά 49 κυβερνήσεις και αναμένεται να επαναληφθεί την εβδομάδα που ξεκινά, με αντικείμενο τη σύνθεση της αποστολής και επιχειρησιακές λεπτομέρειες.

Το θέμα, άλλωστε, συζητήθηκε και την Τετάρτη στη συνάντηση Μητσοτάκη με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα, ο οποίος επέστρεφε από περιοδεία σε Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Σαουδική Αραβία και Κατάρ για συνεννοήσεις των ευρωενωσιακών με σεΐχηδες και εμίρηδες, στον απόηχο των εξελίξεων στον Περσικό Κόλπο. Σύμφωνα με ενημέρωση από το Μαξίμου, στη συζήτηση «υπογραμμίστηκε η ανάγκη να υπάρξει διπλωματική λύση, καθώς και λύση που θα εξασφαλίζει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ».

Σημειωτέον, Μητσοτάκης και Κόστα προγραμματίζεται να έχουν και δημόσιο διάλογο στο πλαίσιο του Φόρουμ των Δελφών την Τετάρτη, για το πώς θα κινηθούν οι ηγεσίες της ΕΕ στη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται στην περιοχή του Κόλπου, ώστε να διασφαλίσουν θέσεις των ομίλων της έναντι ανταγωνιστών τους από άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Επίσης, ο Μητσοτάκης ήδη συνυπέγραψε με άλλους ηγέτες Κοινή Δήλωση «για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή», όπου τονίζουν ότι «οι κυβερνήσεις μας θα συμβάλουν στη διασφάλιση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ», προδιαγράφοντας τις επόμενες κινήσεις τους στη φλεγόμενη περιοχή. Η κυβέρνηση αναλαμβάνει τεράστια ευθύνη, καθώς όλες οι αιτίες που οδήγησαν στην έκρηξη του πολέμου στη Μέση Ανατολή πριν από περίπου 50 μέρες είναι εδώ, προετοιμάζοντας τον επόμενο γύρο της σύγκρουσης.

Θυμίζουμε ότι προηγούμενα η κυβέρνηση συνυπέγραψε κι άλλο τέτοιο κείμενο, την Κοινή Δήλωση των 35 - πλέον - κρατών που έχουν εκφράσει την ετοιμότητά τους να συμβάλουν επί του πεδίου στις «απαραίτητες προσπάθειες» για την «ελευθερία της ναυσιπλοΐας» στα Στενά του Ορμούζ. Μάλιστα, λέγεται ότι σε τηλεδιάσκεψή τους ο υπουργός Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτης πρότεινε «η εντολή ανάπτυξης της ναυτικής δύναμης στην περιοχή να αποκτήσει μακροπρόθεσμα χαρακτηριστικά».

Την περασμένη Τετάρτη στο Βερολίνο, στο περιθώριο διάσκεψης για το Σουδάν, ο Ελληνας ΥΠΕΞ φρόντισε να συναντηθεί και με τον «ανώτερο σύμβουλο» του Προέδρου των ΗΠΑ για αραβικά και αφρικανικά θέματα, Μασάντ Μπούλος, ενώ την Τρίτη μεταβαίνει στο Λουξεμβούργο για το Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ, όπου μεταξύ άλλων θα μιλήσουν για Ουκρανικό και «την κατάσταση στη Μέση Ανατολή» (θα έχουν και «ανεπίσημη ανταλλαγή απόψεων» με τον Nawaf Salam, πρόεδρο του Υπουργικού Συμβουλίου του Λιβάνου).

Πάνω σε αυτόν τον καμβά και καθώς η κυβέρνηση ιεραρχεί πάντα ψηλά τις σχέσεις με την Ουάσιγκτον, την Παρασκευή ο Μητσοτάκης συναντήθηκε και με την πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Κιμ. Γκίλφοϊλ. «Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της τακτικής επικοινωνίας μεταξύ Αθήνας και Ουάσιγκτον, με βασική ατζέντα τις διμερείς σχέσεις, καθώς και τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή», διέχεαν οι δυο πλευρές.

Λίγο αργότερα, τόσο ο Μητσοτάκης όσο και ο Γεραπετρίτης συναντήθηκαν με τον Παλαιστίνιο αντιπρόεδρο, Χ. Σεΐχ, χύνοντας ξανά κροκοδείλια δάκρυα για το δράμα του παλαιστινιακού λαού, την ώρα που ο «στρατηγικός» τους «εταίρος», το κράτος - μακελάρης Ισραήλ συνεχίζει τις σφαγές σε Γάζα, Δυτική Οχθη και Λίβανο.

Μόλις την περασμένη Πέμπτη ο Μητσοτάκης είχε τηλεφωνικές επικοινωνίες με τον πρόεδρο του Λιβάνου Ζ. Αούν και τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπ. Νετανιάχου. Οπως λένε από το Μαξίμου, «ο πρωθυπουργός ενημερώθηκε για τις τελευταίες εξελίξεις στον Λίβανο και εξέφρασε την ικανοποίησή του για την επίτευξη δεκαήμερης εκεχειρίας ανάμεσα στο Ισραήλ και στον Λίβανο». Δεν περνά βέβαια ασχολίαστο ότι ουσιαστικά στοχοποιώντας τη Χεζμπολάχ, ο Μητσοτάκης «υπογράμμισε την ανάγκη η κυβέρνηση του Λιβάνου να ασκεί πλήρως κυριαρχία σε όλα τα εδάφη της χώρας».

Σε κάθε περίπτωση, οι συζητήσεις πάνω από τον χάρτη της εμπλοκής, όπως απλώνεται στο ενιαίο μέτωπο από τη Μαύρη Θάλασσα έως τον Ινδο-Ειρηνικό, θα πάρουν και πιο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά τις αμέσως επόμενες μέρες, καθώς Πέμπτη και Παρασκευή γίνεται στη Λευκωσία «άτυπη σύνοδος» των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ.

Εκεί θα τεθούν επί τάπητος και αυτά τα θέματα (π.χ. η επέκταση της χωρικής ευθύνης της επιχείρησης «Aspides», από την Ερυθρά Θάλασσα έως τον Περσικό Κόλπο, και η ενίσχυσή της με επιπλέον μέσα και προσωπικό - πλοία, αεροσκάφη, εξειδικευμένες ομάδες νηοψιών κ.ά.). Αμέσως μετά, Παρασκευή και Σάββατο, αναμένεται στην Αθήνα ο Μακρόν με απώτερο στόχο την ανανέωση της περιλάλητης διμερούς Συμφωνίας Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης για τη Συνεργασία στην Αμυνα και την Ασφάλεια.

Η συμφωνία υπογράφτηκε αρχικά τον Σεπτέμβριο του 2021 και αναμένεται να την ανανεώσουν έως το 2031, βαθαίνοντας την εμπλοκή στα επικίνδυνα σχέδια του γαλλικού και ευρύτερα του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού. Θυμίζουμε ότι η Συμφωνία του 2021 προέβλεπε ακόμα και ανάπτυξη ελληνικών τμημάτων στην αφρικάνικη ζώνη του Σαχέλ, σε υποστήριξη των γαλλικών που επιχειρούσαν στην περιοχή. Τώρα ετοιμάζονται να το αναπτύξουν και παραπέρα.

Εξ ου και στην ατζέντα των συνεννοήσεων με Μητσοτάκη περιλαμβάνονται η ενίσχυση της παρουσίας του γαλλικού ΠΝ στην Ανατολική Μεσόγειο, με υποστήριξη από ελληνικούς λιμένες και σε στενή συνεργασία με τις ελληνικές αεροναυτικές δυνάμεις, όπως και η προαναφερόμενη ανάπτυξη ναυτικών δυνάμεων έως τον Περσικό Κόλπο.

Επίσης, η μεγαλύτερη εμπλοκή στον Λίβανο με στόχο τη «σταθερότητα» της χώρας (βλ. αντιμετώπιση της Χεζμπολάχ), η προώθηση του σχεδίου «ReArm» για την ταχύτερη και πληρέστερη πολεμική προπαρασκευή της ΕΕ, αλλά και η συμμετοχή της Ελλάδας στο σχέδιο Μακρόν για επέκταση της γαλλικής πυρηνικής ομπρέλας.

Ως προς το τελευταίο, αρχές Μαρτίου ο Μακρόν έκανε ανακοινώσεις ότι η Γαλλία θα παίξει ρόλο «προηγμένης πυρηνικής ομπρέλας» για ευρωπαϊκά κράτη, ανάμεσά τους την Ελλάδα, ενώ εντάσσονται εκεί και χώρες όπως οι Γερμανία, Βρετανία, Πολωνία, Ολλανδία, Βέλγιο, Σουηδία και Δανία.

Ειδικά για τη χώρα μας λέγεται ότι βασική πρόβλεψη είναι στο στρατιωτικό αεροδρόμιο του Αραξου να μετασταθμεύουν γαλλικά μαχητικά που θα φέρουν πυρηνικά όπλα. Στον Αραξο υπάρχουν αυτές οι υποδομές, αφού μέχρι το 2001 φιλοξενούσε πυρηνικά των Αμερικανών, τα οποία - κάτω και από την πίεση του λαϊκού κινήματος - απομακρύνθηκαν. Ωστόσο οι υποδομές αποθήκευσης και φύλαξης τέτοιων «στρατηγικών» όπλων όχι απλά παρέμειναν, αλλά σύμφωνα με πληροφορίες τα τελευταία χρόνια αναβαθμίστηκαν κιόλας.

Αλλη μια πτυχή είναι η παραπέρα εμπλοκή και στο Ουκρανικό, καθώς λέγεται ότι η γαλλική κυβέρνηση ζητά από την Αθήνα παραχώρηση κάποιων από τα 24 Μιράζ 2000-5 της Πολεμικής Αεροπορίας προς τις ουκρανικές Ενοπλες Δυνάμεις. Και σε αυτή την περίπτωση παζαρεύουν για ανταλλάγματα, όπως ένα ...σκόντο στην τιμή για προμήθεια επιπλέον Rafale για την Πολεμική Αεροπορία.

Θυμίζουμε, ο ίδιος ο υπουργός Αμυνας, Ν. Δένδιας, στο όνομα του «παλαιωμένου εξοπλισμού» έχει αφήσει, ήδη από το 2024, ανοιχτό το ενδεχόμενο «πώλησης» Μιράζ 2000-5 σε άλλες χώρες, ενώ έχει γίνει σειρά πωλήσεων από το ελληνικό οπλοστάσιο προς Ουκρανία, με ενδιάμεσους «αγοραστές» ΗΠΑ και Τσεχία που τα προώθησαν ακολούθως στο καθεστώς του Κιέβου, με κάτι απίθανους χαρακτηρισμούς να συνοδεύουν τις αποφάσεις των παραχωρήσεων, όπως «εύχρηστος» μεν αλλά «μη επιχειρησιακά αναγκαίος στρατιωτικός εξοπλισμός»...

Οπως μας πληροφορεί η αμερικανοϊσραηλινή δεξαμενή σκέψης JINSA, μια από τις πιο επιδραστικές στις ΗΠΑ, η Ανατολική Μεσόγειος είναι η «επιχειρησιακή ραχοκοκαλιά» του πολέμου στη Μέση Ανατολή και, ως το «πλέον αυτόνομο επιχειρησιακό θέατρο», υποστηρίζει «τη στρατιωτική δραστηριότητα των ΗΠΑ και των συμμάχων τόσο στην Ευρώπη όσο και στη Μέση Ανατολή».

Λέει ακόμα: «Η Ανατολική Μεσόγειος δεν βρίσκεται πλέον στα περίχωρα της σύγκρουσης - είναι ενσωματωμένη σε αυτήν».

Επομένως, οι φρεγάτες, τα αεροσκάφη και οι λοιπές δυνάμεις που βρίσκονται στην Ανατ. Μεσόγειο δεν είναι τσιλιαδόροι Αμερικανών και Ισραηλινών που μακελεύουν την περιοχή, αλλά συνεργοί στο μακέλεμα, όπως επισήμως τους αναγορεύουν οι σύμμαχοι. Αυτό κι αν είναι απόδοση ...συμμαχικών τιμών!

* * *

Λέει ακόμα το λόμπι ότι «ο ρόλος της Ανατ. Μεσογείου στην τρέχουσα σύγκρουση υπερβαίνει κατά πολύ την απορρόφηση επιθέσεων», δίνοντας ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για το πώς ακριβώς συμβάλλουν Ελλάδα και Κύπρος στις επιχειρήσεις επί του πεδίου.

Επίσης, «από τη Σούδα εκτελούνται πτήσεις σηματολογικής συλλογής πληροφοριών Rivet Joint, ενώ το Ακρωτήρι φιλοξενεί κατασκοπευτικά αεροσκάφη U-2 στο πλαίσιο της μακροχρόνιας Επιχείρησης "Olive Harvest", πάνω από τη Μέση Ανατολή».

Και μεις που νομίζαμε ότι ο «Κίμων» κάνει κρουαζιέρα στο Νησί της Αφροδίτης και ότι η Σούδα είναι σανατόριο για τους Αμερικανούς σταυροφόρους...

* * *

«Σήμερα δεν θα έπρεπε να μιλάμε για τα θέματα του κράτους δικαίου (...) Θα έπρεπε να συζητούμε για τα όσα συμβαίνουν στο Ιράν, στη Μέση Ανατολή, στον Λίβανο. Θα έπρεπε να το συζητούμε για την αμυντική παρουσία της Ελλάδος στην Κύπρο».

Αυτά έλεγε ο Μητσοτάκης την Πέμπτη στη Βουλή, ξεσπαθώνοντας κατά των κομμάτων της βολικής αντιπολίτευσης.

Αστεία πυροτεχνήματα για να θολώνει στα μάτια του λαού η στρατηγική τους σύμπλευση σε όλα. Προπάντων στο (αστικό) κράτος της (ταξικής) αδικίας και του πολέμου.

* * *

Γιατί αυτό το κράτος είναι που στέλνει φρεγάτες στην Ερυθρά και στην Κύπρο, Patriot στη Σ. Αραβία, όπλα στην Ουκρανία. Τα ταμεία αυτού του κράτους φουσκώνουν με τα ματωμένα πλεονάσματα και τη φοροληστεία...

Αυτό το κράτος δίνει δέκα - δέκα τις φοροαπαλλαγές σε εφοπλιστές, τράπεζες, ενεργειακούς ομίλους και λοιπούς. Οι μηχανισμοί αυτού του κράτους στέλνουν τις κλήσεις για τα «αγροτοδικεία» στους βιοπαλαιστές που παλεύουν να ζήσουν και να παράγουν στον τόπο τους.

Αυτό το κράτος είναι ταυτόχρονα θερμοκήπιο σκανδάλων, ρεμούλας και διαφθοράς, γιατί τέτοια είναι η σαπίλα της τάξης που υπηρετεί. Οπου κέρδος, εκεί και οι «αξίες» της αστικής τάξης και του κράτους της...

