Οι Θέσεις της ΚΕ για το 22ο Συνέδριο, με τις οποίες και συμφωνώ, μαζί με τις Αποφάσεις του προηγούμενου διαστήματος μας βοηθούν να κατανοήσουμε ακόμη καλύτερα τα σύνθετα καθήκοντα που θα προκύψουν, και πώς ακόμη καλύτερα θα δράσουμε, ιδιαίτερα στις απότομες αλλαγές που θα προκύψουν στην ταξική πάλη.

Εχει δυναμώσει η εκτίμηση, η εμπιστοσύνη προς το Κόμμα από ευρύτερο τμήμα εργαζομένων και μέσα στις γραμμές του συνδικαλιστικού κινήματος. Αυτή η βελτίωση που σημειώνεται πολλές φορές εκφράζει διεργασίες στις εργατικές - λαϊκές συνειδήσεις, και είναι αποτέλεσμα σκληρής, πολύχρονης δουλειάς των κομμουνιστών μέσα στους χώρους δουλειάς.

Σημαντικό κομμάτι ώστε να δημιουργηθούν αυτά τα ρήγματα στη συνείδηση των εργαζομένων αποτελούν τα πλαίσια πάλης που έχουμε σε κάθε κλάδο. Ενα εξειδικευμένο πλαίσιο που θα συνδέει τα ιδιαίτερα ζητήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους ενός κλάδου ή μιας επιχείρησης με τα γενικότερα ζητήματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους, όπως είναι το μισθολογικό, το ωράριο, οι όροι εργασίας, άδειες, ζητήματα συνθηκών, υγείας κ.λπ. Ταυτόχρονα θα αναδεικνύει πώς μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα εμείς και οι οικογένειές μας.

Ενα τέτοιο πλαίσιο πάλης αποτελούν οι προτάσεις για τις ΣΣΕ, αν πάρουμε υπόψη ότι μια ΣΣΕ εκτός από το μισθολογικό περιλαμβάνει το ωράριο εργασίας, συνθέσεις μηχανών, διάλειμμα, ειδικές άδειες κ.λπ. Με λίγα λόγια μπορούμε να πούμε ότι μια ΣΣΕ περιλαμβάνει ζητήματα που αφορούν την καθημερινότητα των εργαζομένων συνολικά.

Στον κλάδο του Τύπου - Χαρτιού τα τελευταία χρόνια υπάρχει ιδιαίτερη κινητικότητα, που εκφράζεται με σειρά επενδύσεων κυρίως στη χαρτοβιομηχανία, με εξαγορές μικρότερων επιχειρήσεων από μεγαλύτερες εταιρείες του κλάδου, με επενδύσεις για νέα εργοστάσια, ενώ ταυτόχρονα γίνονται επενδύσεις και στο κομμάτι των εκτυπώσεων και κυρίως στο κομμάτι που έχει σχέση με τη συσκευασία τροφίμων και φαρμάκων.

Αυτή η ανάπτυξη όμως καμία σχέση δεν έχει με τη ζωή των εργαζομένων στον κλάδο. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι συνάδελφοι δουλεύουν χωρίς ΣΣΕ, ή όπου αυτή εφαρμόζεται έχει πλέον ξεπεραστεί.

Το προηγούμενο διάστημα άνοιξε η συζήτηση οργανωμένα για το τι είναι η ΣΣΕ, τι περιλαμβάνει, τι κατοχυρώνει. Μέσα από την ιστορική πείρα του ίδιου του εργατικού κινήματος φωτίστηκε πώς υπογράφονταν οι ΣΣΕ, ότι είναι αποτέλεσμα αγώνων και όχι άπλα μια καλή διαπραγμάτευση.

Ταυτόχρονα βρέθηκε στο επίκεντρο της συζήτησης το πού βρισκόμαστε σήμερα με τις ΣΣΕ, αλλά και το βασικό, τι διεκδικούμε σήμερα. Αρκετοί συνάδελφοι που είναι νέοι σε ηλικία δεν έχουν την κοινωνική πείρα των παλιότερων από τη συμμετοχή σε συλλογικές - αγωνιστικές διαδικασίες, σε διεκδικητικές δράσεις, σε πολλές περιπτώσεις δεν γνωρίζουν τι είναι το σωματείο, πώς δρα, για τι παλεύει, πόσο μάλλον τι είναι η ΣΣΕ.

Σημαντικό στήριγμα στις Κομματικές Οργανώσεις μπορούν και πρέπει να δώσουν οι Κομματικές Ομάδες.

Στις Θέσεις πολύ σωστά αναφέρεται για τη λειτουργία των Κομματικών Ομάδων, πώς από καλύτερη θέση θα οργανώνουν τη μάχη και θα βοηθούν ουσιαστικά τις Κομματικές Οργανώσεις. Η λειτουργία πολλών Κομματικών Ομάδων είναι τυπική, συνεδριάζουν λίγο πριν από το ΔΣ των σωματείων και πολλές φορές με το ίδιο περιεχόμενο.

Η δουλειά ορισμένων Κομματικών Ομάδων, ο τρόπος που δουλεύουμε με πολλούς πρωτοπόρους αγωνιστές που είναι στα συνδικαλιστικά μας ψηφοδέλτια, δεν βαθαίνει στον προσανατολισμό και στο περιεχόμενο με το Πρόγραμμα του Κόμματος, δυσκολεύονται στην εξειδίκευση της δουλειάς και στην επεξεργασία της στρατηγικής μας σε κάθε κλάδο, κουβεντιάζοντας τις εξελίξεις στον κλάδο και το τι απασχολεί τους εργαζόμενους σε κάθε επιχείρηση ξεχωριστά, πώς παρεμβαίνει συνολικά στον κλάδο η εργοδοσία, τι ιδεολογήματα χρησιμοποιεί, αν αυτά είναι ενιαία στον κλάδο και πώς επηρεάζουν τους εργαζόμενους, την κατάσταση και την κοινωνική πείρα των εργαζομένων, και με βάση αυτά οι μορφές παρέμβασης και δράσης να αποτέλεσαν αντικείμενο συζήτησης.

Για παράδειγμα, πριν από μια μεγάλη κινητοποίηση ή πριν από τις αρχαιρεσίες ενός σωματείου συνεδριάζει η Κομματική Ομάδα, όπου βάζει σχέδιο δράσης που στις περισσότερες φορές ξεκινάει και τελειώνει σε αυτόν τον σταθμό χωρίς να είναι μακροπρόθεσμο, με συνέχεια στη δράση με διάφορες πρωτοβουλίες, με μια κλιμάκωση που θα εντάσσει όλους τους σταθμούς που θα προκύπτουν, οι Κομματικές Ομάδες θα πρέπει να έχουν έναν μακροπρόθεσμο σχεδιασμό όπου θα μπαίνουν στόχοι με τα χαρακτηριστικά που έχουμε αποφασίσει σαν Κόμμα.

Ας πούμε πού έχουν δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις ώστε το επόμενο διάστημα να δημιουργηθούν νέα σωματεία, με ποιους από τους πρωτοπόρους εργαζόμενους που είναι εκλεγμένοι δουλεύουμε σταθερά μαζί τους ώστε να κάνουν ακόμη περισσότερα βήματα στο πλευρό μας, σε πόσους χώρους υπάρχουν προϋποθέσεις για κομματικούς πυρήνες, ποιους ξεχωρίζουμε για την ένταξη στο Κόμμα από αυτούς.

Στις Κομματικές Ομάδες συμμετέχουμε σύντροφοι που είμαστε εκλεγμένοι συνδικαλιστές, με λίγα λόγια σύντροφοι μαζικοί, πρωτοπόροι στον χώρο δουλειάς, σύντροφοι που είναι οι πιο αναγνωρίσιμοι σε έναν κλάδο, με αυξημένο κύρος στους εργαζόμενους, όμως ο κάθε σύντροφος που συμμετέχει στην ΚΟ έχει σχέδιο ώστε να βοηθήσει στην υλοποίηση των στόχων.

Για παράδειγμα, με τη δημοσίευση των Θέσεων έγινε μια σοβαρή προσπάθεια ώστε να φτάσουν οι Θέσεις σε αρκετούς εργαζόμενους του κλάδου, είναι ζητούμενο όμως με πόσους από αυτούς έχουμε προγραμματίσει συσκέψεις για να κουβεντιάσουμε τις Θέσεις.

Οι Κομματικές Ομάδες επίσης μπορούν να βοηθήσουν μέσα από τη μεταφορά πείρας και με παραδείγματα του κλάδου να βοηθήσουν ακόμη καλύτερα, κάνοντας εικόνα για το πώς θα είναι ο κεντρικός σχεδιασμός μέσα σε ένα εργοστάσιο του κλάδου, τις δυνατότητες του κλάδου συνολικά και πώς οι εργάτες μπορούν να σχεδιάζουν την παραγωγή σε μια σοσιαλιστική κοινωνία, όπου δεν θα μπαίνει το κέρδος σαν κριτήριο αλλά οι λαϊκές ανάγκες που θα προκύπτουν.

Οσες φορές έχουμε ανοίξει αυτή τη συζήτηση με εργαζόμενους η κουβέντα ξέφευγε από στενά όρια, οι εργαζόμενοι καταλάβαιναν τι είναι αυτό που μπαίνει σήμερα εμπόδιο και δεν μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα, το κυριότερο όμως είναι ότι αυτό μπορούμε να το αλλάξουμε σε πολλές περιπτώσεις, οι εργαζόμενοι εμπλούτιζαν την κουβέντα, ακόμη καλύτερα κατανόησαν τους μεγάλους σκοπούς που τους καλούμε να παλέψουν μαζί μας. Μπορούμε αυτήν την κουβέντα όμως να την κάνουμε κάπως ενιαία και οργανωμένα στον κλάδο.

Βαδίζουμε με αισιοδοξία και αποφασιστικότητα μπροστά στα νέα καθήκοντα που θα προκύψουν το επόμενο διάστημα με Κόμμα παντός καιρού, δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό.

Δουλειά με το Πρόγραμμα και το Καταστατικό μας, για να γίνει γνωστό ότι το ΚΚΕ είναι το κομμουνιστικό επαναστατικό κόμμα της επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας, κόμμα που οργανώνει την εργατική τάξη και το κίνημά της για να ανατρέψει το εκμεταλλευτικό σύστημα και να πάρει την εξουσία.

Κόμμα που δεν έχει καμία σχέση με κόμματα διαχείρισης της αστικής εξουσίας.

Κόμμα που αναδεικνύει την αλήθεια ότι η εποχή μας είναι εποχή των σοσιαλιστικών επαναστάσεων και όλη η δράση υποτάσσεται σε αυτόν τον στρατηγικό στόχο.

Αλλα ζητήματα που πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερο βάρος:

Η ανασύνταξη του εργατικού - συνδικαλιστικού κινήματος εξακολουθεί να είναι στις προτεραιότητές μας καθώς είμαστε πολύ πίσω από τις ανάγκες της εποχής. Ο χαμηλός βαθμός οργάνωσης είναι ανησυχητικό στοιχείο που δεν μπορεί να συνεχιστεί αν θέλουμε να έχουμε ένα κίνημα όπως το θέλουμε, που να βάζει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις.

Θεωρώ ότι πρέπει να σημάνει συναγερμός σε όλες τις Οργανώσεις εδαφικές και κλαδικές με στόχο τις εγγραφές νέων μελών στα Σωματεία μαζί με συνδικαλιστικές οργανώσεις σε κλάδους, εργοστάσια και επιχειρήσεις. Να αξιοποιήσουμε τους σταθμούς στη δράση του εργατικού κινήματος όπως π.χ. απεργία, συλλαλητήριο, για να βάζουμε στόχους εγγραφών μελών στα Συνδικάτα, να προωθούμε και την ίδρυση νέων σε κλάδους και σε χώρους δουλειάς που δίνουμε ιδιαίτερο βάρος.

Η όλη προσπάθεια να γίνεται με έλεγχο, συζήτηση και ανταλλαγή πείρας μεταξύ των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Να επιμείνουμε και να εντείνουμε την προσπάθεια για την ισχυροποίηση του εργατικού κινήματος με ιδιαίτερη προσοχή στη λειτουργία των πρωτοβάθμιων Σωματείων, την αναζωογόνησή τους, τη ζωντάνια τους, τη συλλογική δράση τους. Να σκεφτούμε ότι μπορούμε να αξιοποιήσουμε την πείρα που έχουν πολλά ικανά στελέχη μας στο συνδικαλιστικό κίνημα που σήμερα έχουν συνταξιοδοτηθεί. Αυτά τα στελέχη αρκετές φορές τα «ξεχνάμε» όταν βγουν στη σύνταξη καθώς χρεώνονται με συγκεκριμένα καθήκοντα στην οργάνωση, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψιν τη μεγάλη πείρα και την ικανότητα που απέκτησαν στη διάρκεια του εργασιακού τους βίου. Αυτά τα πρώην συνδικαλιστικά στελέχη μπορούν να συνδέονται και μέσα από τα σωματεία Συνταξιούχων στα οποία ανήκουν, με τον παλιό τους κλάδο με διάφορες αφορμές (π.χ. κινητοποιήσεις, αρχαιρεσίες, μεταφορά πείρας σε νέα συνδικαλιστικά στελέχη) και να συμβάλλουν στον συντονισμό τις ιδεολογικής - πολιτικής δουλειάς στο «έδαφος» και στον κλάδο.

Η ιδεολογική μας παρέμβαση να βοηθάει στην απόκτηση εμπιστοσύνης στη δύναμη του οργανωμένου αγώνα της εργατικής τάξης, στη γνώση ότι ο Λαός αν πιστέψει στη δύναμή του μπορεί να έρθει τα «απάνω-κάτω», μπορεί να κάνει θαύματα. Να μπολιάσουμε την εργατική τάξη, το κίνημα, με την αισιοδοξία που να πατάει πάνω στις μικρές και μεγάλες νίκες του εργατικού κινήματος όπως συντελέστηκαν διαχρονικά στη χώρα μας αλλά και στο εξωτερικό και το πιο ουσιαστικό ότι το εργατικό κίνημα μπορεί και πρέπει να οργανώσει την κοινωνική συμμαχία που θα πάει μέχρι τέλος τον αγώνα για να πάρει την εξουσία και την οικονομία στα χέρια του. Αυτή είναι η ουσία και ο στόχος της ανασύνταξης.

Για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο:

Πολύ σωστά εντοπίσαμε την αναγκαιότητα να συνδέσουμε τον πόλεμο με τη μήτρα του: Το καπιταλιστικό σύστημα. Πρέπει να ξεδιαλύνουμε τις λαθεμένες απόψεις μιας μεγάλης μερίδας του κόσμου που συνδέει τον πόλεμο με τους κακούς ηγέτες, δικτάτορες, αναθεωρητικούς κ.λπ. και δεν βλέπει τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών, τους ανταγωνισμούς του για τη μοιρασιά του πλούτου των εδαφών και των δρόμων μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων και στο ποιος και ποια συμμαχία θα έχει το πάνω χέρι στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα.

Να αναδείχνουμε την εξίσωση: Καπιταλισμός = πόλεμος και επομένως η πάλη για το τέλος των πολέμων, η πάλη για την ειρήνη συνδέεται με την πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού.

2ον Να αποδομήσουμε το αφήγημα της κυβέρνησης και των κομμάτων της βολικής αντιπολίτευσης ότι οι εξοπλισμοί και οι πολεμικές δαπάνες που όλοι τους -πλην ΚΚΕ - ψηφίζουν ότι είναι δήθεν για την άμυνα της χώρας και ότι προστατεύονται τα κυριαρχικά δικαιώματα από την επιθετικότητα της Τουρκίας. Να προβάλουμε με κάθε ευκαιρία με κάθε τρόπο ότι οι εξοπλιστικές δαπάνες που πληρώνει με την άγρια φορολογία και τις περικοπές σε βάρος του λαού η κυβέρνηση είναι δαπάνες για τα επιθετικά σχέδια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ -αυτό που καταγγέλλει εδώ και χρόνια το Κόμμα μας- και ότι δεν έχουν καμία σχέση με την άμυνα της χώρας, αντίθετα ενισχύουν τους κινδύνους εμπλοκής στα πολεμικά σχέδια των ιμπεριαλιστών.

3ον Να αναδείξουμε τις δικαιολογημένες ανησυχίες και τους φόβους ενός μέρους του λαού μας που βλέπει τα σύννεφα ενός γενικευμένου πολέμου να πυκνώνουν σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Οι πρωτοφανείς πολεμικές δαπάνες, οι θηριώδεις εξοπλισμοί όλων των ανταγωνισμών, η πολεμική οικονομία, οι συνεχείς απειλές και για χρήση πυρηνικών όπλων πρέπει να αποτελέσουν κύμα αντίδρασης του Λαού μας ενάντια στον εφησυχασμό και στον συμβιβασμό που θέλουν να μας περάσουν η κυβέρνηση και τα συστημικά κόμματα. Να ενισχυθεί ακόμα περισσότερο ο λαϊκός αγώνας ενάντια στην πολεμική εμπλοκή της χώρας μας με εκδηλώσεις σε κάθε γειτονιά.

Με όπλο το Πρόγραμμα και το Καταστατικό μας να εκλαϊκεύσουμε την πρότασή μας ενάντια στην άμεση εμπλοκή σε ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την διέξοδο που προτείνουμε στον Λαό.

Με σχέδιο και Πρόγραμμα από κάθε Οργάνωση να αντιστρέψουμε την μαυρίλα και τα αδιέξοδα που προβάλλονται από το όλο σκηνικό και να αναδείχνουμε ότι και μέσα από όλα αυτά διαφαίνεται ένας άλλος κόσμος για τον λαό και το μέλλον του και ότι δεν πάει άλλο με αυτό το σάπιο σύστημα που σέρνει τον κόσμο στο χείλος της καταστροφής. Γι' αυτό με τη δράση μας να επικαιροποιήσουμε το σωστό δίλημμα: Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα, με το δίλημμα: ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ή ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.

Η αναγκαιότητα και η επικαιρότητα του Σοσιαλισμού - Κομμουνισμού έχει γίνει περισσότερο από κάθε φορά ορατή μέσα από τις πρωτόγνωρες επιστημονικές δυνατότητες και τα εφιαλτικά αδιέξοδα του καπιταλισμού που βάζουν μπουρλότο σε όλο τον πλανήτη.

Στο χέρι όλων των Λαών -και του ελληνικού Λαού- είναι να βάλουμε τέλος σε αυτόν τον εφιάλτη.