Οπότε να μη μιλάνε, ούτε η ΝΔ ούτε οι άλλοι. Ας επικαλούνται καλύτερα το δικαίωμα της σιωπής. Ξέρουν αυτοί...

* * *

Απαιχτοι πάντως απαξάπαντες στην προσπάθεια να πείσουν ότι κάπου υπάρχει «κράτος για όλους». Το είδε κάποιος που 'χε δει με τα μάτια του και το ...τέρας του Λόχνες.

Ο Μητσοτάκης έφερε και αποδείξεις! Επικαλέστηκε την ...ψηφιακή κάρτα εργασίας. Γιατί αν δεν είναι «κράτος δικαίου» η ψηφιοποίηση της 13ωρης σκλαβιάς, τότε τι είναι;

Επικαλέστηκε επίσης τις συντάξεις που απονέμονται σε λίγους μήνες. Γιατί έχει και τσίπα το κράτος που βούτηξε από τους συνταξιούχους τους κόπους μιας ζωής, αφήνοντάς τους με συντάξεις - καρυδότσουφλα στον ωκεανό της ακρίβειας...

Επικαλέστηκε κι άλλα ο Μητσοτάκης... Οπως την καλπονοθεία της επιστολικής ψήφου. Για να μην αναφέρουμε την πεμπτουσία του κράτους δικαίου: «650 νομοσχέδια έχουν ψηφιστεί από αυτήν την κυβερνητική πλειοψηφία», κόμπασε ο πρωθυπουργός.

Τα 649 «παίζει» να ήταν προαπαιτούμενα του Ταμείου Ανάκαμψης (βλέπε μνημόνιο των μνημονίων). Για το ένα που απομένει, η έρευνα συνεχίζεται... Το επιβεβαιώνει άλλωστε και ο (αδέκαστος) ΟΟΣΑ.

* * *

Στην τελική, δεν παλεύεται καθόλου η κατάσταση με το ρημαδο-κράτος! «Κοινωνικό» το κάνανε, εκσυγχρονισμό και επανίδρυση του κάνανε, «επιτελικό» το κάνανε, «ψηφιακό» το κάνανε, αλλά εκείνη η διαφθορά δεν λέει να φύγει.

Υπάρχει εξήγηση: Το πρόβλημα είναι κατασκευαστικό και οι διάφοροι «Παπακώστες» και «Σκρέκες» είναι το αναπόδραστο συμπλήρωμα του κράτους των καπιταλιστών και του «δικαίου» της αδικίας...

Ο κλέψας του κλέψαντος είναι το άλλο μισό του συστήματος της θεσμοθετημένης κλεψιάς και του κράτους που την περιφρουρεί. Στο κράτος των καπιταλιστών, «δίκαιο» ο νόμος των καπιταλιστών. Στην «πολιτεία των αφεντάδων», το «δίκιο των αδικητάδων».

Γι' αυτό πρέπει να γκρεμιστεί από τα θεμέλια το σάπιο σύστημα και να χτίσει στη θέση του ο λαός μια άλλη, δικιά του κοινωνία, καταργώντας το κέρδος, τους καπιταλιστές και τις διεθνείς ενώσεις τους. Με το δικό του κράτος, το κράτος των εργαζομένων. Εκεί όπου νόμος θα είναι το δίκιο του εργάτη, της τεράστιας λαϊκής πλειοψηφίας και όχι μιας χούφτας κηφήνων και τρωκτικών.

Για την ελληνική οικονομία οι εκθέσεις καταγράφουν περαιτέρω επιβάρυνση. Το ΔΝΤ εκτιμά ότι η ελληνική οικονομία το 2025 «έκλεισε» με ανάπτυξη 2,1%, αναθεωρεί όμως προς τα κάτω την πρόβλεψη για το 2026, στο 1,8% (από 2%), και βλέπει περαιτέρω επιβράδυνση στο 1,7% το 2027. Αιτία είναι οι αυξημένες τιμές Ενέργειας και η επιβράδυνση της διεθνούς ζήτησης. Ακόμα πιο δυσοίωνες είναι οι εκτιμήσεις για τον πληθωρισμό. Από το 2,9% του 2025, αναμένεται να ανέλθει στο 3,5% φέτος και να υποχωρήσει στο 2,7% το 2027. Αυτό σημαίνει στην πράξη ότι η ακρίβεια που κατατρώει το λαϊκό εισόδημα θα συνεχίσει να καλπάζει, με τον λαό να πληρώνει τις συνέπειες του πολέμου όπου εμπλέκεται η αστική τάξη, διεκδικώντας επιθετικά μερίδιο από τη «λεία».

2025 The Associated Press. All

Αδιέξοδα και αντιφάσεις της «φυσιολογικής» λειτουργίας του συστήματος, που αντανακλούν την όλο και μεγαλύτερη δυσκολία να βρεθούν πεδία που θα εξασφαλίζουν κερδοφόρα διέξοδο στα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια και σε συνθήκες γιγάντωσης της πολεμικής προετοιμασίας.

Ο τίτλος της κεντρικής έκθεσης για τις Παγκόσμιες Οικονομικές Προοπτικές είναι αποκαλυπτικός: «Η παγκόσμια οικονομία στη σκιά του πολέμου». Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος - σύμφωνα με το Ταμείο - λειτουργεί ως «ισχυρός αρνητικός παράγοντας» που διαταράσσει αγορές εμπορευμάτων, ενισχύει τις πληθωριστικές πιέσεις και πιέζει τις χρηματοπιστωτικές συνθήκες σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ενδεικτικό της ρευστότητας που έχουν οι εξελίξεις για τα ίδια τα αστικά επιτελεία, είναι ότι το ΔΝΤ δεν δημοσιεύει αυτή τη φορά τη συνηθισμένη «βασική πρόβλεψη», αλλά μια «πρόβλεψη αναφοράς». Η διαφορά δεν είναι τυπική, αλλά βασίζεται στη ραγδαία μεταβολή της κατάστασης της παγκόσμιας οικονομίας από τα σοκ που προκαλεί ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στο Ιράν.

Η «πρόβλεψη αναφοράς» βασίζεται στην υπόθεση ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή θα έχει «περιορισμένη διάρκεια, ένταση και έκταση», ώστε οι διαταραχές να υποχωρήσουν έως τα μέσα του 2026. Στην πραγματικότητα, βέβαια, η μόνη «βάση αναφοράς» είναι η διαρκής κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, που μέσα από πρόσκαιρους «συμβιβασμούς» και πολεμικές επιχειρήσεις σπρώχνουν σε γενίκευση της σύγκρουσης.

Παρ' όλα αυτά, σύμφωνα ακόμα και με αυτό το βασικό σενάριο, η παγκόσμια ανάπτυξη προβλέπεται στο 3,1% για το 2026 και 3,2% για το 2027, χαμηλότερα από το πρόσφατο 3,4% και πολύ πιο κάτω από τον ιστορικό μέσο όρο της περιόδου 2000 - 2019, που ήταν 3,7%. Ο παγκόσμιος πληθωρισμός προβλέπεται στο 4,4% το 2026, πριν υποχωρήσει στο 3,7% το 2027, με ανοδικές αναθεωρήσεις και για τα δύο έτη.

Χαρακτηριστικό της επίδρασης του πολέμου είναι το γεγονός ότι χωρίς τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, το ΔΝΤ υπολογίζει ότι η πρόβλεψη για το 2026 θα είχε αναθεωρηθεί ελαφρά προς τα πάνω, στο 3,4%. Αντ' αυτού, αναθεωρείται προς τα κάτω κατά 0,2 μονάδες.

Το ΔΝΤ δεν περιορίζεται στη «βασική» πρόβλεψη. Παρουσιάζει άλλα δυο εναλλακτικά σενάρια, που περιγράφουν τι θα συμβεί αν η σύγκρουση παραταθεί ή επεκταθεί.

• Δυσμενές σενάριο: Αν οι τιμές Ενέργειας αυξηθούν περισσότερο και πιο επίμονα από ό,τι υποθέτει η «βασική» πρόβλεψη, η παγκόσμια ανάπτυξη θα επιβραδυνθεί περαιτέρω στο 2,5% το 2026, ενώ ο πληθωρισμός θα εκτοξευθεί στο 5,4%. Για το 2027 προβλέπεται ανάπτυξη 3% και πληθωρισμός 3,9%.
• Ακραίο σενάριο: Με βάση αυτό, οι τιμές πετρελαίου αυξάνονται κατά 100% από το δεύτερο τρίμηνο του 2026, οι τιμές φυσικού αερίου για Ευρώπη και Ασία κατά 200% την ίδια περίοδο και οι τιμές βασικών ειδών διατροφής κατά 5% το 2026 και 10% το 2027. Η παγκόσμια ανάπτυξη αναμένεται να μειωθεί κατά 1,3 ποσοστιαίες μονάδες το 2026, φλερτάροντας με την ύφεση (ανάπτυξη κάτω από 2%), κάτι που έχει συμβεί μόλις τέσσερις φορές από το 1980, με τις δύο τελευταίες να αφορούν την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση και την πανδημία. Για το 2027 η παγκόσμια ανάπτυξη προβλέπεται στο 2,2%. Ο πληθωρισμός θα εκτιναχθεί στο 5,8% το 2026 και στο 6,1% την επόμενη χρονιά.

Οι αναλύσεις και τα «σενάρια» δεν είναι προφανώς νούμερα στο χαρτί. Είναι «δείκτες» και «καμπανάκια» στο κεφάλαιο και τα κράτη για να πάρουν έγκαιρα τα μέτρα τους, να επισπεύσουν «διαρθρωτικές αλλαγές» ώστε να θωρακιστεί κατά το δυνατόν η καπιταλιστική κερδοφορία με γδάρσιμο των λαών.

Η έκθεση Fiscal Monitor (Δημοσιονομικής Παρακολούθησης) που δημοσιεύεται ταυτόχρονα, προσθέτει ακόμα μια διάσταση στην εικόνα της παγκόσμιας οικονομίας. Το παγκόσμιο δημόσιο χρέος έφτασε σχεδόν το 94% του παγκόσμιου ΑΕΠ το 2025 και προβλέπεται να αγγίξει το 100% έως το 2029. Ενα επίπεδο που δεν έχει παρατηρηθεί από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τα νούμερα δείχνουν το μέγεθος του πλούτου που παράγει ο λαός και κατευθύνεται στην προετοιμασία των κανονιών στα οποία θέλουν να τον κάνουν κρέας. Δείχνουν προτεραιότητες, αλλά και αδιέξοδα των αστών, που δίνουν πακτωλούς χρήματος για τη θωράκιση της κερδοφορίας των ομίλων - όπως έγινε στην περίοδο της πανδημίας - όμως την ίδια στιγμή γιγαντώνονται τα κρατικά χρέη, οι πληθωριστικές πιέσεις κ.λπ.

Στις ΗΠΑ, το έλλειμμα παραμένει στο 7%-8% του ΑΕΠ, με το δημόσιο χρέος να αναμένεται στο 142% του ΑΕΠ έως το 2031. Η Κίνα βρίσκεται σε παρόμοια τροχιά: Αυξημένες δαπάνες για στήριξη της οικονομίας ανεβάζουν το έλλειμμά της κοντά στο 8%, με το χρέος να κινείται προς το 127% του ΑΕΠ. Στην Ευρώπη, πολλές χώρες επιταχύνουν τις αμυντικές δαπάνες, επιβαρύνοντας περαιτέρω τα δημόσια οικονομικά και μαζί τα λαϊκά στρώματα που υποφέρουν.

Τα έξοδα για τόκους αυξήθηκαν ραγδαία από 2% σε σχεδόν 3% του παγκόσμιου ΑΕΠ μέσα σε τέσσερα μόνο χρόνια. Το «χρέος σε κίνδυνο» - το «ακραίο» σενάριο για το συνολικό χρέος - αναμένεται να αγγίξει το 117% του παγκόσμιου ΑΕΠ μέσα σε τρία χρόνια. Αν ο πόλεμος παραταθεί, αυτό το νούμερο μπορεί να αναθεωρηθεί ακόμα ανοδικότερα.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στις πιο αδύναμες οικονομίες («αναδυόμενες» και «αναπτυσσόμενες» σύμφωνα με την ορολογία του ΔΝΤ), όπου οι επιπτώσεις των σεναρίων επιδείνωσης είναι σχεδόν διπλάσιες σε σχέση με τις πιο «πλούσιες».

Πέρα από τον πόλεμο, το ΔΝΤ καταγράφει μια σειρά από επιπλέον παράγοντες που μπορούν να επιδεινώσουν την κατάσταση. Τέτοιοι είναι οι εμπορικές διαμάχες, μια πιθανή αναθεώρηση των προσδοκιών για τα κέρδη από την τεχνητή νοημοσύνη, ή η ενίσχυση του ανταγωνισμού στον κλάδο, τα υψηλά ελλείμματα και το αυξανόμενο χρέος, η μεταφορά περισσότερου κρατικού χρέους από τις κεντρικές τράπεζες σε ιδιώτες επενδυτές και hedge funds κ.τ.λ.

Το ΔΝΤ δεν αρκείται στη διάγνωση και προχωρά σε «συνταγές». Μιλά για «ολοκληρωμένη πολιτική προσέγγιση» που συνδυάζει εθνικά μέτρα και διεθνή συνεργασία. Ζητά από τις κεντρικές τράπεζες να «παραμείνουν σε εγρήγορση» για τον πληθωρισμό και από τις κυβερνήσεις να αυξήσουν έσοδα και να βελτιώσουν την «αποδοτικότητα των δαπανών». Αν υπάρξει δημοσιονομική στήριξη για τους πιο ευάλωτους, αυτή επιβάλλεται να είναι «στοχευμένη, προσωρινή και χρηματοδοτούμενη από ανακατανομή δαπανών».

Σε αυτές τις φράσεις κρύβεται μια πολύ συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση: Λιτότητα για τους πολλούς, «αποδοτικότητα» στις πετσοκομμένες κοινωνικές δαπάνες και εγρήγορση των κεντρικών τραπεζών για υψηλά επιτόκια, στο όνομα του αποπληθωρισμού.

Ουσιαστικά και με αυτόν τον τρόπο φανερώνεται ο «ελέφαντας στο δωμάτιο». Από τη «φούσκα της AI» μέχρι τις «κρίσεις στην εφοδιαστική αλυσίδα» και τον πόλεμο, όλα δείχνουν τη σαπίλα και τον παρασιτισμό του κεφαλαίου που δεν μπορεί να διασφαλίσει τη διευρυμένη αναπαραγωγή του αν δεν οδηγεί τους λαούς στον όλεθρο των πολεμικών σφαγείων, της έντασης της εκμετάλλευσης.