«Φαντάσου έναν κόσμο που δεν θα υπάρχουν ιδιοκτησίες, χωρίς ανάγκη για απληστία, χωρίς πείνα, μια αδελφότητα ανθρώπων, όλους τους ανθρώπους να μοιράζονται όλον τον κόσμο». Τζών Λένον: Ιμάτζιν

Οι Θέσεις τις ΚΕ αποτυπώνουν το σύνολο των ζητημάτων στα οποία πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας καθοδηγητικά, με ουσιαστική αυτοκριτική, προκειμένου να αντιστοιχηθούμε στις απαιτήσεις και τα μεγάλα καθήκοντα των εξελίξεων. Με απαίτηση και καθημερινή προσπάθεια να συμβάλλουμε ώστε η λειτουργία του Κόμματος και της ΚΝΕ να συμβαδίζει με το επαναστατικό του Πρόγραμμα. Τα καθοδηγητικά όργανα χρειάζεται να γίνουμε ικανότεροι για να συμβάλλουμε σε αυτό, πιο αποτελεσματικά να τροφοδοτούμε και να καλλιεργούμε το ανέβασμα της ατομικής και συλλογικής προσφοράς του συνόλου των μελών και στελεχών, με στόχο να παρεμβαίνουμε πιο διεισδυτικά στις νέες ηλικίες της εργατικής τάξης, με το μάτι ουσιαστικά στραμμένο στην κομματική οικοδόμηση σε κρίσιμους, στρατηγικής σημασίας χώρους δουλειάς.

Ενα ζήτημα είναι πώς βοηθάμε το σύνολο των μελών μας να αναπτύσσουν πρωτοπόρα δράση και παρέμβαση σε όποιο χώρο βρίσκονται, όχι θέτοντάς το ως καθήκον, αλλά δημιουργώντας καθοδηγητικά τις δυνατότητες ώστε το κάθε μέλος να αποκτά πρωτοπόρα χαρακτηριστικά, να διαπαιδαγωγείται σε αυτά. Ειδικά για τις εργατικές κλαδικές ΟΒ, η αποτελεσματικότητα της παρέμβασής μας μετριέται με επίκεντρο τον χώρο δουλειάς και η διαμόρφωση πρωτοπόρας στάσης και δράσης του κάθε συντρόφου μπορεί να είναι καθοριστική για να ανοίξει δρόμο στην οικοδόμηση, να ανεβάσει την ιδεολογική παρέμβαση σε έναν χώρο, να βοηθήσει συνολικά στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος. Για παράδειγμα σε μεγάλα ξενοδοχεία και σχολές κατάρτισης έγιναν βήματα στην παρέμβασή μας, όταν ξεφύγαμε από μια λογική που προβλημάτιζε για το αν οι σύντροφοί μας «είναι μαζικοί», «έχουν ή δεν έχουν μεγάλο περίγυρο», αλλά βάλαμε στο επίκεντρο πώς θα τους μάθουμε να αποκτούν δεσμούς, να κατοχυρώνονται στον χώρο, πώς θα δώσουμε ιδιαίτερη μέριμνα και βοήθεια στο να ερμηνεύουν τη διαπάλη, να εξελίσσουν τις σχέσεις με τους συναδέλφους, πρακτικά βήμα το βήμα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μέλη μας που συζητούσαμε ότι δεν «ανοίγονται», να καταφέρνουν να ψηφίζονται από δεκάδες σπουδαστές στις εκλογές ίδρυσης του Συλλόγου Σπουδαστών Ηρακλείου, να στρατολογούν εν τέλει συναδέλφους τους ξενοδοχοϋπαλλήλους.

Γιατί η πρωτοπόρα στάση που θέλουμε να κατακτούν οι σύντροφοί μας δεν σημαίνει απλά μια ικανότητα, αλλά πως εμείς καλλιεργούμε την έγνοια και την διάθεση ο σύντροφός μας να πιάνει επαφή με τα εργατόπαιδα στον χώρο του, να μιλάει την γλώσσα τους γιατί είναι ένας από αυτούς, να έχει βαθιά κατανόηση και αγάπη για τα παιδιά της εργατικής τάξης, να εξηγεί την κούραση και τα νεύρα πάνω στην δουλειά και να τους μεταδίδει το ίδιο ταξικό μίσος που νιώθει και αυτός μετά από μια εξαντλητική βάρδια. Να μην τους παρατάει όταν θα φοβηθούν, θα προβληματιστούν κάτω από την πίεση της ταξικής πάλης, αλλά να επιμένει να καταλάβουν, όπως κατάλαβε και αυτός, τους δυο κόσμους που συγκρούονται, τον μηχανισμό της εκμετάλλευσης που τους τσακίζει και ποιο είναι το συμφέρον τους σήμερα. Να τους κάνει να ονειρεύονται τον σοσιαλισμό και να θέλουν να δώσουν όλες τους τις δυνάμεις για να οικοδομηθεί στη χώρα μας. Και αυτή η προσπάθεια θα πολλαπλασιάζει τα αυτιά, τα μάτια, τη φωνή του Κόμματος και της ΚΝΕ σε περισσότερους χώρους, θα προετοιμάζει τα αυριανά μέλη του Κόμματος.

Ωστόσο βασική αδυναμία παραμένει πως όταν αποκτηθεί μια τέτοια πείρα από τη δουλειά μας σε έναν χώρο, με συντρόφους που ξεχωρίζουν και διαπαιδαγωγούνται ως πρωτοπόροι, αυτή η προσπάθεια εμπλέκει και απασχολεί ένα συγκεκριμένο κομμάτι της Οργάνωσης, συγκεκριμένους συντρόφους που κατακτούν αυτή την πείρα και στελέχη που έχουν την καθοδηγητική ευθύνη από το Κόμμα και την ΚΝΕ. Μένει δηλαδή πολλές φορές, εξαιτίας της καθημερινής πίεσης, υπόθεση στενά καθοδηγητικής συνεργασίας ή ατομικής πείρας του συντρόφου χωρίς αυτή να συζητιέται μαζί με τα επόμενα βήματα συλλογικά στα Οργανα, πόσο μάλλον στις ΟΒ που έχουν στην ευθύνη τους χώρους αυτούς. Ταυτόχρονα έχουμε δυσκολία στο να φροντίσουμε ώστε οι σύντροφοι που κατακτούν μια τέτοια πείρα, να αυξήσουν την ικανότητά τους πιο σταθερά να συμβάλλουν στην συλλογική συζήτηση ή καθοδήγηση άλλων συντρόφων, να μετρηθούν πιο αποφασιστικά στους πολιτικούς δεσμούς με πρωτοπόρους εργάτες για να πολλαπλασιάζεται αυτή η δουλειά.

Ατονεί η φροντίδα που δίνουμε ώστε η ατομική αποστολή να εντάσσεται σε ένα συλλογικό σχέδιο, και άρα υλοποίηση και εκτίμηση από τα Οργανα και τις ΟΒ, με έναν καλύτερο συντονισμό Κόμματος - ΚΝΕ, ειδικά στη μακροπρόθεσμη ιδεολογική-πολιτική στήριξη αυτών των συντρόφων. Γιατί το ανέβασμα της απαίτησης από κάθε μέλος και στέλεχος της ΚΝΕ, το αίσθημα ευθύνης, προσφοράς και συνέπειας στην δράση, δεν μπορεί να αναπτυχθεί έξω από τα Οργανα και τις ΟΒ, από τη συλλογική ανάληψη της ευθύνης για την υλοποίηση του σχεδιασμού. Τα παραπάνω ζητήματα δένονται με πλευρές διαπαιδαγώγησης αλλά και συνολικά με την αφομοίωση των μελών, την στήριξη των στελεχών στην ανυποχώρητη στάση και προσφορά κάτω από όλες τις συνθήκες, κόντρα σε δυσκολίες και κούραση. Είναι πλευρά που χρειάζεται να απασχολήσει ουσιαστικά τα Οργανα, το ανέβασμα δηλαδή της λειτουργίας και συγκρότησης των ΟΒ, όχι διακηρυκτικά, απλά από την σκοπιά του εντοπισμού της δυσκολίας, αλλά έμπρακτα με σταθερό προσανατολισμό, δημιουργικό έλεγχο και αντίστοιχη συζήτηση. Για παράδειγμα τα κενά στην καθοδήγηση των δυνάμεων που μπαίνουν σεζόν, φανερώνουν και αδυναμίες στο πώς φροντίζουμε έμπρακτα πλευρές αφομοίωσης και διαπαιδαγώγησης. Δηλαδή όταν ατονεί η καθοδηγητική απαίτηση ως προς τη λειτουργία μας μέσα στη σεζόν λόγω δύσκολων ωραρίων ή δεν αποκτάμε έγκαιρη επαφή με συντρόφους που έρχονται από άλλες Οργανώσεις, για έξι μήνες αποφασίζουμε ότι θα διαμορφώνεται μια αντίληψη οργανωτικής χαλαρότητας.

Τέλος, κρίσιμο είναι το πώς θα γειωθεί στη ζωή της Οργάνωσης το δέσιμο ανάμεσα στην επαναστατική δράση και την αφομοίωση και διάδοση του Προγράμματος του Κόμματος. Πιο αποφασιστικά να μετρηθούμε με την λογική του «τώρα κάνουμε», άρα δεν προλαβαίνουμε να συζητήσουμε ή να βαθύνουμε στην ιδεολογική διαπάλη. Είναι χαρακτηριστικό πως σε χώρους που αναπτύχθηκαν αγώνες, με σημαντική πείρα για τις Οργανώσεις μας όπως η ίδρυση Επιχειρησιακού Σωματείου κόντρα στην εργοδοσία, ενώ η απαίτηση για ιδεολογική-πολιτική στήριξη ανεβαίνει, αυτό δεν αντιστοιχίζεται πάντα με την συζήτηση στα υπεύθυνα καθοδηγητικά όργανα. Επομένως η πείρα από την ταξική σύγκρουση σε έναν χώρο χρειάζεται να συνδέεται και να τροφοδοτείται με την αφομοίωση του Προγράμματος και ταυτόχρονα έτσι θα μπορεί να τροφοδοτεί την ανάπτυξη της ίδιας της ταξικής δράσης. Το επόμενο διάστημα με ευθύνη να αντιστοιχηθούμε στα καθήκοντα που θέτει το Κόμμα μας, με αίσθημα πρωτοβουλίας, γιατί η τέχνη της επανάστασης μαθαίνεται σε μη επαναστατικές συνθήκες.