Σ' αυτό το κλίμα, η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, τόνισε σε συνέντευξη Τύπου πως τα κράτη θα πρέπει «να προετοιμαστούν για δύσκολους καιρούς», εάν η τιμή του πετρελαίου παραμείνει υψηλή λόγω του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Κάλεσε τις κυβερνήσεις να λάβουν μέτρα για να περιορίσουν τις ενεργοβόρες δραστηριότητες «από τώρα, κι όχι να περιμένουν πολλές εβδομάδες».

«Ορισμένες χώρες εφαρμόζουν μη στοχευμένα μέτρα, ελέγχους στις εξαγωγές ή λανθασμένες φοροελαφρύνσεις. Οι προθέσεις είναι καλές, όμως το να προστατεύουν τους πολίτες τους με τέτοια μέτρα, απλώς θα παρατείνει τις δυσκολίες που συνδέονται με τις υψηλές τιμές», προειδοποίησε η Γκεοργκίεβα και υπογράμμισε ότι οι κεντρικές τράπεζες θα πρέπει να επιδείξουν σύνεση και «να δουν πώς θα εξελιχθεί αυτό» πριν λάβουν αποφάσεις για τα βασικά επιτόκιά τους. «Αν τελειώσει σύντομα η σύγκρουση, δεν θα χρειαστεί να αναλάβουν δράση», είπε.

Οι αστοί λοιπόν παίρνουν τα μέτρα τους, για τους «δύσκολους καιρούς». Ας πάρουμε και εμείς τα δικά μας...

Κατασκευάζοντας ...πράσινες βόμβες σε γερμανική βιομηχανία

Σύμφωνα με έρευνα («VoxEurop», σε συνεργασία με άλλα διεθνή ΜΜΕ), που βασίζεται σε αποκλειστικά εσωτερικά έγγραφα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, πρακτικά συναντήσεων με λομπίστες και ανάλυση χρηματιστηριακών στοιχείων, τα «πράσινα» και «βιώσιμα» επενδυτικά ταμεία κατά τη διάρκεια του 2025 είχαν τριπλασιάσει τη χρηματοδότηση προς την πολεμική βιομηχανία, φτάνοντας τα 50 δισ. ευρώ το 2025.

Η εξέλιξη αυτή επισφραγίζει τη στροφή στην πολεμική οικονομία, που προχωράει παράλληλα με την εγκατάλειψη των υψηλών στόχων που είχε βάλει η ΕΕ, διοχετεύοντας τεράστια κεφάλαια στην «πράσινη» οικονομία. Τα κονδύλια που είχαν δεσμευτεί ή προβλεφθεί για τη στήριξη τέτοιων επενδύσεων, ντύνονται τώρα στο χακί και χρηματοδοτούν πυρετωδώς την πολεμική βιομηχανία της ΕΕ.

Και στη μια και στην άλλη περίπτωση, κερδισμένο είναι το κεφάλαιο. Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, οι ίδιοι επιχειρηματικοί όμιλοι που επωφελούνταν των κονδυλίων της «πράσινης» ανάπτυξης, με γρήγορες προσαρμογές στις γραμμές παραγωγής κατασκευάζουν πλέον όπλα και στρατιωτικά εξαρτήματα, απορροφώντας τις ίδιες και ακόμα περισσότερες επιδοτήσεις, σαν να μην άλλαξε απολύτως τίποτα!

Τα εσωτερικά έγγραφα αποκαλύπτουν ότι η στροφή αυτή είχε ξεκινήσει ήδη από το 2021 και κορυφώθηκε με την πλήρη ενσωμάτωση της βιομηχανίας όπλων στο ευρωπαϊκό πλαίσιο «βιωσιμότητας». Το γεγονός αυτό δείχνει τις ενδοαστικές αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς για την πίτα των ευρωπαϊκών κονδυλίων, που πληρώνει από την τσέπη του ο λαός.

Επιβεβαιώνει όμως και την προετοιμασία της ΕΕ να μπει «στα γεμάτα» στον στίβο των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία τον Φλεβάρη του 2022.

Η έρευνα εξέτασε 3.037 επενδυτικά ταμεία που κρατούν μετοχές σε 118 από τις μεγαλύτερες εταιρείες εξοπλισμών παγκοσμίως, βάσει κεφαλαιοποίησης. Στα ταμεία αυτά περιλαμβάνονται όσα στηρίζουν τους στόχους της «βιωσιμότητας» και της «πράσινης μετάβασης».

Οπως προκύπτει, από το 2021 έως το 2025, οι «πράσινες επενδύσεις» στην πολεμική βιομηχανία αυξήθηκαν από 14,5 δισ. σε 49,8 δισ. ευρώ. Μόνο το 2025, οι επενδύσεις διπλασιάστηκαν.

Οι επενδύσεις αυτές διέπονται από τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό που ορίζει τα «περιβαλλοντικά ή/και κοινωνικά χαρακτηριστικά» για τη χρηματοδότησή τους. Ο Κανονισμός αυτός εφαρμόζεται σε όλα τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που δραστηριοποιούνται στην ΕΕ, τη μεγαλύτερη αγορά παγκοσμίως, με συνολική αξία 7 τρισ. ευρώ.

Η αξιολόγηση των επενδύσεων, άρα και της χρηματοδότησής τους από την ΕΕ, γίνεται με τρία βασικά κριτήρια: Την περιβαλλοντική τους επίδραση (εκπομπές, διαχείριση πόρων), τις κοινωνικές τους πρακτικές (εργασιακές σχέσεις, ανθρώπινα δικαιώματα) και τη διακυβέρνησή τους (διαφάνεια, αντιμετώπιση διαφθοράς).

Για να αντιληφθεί κανείς την ελαστικότητα των κριτηρίων, από τη χρηματοδότηση εξαιρούνται μόνο τα λεγόμενα «αμφιλεγόμενα όπλα» (νάρκες κατά προσώπων, βόμβες διασποράς, χημικά και βιολογικά όπλα).

Με άλλα λόγια, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει δημιουργήσει ένα κανονιστικό πλαίσιο που επιτρέπει τη χρηματοδότηση από τα «πράσινα» ταμεία κάθε είδους στρατιωτικού εξοπλισμού, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων για «ξεκάρφωμα». Ετσι, οι βόμβες που σκοτώνουν χιλιάδες παιδιά στη Γάζα είναι «βιώσιμες», ενώ τα drones που τις μεταφέρουν είναι και «πράσινα»!

Με τέτοια κριτήρια, ως δικαιούχοι για τα ...«πράσινα» κονδύλια της ΕΕ εμφανίζονται στις πρώτες θέσεις η γαλλική «Safran», η γερμανική «Rheinmetall» και η βρετανική «BAE Systems», της οποίας τα όπλα χρησιμοποιεί ο ισραηλινός στρατός στη Γάζα. Στη λίστα περιλαμβάνονται επίσης η ιταλική «Leonardo», η ισπανική «Indra», η σουηδική «Saab» και η ολλανδική θυγατρική της «Airbus».

Συνολικά, 27 ευρωπαϊκές εταιρείες όπλων μοιράστηκαν το μισό από το συνολικό ποσό των 49,8 δισ. ευρώ το 2025. Εκτός Ευρώπης κυριαρχούν οι αμερικανικές εταιρείες: Η «Howmet Aerospace», η «General Electric», η «Axon», η «Boeing», η «TransDigm» και η RTX συγκέντρωσαν 13 δισ. ευρώ - το 70% των 18 δισ. που επενδύθηκαν εκτός ΕΕ.

Συνολικά η έρευνα αποκαλύπτει ότι η λεγόμενη «πράσινη χρηματοδότηση» έχει μετατραπεί σε εργαλείο για την ενίσχυση της ροής κεφαλαίων προς την πολεμική βιομηχανία. Το 2025, 769 «πράσινα» ταμεία συγκέντρωσαν κέρδη 7 δισ. ευρώ από την πώληση μετοχών και τη διανομή μερισμάτων εταιρειών που εμπλέκονται στον τομέα της «άμυνας». Η συνολική αξία των 118 εταιρειών που εξετάστηκαν διπλασιάστηκε σε 3 τρισεκατομμύρια ευρώ - ισοδύναμο με το ΑΕΠ της Γαλλίας το 2024.

Η εκτόξευση της βιομηχανίας όπλων ως επενδυτικός προορισμός ξεκίνησε το 2021, όταν τέθηκε σε ισχύ ο Ευρωπαϊκός Κανονισμός για τις «βιώσιμες» επενδύσεις (SFDR). Τον ίδιο χρόνο, η Ευρωπαϊκή Ενωση των Βιομηχανιών Αεροδιαστήματος, Ασφάλειας και Αμυνας (ASD) - που περιλαμβάνει όλους τους μεγάλους παίκτες του κλάδου - δημοσίευσε ένα έγγραφο θέσεων που έδινε τον τόνο...

«Η άμυνα είναι κρίσιμο στοιχείο της ασφάλειας, και η ασφάλεια είναι προϋπόθεση για την ειρήνη, την ευημερία, τη διεθνή συνεργασία και την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη», έγραφε ο τότε γγ της ASD. «Βοηθώντας να διασφαλιστεί η ασφάλεια, οι Ευρωπαίοι κατασκευαστές εξοπλισμών de facto συμβάλλουν ουσιαστικά σε έναν πιο βιώσιμο κόσμο», συμπλήρωνε.

Το έγγραφο κατήγγειλε τους περιορισμούς που επέβαλαν τα «πράσινα» ταμεία των τραπεζών στις πολεμικές εταιρείες και καλούσε τους θεσμούς της ΕΕ να απλοποιήσουν τα κριτήρια που χρησιμοποιεί η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, για να συμπεριλάβει και την πολεμική βιομηχανία στα κονδύλια των πράσινων και βιώσιμων επενδύσεων.

Επίσης, τον Μάρτη του 2021, μια ομάδα εκπροσώπων της αμυντικής βιομηχανίας από Γερμανία, Φινλανδία, Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία και Νορβηγία δημοσίευσε μια δήλωση με τίτλο «Δεν υπάρχει βιωσιμότητα χωρίς αμυντική βιομηχανία και βιομηχανία ασφαλείας».

Πρακτικά από συναντήσεις μεταξύ λόμπι της βιομηχανίας του πολέμου (που σύμφωνα με ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, η ικανότητά τους «να επηρεάζουν τη λήψη αποφάσεων στο Κοινοβούλιο αποτελεί ζωτικό στοιχείο της ευρωπαϊκής δημοκρατίας») και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δείχνουν την εξέλιξη των συζητήσεων για να συμπεριληφθεί η πολεμική βιομηχανία στις λίστες της «πράσινης» επιλεξιμότητας της ΕΕ.

Σε μια τέτοια συνάντηση, τον Μάρτη του 2021, η ASD διαμαρτυρόταν ότι «τα πράσινα χρηματοοικονομικά προϊόντα αποκλείουν όλο και περισσότερο την άμυνα και περιορίζουν την πρόσβαση σε χρηματοδότηση». Τον Νοέμβρη του ίδιου χρόνου, ο διευθύνων σύμβουλος της «Leonardo» συναντήθηκε με τον γενικό διευθυντή Αμυνας και Διαστήματος της Επιτροπής και σύμφωνα με τα πρακτικά της συνάντησης, «εξέφρασε ανησυχίες για το γεγονός ότι η αμυντική βιομηχανία αποκλείεται από την ευρωπαϊκή ταξινομία για τις βιώσιμες δραστηριότητες».

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος ΕΕ - ΝΑΤΟ και Ρωσίας στην Ουκρανία έδωσε νέα ώθηση στη βιομηχανία των όπλων. Μια εβδομάδα πριν τη ρωσική εισβολή, στις 15 Φλεβάρη 2022, η Επιτροπή είχε ήδη ζητήσει επειγόντως περισσότερα κονδύλια για την πολεμική οικονομία, τονίζοντας την ανάγκη να διασφαλιστεί ότι «οι πρωτοβουλίες για τη βιώσιμη χρηματοδότηση παραμένουν συνεπείς με τις προσπάθειες της ΕΕ να διευκολύνουν την επαρκή πρόσβαση της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας σε χρηματοδότηση και επενδύσεις».

Η ASD, σε σημείωμά της τον Οκτώβρη του 2022, έγραφε: «Από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, οι τιμές των μετοχών των ευρωπαϊκών εταιρειών άμυνας, που προηγουμένως ήταν πεσμένες, έχουν ανακάμψει σημαντικά». Η Ενωση ζητούσε από την Επιτροπή να εκδώσει κατευθυντήριες γραμμές που να ξεκαθαρίζουν ότι «οι διαχειριστές κεφαλαίων δεν πρέπει να αποκαλύπτουν τις αρνητικές επιπτώσεις των επενδύσεων σε ευρωπαϊκές εταιρείες άμυνας».

Και πρόσθετε: «Μέχρι να αρθεί η ρυθμιστική προκατάληψη, η ASD ανησυχεί ότι οι διαχειριστές κεφαλαίων μπορεί να συνεχίσουν να εφαρμόζουν αποκλεισμούς της αμυντικής βιομηχανίας, ιδίως λόγω της πίεσης από την κοινή γνώμη ή από απαιτήσεις επενδυτών».

Καλούσε τέλος τους ευρωπαϊκούς θεσμούς να «εντείνουν τις δράσεις για να πείσουν τους διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων ότι η ΕΕ και τα κράτη - μέλη της υποστηρίζουν τις εταιρείες άμυνας και είναι αποφασισμένοι να διασφαλίσουν την πρόσβασή τους σε ιδιωτική χρηματοδότηση».

Εναν χρόνο αργότερα, η Κομισιόν επανέλαβε σχεδόν αυτολεξεί τη θέση της: «Η Επιτροπή αναγνωρίζει την ανάγκη να διασφαλιστεί η πρόσβαση σε χρηματοδότηση και επενδύσεις, συμπεριλαμβανομένου του ιδιωτικού τομέα, για όλους τους στρατηγικούς τομείς, ιδίως τη βιομηχανία άμυνας, η οποία συμβάλλει στην ασφάλεια των Ευρωπαίων πολιτών».

Η άρση κάθε περιορισμού ήρθε το 2024 με την Ευρωπαϊκή Στρατηγική Αμυντικής Βιομηχανίας. Εκεί, η Επιτροπή επισημαίνει ότι δεν υπάρχουν κανόνες κατά της επένδυσης στον στρατιωτικό τομέα και επαναλαμβάνει: «Η αμυντική βιομηχανία της Ενωσης είναι ζωτικός συντελεστής της ανθεκτικότητας και της ασφάλειας της Ενωσης, και επομένως της ειρήνης και της κοινωνικής βιωσιμότητας. Υπό αυτό το πρίσμα, το πλαίσιο βιώσιμης χρηματοδότησης της ΕΕ είναι πλήρως συνεπές με τις προσπάθειες της Ενωσης να διευκολύνει την επαρκή πρόσβαση της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας σε χρηματοδότηση και επενδύσεις. Δεν επιβάλλει κανέναν περιορισμό στη χρηματοδότηση του αμυντικού τομέα».