Συμφωνώ στο σύνολό τους με τις Θέσεις της ΚΕ για το 22ο Συνέδριο.

Η ιδεολογική θωράκιση όλων των κομματικών μελών είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να καταφέρουμε το βασικό καθήκον που αποτυπώνεται στις θέσεις του Συνεδρίου, δηλαδή την ανάγκη το Κόμμα να εναρμονιστεί πλήρως και με πιο γρήγορους και αποτελεσματικούς ρυθμούς με το επαναστατικό του Πρόγραμμα και το Καταστατικό του, να είναι πραγματικά «κόμμα έτοιμο για όλα», καθοδηγητής της πάλης του λαού μας για τον σοσιαλισμό.

Είναι κομβικής σημασίας πώς λειτουργεί κάθε κρίκος η Τομεακή Επιτροπή, ΚΟΒ, Κομματική Ομάδα, με τέτοιους όρους, πώς εντάσσει στη μάχη όλα τα κομματικά μέλη πρώτα και κύρια, τους οπαδούς - φίλους, μελετώντας τον χώρο δράσης, την παρέμβαση των άλλων δυνάμεων, της εργοδοσίας, πώς δένει το γενικό με το ειδικό και το αντίστροφο.

Είναι απαραίτητο ο ίδιος ο σχεδιασμός της ΚΟΒ, της Κομματικής Ομάδας να λαμβάνει υπόψιν ότι μαζί με τα οξυμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι με τους χαμηλούς μισθούς, τα ξεχειλωμένα ωράρια, τα προβλήματα στα σχολεία των παιδιών τους κ.ά., η εργοδοσία παρεμβαίνει πολύμορφα και δηλητηριάζει τις συνειδήσεις των εργαζομένων. Οπως τα ζητήματα καριέρας, σεμινάρια για δήθεν ελευθερίες και συμπερίληψη, παροχές εταιρειών όπως τεράστια γραφεία με γυμναστήρια και κομμωτήρια, αξιολογήσεις που επιδιώκουν να στοιχηθούν οι εργαζόμενοι στις στοχεύσεις των εταιρειών κ.ά. Αν δεν σχεδιάζουμε λαμβάνοντας πώς επιδρούν αυτά στους εργαζόμενους, πώς απαντάνε και στέκονται οι δυνάμεις μας σε έναν χώρο μπροστά σε αυτά, τότε θα μένει λειψή η παρέμβασή μας. Τα όποια βήματα που θα μετράνε οι εργαζόμενοι δεν θα είναι στέρεα και οι σύντροφοί μας θα δυσκολεύονται να δράσουν.

Για παράδειγμα, οι κομμουνιστές παρεμβαίνουμε -και σωστά- άμεσα για κάθε θέμα που προβληματίζει, που υπάρχει σε έναν χώρο. Με τρόπο που κάθε φορά κρίνουμε ότι βοηθάει, μια κινητοποίηση, μια σύσκεψη, μια ανακοίνωση κ.λπ. Το προηγούμενο διάστημα, μπροστά στην εξέλιξη μιας εταιρείας να προβάλει ως ευκαιρία την στροφή στην πολεμική οικονομία, άμεσα βγήκε κομματική ανακοίνωση, κάτι που δεν ήταν κατακτημένο το προηγούμενο διάστημα. Ομως εδώ θα πρέπει να εξετάζουμε καλύτερα το εξής ζήτημα. Την πείρα και την κατάσταση των συντρόφων. Πώς εξοπλίζονται οι δυνάμεις μας, τι θα διευκολύνει ώστε να ανοίξουν την αντιπαράθεση. Nα σκεφτούμε δηλαδή ότι δεν αρκεί μια ανακοίνωση για να δώσουμε με καλούς όρους την αντιπαράθεση, να πάρουμε μέτρα όπως συνεργασίες με τους συντρόφους μέσα στον χώρο, ακόμα και ειδική συνέλευση της ΚΟΒ, να καλέσουμε τους οπαδούς μας μπροστά σε αυτή την εξέλιξη, να δώσουμε συνέχεια. Με ματιά στο τι θα μας βγάλει μπροστά.

Βασικό επίσης είναι να υπάρχει μετά από κάθε μάχη, για το πώς δράσαμε, τι βοήθησε, πώς συνεχίζουμε. Φυσικά αυτό θέλουμε να αγκαλιάζει ευρύτερα κόσμο και να συζητάμε πλατιά τα συμπεράσματα μιας μάχης. Ομως πολλές φορές αυτή η εκτίμηση δεν φτάνει ούτε στο σύνολο των συντρόφων. Η πείρα όμως δείχνει ότι όσο τα συμπεράσματα μιας μάχης γίνονται συλλογική κατάκτηση, αυτό συμβάλλει ώστε οι σύντροφοί μας να βλέπουν τη μεγάλη εικόνα, να ατσαλώνονται, να ξεπερνιούνται λογικές όπως «τόσα μπορούμε, τόσα κάνουμε» ή «είναι πολύ δύσκολο να απεργήσουν σε αυτόν τον χώρο». Χωρίς να παραβλέπουμε την πραγματικότητα, αλλά βλέποντας και τις δυνατότητες που γεννιούνται κάτω από την δική μας παρέμβαση, όταν δρούμε με καλύτερους όρους.

Κάθε βήμα στην ιδεολογική ισχυροποίηση και στην καλυτέρευση της λειτουργίας των Οργανώσεων θα έχει άμεσο αντίκτυπο στην παρέμβασή μας στο εργατικό - λαϊκό κίνημα, τη συζήτηση τι κίνημα θέλουμε, ανοίγοντας τον δρόμο της προοπτικής με πλατιά συζήτηση του Προγράμματός μας. Στο διάστημα που εξετάζουμε υπάρχουν πολλά παραδείγματα συντρόφων που έχουν παίξει πρωτοπόρο ρόλο στον χώρο δουλειάς τους, συσπειρώνουν συναδέλφους γύρω τους, έχουν γράψει δεκάδες από αυτούς στο σωματείο, έχουν δώσει μάχες με την εργοδοσία, ξεχωρίζουν με τη στάση τους, εκτιμούνται ως κομμουνιστές.

Από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι μπροστά στο έγκλημα στα Τέμπη. Αυτό που μας επέτρεψε να δώσουμε με αυτούς τους όρους τη μάχη ανάδειξης των διαχρονικών ευθυνών, της πραγματικής αιτίας, τον ρόλο του αστικού κράτους, να ξεμπροστιάσουμε δυνάμεις που πρόβαλαν τις κρατικοποιήσεις ως λύση, ήταν ο εξοπλισμός μας με παλαιότερες και νεότερες επεξεργασίες, με εσωκομματική συζήτηση, ιδεολογικά μαθήματα, αρθρογραφία κ.α. Ετσι πιο θαρρετά συζητήσαμε με πολύ κόσμο, νέο ηλικιακά. Αρκετοί συνάδελφοι έβγαλαν συμπεράσματα από το σύνθημα «ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας», για τον ρόλο του αστικού κράτους, έστω και σε πρώιμο στάδιο. Ειδικά στους χώρους των λογιστικών-ελεγκτικών-συμβουλευτικών εταιρειών, που το κέρδος θεωρούνταν σχεδόν συνώνυμο με την ευημερία των εργαζομένων, είναι βήμα. Οι ίδιοι εργαζόμενοι που βλέπουν στους ισολογισμούς των εταιρειών τα κέρδη εκατομμυρίων ευρώ, ενώ δεν τους βγαίνει ο μήνας. Που βλέπουν, αξιοποιούν και φτιάχνουν νέα ψηφιακά εργαλεία αλλά η εντατικοποίηση χτυπάει κόκκινο και οι ώρες δουλειάς έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.

Αυτά χρειάζεται μόνιμα να είναι στο επίκεντρο της δουλειάς μας, στην εξειδίκευση και εμπλουτισμό των επεξεργασιών μας. Μέσα στον κόσμο, μέσα στους χώρους, στους συναδέλφους μας. Για να είμαστε πιο αποτελεσματικοί και διεισδυτικοί στην παρέμβασή μας, να αντέχουμε σε όλες τις συνθήκες, κόντρα στον αρνητικό συσχετισμό που επηρεάζει και τις δικές μας δυνάμεις. Για να μην αποσπάται η καθημερινή δουλειά με την δουλειά προοπτικής. Δηλαδή τι; Οτι καθετί που κάνουμε σήμερα, από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο, συμβάλλει στον σκοπό μας, να οικοδομήσουμε την δική μας κοινωνία, τον Σοσιαλισμό.

Κλείνοντας, μπροστά στη μάχη της διακίνησης των Θέσεων νομίζω πρέπει να κρατήσουμε 2 σημαντικά στοιχεία:

1. Περισσότεροι εργαζόμενοι ανταποκρίθηκαν στο να προμηθευτούν τις Θέσεις για το Συνέδριο του Κόμματός μας

2. Πόσο ενθάρρυνε και μαχητικοποίησε τις δυνάμεις μας που έδωσαν την μάχη για τη διακίνηση των Θέσεων η θετική ανταπόκριση περισσότερων εργαζόμενων.

Στοιχεία θεωρώ σημαντικά, γιατί αφενός φανερώνουν δυνατότητες που έχουν προκύψει κάτω από την δική μας δουλειά. Και αφετέρου, φανερώνουν την διάθεση για προσφορά όλων των συντρόφων.

Οι Θέσεις του Συνεδρίου και το ίδιο το Συνέδριο ως διαδικασία έρχονται σε μια περίοδο όλο και πιο τεταμένη, με τις εξελίξεις να είναι ραγδαίες, πράγμα το οποίο αποτυπώνεται στις Θέσεις και δείχνει την ετοιμότητα του Κομμουνιστικού Κόμματος για κάθε ενδεχόμενο, αλλά και τη διατήρηση και την εξέλιξη των επαναστατικών του χαρακτηριστικών με βάση τις ανάγκες του σήμερα, με τα μάτια στραμμένα στο μέλλον.

Θα ήθελα να αναφερθώ σε ορισμένα ζητήματα ιδεολογικής πάλης και παρέμβασης τα οποία έχουν απασχολήσει το Κόμμα, και από τη μεριά μας απαιτείται να εμπλουτίσουμε το ιδεολογικό μας οπλοστάσιο και να εμβαθύνουμε σε ορισμένες πλευρές της αντιπαράθεσης. Συγκεκριμένα, με την ψήφιση του συμφώνου τεκνοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια άνοιξαν μια σειρά ζητήματα ιδεολογικής φύσεως, τα οποία ναι μεν υπήρχαν, ωστόσο τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει εντονότερα, ειδικότερα στη νεολαία αλλά και σε μεγαλύτερες ηλικίες. Μέσα στις σχολές και όχι μόνο έχουν βρει στέγη τα γνωστά ιδεολογήματα περί ατομικού δικαιωματισμού, θεωριών φύλου, και πολλές φορές μάλιστα επιβάλλονται καθ' έδρας, π.χ. στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και αλλού. Δεν θα πρέπει να παραλείψουμε τη συμβολή των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και του ίντερνετ στη διάδοση αυτών των θεωριών, καθώς δεν είναι λίγες οι φορές που βλέπουμε να ξεπηδάνε διάφορα σάιτ και πολλές δημοσιεύσεις στήριξης της λεγόμενης woke agenda.

Το Κόμμα μας δέχτηκε χυδαία επίθεση με αφορμή την άρνησή του να ψηφίσει το σύμφωνο που προαναφέρθηκε περί τεκνοθεσίας, το οποίο έφερε προς ψήφιση η κυβέρνηση της ΝΔ. Εφτασαν μάλιστα στο έσχατο σημείο αισχρότητας να μας ταυτίζουν με ακροδεξιές και συντηρητικές αντιλήψεις. Αποκαλυπτική μάλιστα ήταν η στάση των υπόλοιπων αστικών κομμάτων, όπως της Πλεύσης Ελευθερίας, της Νέας Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ, που με το γνωστό αμαρτωλό παρελθόν τους γίνανε ξαφνικά σημαιοφόροι του δικαιωματισμού, σπεύδοντας να χειροκροτήσουν τη ΝΔ έμμεσα (ξεπλένοντάς την) για το πόσο προοδευτική χώρα έχουμε γίνει, ταυτόχρονα διατηρώντας τα φιλοευρωπαϊκά και φιλοΝΑΤΟικά ιδεώδη. Ζητούμενο για εμάς τους ίδιους και ιδιαίτερα τη νεολαία θα είναι να κατανοήσουμε τη μαρξιστική θέση, η οποία δεν χωρίζει την εργατική τάξη σε κοινότητες και σε κουτάκια. Πολύ περισσότερο σε συνδικαλιστικό επίπεδο, στο πεδίο της αντιπαράθεσης θα πρέπει να παρεμβαίνουμε πιο θαρρετά και χωρίς να βάζουμε κάτω από το χαλί τέτοιου είδους ανορθολογικές θεωρίες, διότι έτσι αφήνουμε έδαφος στην ιδεολογία της αστικής τάξης να αποπροσανατολίζει, να μπερδεύει, και δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσει η επίθεση στην επικίνδυνη γι' αυτούς επαναστατική θεωρία μας. Ο στόχος ήταν και παραμένει να μη φανερωθεί ως ένοχος ο καπιταλισμός για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία.

Εκεί που αξίζει να σταθούμε παραπάνω είναι στα πεπραγμένα των διαφόρων κατηγόρων μας και όσων προσπαθούν να παρουσιάσουν το ΚΚΕ ως στενόμυαλο και περιχαρακωμένο κόμμα, το οποίο «δεν απεγκλωβίζεται από τα στεγανά του» ή τη «σκληρή γραμμή του». Αναλυτικότερα, κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας, η ΝΔ αλλά και διάφορες οπορτουνιστικές και πολλές ακόμα ομάδες ήταν εκείνοι που πριν αρχίσει η γενοκτονία στην Παλαιστίνη δεν έβγαζαν άχνα για την κατοχή που υφίσταται εδώ και χρόνια αυτός ο λαός. Από τη μια φορούν τον προοδευτικό μανδύα, από την άλλη κλείνουν τα μάτια τους σε μια γενοκτονία, που πολλοί στο παρελθόν, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, έχουν προσφέρει τα μέγιστα στην επέκταση των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα (ας θυμηθούμε τον «διαβολικά καλό» Τραμπ) αλλά και στη σύσφιξη των σχέσεων Ελλάδας και Ισραήλ. Η ψευδαίσθηση ότι μπορεί να ικανοποιηθούν τα δικαιώματα του λαού εντός της αστικής δημοκρατίας ρίχνει νερό στον μύλο της αντίληψης κατά την οποία μπορεί να υπάρξει καλύτερος και πιο βελτιωμένος καπιταλισμός.

Εν ολίγοις, τους κάθεται στον λαιμό η σωστά τεκμηριωμένη θέση του ΚΚΕ για το δικαίωμα του παιδιού, τόσο κοινωνικά όσο και ψυχολογικά, και η άρνησή του στην παρένθετη μητέρα (δηλαδή εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος και το αισχρό εμπόριο παιδιών, όπου σχετικά έχουμε τοποθετηθεί και για τα ετερόφυλα ζευγάρια), ωστόσο δεν δείχνουν το ίδιο ενδιαφέρον για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στον οποίο όλο και μας εμπλέκουν, για τους πλειστηριασμούς, τη φοροληστεία και γενικότερα όλα τα λαϊκά προβλήματα, στα οποία είτε σιωπούν είτε τα επεκτείνουν ψηφίζοντάς τα, κάνοντάς τα ακόμα χειρότερα. Από τη μια μεριά διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για το δικαίωμα όλων να έχουν οικογένεια και παιδί, και από την άλλη ακριβώς η ίδια πολιτική της εμπορευματοποίησης, που βάζει τα κέρδη πάνω από την ανθρώπινη ζωή, κάπου αλλού τα ίδια παιδιά είτε τα αφήνει ορφανά είτε τα δολοφονεί απροκάλυπτα. Μας μέμφονται δηλαδή που δεν θεωρούμε τα παιδιά εμπόρευμα.

Ως Κόμμα το οποίο έχει αναλάβει την ιστορικά δυσκολότερη αποστολή του να καθοδηγήσει τον λαό ώστε να αναλάβει την εξουσία, φτιάχνοντας αυριανούς επαναστάτες, δεν θα πρέπει να έχουμε φόβους και ενδοιασμούς για τις διάφορες ταμπέλες που ενδεχομένως θα μας κολλήσουν, καθότι πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας ότι εμείς είμαστε αυτοί που καθοδηγούμε. Εχουμε την επαναστατική θεωρία να αλλάξουμε τον κόσμο, μοιράζοντας και διαδίδοντας το Πρόγραμμα του Κόμματός μας, και αυτό αποτελεί το εφαλτήριο της δράσης μας. Με αυτόν τον τρόπο θα αποφεύγονται και φαινόμενα συνδικαλιστικοποίησης, δηλαδή να μη λέμε ξεκάθαρα τη θέση μας γιατί ενδεχομένως δεν θα γίνουμε αρεστοί σε όλους. Πρέπει να ανοίγουμε εντονότερα την αντιπαράθεση σε τέτοια φαινόμενα, καθώς πρόκειται για αντιεπιστημονικές και ανορθολογικές θεωρίες. Ζητούμενο είναι να αναδείξουμε από πού εκπορεύονται (π.χ. ιδρύματα, χορηγούς, διάφορες πρεσβείες και πολυεθνικές) και τι εξυπηρετούν. Ως Κόμμα έχουμε κάνει πολύ κοπιαστικές επεξεργασίες ώστε να απαντήσουμε πολύ πιο τεκμηριωμένα σε αυτά τα ιδεολογήματα (περί ατομικού δικαιωματισμού, τις θεωρίες φύλου, του αυτοπροσδιορισμού, της συμπεριληπτικότητας κ.λπ.) με σαφείς τοποθετήσεις, με επιστημονικό και τεκμηριωμένο πλέον τρόπο. Οι επεξεργασίες μας πρέπει να γίνουν κτήμα μας, διότι η αστική τάξη μια χαρά μπορεί και επιστρατεύει τους δικούς της επιστήμονες για την παγίωση της ιδεολογίας της. Μπορούμε και πρέπει να κάνουμε το ίδιο για τη διάδοση των δικών μας θέσεων. Οποιαδήποτε προσπάθεια διαίρεσης της εργατικής τάξης επιβεβαιώνει αυτό το οποίο έλεγε ο Μπρεχτ, ότι «ο αστράτευτος είναι ο στρατευμένος της κυρίαρχης τάξης». Το εκμεταλλευτικό σύστημα το οποίο ζούμε δεν κοιτάει θρησκείες, εθνικότητες, φύλα και άλλου είδους διαχωρισμούς. Χρειάζεται να σκύψουμε με φροντίδα πάνω από τη νεολαία, η οποία καθημερινά βομβαρδίζεται ένθεν κακείθεν ώστε να καθιερωθεί στο μυαλό της η αντίληψη ότι το σύστημα που ζούμε είναι μονόδρομος και δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Με όπλο το Πρόγραμμά μας και τις Θέσεις μας, μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Καλή επιτυχία στο Συνέδριό μας.