Στις 27 Νοέμβρη 2024, η Επιτροπή διοργάνωσε το «Φόρουμ Επενδύσεων στην Αμυντική Βιομηχανία της ΕΕ» με έναν συγκεκριμένο στόχο: Να ανοίξει το πορτοφόλι των κεφαλαίων για τη βιωσιμότητα στον αμυντικό τομέα.

Πολλές γενικές διευθύνσεις της Επιτροπής, από την Αμυνα και το Διάστημα έως τη Χρηματοπιστωτική Σταθερότητα, υποστήριξαν στις παρουσιάσεις τους - σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία της έρευνας - ότι οι κατασκευαστές όπλων μπορούν να συμπεριληφθούν στα «πράσινα» ταμεία χωρίς να παραβιάζουν κανέναν κανονισμό. Η αναπληρώτρια επικεφαλής του γραφείου του Επιτρόπου Αμυνας και Διαστήματος σημείωσε για παράδειγμα ότι «το πλαίσιο βιώσιμης χρηματοδότησης της ΕΕ δεν επιβάλλει περιορισμούς στη χρηματοδότηση του αμυντικού τομέα».

Σύμφωνα με εσωτερική αναφορά της Επιτροπής, οι διοργανωτές του Φόρουμ εκτίμησαν στο τέλος ότι υπήρξαν «παραγωγικές συζητήσεις για τις προκλήσεις και τις ευκαιρίες επένδυσης» και ότι η διοργάνωση «ενίσχυσε τον διάλογο μεταξύ του χρηματοπιστωτικού τομέα, της Επιτροπής και της βιομηχανίας σχετικά με την ενθάρρυνση των επενδύσεων στην άμυνα»...

Η μετάβαση της «πράσινης» οικονομίας σε πολεμική ένα πράγμα επιβεβαιώνει: Οτι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι η συνέχεια της ειρήνης με το πιστόλι στον κρόταφο των λαών και ότι βρίσκεται μέσα στην ίδια τη λειτουργία της καπιταλιστικής οικονομίας. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες, η πολεμική βιομηχανία αναδεικνύεται σε βασικό προορισμό για την επένδυση συσσωρευμένων κεφαλαίων, δίνοντας ώθηση στην οικονομία να αποφύγει έστω και προσωρινά μια πιο γενικευμένη κρίση...

Ομως το αφήγημα του «παντοδύναμου» και άτρωτου αμερικάνικου στρατού, που διακινεί πρώτη απ' όλους η κυβέρνηση Τραμπ και αναπαράγεται από τα ευρωατλαντικά Μέσα Ενημέρωσης, δέχεται το ένα χαστούκι πίσω από το άλλο, όσο ξεδιαλύνει η εικόνα στο πεδίο και πυκνώνουν οι αντιφατικές δηλώσεις του Αμερικανού Προέδρου για το τι τελικά επιδιώκει να πετύχει στη Μέση Ανατολή με την ισχύ της πολεμικής του μηχανής.

Εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι οι «αντικειμενικοί στόχοι» της αμερικανο-ισραηλινής επέμβασης συρρικνώνονται διαρκώς, ενώ έχουν εγκαταλειφθεί εντελώς οι αρχικές πομπώδεις δηλώσεις για γρήγορη ανατροπή του καθεστώτος στο Ιράν, πλήρη συντριβή της αεράμυνας, κυριαρχία των ΗΠΑ στον αέρα και άλλα παρόμοια... Ακόμα και ο τωρινός αποκλεισμός του Ορμούζ αμφισβητείται για την αποτελεσματικότητά του από πολλούς αναλυτές, που σημειώνουν ότι είναι επιχειρησιακά αδύνατος με τις δυνάμεις που διατάσσουν οι ΗΠΑ για την υλοποίησή του.

Μια άλλη πλευρά της πραγματικότητας «επί του πεδίου» δίνουν δημοσιεύματα στον διεθνή Τύπο. Σύμφωνα με αυτά, τα πυραυλικά αποθέματα των Αμερικανών εξαντλούνται, ο «Σιδηρούς Θόλος» των Ισραηλινών αποδεικνύεται διάτρητος και οι ΗΠΑ αναγκάζονται να αδειάσουν αποθήκες στη Νότια Κορέα, στην Ταϊβάν και αλλού, για να ανταποκριθούν στη διάρκεια και στην ένταση του πολέμου στη Μέση Ανατολή.

U.S. Air Force

Το περίφημο αντιπυραυλικό σύστημα THAAD των ΗΠΑ

Ενα αποκαλυπτικό δημοσίευμα του αμερικανικού ιστότοπου Drop Site News, επικαλούμενο πηγή μέσα από την κυβέρνηση Τραμπ, ρίχνει φως στην πραγματική κατάσταση των ισραηλινών στρατιωτικών αποθεμάτων. Λίγο πριν ανακοινωθεί η εύθραυστη εκεχειρία με το Ιράν, οι διαθέσιμοι πύραυλοι αναχαίτισης βαλλιστικών επιθέσεων που είχαν απομείνει στο οπλοστάσιο του Ισραήλ είχαν περιοριστεί σε «διψήφιο αριθμό», δήλωσε χαρακτηριστικά η πηγή.

Πρόσθεσε μάλιστα ότι η κρίσιμη αυτή έλλειψη είχε οδηγήσει τους Ισραηλινούς στρατιωτικούς αξιωματούχους να γίνουν πολύ πιο επιλεκτικοί στην αντιμετώπιση επιθέσεων βαλλιστικών πυραύλων από το Ιράν και την Υεμένη. «Αναγκάζονται να διαλέγουν τι θα καταρρίψουν και τι όχι», δήλωσε ο αξιωματούχος στο Drop Site, επιβεβαιώνοντας ότι ο αδιαπέραστος «Σιδηρούν Θόλος» τα βρήκε μπαστούνια και φάνηκαν τα όριά του στις συνθήκες γενίκευσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου, παρά τη βοήθεια που έχει από τα ευρωατλαντικά στρατιωτικά μέσα στην περιοχή.

Κάθε πύραυλος Arrow κοστίζει 2-3 εκατομμύρια δολάρια και απαιτούνται μήνες για την κατασκευή του, ενώ οι πύραυλοι THAAD κοστίζουν περίπου 12 εκατομμύρια δολάρια. Κατά τον «Πόλεμο των 12 Ημερών» τον Ιούνιο του 2025, οι ΗΠΑ είχαν ήδη εξαντλήσει περίπου το 25% των αποθεμάτων THAAD - μεταξύ 100 και 150 πυραύλων.

Σύμφωνα με άλλη έρευνα που δημοσίευσε η JP Morgan, στηριζόμενη σε στοιχεία του ινστιτούτου JINSA, το ποσοστό των πυραύλων που πλήττουν στόχους εντός Ισραήλ αυξήθηκε από 3% τις πρώτες δύο εβδομάδες του πολέμου σε 27%, φανερώνοντας τις δυσκολίες που έχουν Αμερικανοί και Ισραηλινοί να αποκρούσουν με επιτυχία τα ιρανικά πυραυλικά αντίποινα.

Οπως αναφέρει το RUSI, οι ΗΠΑ έχουν εκτοξεύσει ήδη 431 από τους 2.500 πυραύλους Aegis του Ναυτικού τους για την υπεράσπιση του Ισραήλ. Παράλληλα, διέθεσαν τεράστιο μέρος των αποθεμάτων τους για την αεράμυνα των συμμάχων τους στον Κόλπο. Η «Washington Post» ανέφερε ότι πλοία και υποβρύχια του αμερικανικού Ναυτικού έχουν εκτοξεύσει περισσότερους από 850 πυραύλους Tomahawk τις πρώτες τέσσερις εβδομάδες της επιχείρησης «Epic Fury». Παράλληλα, ανέφερε πως η αναπλήρωση των αποθεμάτων θα απαιτήσει χρόνο, δημιουργώντας «βραχυπρόθεσμο κίνδυνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες».

Μετά από πυραυλική επίθεση στο Τελ Αβίβ

Πριν από μερικές εβδομάδες, οι κυβερνήσεις Νότιας Κορέας και Ταϊβάν εξέφρασαν την ανησυχία τους για την αποψίλωση του αμερικανικού οπλοστασίου στις χώρες τους και τη μεταφορά μεγάλου αριθμού αντιπυραυλικών συστημάτων στην περιοχή του Κόλπου. Συγκεκριμένα, πριν συμπληρωθούν 20 μέρες πολέμου, οι ΗΠΑ μετακίνησαν πολλαπλούς εκτοξευτές του συστήματος THAAD από αεροπορική βάση κοντά στη Σεούλ, με προορισμό τη Μέση Ανατολή. Τέτοιες συστοιχίες αντιαεροπορικών συστημάτων είχαν σταλεί στη Νότια Κορέα το 2017.

Τις αμερικάνικες στρατιωτικές ροές από τον Ινδο-Ειρηνικό προς τη Μέση Ανατολή παρακολουθεί και η Ταϊβάν, με αξιωματούχους να σχολιάζουν ότι τα στρατιωτικά περιουσιακά στοιχεία και οι πόροι των ΗΠΑ δεν μπορούν βέβαια «να αναπτυχθούν σε δύο μέρη ταυτόχρονα», αλλά «η ανάπτυξη των κύριων στρατιωτικών πόρων στην Ασία και η αντιμετώπιση του κύριου ανταγωνιστή των ΗΠΑ (σ.σ. της Κίνας) εδώ είναι περισσότερο σύμφωνη με τα συμφέροντα των ΗΠΑ»...

Παρά το γεγονός ότι η πολεμική βιομηχανία των ΗΠΑ και των άλλων σύμμαχων κρατών δουλεύει στο φουλ, ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή αποκάλυψε τα δομικά της όρια σ' αυτήν τη φάση, ανοίγοντας την όρεξη στα κοράκια των εξοπλισμών για νέα συμβόλαια και παραγγελίες, αφού η κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων είναι ανεπίστρεπτη.

Ενδεικτικά, σε προχωρημένο στάδιο βρίσκονται οι διαπραγματεύσεις της αμερικανικής κυβέρνησης με εταιρείες (όπως οι αυτοκινητοβιομηχανίες «Ford» και «General Motor») για την «επιστράτευσή» τους στην παραγωγή οπλικών συστημάτων, σύμφωνα με δημοσίευμα της «Wall Street Journal». Η συγκεκριμένη «πρακτική» είχε ακολουθηθεί στις ΗΠΑ και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι συνομιλίες του Πεντάγωνου και στελεχών των δυο εταιρειών ξεκίνησαν πριν από τις επιθέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν στα τέλη Φλεβάρη.

Η «GE Aerospace» και ο κατασκευαστής οχημάτων «Oshkosh» (εταιρεία που εμπλέκεται και στην κατασκευή των αεροπλανοφόρων) ήταν επίσης μεταξύ των εταιρειών που συμμετείχαν στις συζητήσεις. Αντίστοιχα, η εταιρεία πυραυλικών κινητήρων «L3Harris Technologies» διασφάλισε 1 δισ. δολάρια για να προμηθεύει το αμερικανικό κράτος με κινητήρες για πυραύλους όπως Tomahawk και Patriot, καθώς η κυβέρνηση είχε εντοπίσει «αργή παραγωγή όπλων»...

Οι πύραυλοι αναχαίτισης είναι τόσο πολύπλοκοι και ακριβοί που παράγονται με ρυθμό σαφώς κατώτερο των επιχειρησιακών αναγκών που προκύπτουν στα πολεμικά μέτωπα. Η «Lockheed Martin» έχει υπογράψει σύμβαση με το Πεντάγωνο για αύξηση της παραγωγής THAAD από 96 σε 400 ετησίως, η οποία όμως θα ολοκληρωθεί μέσα στα επόμενα 7 χρόνια.

Το Πεντάγωνο ζήτησε να ενταχθούν 25 αναχαιτιστές στον «αμυντικό» προϋπολογισμό για το 2026 και άλλοι 12 στη συνέχεια, συνολικά 37. Αν και η αύξηση είναι μεγάλη σε σύγκριση με τους 11 που προμηθεύτηκε το 2024 και τους 12 το 2025, η προμήθεια 37 αναχαιτιστών για τον επόμενο χρόνο φαίνεται μάλλον πενιχρή με βάση τις εξελίξεις...

Οπως σημειώνουν τα ευρωατλαντικά επιτελεία, η εξάντληση των αποθεμάτων και η αδυναμία γρήγορης αντικατάστασης περιορίζει την ικανότητα αποτροπής των ΗΠΑ απέναντι στην Κίνα και υπονομεύει τη στρατηγική της «Ασιατικής Στροφής» που έχουν σχεδιάσει οι αμερικανικές κυβερνήσεις εδώ και χρόνια.

Τα παραπάνω δικαιολογούν έως έναν βαθμό και τις πιέσεις των ΗΠΑ προς τους Ευρωπαίους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ να αυξήσουν το επίπεδο εμπλοκής στον πόλεμο, όπως και την σταθερή άρνηση των Αμερικανών να εμπλακούν βαθύτερα στο ιμπεριαλιστικό μέτωπο της Ουκρανίας απέναντι στη Ρωσία.

Είναι αποκαλυπτικό το γεγονός ότι μόλις το 58% των εγκεκριμένων κονδυλίων για την αμερικάνικη στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία είχε εκταμιευθεί/παραδοθεί μέχρι το τέλος του 2025, με πολλά συστήματα να αναμένονται έως το 2028, ενδεχομένως και αργότερα, μετά το άνοιγμα του νέου ιμπεριαλιστικού μετώπου στη Μέση Ανατολή...

Ρευστή και αβέβαιη παραμένει η κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή του Κόλπου, περίπου 50 μέρες από την έναρξη του ιμπεριαλιστικού πολέμου που ξεκίνησαν ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν στις 28 Φλεβάρη. Το απόγευμα της Παρασκευής, ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί δήλωσε πως τα Στενά του Ορμούζ «ανοίγουν για το υπόλοιπο της εκεχειρίας σε ό,τι αφορά τα εμπορικά πλοία» μετά από την έναρξη εύθραυστης παύσης πυρός μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου. Λίγη ώρα αργότερα, ο Πρόεδρος Τραμπ σχολίασε πως παραμένει ο ναυτικός αποκλεισμός των ΗΠΑ μέχρι «να ολοκληρωθεί κατά 100%» η συμφωνία.