Συμφωνώ με τις Θέσεις του 22ου Συνεδρίου. Οι Θέσεις αποτυπώνουν με γλαφυρά και ζωντανό τρόπο τη σημαντικότητα να εναρμονιστεί η καθημερινή μας δουλειά και καθοδήγηση με τις προγραμματικές θέσεις. Το πώς δηλαδή η επαναστατική δράση θα «κουμπώνει» με τη θεωρία μας και το αντίθετο. Στις Θέσεις αναφέρεται η αναγκαιότητα με καλύτερους όρους καθημερινά να δουλεύουμε μέσα στην εργατική τάξη και τα σύμμαχα στρώματά της με το Πρόγραμμα του Κόμματος, να μπορούμε μέσα από την καθημερινή παρέμβαση και αγώνες μας να φωτίζουμε τη διέξοδο από τη σημερινή βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος. Θα ήθελα λοιπόν να παραθέσω ορισμένες πλευρές της δουλειάς μας στους εργαζόμενους στις εταιρείες παροχής υπηρεσιών κυβερνοασφάλειας. Οι εργαζόμενοι στους συγκεκριμένους χώρους παίζουν έναν νευραλγικό ρόλο για την επιτήρηση, καταγραφή και απόκριση σε περιστατικά κυβερνοασφάλειας. Γίνονται καθημερινά μάρτυρες θεατών και αθέατων πλευρών των σφοδρών ανταγωνισμών μέσα από διάφορα κυβερνοπεριστατικά που λαμβάνουν χώρα. Το ζήτημα για εμάς τους κομμουνιστές είναι κατά πόσο «ξετυλίγουμε» το περιτύλιγμα και μπαίνουμε στην ουσία του ζητήματος. Οτι δηλαδή πολλά από τα κυβερνοπεριστατικά σε υποδομές Ενέργειας, λιμανιών, κατασκευαστικών εταιρειών, δεν είναι απλά μεμονωμένα περιστατικά, αλλά κρίκος στην αλυσίδα των ανταγωνισμών για τη χάραξη των νέων δρόμων μεταφοράς Ενέργειας κ.λπ. Πως ο πόλεμος που διεξάγεται σήμερα σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα, δεν είναι μόνο βόμβες και νάρκες, όπως δυστυχώς γινόμαστε μάρτυρες στον πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά έχει και άλλα χαρακτηριστικά, διπλωματικά αλλά και μη συμβατικές μορφές όπως ο κυβερνοπόλεμος. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε από μια παθητική στάση που θέλει η εργοδοσία καταγραφής και στείρας απόκρισης σε ένα κυβερνοπεριστατικό να περάσουμε στην κατανόηση αυτών των συμβάντων, ότι δηλαδή η χώρα μας είναι ήδη μαγνήτης αντιποίνων σε περίπτωση όξυνσης και διερεύνησης της πολεμικής σύρραξης, αυτά που γίνεται μάρτυρας σήμερα είναι τα «προεόρτια» αυτών που μέλλονται να έρθουν. Για αυτό από σήμερα τους καλούμε σε πάλη ενάντια σε κάθε εμπλοκή της Ελλάδας από τον πόλεμο, να μη γίνει ΝΑΤΟικό ορμητήριο, άρα και στόχος αντιποίνων, να επιστρέψουν πίσω τώρα οι Ελληνικές αποστολές. Είναι κρίσιμο τώρα να ανέβει και άλλο ο ρυθμός παρέμβασής μας σε τέτοια ζητήματα, ειδικά αυτή την περίοδο που με συγκροτημένο τρόπο η εργοδοσία παραμυθιάζει πως η πολεμική οικονομία ανοίγει δουλειές, δίνει αυξήσεις σε σχέση με άλλους κλάδους, με λίγα λόγια υπάρχει υλική βάση ενσωμάτωσης συνειδήσεων στους εργαζόμενους του συγκεκριμένου κλάδου. Και εδώ πάλι «δένει» η παρέμβασή μας με την ανάδειξη και κατανόηση του κύκλου της καπιταλιστικής οικονομίας, «ανάπτυξη» «ύφεση» «κρίση», αναδεικνύοντας την πείρα από την πράσινη και ψηφιακή ανάπτυξη τα προηγούμενα χρόνια, την κατάληξη και την πείρα των εργαζομένων από τις μεγαλοστομίες που άκουγαν τα προηγούμενα χρόνια.

Η προετοιμασία για απότομες καμπές της ταξικής πάλης, της ετοιμασίας του Κόμματός μας για όλες τις συνθήκες αφορά το σήμερα, αφορά όλους μας και είναι κρίσιμο ζήτημα να κατανοείται ως τέτοιο. Η κατάλληλη προετοιμασία το ανέβασμα της ιδεολογικής ικανότητας και κατανόησης είναι από τα κρίσιμα στοιχεία για να μπορέσει το Κόμμα μας να εκπληρώσει την ιστορική του αποστολή.

Συμφωνώ με τις Θέσεις. Λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες εντός των οποίων δρούμε, που όπως αναφέρει και το κείμενο των Θέσεων είναι «πιο πιθανό - σε σχέση με άλλες περιόδους - οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί (...) να οδηγήσουν σε μαζική ριζοσπαστικοποίηση εργατικών - λαϊκών δυνάμεων, σε όξυνση της ταξικής πάλης, ακόμα και σε αποσταθεροποίηση της καπιταλιστικής εξουσίας», θαρρώ πως τίθεται στην ημερήσια διάταξη το πώς είμαστε Κόμμα έτοιμο για όλα, Κόμμα ικανό να ανταποκριθεί στις καμπές της ταξικής πάλης, σε συνθήκες διαφορετικές από τις σημερινές, ακόμα και παρανομίας. Αντίστοιχα το πώς η ΚΝΕ, η Νεολαία του ΚΚΕ, μετράει βήματα σε αυτήν την κατεύθυνση.

Το καθήκον αυτό είναι σύνθετο και πολυπαραγοντικό, σίγουρα δεν κρίνεται μια μέρα Χ. Απαιτεί επιμονή και κοπιαστική δουλειά από τα πριν, απαιτεί να τα βάλουμε με τη δύναμη της συνήθειας που δεν θέλει καμία υποτίμηση. Λόγου χάριν ας σκεφτούμε το κατά πόσο η δουλειά «με μολύβι και χαρτί» γίνεται πράξη και δεν είναι δουλειά «με smartphone και notes». Ισχύει, και θα ήταν ψέμα να πούμε το αντίθετο, ότι η χρήση νέων τεχνολογιών διευκολύνει μια σειρά από οργανωτικά καθήκοντα: Από το IRIS στις εισφορές της τελευταίας στιγμής, στα οικονομικά «κλεισίματα» και την πληρωμή ενός «Ριζοσπάστη», μέχρι και την άμεση μεταφορά μιας εικόνας μέσω Viber / SMS. Ομως πρέπει να μην υποτιμήσουμε ότι εκούσια παραχωρούμε στον ταξικό εχθρό πληροφορίες για το Κόμμα, τα μέλη μας, τα οικονομικά μας.

Πρέπει να μάθουμε να δουλεύουμε διαφορετικά, καλύτερα να περιφρουρούμε την Οργάνωση. Πρέπει να βρισκόμαστε σε θέση να μπορούμε να συνεδριάζουμε, να δρούμε, να παρεμβαίνουμε στους χώρους ευθύνης μας, να προμηθευόμαστε τον κομματικό Τύπο, να πράττουμε όσα ήδη πράττουμε και ακόμα περισσότερα, σε συνθήκες που τα παραπάνω δεν θα δύναται να συντονιστούν μέσω τηλεφώνου. Δεν πρέπει να υποτιμήσουμε ούτε στιγμή πως όντας η πρωτοπορία της εργατικής τάξης, με στόχο την κατάκτηση της εξουσίας, είμαστε πάντα στο στόχαστρο της αστικής τάξης. Απαιτείται αποφασιστική αντιμετώπιση φαινομένων οργανωτικής χαλαρότητας και έλλειψης επαναστατικής επαγρύπνησης.

Τα παραπάνω σαφώς δεν πρέπει να ερμηνευτούν ως γενική άρνηση της χρήσης των νέων τεχνολογιών, αλλά ως ανάγκη να μπορούμε να δρούμε και δίχως αυτές, ως ανάγκη ενίσχυσης της περιφρούρησης της Οργάνωσης.