Την ίδια ώρα που γίνονται αυτές οι κινήσεις οι ΗΠΑ διαμηνύουν πως δίχως συμφωνία - υπό τους δικούς τους όρους - ο πόλεμος θα ξαναρχίσει. Ο Αμερικανός υπουργός Πολέμου Πιτ Χέγκσεθ, σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε την Πέμπτη στο Πεντάγωνο μαζί με τον επιτελάρχη στρατηγό Νταν Κέιν και τον διοικητή της Κεντρικής Διοίκησης, CENTCOM, ναύαρχο Μπραντ Κούπερ, ξεκαθάρισε ότι οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να ξαναρχίσουν τον πόλεμο κατά του Ιράν ανά πάσα στιγμή, σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί συμφωνία. Πρόσθεσε πως οι ΗΠΑ αναπτύσσουν περισσότερες δυνάμεις στην περιοχή και ισχυρίστηκε ότι είναι εκείνες που «ελέγχουν» τα Στενά του Ορμούζ και όχι το Ιράν, επειδή τάχα «δεν υπάρχει πλέον ιρανικό Ναυτικό».

Στο μεταξύ, η εύθραυστη εκεχειρία των δύο βδομάδων που εκπνέει (εάν δεν δοθεί παράταση) στις 22 Απρίλη, ευνοεί τα σκληρά παζάρια και την αυξημένη διπλωματική κινητικότητα από το Πακιστάν, την Τουρκία, την Αίγυπτο και σε δεύτερο πλάνο την Κίνα που έχει (για τους δικούς της ενεργειακούς και γεωπολιτικούς λόγους) συμφέρον από τον ταχύτερο τερματισμό του πολέμου που εξαπολύθηκε σε βάρος ενός εκ των στρατηγικών συμμάχων της.

Από την άλλη, οι αντιφατικές δηλώσεις του Αμερικανού Προέδρου Ντ. Τραμπ για πόλεμο ή «συμφωνία», που θα τον τερματίσει, προδίδουν τη σφοδρή ενδοαστική κόντρα στις ΗΠΑ και την πίεση που ασκεί σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων του κινήματος «Make America Great Again» κατά της κυβέρνησης, καθώς εκατομμύρια Αμερικανοί δείχνουν απογοητευμένοι από την εξαπόλυση ενός «ακατανόητου» γι' αυτούς πολέμου. Η λαϊκή πίεση σε έναν βαθμό έχει αυξημένη βαρύτητα και ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοέμβρη στις ΗΠΑ...

Το ίδιο διάστημα, οι Ιρανοί «Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης» δηλώνουν έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο. Η κυβέρνηση του Προέδρου Μασούντ Πεζεσκιάν προειδοποιεί πως ο στόχος της παραμένει ο οριστικός τερματισμός του πολέμου και όχι η παράταση της 15ήμερης εκεχειρίας που ξεκίνησε στις 8 Απρίλη. Ο ίδιος ωστόσο δεν παρέλειψε να πλέξει το εγκώμιο της πακιστανικής διπλωματίας, που πέτυχε ήδη τον πρώτο - αλλά άκαρπο - γύρο διαβουλεύσεων στο Ισλαμαμπάντ το Σαββατοκύριακο της 11ης και 12ης Απρίλη.

Ο Πακιστανός στρατάρχης Ασίμ Μουνίρ πραγματοποίησε αυτή τη βδομάδα σημαντικές επαφές στην Τεχεράνη μεταξύ άλλων με τον υπουργό Εξωτερικών, Αμπάς Αραγτσί, και τον Πρόεδρο της χώρας Μασούντ Πεζεσκιάν. Στις αποσκευές του μετέφερε, καθώς φάνηκε, περισσότερα από ένα απλό «μήνυμα από τις ΗΠΑ».

Κινητικότητα αναπτύσσουν και άλλοι Πακιστανοί αξιωματούχοι, με πρώτο τον πρωθυπουργό Σεχμπάζ Σαρίφ που ξεκίνησε διπλωματικό μαραθώνιο μεσοβδόμαδα από τη Σαουδική Αραβία, συνέχισε με συναντήσεις στην Ντόχα του Κατάρ, φτάνοντας την Παρασκευή 17/4 στην Τουρκία για επαφές με τον Τούρκο ηγέτη Ρ. Τ. Ερντογάν, ενώ ο υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησής του συναντούσε στο περιθώριο του Φόρουμ Διπλωματίας της Αττάλειας τους ομολόγους του από Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Αίγυπτο με επίκεντρο τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.

Στο μεταξύ ο Ιρανός υφυπουργός Εξωτερικών Σαΐντ Χατιμπζαντέχ, που συμμετείχε και αυτός στο Φόρουμ της Αττάλειας, «άπλωσε» επί τάπητος μία ευρύτερη περιφερειακή ατζέντα και όχι μόνο το κλείσιμο του πολεμικού μετώπου με τις ΗΠΑ. Οπως δήλωσε την Παρασκευή «οποιαδήποτε εκεχειρία πρέπει να συμπεριλαμβάνει όλες τις ζώνες σύγκρουσης από τον Λίβανο έως την Ερυθρά Θάλασσα». Ο ίδιος χαρακτήρισε το θέμα «κόκκινη γραμμή» για τις ιρανικές αρχές, απαιτώντας να τερματιστεί «ο κύκλος της σύγκρουσης εδώ, μία και καλή για όλους». Δεν παρέλειψε να επισημάνει πως οι απρόκλητες επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά της χώρας του προκάλεσαν αστάθεια και κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ και πως οι πράξεις τους είχαν πρακτικά αρνητικό αποτέλεσμα στις αγορές Ενέργειας, στο παγκόσμιο εμπόριο και στην ευρύτερη οικονομία.

Οι δηλώσεις αυτές έγιναν λίγες μέρες μετά την έναρξη του ναυτικού αποκλεισμού που επέβαλαν οι ΗΠΑ κατά λιμανιών του Ιράν στις 13/4. Μέσα στο πρώτο 24ωρο εκπρόσωπος της CENTCOM του αμερικανικού στρατού ισχυρίστηκε πως οι ΗΠΑ έχουν τον έλεγχο της περιοχής και πως κανένα πλοίο συμφερόντων Ιράν ή σχετιζόμενο με αυτό δεν περνά. Ωστόσο, στην πραγματικότητα ο ναυτικός αποκλεισμός των ΗΠΑ δεν εφαρμόστηκε κατά τις προσδοκίες της κυβέρνησης Τραμπ. Ξένα τάνκερ και άλλα εμπορικά πλοία (ακόμη και αυτά που σχετίζονται με τον λεγόμενο «σκιώδη στόλο» του Ιράν) πέρασαν από την περιοχή παρά τον ναυτικό αποκλεισμό, γεγονός που κατέγραψε και την Παρασκευή η βέλγικη εταιρεία παροχής δεδομένων και αναλυτικών υπηρεσιών για τη ναυτιλία «Kpler». Η «Kpler» κατέγραψε άλλα τέσσερα πλοία ιρανικών συμφερόντων να περνούν από τη ζώνη αποκλεισμού των ΗΠΑ...

Παράλληλα, το Ιράν εντείνει τις ενέργειες προκειμένου να επιβάλλει είτε de facto, είτε σε επικείμενες διαπραγματεύσεις ένα νέο καθεστώς στα Στενά του Ορμούζ (τα οποία ήταν ανοικτά και ασφαλή πριν τις επιθέσεις από ΗΠΑ και Ισραήλ) σε συνεννόηση με το σουλτανάτο του Ομάν. Ο ιρανικός σχεδιασμός προβλέπει επιβολή τελών διέλευσης ή και άλλων μέτρων που μπορεί να αμφισβητήσουν αργότερα ως μέσο συναλλαγής το δολάριο στις αγορές Ενέργειας. Είναι ενδεικτικές κάποιες αρχικές πληροφορίες πως οι Φρουροί απαίτησαν να γίνει η πληρωμή των άτυπων τελών διέλευσης σε κινέζικα γιουάν. Η εξέλιξη πυροδοτεί νέες συζητήσεις για το λεγόμενο «πετρογιουάν» ως εναλλακτικό νόμισμα που θα δοκιμάσει την επί δεκαετίες παντοδυναμία του «πετροδολαρίου». Εάν οι προσπάθειες της Κίνας και του Ιράν στεφθούν με επιτυχία, τότε μπορεί να επιφέρουν καταλυτικές αλλαγές όχι μόνο στις αγορές Ενέργειας και στο παγκόσμιο νομισματικό σύστημα αλλά και στην αμερικανική οικονομία...

Πρόσφατη ανάλυση της Deutsche Bank αναζωπύρωσε τις συζητήσεις για την αποδολαριοποίηση των συναλλαγών στις αγορές Ενέργειας, καθώς εκτιμά πως ο πόλεμος στο Ιράν μπορεί να αποτελέσει «καταλύτη» για σταδιακή διάβρωση της κυριαρχίας του πετροδολαρίου. Πολύ απλά επειδή πολλά θα αλλάξουν για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ σε περίπτωση που οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες του Κόλπου (που αισθάνθηκαν προδομένες από την υποτιθέμενη «ασφάλεια» που θα τους πρόσφεραν οι ΗΠΑ στον πόλεμο...) αρχίσουν να τιμολογούν τον «μαύρο χρυσό» σε άλλα νομίσματα και δη σε κινέζικο γιουάν.

Παράλληλα, ο επικεφαλής της Διεθνούς Υπηρεσίας Ενέργειας (IEA), Φατίχ Μπιρόλ, μιλώντας στην ελβετική εφημερίδα «Neue Zuercher Zeitung» προειδοποίησε πως θα χρειαστούν τουλάχιστον δύο χρόνια για να αναπληρώσει η Μέση Ανατολή τη χαμένη παραγωγή πετρελαίου και αερίου, ενώ το ΔΝΤ προέβλεψε πως η διεθνής οικονομική ανάπτυξη για το 2026 θα πέσει στο 3,1% από την αρχική εκτίμηση για 3,3%. Δεν απέκλεισε σε περίπτωση παράτασης του πολέμου πιο αναιμική καπιταλιστική ανάπτυξη στο 2,5%.

2026 The Associated Press. All

Ισοπεδωμένα από τον ισραηλινό στρατό σπίτια στον νότιο Λίβανο

Σε άλλη μία από τις πολλές αναρτήσεις που έκανε ο Τραμπ την Παρασκευή για την κατάσταση σε Ιράν και Λίβανο, ανέφερε πως η συμφωνία για το Ορμούζ δεν συνδέεται με κανέναν τρόπο με τον Λίβανο. Διαβεβαίωσε δε ότι έχει τάχα καλές προθέσεις για τον Λίβανο, διατυμπανίζοντας πως «θα κάνουμε τον Λίβανο ξανά μεγάλο!».

Το σκηνικό για τον νέο γύρο παζαριών στήνεται με φόντο τους πάνω από 2.100 νεκρούς Λιβανέζους που προκάλεσαν οι ισραηλινές επιθέσεις και τον ορυμαγδό καταστροφής υποδομών και κτιρίων πόλεων και χωριών του νότιου Λιβάνου και πολλών συνοικιών της πρωτεύουσας Βηρυτού. Ακόμα κι έτσι, η είδηση προκάλεσε από το πρωί της Παρασκευής τεράστιο κύμα επιστροφής δεκάδων χιλιάδων εκτοπισμένων αμάχων που είχαν αναζητήσει καταφύγιο στους δρόμους της Βηρυτού προς τις εστίες τους στον νότο, με την ελπίδα ότι θα τις βρουν όρθιες...

Το σχέδιο ή έστω η επιθυμία των ΗΠΑ για «κλείσιμο» του μετώπου μεταξύ Λιβάνου και Ισραήλ δεν είναι ούτε απλό, ούτε εύκολο να εφαρμοστεί στην πράξη, καθώς θέτει ως βασικό όρο τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ. Τυπικά οι κυβερνήσεις σε Ισραήλ και Λίβανο συμφωνούν ότι η Χεζμπολάχ θα πρέπει να αφοπλιστεί, όπως τουλάχιστον ανακοίνωσαν κατά την «ιστορική» πρώτη συνάντησή τους την Τρίτη 14/4 στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ στην Ουάσιγκτον, παρουσία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο.

Η πρόθεσή τους θα συναντήσει αντικειμενικά εμπόδια όχι μόνο γιατί η Χεζμπολάχ αντιτίθεται υπό τις παρούσες συνθήκες, που ευνοούν τις συχνές ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές και χερσαίες εισβολές, αλλά και επειδή διαφωνεί ένα σημαντικό μέρος του λιβανικού λαού, που αντιμετωπίζει καχύποπτα τη διάθεση του Λιβανέζου Προέδρου και δη του πρωθυπουργού Ναουάφ Σαλάμ να συνδιαλλαγούν με το Ισραήλ. Κι αυτό παρότι το τελευταίο έχει ξεκαθαρίσει πως επιδιώκει την αρπαγή λιβανέζικου εδάφους από τα σύνορα μέχρι τη νότια όχθη του ποταμού Λιτάνι, με πρόσχημα τη δημιουργία «ζώνης ασφαλείας».

Είναι ενδεικτική η δήλωση του Ισραηλινού υπουργού Αμυνας Ι. Κατς μετά την έναρξη της εκεχειρίας της 17ης Απρίλη ότι τα ισραηλινά στρατεύματα θα παραμείνουν στις περιοχές του νότιου Λιβάνου όπου βρίσκονταν πριν ξεκινήσει η εκεχειρία, ότι «η δουλειά δεν έχει τελειώσει» και ότι θα φτιάξουν μια υποτιθέμενη ζώνη ασφαλείας.

Με αυτό δεδομένο, κάθε προσπάθεια εκεχειρίας μοιάζει σαν «διάλειμμα» μέχρι την επόμενη αναπόφευκτη σύγκρουση, ενώ υπάρχει και το ενδεχόμενο νέας εμφύλιας σύγκρουσης.

Σε αυτές τις συνθήκες, ο Τραμπ καμαρώνει αλαζονικά ότι «τερμάτισε» τον «ένατο πόλεμο» και υπόσχεται στον δοκιμαζόμενο Λίβανο «ειρήνη» αν συναινέσει μέχρι κεραίας στις απαιτήσεις του κράτους - τρομοκράτη Ισραήλ. Ο Αμερικανός ηγέτης έδωσε ήδη εντολή στον αντιπρόεδρο Τζ. Ντ. Βανς, στον υπουργό Εξωτερικών Μ. Ρούμπιο και στον επιτελάρχη, στρατηγό Νταν Κέιν, «να συνεργαστούν» με τις δύο χώρες για να επιτύχουν «διαρκή ειρήνη» καταπώς βολεύει τα αμερικανικά μονοπώλια.