Μελετώντας την ιστορική πείρα του Κόμματος εύλογα προκύπτει το συμπέρασμα ότι η ιδεολογική και πολιτική του ετοιμότητα, η οργανωτική του κατάσταση πριν τις μεγάλες καμπές της ταξικής πάλης (φασιστική κατοχή, ΕΑΜική Αντίσταση, ΔΣΕ), έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκβαση αυτών. Σήμερα καλούμαστε να προετοιμαστούμε για τέτοιες καμπές. Οπως έχει πει και ο Β. Ι. Λένιν, «υπάρχουν δεκαετίες στις οποίες δεν συμβαίνει τίποτα και υπάρχουν εβδομάδες στις οποίες συμβαίνουν δεκαετίες». Είμαστε έτοιμοι να ανταποκριθούμε σε «εβδομάδες στις οποίες συμβαίνουν δεκαετίες»;

Χρειάζεται ακόμα καλύτερα να δούμε το πώς θα ανοίγουμε τη συζήτηση πλατιά στον κόσμο ότι η στροφή στην πολεμική οικονομία δεν είναι απλά μια ακόμα προσπάθεια των καπιταλιστών όπως το «πράσινο new deal» για να ξεπεραστεί η νέα διαφαινόμενη κρίση, αλλά αναπόσπαστο στοιχείο των τεράστιων και ασυμβίβαστων ανταγωνισμών τους, για να κατανοείται και το γεγονός ότι το ενδεχόμενο μιας μεγαλύτερης και γενικευμένης σύγκρουσης πλησιάζει ολοένα και πιο επικίνδυνα. Αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει την προηγούμενη εκτίμηση του Κόμματος ότι διανύουμε πιθανώς την πιο κρίσιμη δεκαετία του αιώνα, μια δεκαετία που πιθανότατα θα δημιουργήσει εκείνες τις συνθήκες, που θα εμφανιστούν ανεξάρτητα αν εμείς τις επιδιώκουμε ή ο αντίπαλος προσπαθεί τις αποφύγει, ως ένα αντικειμενικό γεγονός, δηλαδή συνθήκες επαναστατικές, πρωτόγνωρες για όλους μας, μέσα στις οποίες θα δράσουμε και θα επιδιώξουμε να επιδράσουμε, να τις καθορίσουμε ώστε να φέρουμε εις πέρας τον ιστορικό μας ρόλο.

Αρα, και έχοντας το παραπάνω στο μυαλό μας, επιδιώκουμε από σήμερα να συγκεντρώνουμε δυνάμεις στην κατεύθυνση της τελικής αναμέτρησης με τον αντίπαλο, και αυτό πρέπει να κατανοείται και να αφομοιώνεται από τις δυνάμεις μας, πρώτα και κύρια από τα στελέχη μας, ως μια φυσική και ενιαία εξέλιξη του αγώνα που δίνουμε σήμερα σε μη επαναστατικές συνθήκες, ως φυσικό επακόλουθο της επαναστατικής ιδεολογίας που υπερασπιζόμαστε.

Σήμερα, πατώντας πάνω στα βήματα που έχουμε κάνει όλα τα προηγούμενα χρόνια με τις Αποφάσεις των Συνεδρίων και τις επεξεργασίες του Κόμματος, με καλύτερο τρόπο στεκόμαστε, συζητάμε και ξεδιπλώνουμε τις θέσεις του Κόμματος, χωρίς να σημαίνει όμως ότι αυτό είναι αρκετό. Είναι αλήθεια ότι δώσαμε μάχη σκληρή, πολιτική - ιδεολογική, ψυχοφθόρα, με μεγάλο κόστος, αλλά παρακαταθήκης για τη μη συμμετοχή μας σε αστική διακυβέρνηση. Σήμερα όμως, σε συνθήκες όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, με τη μετατροπή της οικονομίας σε πολεμική, με όλους τους ιμπεριαλιστές να ετοιμάζονται για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, δεν φτάνει να μένει η συζήτηση στη μη συμμετοχή μας σε μια κυβέρνηση αστικής διαχείρισης, ή ότι γενικά χρειάζεται να δυναμώσει ο αγώνας, αλλά αποκτά ιδιαίτερη σημασία να εξηγήσουμε στον κόσμο ότι αυτό το σύστημα έχει μόνο αδιέξοδα, δεν παίρνει γιατρειά και μόνο ανατρέπεται, να φωτίσουμε πλευρές της νέας κοινωνίας. Και η συζήτηση που κάνουμε αυτή την περίοδο και με αφορμή τις Θέσεις έρχεται να πάει αυτή την κουβέντα ένα βήμα παραπέρα για το τι σημαίνει ανατροπή, τι είναι η επανάσταση.

Μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι στα μεγάλα ζητήματα που αντιμετωπίσαμε ανταποκριθήκαμε και υπάρχει θετικό πρόσημο. Ανταποκριθήκαμε γιατί πήγαμε με μια μεθοδολογία που έχει αποδειχθεί στην πράξη ότι είναι σωστή. Ενιαία συζήτηση, έγκαιρη προετοιμασία, καλή μελέτη του εκάστοτε θέματος, από τα πάνω προς τα κάτω, πλατιά συζήτηση με τον περίγυρο, όπως κάνουμε και αυτή την περίοδο με τις Θέσεις. Αρα, με έναν τρόπο και σύντομα χρειάζεται να ενταχθεί αυτός ο τρόπος ακόμα καλύτερα στην καθημερινότητά μας, στον τρόπο καθοδήγησης, στη συνολική οργάνωση της δουλειάς.

Το γεγονός ότι οι επαναστατικές συνθήκες έχουν ως προϋπόθεση ότι ασυνήθιστα πλατιές λαϊκές μάζες κατεβαίνουν στους δρόμους με διάθεση να συγκρουστούν στα ίσα, και δεν έχουν διάθεση να κυβερνηθούν, σημαίνει ότι το Κόμμα σήμερα, σε συνθήκες όξυνσης των ανταγωνισμών, πρέπει να είναι σε θέση να ηγηθεί στα όποια λαϊκά ξεσπάσματα, να είναι σε θέση να καλλιεργεί μέσα και από την επιλογή των κατάλληλων αιτημάτων αιχμής τη μη εμπιστοσύνη σε οποιαδήποτε αστική διακυβέρνηση, εκτιμάμε ότι τυχαία γεγονότα μπορεί να οδηγήσουν σε απότομα ξεσπάσματα και κάποια τα έχουμε ζήσει ήδη, κάτω από τη συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση που υπάρχει. Είναι σίγουρο ότι αυτή η κατάσταση θα πολλαπλασιαστεί από την προσπάθεια της άρχουσας τάξης να υπηρετήσει τη στροφή στην πολεμική οικονομία, που αντικειμενικά θα περιλαμβάνει μέτρα θωράκισης της οικονομίας όπως ήταν το νομοσχέδιο για το 13ωρο, μέτρα καταστολής.

Η προσπάθεια αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού, της αμαρτωλής σοσιαλδημοκρατίας, αντικειμενικά έχει τις προεκτάσεις της στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, μέσα στο οποίο προσπαθεί να καλλιεργήσει στην εργατική τάξη και στον λαό την κυβερνητική εναλλαγή, τη λογική του μικρότερου κακού, την αναποτελεσματικότητα του αγώνα, στο ίδιο το περιεχόμενο των σωματείων, το αν ένας αγώνας σε ένα εργοστάσιο πρέπει να ασχολείται με τον πόλεμο, αν μπορεί και πρέπει ένα σωματείο να ασχολείται με ζητήματα έξω από τον εργασιακό του χώρο, όπως Παιδεία - Υγεία κ.τ.λ. Και επηρεάζουν έναν κόσμο. Δεν είναι νέα στοιχεία, παλιά είναι, αλλά η στροφή στην πολεμική οικονομία σημαίνει γι' αυτές τις δυνάμεις που διαχρονικά βάζουν πλάτη στο να προχωρήσουν οι αστικές επιδιώξεις, ότι θα σκληρύνουν την πολεμική τους απέναντί μας, θα πάρουν μέτρα χέρι χέρι με την εργοδοσία για να στοιχήσουν την εργατική τάξη με τα συμφέροντα της μίας ή της άλλης μερίδας της αστικής τάξης, για να ανακόψουν τις όποιες θετικές διεργασίες αποτυπώνονται στο κίνημα με τη δημιουργία νέων σωματείων, με το δυνάμωμα αυτών που επηρεάζουμε ήδη, με την αλλαγή του συσχετισμού δύναμης σε Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες. Θα αποτελέσει δηλαδή πεδίο ακόμα πιο σκληρής πολιτικής - ιδεολογικής αντιπαράθεσης και θα εκφράζεται όλο και πιο έντονα το τι σωματεία χρειάζονται, με τι προσανατολισμό. Γιατί από τη μια έχουν αναπτυχθεί αγώνες σε χώρους εργασίας, αυτοί επιδρούν θετικά σε ευρύτερες μάζες εργαζομένων, βοηθάνε στο να ανοίξει ανώριμα μια συζήτηση σήμερα και σε άλλους χώρους για την ανάγκη ύπαρξης σωματείων, και αυτό δημιουργείται από τη δική μας παρέμβαση, και από την άλλη αυτές οι δυνάμεις παρεμβαίνουν σε χώρους σημαντικούς όπου δεν έχουμε καταφέρει να αποκτήσουμε καλή επαφή με έναν κόσμο, μαζί με την εργοδοσία «αλά μπρατσέτα» και ανοίγουν τη συζήτηση αυτοί στο να φτιαχτεί σωματείο κάτω από τη λογική που έχουν.