2026 Getty Images

Από τη συνάντηση στο Παρίσι την Παρασκευή

Τη μία λυκοσυμμαχία των μονοπωλίων ετοιμάζεται να διαδεχτεί ενδεχομένως μία άλλη. Τελευταία, όλο και συχνότερα, αμερικανικά και ευρωπαϊκά ΜΜΕ αναφέρονται στα σχέδια για ένα «ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ» που έχουν μπει στο «χαρτί».

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή έφερε στην επιφάνεια τις ήδη υπάρχουσες αμφιβολίες για τη δέσμευση των ΗΠΑ απέναντι στη «συμμαχία», παρατηρούσε ο Ιβο Ντάαλντερ, πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, μιλώντας στους «New York Times» (NYT) στις αρχές του μήνα, ενώ ο Μπρούνο Ματσάες, πρώην υφυπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Πορτογαλίας, τόνιζε ότι για την Ευρώπη «η επιλογή στο δίλημμα "αυτονομία ή στήριξη από την Αμερική" γίνεται κάθε μήνα όλο και πιο ξεκάθαρη».

Ταυτόχρονα, σύμφωνα με ανώτερο Ευρωπαίο αξιωματούχο οι περισσότεροι Ευρωπαίοι δεν πιστεύουν πλέον ότι το άρθρο 5 της Συνθήκης του ΝΑΤΟ περί «συλλογικής άμυνας» έχει πραγματική ισχύ.

«Χωρίς τις ΗΠΑ δεν υπάρχει ΝΑΤΟ», υπογράμμισε ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Μ. Ρούμπιο, εκφράζοντας δυσαρέσκεια επειδή οι Ευρωπαίοι «σύμμαχοι» δεν συντάχθηκαν με την Ουάσιγκτον στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή και στο άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ.

Πάντως οι Ευρωπαίοι έχουν ήδη καθίσει και υπολογίσει τι θα σήμαινε ένα «ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ» χωρίς τις ΗΠΑ. Μία από αυτές τις μελέτες, του International Institute for Strategic Studies, τοποθετεί το κόστος σε περίπου 1 τρισ. δολάρια σε βάθος 25ετίας.

Το Ινστιτούτο του Κιέλου για την Παγκόσμια Οικονομία υπολόγισε ότι η Ευρώπη θα χρειαστεί 300.000 επιπλέον στρατιώτες και αύξηση στρατιωτικών δαπανών κατά τουλάχιστον 290 δισ. δολάρια ετησίως βραχυπρόθεσμα, ώστε να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τη Ρωσία.

Ακόμα κι αν η Ουάσιγκτον αποσύρει τους 70.000 Αμερικανούς στρατιώτες που σταθμεύουν στην Ευρώπη, ένα «ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ» θα ήταν εφικτό, λένε στους NYT Ευρωπαίοι ανώτεροι αξιωματούχοι. Το σύστημα διοίκησης και οι υποδομές του ΝΑΤΟ παραμένουν, και οι Ευρωπαίοι θα μπορούσαν να καλύψουν τις περισσότερες θέσεις.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες που επικαλείται η «Wall Street Journal», η Ευρώπη επιταχύνει τη διαμόρφωση του «εναλλακτικού σχεδίου άμυνας εντός του ΝΑΤΟ», το οποίο αποκαλείται ανεπίσημα «ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ».

Το σχέδιο άρχισε να διαμορφώνεται ήδη από πέρυσι και καθοριστική θεωρείται η μεταστροφή της Γερμανίας. Για χρόνια το Βερολίνο απέρριπτε τις γαλλικές προτάσεις για «στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης», επιμένοντας στη διατήρηση των ΗΠΑ ως βασικού «εγγυητή ασφάλειας». Πλέον η γερμανική ηγεσία φαίνεται να θεωρεί ότι η «δέσμευση» των ΗΠΑ δεν είναι πια δεδομένη, και επιπλέον διεκδικεί γεωπολιτική κυριαρχία στην Ευρώπη.

Ετσι, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, το σχέδιο δεν προτείνει την αντικατάσταση του ΝΑΤΟ, αλλά την αξιοποίηση των υφιστάμενων δομών με μεγαλύτερη ευρωπαϊκή συμμετοχή και έλεγχο:

• Μεγαλύτερη συμμετοχή Ευρωπαίων στη στρατιωτική διοίκηση - ήδη παρατηρείται ενίσχυση της παρουσίας Ευρωπαίων σε καίριες θέσεις εντός του ΝΑΤΟ.
• Ενίσχυση της ευρωπαϊκής πολεμικής βιομηχανίας.
• Ανάπτυξη δυνατοτήτων σε τομείς όπου υπάρχει υστέρηση, όπως η επιτήρηση, οι δορυφόροι και ο ανεφοδιασμός εν πτήσει.

Οπως εκτιμούσε πέρυσι για την Ευρώπη ο Πολωνός ΥΠΕΞ, Ράντοσλαβ Σικόρσκι, «δεν χρειάζεται να είμαστε τόσο καλοί όσο οι ΗΠΑ. Αρκεί να είμαστε καλύτεροι από τη Ρωσία».

Η προσπάθεια της Ευρώπης να επανεξοπλιστεί και να πετύχει «μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία» από τις ΗΠΑ βρέθηκε στο επίκεντρο της συνάντησης του γγ του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε με την πρόεδρο της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν την περασμένη Πέμπτη.

Στην ατζέντα βρίσκονταν ο συντονισμός των αυξημένων στρατιωτικών δαπανών, που σχεδιάζεται να αγγίξουν το 5% του ΑΕΠ έως το 2035, ο επιμερισμός αρμοδιοτήτων μεταξύ ΝΑΤΟ και ΕΕ, αλλά και το ποιος θα έχει τον έλεγχο των τεράστιων στρατιωτικών κονδυλίων. Επίσης συζήτησαν την επερχόμενη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Αγκυρα τον Ιούλη και την αύξηση της «αμυντικής» παραγωγής στην Ευρώπη.

«Πρέπει να δαπανάμε περισσότερα (σ.σ. για στρατιωτικούς σκοπούς), να παράγουμε περισσότερα (σ.σ. όπλα) και να κάνουμε και τα δύο πιο γρήγορα. Με την αύξηση των παγκόσμιων απειλών για την ασφάλεια, συμφωνήσαμε να συνεργαστούμε στενά τις επόμενες βδομάδες για να ενισχύσουμε τη σχέση ΕΕ - ΝΑΤΟ και να προετοιμάσουμε μια επιτυχημένη Σύνοδο Κορυφής στην Αγκυρα», είπε η φον ντερ Λάιεν.

Η συζήτηση δεν αφορά μόνο τεχνικά ζητήματα, αλλά και βαθύτερες στρατηγικές διαφωνίες. Το ΝΑΤΟ επιμένει ότι διαθέτει επιχειρησιακή γνώση για τον καθορισμό των αναγκών σε εξοπλισμούς, ενώ η ΕΕ επιχειρεί να ενισχύσει τον ρόλο της μέσω της βιομηχανικής πολιτικής, επενδύοντας στην παραγωγική ικανότητα και στις εφοδιαστικές αλυσίδες. Στο πλαίσιο αυτό, η ευρωπαϊκή πρωτοβουλία «Buy European» προκαλεί αντιδράσεις, καθώς περιορίζει τη συμμετοχή της αμερικανικής πολεμικής βιομηχανίας.

Πάντως το ΝΑΤΟ είναι δομημένο γύρω από την αμερικανική ισχύ, με τις ΗΠΑ να κατέχουν κρίσιμους ρόλους σε πληροφορίες, logistics και διοίκηση. Ιδιαίτερα δύσκολη είναι η αντικατάσταση της αμερικανικής πυρηνικής «ομπρέλας».

Σε αυτό το πλαίσιο, έχουν ξεκινήσει συζητήσεις για ενδεχόμενη επέκταση της γαλλικής πυρηνικής προστασίας σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, εξέλιξη με τεράστιες γεωπολιτικές προεκτάσεις.

Η Γαλλία έχει δηλώσει ότι θα αυξήσει το πυρηνικό της οπλοστάσιο, ενώ η Βρετανία σχεδιάζει να επαναφέρει αεροπορικό βραχίονα πυρηνικής αποτροπής με βομβαρδιστικά, πέρα από τα πυρηνικά υποβρύχιά της. Ωστόσο η βρετανική αποτροπή εξαρτάται από την αμερικανική τεχνολογία, ενώ η γαλλική είναι σχεδιασμένη πρωτίστως για την υπεράσπιση των γαλλικών συμφερόντων.

Στη γαλλική «προηγμένη πυρηνική ομπρέλα» που ανακοίνωσε ο Γάλλος Πρόεδρος στις αρχές Μάρτη εντάσσονται Ελλάδα, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Πολωνία, Ολλανδία, Βέλγιο, Σουηδία και Δανία. Ομως, μόνο η Γαλλία θα παίρνει απόφαση για χρήση πυρηνικών όπλων, ανάλογα με τα ιδιαίτερα συμφέροντα και τα ανταλλάγματα. Υπογραμμίζονται η «μη κοινή λήψη αποφάσεων» και η «πλήρης αυτονομία των πυρηνικών πόρων».

Η γαλλική «πυρηνική αποτροπή» σημαίνει ότι «στρατηγικές αεροπορικές δυνάμεις θα εξαπλωθούν στα βάθη της ευρωπαϊκής ηπείρου», κάτι που «σαν ένα αρχιπέλαγος δυνάμεων θα περιπλέξει τους υπολογισμούς των αντιπάλων, δίνοντας στην προηγμένη αποτροπή μεγάλη αξία».

Παράλληλα εξετάζεται η δημιουργία ενός «συνασπισμού προθύμων» εντός του ΝΑΤΟ, που θα μπορεί να αναλαμβάνει επιχειρησιακές αποστολές χωρίς άμεση αμερικανική εμπλοκή. Ενας τέτοιος συνασπισμός προετοιμάζεται για την Ουκρανία, ακόμα και με αποστολή στρατευμάτων, αλλά και για τα Στενά του Ορμούζ.

Τα ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ απέρριψαν το σχέδιο των ΗΠΑ για «άνοιγμα» και αμερικανικό αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ και προωθούν δικό τους, το οποίο μάλιστα απέκλειε σε πρώτη φάση τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, ως «εμπόλεμα μέρη». Την ίδια στιγμή έχουν προσκληθεί η Κίνα και η Ινδία, ενώ το όλο εγχείρημα προετοιμάζεται σε συντονισμό και με το Ιράν.

Την Παρασκευή ο Γάλλος Πρόεδρος Εμ. Μακρόν και ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ συγκάλεσαν διάσκεψη με τη συμμετοχή περίπου 40 κρατών για να συζητηθεί το «μεταπολεμικό σχέδιο των ευρωπαϊκών χωρών», με σκοπό να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των ναυτιλιακών εταιρειών ώστε να χρησιμοποιούν και πάλι τα Στενά του Ορμούζ.

«Θα προχωρήσουμε με μια διάσκεψη για το στρατιωτικό σχέδιο στο Λονδίνο την επόμενη βδομάδα, οπότε θα ανακοινώσουμε περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τη σύνθεση της αποστολής, και πάνω από 12 χώρες έχουν ήδη προσφερθεί να συνεισφέρουν με πόρους», δήλωσε ο Στάρμερ μαζί με τους ηγέτες της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ιταλίας. «Το άνοιγμα των Στενών είναι μια παγκόσμια αναγκαιότητα και μια παγκόσμια ευθύνη», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, το υπό διαμόρφωση πλάνο προβλέπει μια ευρεία «διεθνής συμμαχία» να αναλάβει δράση μετά τον πόλεμο, με αποστολές εκκαθάρισης ναρκών, στρατιωτική συνοδεία πλοίων με φρεγάτες και αντιτορπιλικά, και δημιουργία των απαραίτητων υλικοτεχνικών υποδομών για την αποχώρηση των εκατοντάδων πλοίων που έχουν εγκλωβιστεί στην περιοχή. Ευρωπαίοι διπλωμάτες αναφέρουν ότι τα ευρωπαϊκά πλοία δεν θα τελούν υπό αμερικανική διοίκηση.

Η Γερμανία μέχρι τώρα εμφανιζόταν επιφυλακτική στο ενδεχόμενο στρατιωτικής εμπλοκής, όμως ο καγκελάριος Φρ. Μερτς αναμενόταν να διατυπώσει στη διάσκεψη πρόταση για αξιοποίηση των εξειδικευμένων ναρκαλιευτικών MJ332. Οι γερμανικές Ενοπλες Δυνάμεις ενδέχεται να συμβάλουν και με «ένα πλοίο ανεφοδιασμού και εναέρια αναγνώριση μετά το τέλος των εχθροπραξιών, εφόσον πληρούνται οι όροι ασφαλείας», μετέδωσε το Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Πάντως ο Μερτς αργότερα - αφότου ο Τραμπ είχε ανακοινώσει συμφωνία με το Ιράν για το Ορμούζ - δήλωσε ότι «στις περαιτέρω συζητήσεις στρατιωτικού σχεδιασμού θα θέλαμε επίσης να δούμε τις ΗΠΑ να συμμετέχουν, αν είναι δυνατόν».

Στη σύσκεψη με τηλεδιάσκεψη συμμετείχε και ο Ελληνας πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης, που εμφανίστηκε να μη θέλει στρατιωτική παρουσία στην περιοχή των Στενών του Ορμούζ, ενώ έχει μπλέξει πολύμορφα τη χώρα στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Την οργή του για τους Ευρωπαίους «συμμάχους» εξέφρασε ξανά την Παρασκευή ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντ. Τραμπ, αφότου ανακοίνωσε συμφωνία με το Ιράν για άνοιγμα των Στενών.

«Τώρα που η κατάσταση στα Στενά του Ορμούζ τελείωσε, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από το ΝΑΤΟ που με ρωτούσε αν χρειαζόμασταν βοήθεια. Τους είπα να μείνουν μακριά, εκτός αν θέλουν απλά να γεμίσουν τα πλοία τους με πετρέλαιο. Ηταν άχρηστοι όταν χρειάστηκε, μια Χάρτινη Τίγρης!», έγραψε ο Τραμπ σε ανάρτησή του.

Μες απ' την πεθαμένη γη τις πασχαλιές, σμίγοντας /

Θύμηση κι επιθυμία, ταράζοντας /

Με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές. (...)

Ποιες ρίζες απλώνονται γρυπές, /

ποιοι κλώνοι δυναμώνουν /

Μέσα στα πέτρινα τούτα σαρίδια;

Αγονη Γη, Τ.Σ. Ελιοτ

Λίγο πιο πάνω, δυο - τρεις γραφικές φιγούρες σταματάνε κόσμο και κηρύττουν τον λόγο του θεού, σε μια σκηνή που θυμίζει κάτι από «Αγία Ιωάννα των Σφαγείων». Η καπιταλιστική κοινωνία σε deja vu: Οπως και τότε στα σφαγεία του Σικάγο οι «νέες ένδοξες εποχές» των καπιταλιστών, οι εποχές των παχιών αγελάδων και της καπιταλιστικής κερδοφορίας πάνε ίσια προς τις νέες εποχές της αθλιότητας... Στις σομόν σελίδες των εφημερίδων γράφουν ήδη για τον πληθωρισμό που έχει τη μεγαλύτερη μηνιαία αύξηση από τη «Μαύρη Τετάρτη», τον μακρινό Οκτώβρη του 1992 που οδήγησε στην υποτίμηση της λίρας με τραγικά αποτελέσματα. Το ΔΝΤ προβλέπει το χειρότερο πλήγμα απ' όλες τις χώρες του G7, ως η πιο εκτεθειμένη στις εισαγωγές Ενέργειας, με την ανάπτυξη να σέρνεται στο 0,8%. Οι οικονομολόγοι προειδοποιούν πως η ύφεση κι ο στασιμοπληθωρισμός είναι ήδη εδώ. Οι επιχειρήσεις δηλώνουν έτοιμες για απολύσεις, την ώρα που η ανεργία βρίσκεται ήδη σε υψηλά δεκαετίας. Οι εφημερίδες ανατριχιάζουν: «Η βρετανική οικονομία δέχεται τριπλό χτύπημα από τον πόλεμο στο Ιράν». «Η σύγκρουση στο Ιράν μπορεί να πυροδοτήσει ύφεση, με τη Βρετανία να χτυπιέται πιο σφοδρά ανάμεσα στο G7». Στα περιοδικά των επενδυτών πάντως βρίσκει κανείς χρήσιμες συμβουλές για «αβέβαιους καιρούς», για το «πώς να αποκτήσετε πλεονέκτημα με ομόλογα» και τι να κάνεις τα κεφάλαιά σου που «δεν έχεις αγγίξει για 12 χρόνια», κι ακόμα για την «ευκαιρία της Αφρικής».

Πίσω απ' τα γνώριμα προσχήματα, ο ελέφαντας στο δωμάτιο περνάει κάπου στις στήλες της αρθρογραφίας: «Η Κίνα η μόνη κερδισμένη στον χαοτικό πόλεμο του Τραμπ στο Ιράν» γράφουν, με τους «ειδικούς» να εξηγούν πως «δεν πρόκειται απλά για τη Μ. Ανατολή ή για την οικονομία, αλλά για αλλαγή παιχνιδιού για την παγκόσμια ασφάλεια». Την ίδια ώρα, στα ψιλά γράμματα προειδοποιούν ότι η «εσωτερική ασφάλεια της Κίνας» έχει για την ηγεσία της ανάγκη από «ευημερούσες αγορές στο εξωτερικό»...

Η μάχη για την πρωτοκαθεδρία - αυτή η μάχη που η Βρετανία την ξέρει από πρώτο χέρι - κουνάει τις «τεκτονικές πλάκες» βίαια. Τα μαχαίρια τραβιούνται απ' τα θηκάρια, το παζάρι ανάμεσα στις μέχρι χτες «σύμμαχες» αστικές τάξεις χοντραίνει απότομα. Ο καθένας και οι προτεραιότητές του: «Μην τολμήσετε να βάλετε διόδια για τη χρήση των Στενών, λέει η Βρετανία στο Ιράν και τις ΗΠΑ». «Η σύγκρουση του Τραμπ στο Ιράν έχει μεγαλώσει τη ρωσική απειλή για τη Βρετανία» γράφουν, με τους ειδικούς να εξηγούν πως ό,τι πάει στη Μ. Ανατολή «στερείται» από τη Βρετανία και την ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Τις ίδιες μέρες εξάλλου οι βρετανικές εφημερίδες σκούζουν: «Βλαντ σε βλέπουμε» γράφουν για το πέρασμα - το 6ο φετινό - των Στενών της Μάγχης ρωσικών τάνκερ συνοδεία πολεμικών πλοίων. Στα δελτία παίζουν δορυφορικές εικόνες με φόντο την είδηση ότι τρία ρωσικά υποβρύχια κατασκοπεύουν υποθαλάσσια καλώδια και αγωγούς.

Τις μέρες πριν την προσωρινή εκεχειρία, τότε που ο Τραμπ φώναζε ότι θα εξαφανίσει τον πολιτισμό του Ιράν, οι εφημερίδες διακηρύττουν με στόμφο από τα πρωτοσέλιδα ότι «η Βρετανία δεν θα δώσει αεροπορικές βάσεις στις ΗΠΑ για να βομβαρδίσουν γέφυρες στο Ιράν». Τις μέρες μετά την εκεχειρία οι κυβερνητικοί κύκλοι διαβεβαιώνουν πως «ο Στάρμερ θα αρνηθεί να συμμετάσχει στον ναυτικό αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ». Τις διαρροές τις κάνουν την ώρα που ο Στάρμερ φωτογραφίζεται στην αεροπορική βάση Taif στη Σαουδική Αραβία ανάμεσα στις βρετανικές Ενοπλες Δυνάμεις. Τόσος είναι ο «φιλειρηνισμός» της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης Στάρμερ...

Την ίδια ώρα ο Λόρδος Αλαν Γουέστ, πρώην επικεφαλής του Ναυτικού και διορισμένος στη Βουλή των Λόρδων από τους Εργατικούς, μιλάει για την «άθλια κατάσταση» στην οποία έχουν οδηγήσει το Ναυτικό οι περικοπές των προηγούμενων χρόνων: «Πρόκειται για την πρώτη φορά εδώ και κάποιους αιώνες που το βασιλικό Ναυτικό βρέθηκε χωρίς ένα πλοίο από το Γιβραλτάρ έως τη Σιγκαπούρη», λέει ο σοσιαλδημοκράτης λόρδος για τον «ξεπεσμό» της «κοσμοκράτειρας» Βρετανίας. Κάπου 28 δισ. λίρες υπολογίζουν τη «μαύρη τρύπα» των εξοπλισμών που πρέπει να κλείσει πάραυτα.

«Ολως τυχαίως» το BBC παίζει «αποκαλυπτικές έρευνες» για τα επιδόματα που παίρνουν μετανάστες προσποιούμενοι τους ομοφυλόφιλους. Ως και ο φερετζές της «συμπερίληψης» δίνει τη θέση του στη νέα «μόδα», του πολεμικού μπερέ, την ώρα που η κυβέρνηση των Εργατικών κλείνει άλλα 11 ξενοδοχεία φιλοξενίας για αιτούντες ασύλου και τους συγκεντρώνει σε στρατόπεδα, ενώ οι διεθνείς οργανώσεις καταγράφουν ότι όλο και λιγότερες αιτήσεις Αφγανών γυναικών που βρίσκονται εδώ κυνηγημένες από τους Ταλιμπάν γίνονται δεκτές.

«Το Universal Credit (σ.σ. το βασικό επίδομα κοινωνικής πρόνοιας) εκτινάχτηκε κατά 1,5 εκατομμύριο κατά τη θητεία των Εργατικών», σκούζουν οι εφημερίδες. Οι ντουντούκες δεν συγκινούνται από τη μικρή λεπτομέρεια ότι το νέο αυτό επίδομα αντικατέστησε 5-6 επιδόματα κι έκανε ακόμη πιο αυστηρούς τους όρους, αποκλείοντας εκατοντάδες χιλιάδες απ' τα υπόλοιπα που κόπηκαν...

Ισως γι' αυτό, στο «Job Center» κοντά στο κέντρο της πόλης μπαινοβγαίνει τώρα περισσότερος κόσμος. Η σημειολογία γίνεται ακόμη πιο ανατριχιαστική στην άλλη γωνία του ίδιου τετραγώνου. Εκεί, κάτω από τη μεγάλη πινακίδα που γράφει «καριέρες», το διαφημιστικό καλεί: «Κατατάξου ως στρατιώτης, πληρώσου ως στρατιώτης, ετοιμάσου για μαθητεία»... Ο «εφεδρικός στρατός» των καπιταλιστών, αυτός που τις δοξασμένες μέρες των μεγάλων κερδών έπεφτε στα «πεδία των μετοχών», ετοιμάζεται τώρα να γίνει κανονικός στρατός για να πέφτει στα πεδία των μαχών, και πάλι για τα κέρδη των καπιταλιστών.

Πέρα απ' τον σταθμό των λεωφορείων και τον σιδηροδρομικό σταθμό, οι δρόμοι γεμίζουν με κάτι εξαθλιωμένες υπάρξεις, κάτω απ' τις γέφυρες στα βρώμικα κανάλια κι έξω απ' το σούπερ μάρκετ στήνουν τις σκηνές τους οι άστεγοι. Τους επισκέπτονται κάτι ομάδες εθελοντών: «Κύριοι είστε καλά; χρειάζεστε τίποτα;» τους ρωτούν και συζητάνε με απερίγραπτο βρετανικό φλέγμα.

Το ίδιο ρωτούν κι οι αστυνομικοί κάποιον παππού, πεσμένο στον δρόμο. Οι συντάξεις δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα επίδομα πείνας, το περιβόητο NHS, το σύστημα Υγείας - «καμάρι» του «κοινωνικού κράτους» δεν έχει χρόνο και χρήμα για τέτοια περιστατικά, που δεν είναι «life threatening». Ολα στο ζύγι του «κόστους - οφέλους»: «Η Σκωτσέζικη Επιτροπή Φαρμάκων (SMC) δεν ενέκρινε το φάρμακο για τον ενδομήτριο καρκίνο λόγω ανησυχιών σχετικά με τη σχέση κόστους - αποτελεσματικότητας», γράφουν στα μονόστηλα. Ακόμα και η... μουσική στα νοσοκομεία τίθεται υπό αμφισβήτηση, αφού όπως καταγγέλλουν τα σωματεία τα έξοδα για τα πνευματικά δικαιώματα που αποδίδουν θεωρούνται περιττή πολυτέλεια.

Η «κοινωνία της καινοτομίας» καταφέρνει τα πάντα, εκτός απ' το να ξεφύγει από τα καπιταλιστικά δεσμά της. Κι όμως: Στα προσεγμένα μουσεία των πάλαι ποτέ εργατουπόλεων, εκεί όπου εκτίθενται δίπλα δίπλα οι κλωστικές μηχανές - θαύμα της εποχής τους (αυτές οι ίδιες που περιγράφει ο Μαρξ στο Κεφάλαιο) και οι λυχνίες των πρώτων υπολογιστών, ο επισκέπτης μαθαίνει ακόμα πως «η καινοτομία ήταν πάντα η κινητήρια δύναμη της Ιστορίας». «Ισως μια μέρα να έχετε κι εσείς κάποια λαμπρή ιδέα και να αλλάξετε τον κόσμο», λέει ο ανιματέρ στους μικρούς του μαθητές που τον κοιτάνε με ανοιχτό το στόμα, καθώς τους δείχνει εντυπωσιακά πειράματα.

Κι όμως κάτω απ' την επιφάνεια, «η βροχή ταράζει τις ρίζες τις οκνές»: Στην Ιρλανδία αγρότες μπλοκάρουν με τρακτέρ και φορτηγά τα λιμάνια, το διυλιστήριο και το κέντρο της πόλης και συγκρούονται με την αστυνομία για πέντε ολόκληρες μέρες. Οι γιατροί μόλις λήγουν μια 6ήμερη απεργία τους, τη 15η αντίστοιχη από το 2023. Το προσωπικό των πανεπιστημίων πραγματοποιεί και εκείνο απεργίες. Τεράστιες ήταν οι πρόσφατες συγκεντρώσεις ενάντια στον πόλεμο.

Η αστική τάξη βέβαια παραείναι έμπειρη: Η κυβέρνηση Στάρμερ δίνει τα ρέστα της στον κοινωνικό αυτοματισμό, λέγοντας πως αν όλο το νοσηλευτικό προσωπικό ζητούσε τα ίδια, η χώρα θα χρεοκοπούσε και άλλα 30 δισ. θα προστίθονταν στον προϋπολογισμό. Η κυβέρνηση της Ιρλανδίας μαζί με τις συλλήψεις και τα επιχειρήματα τύπου... ΝΔ, ότι «το μπλοκάρισμα των δρόμων θέτει σε ρίσκο περιστατικά υγείας», δίνει και 500 εκατομμύρια λίρες σε μέτρα για να καθησυχάσει κάπως. Οι διοικήσεις των πανεπιστημίων προχωράνε σε «αναδιαρθρώσεις» τιμωρώντας όσους απεργούν. Η καταστολή στις αντιπολεμικές συγκεντρώσεις δίνει και παίρνει. Μα πιο σφιχτά απ' όλα σφίγγει η τανάλια του «κοινωνικού εταιρισμού»: Οι εκπρόσωποι των αγροτών ζητάνε απλά μια προσωρινή ανακούφιση, οι εκπρόσωποι των γιατρών λένε ότι «δεν τα ζητάνε όλα αμέσως», κι ο επικεφαλής της Εθνικής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων (Trades Union Congress - TUC) μιλάει για «πληθωρισμό Τραμπ» που θα πλήξει αναπόφευκτα τις ενεργοβόρες βιομηχανίες χημικών και γυαλιού.

Σε μια «περίεργη» σύμπτωση, φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από την τελευταία γενική απεργία που έγινε στη Βρετανία. Στη «νικήτρια» του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Βρετανία οι εργαζόμενοι πεινούσαν όσο και στην ηττημένη Γερμανία. Κάτι ήξερε η νικήτρια βρετανική αστική τάξη όταν στον πόλεμο ίδρυε υπουργείο Εργασίας κι όταν μετά τον πόλεμο το πρώτο έργο της ήταν να βάλει σε στρατόπεδα τους Βρετανούς εργάτες που γυρνούσαν «νικητές» από τα πεδία των μαχών και να τους αφοπλίσει.

Εκατό χρόνια μετά, στην είσοδο του Weston Park το άγαλμα του αντιδραστικού ποιητή εκείνης της εποχής, του Τ.Σ. Ελιοτ, κοιτάζει σκεπτικό τον κόσμο που ξεχύνεται στο απέραντο πάρκο με την πρώτη λιακάδα: Εργάτες με τα καροτσάκια και με τις ψησταριές πλάι στη λίμνη, φοιτητές που αράζουν στο γρασίδι, μεταναστόπουλα που «τιτιβίζουν» στην παιδική χαρά. Στην «άγονη γη» της εκμετάλλευσης, στα «πέτρινα σαρίδια» ενός νέου μεγάλου ιμπεριαλιστικού πολέμου που ετοιμάζεται, απλώνονται πάλι οι ρίζες μιας άλλης κοινωνίας. Κάποιον Απρίλη θα την κάνουν αυτοί να ανθίσει.

Eurokinissi

Ο περιορισμός των αερομεταφορών σε κομβικά σημεία, όπως το Ντουμπάι, το Αμπου Ντάμπι και η Ντόχα, έχει ήδη προκαλέσει σοβαρές διαταραχές στις αερομεταφορές φαρμακευτικών προϊόντων. Οι πολυεθνικές φαρμακοβιομηχανίες και οι όμιλοι logistics, προκειμένου να διασφαλίσουν τη ροή των εμπορευμάτων και κατ' επέκταση την κερδοφορία τους, αναζητούν εναλλακτικές διαδρομές. Η Σαουδική Αραβία (μέσω Τζέντας και Ριάντ), η Κωνσταντινούπολη, το Ομάν. Αλλά και πιο μακρινές διαδρομές μέσω Κίνας και Σιγκαπούρης, επιστρατεύονται ως προσωρινές λύσεις.

Αυτή η «ευελιξία» όμως έχει όρια. Οι θαλάσσιες μεταφορές, αν και πιο φθηνές, παραμένουν χρονοβόρες και σε μεγάλο βαθμό ακατάλληλες για ένα σημαντικό τμήμα των φαρμάκων, ιδιαίτερα εκείνων που απαιτούν αυστηρά ελεγχόμενες συνθήκες θερμοκρασίας. Η λεγόμενη «ψυχρή αλυσίδα» (cold chain) είναι κρίσιμη: Πολλά φάρμακα και εμβόλια πρέπει να διατηρούνται σε συγκεκριμένες θερμοκρασίες καθ' όλη τη διάρκεια της μεταφοράς. Γιατί τα προϊόντα «ψυχρής αλυσίδας» - εμβόλια, ινσουλίνη, βιολογικοί παράγοντες και θεραπείες για τον καρκίνο - έχουν περιορισμένη διάρκεια ζωής όσον αφορά την ποιότητα και την ακεραιότητά τους, γεγονός που καθιστά τις αλυσίδες εφοδιασμού τους ευάλωτες. Παρά την ανάπτυξη κρυογονικών δοχείων, σημαντικό μέρος των αποστολών εξακολουθεί να βασίζεται σε πιο «παραδοσιακές» λύσεις, όπως συσκευασίες με πάγο που απαιτούν συνεχή ανανέωση.

Σε αυτές τις συνθήκες, κάθε καθυστέρηση, ακύρωση πτήσης ή εκτροπή δρομολογίου μπορεί να καταστήσει ένα φορτίο ακατάλληλο προς χρήση. Το επιπλέον «κόστος» που δημιουργείται, μετακυλίεται τελικά στους ασθενείς. Υπάρχει αντίστοιχη πείρα από την περίοδο της πανδημίας, όπου για την εξασφάλιση της μέγιστης κερδοφορίας για τις φαρμακοβιομηχανίες και τους φαρμακέμπορους, έμπαινε για τον λαό το εκβιαστικό δίλημμα: Πανάκριβες τιμές ή ελλείψεις.

Οι συγκεκριμένες εξελίξεις έχουν συνέπειες στην παραγωγή και διακίνηση φαρμάκων, που τις πληρώνουν ακριβά οι λαοί. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Ευρωπαϊκή Ενωση, το 60%-70% των δραστικών φαρμακευτικών πρώτων υλών εισάγεται κυρίως από χώρες της Ασίας. Σε ορισμένες κρίσιμες κατηγορίες φαρμάκων, όπως τα αντιβιοτικά ή τα καρδιαγγειακά, το ποσοστό αυτό φτάνει έως και το 80%. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και αν υπάρχουν μονάδες παραγωγής τελικών σκευασμάτων στην Ευρώπη, η παραγωγή τους εξαρτάται άμεσα από εισαγόμενες πρώτες ύλες.

Η αλληλεξάρτηση αυτή δεν είναι «τυχαία», αλλά αποτέλεσμα της στρατηγικής των μονοπωλίων να μεταφέρουν την παραγωγή σε χώρες με χαμηλότερο κόστος εργασίας και πιο «ευέλικτα» ρυθμιστικά πλαίσια για να αυξάνουν την κερδοφορία τους.

Η ίδια κατάσταση επικρατεί και στις ΗΠΑ, όπου σχεδόν το 47% των γενόσημων φαρμάκων προέρχεται από την Ινδία. Η Ινδία, που έχει εξελιχθεί σε παγκόσμιο κέντρο παραγωγής γενόσημων, καλύπτει περίπου το 20% της παγκόσμιας φαρμακευτικής παραγωγής και τα 2/3 των εμβολίων. Ωστόσο, η παραγωγική της βάση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από ενεργειακές και χημικές πρώτες ύλες που συνδέονται με το πετρέλαιο.

Ετσι, οι εξελίξεις και η ανελέητη ιμπεριαλιστική σύγκρουση για τον έλεγχο στα Στενά του Ορμούζ, μέσω των οποίων διέρχεται περίπου το 40% των εισαγωγών αργού πετρελαίου της Ινδίας, επιδρούν πολλαπλά στην παραγωγή φαρμάκων. Γιατί το πετρέλαιο δεν είναι μόνο καύσιμο, αλλά και βασική πρώτη ύλη για την παραγωγή χημικών ουσιών που χρησιμοποιούνται στη φαρμακοβιομηχανία. Η γλυκερίνη, για παράδειγμα, αποτελεί βασικό συστατικό πολλών φαρμάκων, ενώ ουσίες όπως η φαινόλη χρησιμοποιούνται για την παραγωγή της ακεταμινοφαίνης. Συνεπώς, μια διαταραχή στην ενεργειακή τροφοδοσία μπορεί να έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις μέχρι το τελικό φαρμακευτικό προϊόν.

Τα προβλήματα δεν περιορίζονται μόνο στις δραστικές ουσίες. Ακόμη και απλά, αλλά κρίσιμα υλικά, όπως τα πώματα φιαλιδίων, τα πλαστικά μέρη συριγγών, οι σακούλες ορού και οι ειδικές υάλινες φιάλες, μεταφέρονται από την Ασία προς την Ευρώπη. Διαταραχές στις μεταφορές μπορούν να οδηγήσουν σε ελλείψεις όχι επειδή δεν υπάρχει το φάρμακο, αλλά επειδή λείπουν τα απαραίτητα υλικά για τη συσκευασία και διάθεσή του.

Ιδιαίτερο ρόλο σε αυτή την παγκόσμια αλυσίδα διαδραματίζουν οι χώρες του Κόλπου. Η περιοχή του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) λειτουργεί ως κομβικός διαμετακομιστικός χώρος που συνδέει Ασία, Ευρώπη, Αφρική και Αμερική. Η φαρμακευτική αγορά της περιοχής αποτιμάται σε δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια και βασίζεται κατά περίπου 80% σε εισαγωγές που διακινούνται μέσω του εναέριου χώρου και των θαλάσσιων οδών της περιοχής.

Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το βασικό αεροδρόμιο εμπορευματικών μεταφορών του Ντουμπάι, το οποίο συγκαταλέγεται - από το 2024 - στα έντεκα μεγαλύτερα παγκοσμίως και λειτουργεί ως κομβικό σημείο επανεξαγωγής φαρμακευτικών προϊόντων. Εκεί συγκεντρώνονται φάρμακα από διάφορες περιοχές, αποθηκεύονται και στη συνέχεια διακινούνται προς αγορές σε όλο τον κόσμο. Μεγάλοι όμιλοι logistics, όπως η CEVA Logistics, η DHL και η DP World, έχουν ενισχύσει σημαντικά τις υποδομές τους, ιδίως στον τομέα της ψυχρής αλυσίδας και της επανεξαγωγικής δραστηριότητας. Η συνολική ετήσια διακίνηση αεροπορικού φορτίου στο Ντουμπάι προσεγγίζει τα 4 εκατομμύρια τόνους. Δεδομένου ότι τα φαρμακευτικά προϊόντα αντιστοιχούν περίπου στο 4% του παγκόσμιου αεροπορικού φορτίου, εκτιμήθηκε ότι μόνο για τον Μάρτιο ενδέχεται να έχουν χαθεί πάνω από 10.000 τόνοι φαρμακευτικών αποστολών από τη διαμετακόμιση μέσω του εμιράτου.

Σε αυτό το έδαφος, οι εκπρόσωποι των ομίλων του Φαρμάκου κυνικά σημειώνουν ότι «το συμπέρασμα είναι σαφές: Η πολιτική Υγείας δεν μπορεί πλέον να διαχωρίζεται από την εξωτερική πολιτική».

Τα προβλήματα λοιπόν στη διάθεση των απαραίτητων φαρμάκων, με τα οποία έρχονται αντιμέτωποι οι ασθενείς τα τελευταία χρόνια κυρίως λόγω της αύξησης των «παράλληλων εξαγωγών» για να θησαυρίζουν οι φαρμακέμποροι, φαίνεται ότι θα ενταθούν ακόμα περισσότερο το επόμενο διάστημα, ενσωματώνοντας και τις συνέπειες της γενίκευσης της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή. Ενα είναι το σίγουρο: Μόνιμα στον «Προκρούστη» θα μπαίνουν οι ανάγκες του λαού για την ιατροφαρμακευτική του περίθαλψη.

Και αυτά τα προβλήματα δεν είναι ούτε πρόσκαιρα, ούτε και οφείλονται σε ορισμένες στρεβλώσεις που μπορούν να διορθωθούν με «μεταρρυθμίσεις» δήθεν για να έχουμε πιο «εύρυθμη» και «υγιή» λειτουργία της αγοράς. Αντίθετα, αποτελούν γέννημα - θρέμμα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, που αντιμετωπίζει όλα τα αγαθά, ανάμεσά τους και το φάρμακο, ως εμπορεύματα, τα οποία υπόκεινται στην επιχειρηματική δραστηριότητα, με κριτήριο το κέρδος.

Η παραγωγή και η διακίνηση του φαρμάκου διέπεται από τους νόμους της αγοράς, υποτάσσεται στην κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων που το έχουν στα χέρια τους και το ελέγχουν. Αυτό το κριτήριο διαπερνά όλη τη διαδρομή: Από την έρευνα, την παραγωγή μέχρι την πώληση του φαρμάκου.

Οπωσδήποτε με βάση τα αποτελέσματα που διαμορφώνει ο κοινωνικός χαρακτήρας της δουλειάς πολλών χιλιάδων εργαζομένων στην έρευνα, στην παραγωγή και στη διακίνηση των φαρμάκων και των εμβολίων, έχουν δημιουργηθεί νέες - σύγχρονες δυνατότητες στον τομέα αυτόν, που συμβάλλουν για την πιο ασφαλή, έγκαιρη και αποτελεσματική παρέμβαση στην πρόληψη, στην περίθαλψη και στην αποκατάσταση της υγείας καθολικά του λαού.

Εμπόδιο σε αυτές τις δυνατότητες μπαίνει το «φιλτράρισμα» με το κριτήριο του «κόστους - οφέλους» τόσο από το αστικό κράτος, όσο και από την καπιταλιστική φαρμακοβιομηχανία.

Ετσι το αστικό κράτος μειώνει την κρατική χρηματοδότηση σε Υγεία - Φάρμακο, προκειμένου να διευρυνθεί η δυνατότητά του να χρηματοδοτήσει με διάφορους τρόπους την πολεμική οικονομία και εμπλοκή, όπως συνολικά τους επιχειρηματικούς ομίλους, ανάμεσά τους και την καπιταλιστική φαρμακοβιομηχανία. Η δε καπιταλιστική φαρμακοβιομηχανία επιλέγει αν, τι και πότε θα παράξει, σύμφωνα με τον σκοπό της παραγωγής στον καπιταλισμό, που είναι το κέρδος και όχι φυσικά οι λαϊκές - κοινωνικές ανάγκες.

Το ΚΚΕ αναδεικνύει το ζήτημα της φαρμακευτικής περίθαλψης και δαπάνης από την πλευρά των σύγχρονων λαϊκών αναγκών. Παλεύουμε για πλήρη φαρμακευτική περίθαλψη όλων, χωρίς πλαφόν και περικοπές, με κατάργηση κάθε πληρωμής, χαρατσιών και συμμετοχής, με κατάργηση των εισφορών στον κλάδο Υγείας των ασφαλιστικών ταμείων. Με χρηματοδότηση της δαπάνης από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες απαιτείται «άμεση επίταξη και διατίμηση όλων των αποθεμάτων φαρμάκων για όσο διαρκεί ο πόλεμος των ΗΠΑ - Ισραήλ στη Μέση Ανατολή απέναντι στα κερδοσκοπικά παιχνίδια με τις ελλείψεις και τις τιμές τους από τις φαρμακοβιομηχανίες. Να παραχθούν άμεσα οι αναγκαίες ποσότητες φαρμάκων σε έλλειψη με κόστος των ίδιων των φαρμακοβιομηχανιών σε διατιμημένη τιμή, χωρίς άλλες επιδοτήσεις και διευκολύνσεις από την ΕΕ και τις κυβερνήσεις προς τις φαρμακοβιομηχανίες...», όπως ανέδειξε στην Ερώτησή της η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ.

Σήμερα, υπάρχουν όλες οι δυνατότητες στην επιστήμη, στην τεχνολογία, στην παραγωγή, το απαραίτητο εξειδικευμένο επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό για την ανάπτυξη της έρευνας και της παραγωγής, ώστε να εξασφαλίζεται η επάρκεια φαρμάκων για όλους και δωρεάν.

Γι' αυτό, ο απαραίτητος καθημερινός, οργανωμένος, συλλογικός αγώνας των εργαζομένων και του λαού, για να ληφθούν μέτρα για την εξασφάλιση όλων των απαραίτητων φαρμάκων σε αυτούς που τα χρειάζονται, η απαίτηση της πλήρους απαγόρευσης των παράλληλων εξαγωγών προϋποθέτει σύγκρουση με την αντιλαϊκή πολιτική που υπηρετεί το φάρμακο - εμπόρευμα, δηλαδή την καπιταλιστική φαρμακοβιομηχανία.

Για έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης, όπου η φαρμακοβιομηχανία θα είναι κοινωνική ιδιοκτησία και τα φάρμακα θα παράγονται με γνώμονα τις διευρυμένες ανάγκες του λαού και όχι τα κέρδη των καπιταλιστών και των φαρμακοβιομηχανιών. Με ανάπτυξη κρατικού φορέα έρευνας, παραγωγής, εισαγωγής και δωρεάν διάθεσης φαρμάκων και εμβολίων από τις κρατικές μονάδες Υγείας, τα νοσοκομεία, τα Κέντρα Υγείας, το δίκτυο των κρατικών φαρμακείων. Οπου ο ασθενής θα έχει άμεση - δωρεάν πρόσβαση στο φάρμακο την ώρα που το χρειάζεται. Για το ΚΚΕ δεν νοείται το φάρμακο, ένα ζήτημα ζωής και θανάτου, να είναι εμπόρευμα.