Θεωρώ ότι το επόμενο διάστημα θα πρέπει να εξειδικεύσουμε ακόμα περισσότερο την παρέμβασή μας στις εργαζόμενες γυναίκες, από την άποψη ότι η στροφή στην πολεμική οικονομία θα στρέψει τα βλέμματα των καπιταλιστών σε αυτά των γυναικών που εξασφαλίζουν μια μεγαλύτερη σιγουριά στην παρουσία τους σε περίοδο σύγκρουσης σε σχέση με αυτά των αντρών που θα είναι στο μέτωπο, άρα είναι πιθανό να αλλάξει και αρκετά η σύνθεση του προσωπικού μέσα σε ολόκληρα εργοστάσια. Πρέπει να το λάβουμε υπόψη, σίγουρα το βλέπει και ο αντίπαλος.

Η όλη συζήτηση που έχουμε ανοίξει τα τελευταία χρόνια με τα μαθήματα, τις Αποφάσεις της ΚΕ, με τις Θέσεις του Συνεδρίου τώρα, έχουν να μας βγάλουν μόνο προς τα εμπρός στον βαθμό που αυτές γίνονται κτήμα των ΚΟΒ αλλά και του κάθε συντρόφου. Θεωρώ ότι οι Θέσεις του Συνεδρίου έρχονται να αποκρυσταλλώσουν και να πάνε ένα βήμα παρακάτω, ως λογική συνέχεια, όλες τις προηγούμενες Αποφάσεις των Συνεδρίων.

Παραθέτω κάποιες σκέψεις γύρω από ζητήματα διαπάλης που αφορούν στην εξέλιξη των νέων τεχνολογιών και τον ρόλο αυτών σε πλευρές της κοινωνικής ζωής και της ταξικής πάλης σε αυτή τη «νέα εποχή στην τεχνολογία που απαιτεί και μια νέα εποχή στην κοινωνία».

Μία μερίδα εργαζομένων ανησυχεί έντονα για τις δυνατότητες που δίνουν οι νέες τεχνολογίες στα χέρια μονοπωλίων και μηχανισμών ως προς ζητήματα φακελώματος - ελέγχου - καταστολής. Ταυτόχρονα, ένας κόσμος προσπαθεί να ανακαλύψει αυτά τα εργαλεία προσπαθώντας να προφυλαχθεί.

Φυσικά οι προβληματισμοί αυτοί δεν είναι καινούργιοι. Το ερώτημα επανέρχεται κατά καιρούς και επί της ουσίας έχει να κάνει με το «κατά πόσο είναι εφικτή μία επαναστατική αλλαγή όταν ο αντίπαλος έχει υπερσύγχρονα μέσα» - ερώτημα το οποίο κι εμείς γενικά το απαντάμε αναδεικνύοντας τον ρόλο του ανθρώπου ως τον καθοριστικό παράγοντα, του παράγοντα που θα κάνει ή δεν θα κάνει μία ενέργεια σε μία συγκεκριμένη ιστορική στιγμή.

Νομίζω όμως ότι γύρω από το ζήτημα της ανάπτυξης των νέων τεχνολογιών έχει διαμορφωθεί ένα συνολικότερο μέτωπο διαπάλης, το οποίο δεν αφορά στενά στους «ειδικούς» ή τους «ψαγμένους», ούτε έχει να κάνει μόνο με το ζήτημα της δυνατότητας επαναστατικής ανατροπής, αλλά αφορά σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα και για πολλές πτυχές της ζωής τους (εργασία, εκπαίδευση, ανθρώπινες σχέσεις, ψυχική υγεία, δημόσια διοίκηση, καταστολή).

Ειδικότερα, δε, σε εργαζόμενους του κλάδου έχει αναπτυχθεί ένας προβληματισμός γύρω από τη νέα πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί με τη συγκέντρωση του διαδικτύου στα χέρια λίγων μονοπωλίων (πλατφόρμες).

Η συγκέντρωση της παραγωγής λογισμικού και ψηφιακών υπηρεσιών σε μία μικρή μερίδα ομίλων συχνά στηλιτεύεται από τη σκοπιά της λησμονιάς της εποχής του «γνήσιου διαδικτύου» της ανωνυμίας (που συσχετίζεται με την ελευθερία της έκφρασης), του ελέγχου επί των προσωπικών δεδομένων, των αποκεντρωμένων δομών κ.τ.λ.

Η κριτική από αυτό το πρίσμα οδηγεί σε προτάσεις «διεξόδου» που προωθούν τεχνικές λύσεις (όπως το λεγόμενο «Web 3.0»), καλώντας τους χρήστες σε αυτοδιαχείριση των δεδομένων τους, μακριά από τους servers των Google/Meta/Amazon, ενώ ταυτόχρονα προβάλλει ως λύση ένα ιδεατό διαδίκτυο βασισμένο σε «ομότιμους χρήστες» (peer-to-peer κρυπτογραφημένα δίκτυα), καθώς και το «ελεύθερο» λογισμικό ως απάντηση στην καπιταλιστική ιδιοκτησία επί των ψηφιακών συστημάτων.

Πρόκειται για ένα ελευθεριακό ρεύμα, με ρίζες στις ΗΠΑ, με επιρροή σε εργαζόμενους διεθνώς και στη χώρα μας και με έκφραση στο συνδικαλιστικό κίνημα του κλάδου. Νομίζω ότι για να τοποθετηθούμε αποτελεσματικά χρειάζεται να εκτιμήσουμε την αναβάθμιση του στοιχείου του κοινωνικού ελέγχου, το οποίο όμως δεν μεταβάλλει τον σκοπό της αστικής κοινωνίας.

Παράλληλα, στο υπαρκτό πρόβλημα του ελέγχου του διαδικτύου από λίγα μονοπώλια και στη στρεβλή ανάπτυξη των ψηφιακών μέσων παραγωγής και κατανάλωσης έρχεται να απαντήσει μία άλλη φωνή που αυτή τη φορά κάνει κριτική ζητώντας «αυστηρότερη νομοθεσία και κανονιστικό πλαίσιο» ώστε να οριοθετηθούν οι τεχνολογικοί κολοσσοί με «ηθικούς» φραγμούς. Αυτή η κριτική προτάσσει μία διαχειριστική λύση κατά την οποία το αστικό κράτος και η ΕΕ θα πλαισιώσουν την ανάπτυξη του λογισμικού μέσα από κανόνες (τύπου GDPR & AI Act). Πρόκειται δηλαδή για ένα ρεφορμιστικό ρεύμα.

Εν ολίγοις, γύρω από το πώς αναπτύσσεται η τεχνολογία, διεξάγεται μία ιδεολογική διαπάλη στην πραγματικότητα ανάμεσα σε παλιά και αρκετά γνωστά ιδεολογικά ρεύματα που επιδρούν στο εργατικό κίνημα, ασχέτως αν έχουν ή όχι οργανωτική έκφραση.

Πιστεύω ότι ως Κόμμα χρειάζεται να μπούμε με καλύτερους όρους σε αυτή τη διαπάλη, επιχειρώντας να επιδράσουμε με τη λογική μας για τη διαλεκτική σχέση παραγωγικών δυνάμεων - παραγωγικών σχέσεων, ειδικότερα για τη σχέση Ανθρώπου - Μηχανής και Βάσης - Εποικοδομήματος, προβάλλοντας την ανωτερότητα του σοσιαλισμού μέσα από αντίστοιχες επεξεργασίες και εκδηλώσεις.

Να δώσουμε τα απαραίτητα επιστημονικά - ταξικά εφόδια στο κίνημα, στο ίδιο το κομματικό δυναμικό πρώτα απ' όλα, ώστε να αντιπαρατεθούμε αποτελεσματικά τόσο με την στρεβλή -αντιλαϊκή ανάπτυξη των νέων μέσων όσο και με τις αποπροσανατολιστικές θεωρίες.

Κάποιες σκέψεις για μελέτη και προβολή:

Οσον αφορά στα ΜΚΔ, είναι αντικείμενο συζήτησης η «Οικονομία της Προσοχής» («Attention Economy»), η οποία αφορά στον τρόπο με τον οποίο οι σημερινές εφαρμογές ΜΚΔ, αλλά και το ίδιο το smartphone, με τις πολλαπλές ειδοποιήσεις που διασπούν την προσοχή ή την τυποποιημένη συναισθηματική έκφραση μέσα από τα emojis, είναι σχεδιασμένα να επηρεάζουν τη συμπεριφορά μας. Στις ΗΠΑ, μάλιστα, μία μερίδα νέων έχει επιστρέψει στα «χαζά» («dump») τηλέφωνα προσπαθώντας να βρει μια διέξοδο.

Πρόκειται για θέμα που αφορά ευρύτερα στρώματα όπως νεολαία-γονείς-εκπαιδευτικούς, και νομίζω ότι υπάρχουν περιθώρια διεπιστημονικής μελέτης και διοχέτευσης των συμπερασμάτων της μέσα από πρωτοβουλίες σε χώρους.

Επιπλέον, σε επίπεδο υποδομής έχουμε την επικράτηση του Υπολογιστικού Νέφους (Cloud) το οποίο αποτελεί νέα μορφή οργάνωσης του κοινωνικού υπολογιστικού οικοσυστήματος σε ανώτερο επίπεδο.

Σήμερα, σε συνθήκες καπιταλισμού το Cloud υποτάσσεται στις επιδιώξεις του κάθε μονοπωλίου, συνδέοντας αποτελεσματικά έναν τεράστιο όγκο δεδομένων και συστημάτων, αλλά και στις επιδιώξεις της εκάστοτε ιμπεριαλιστικής δύναμης με πιο χαρακτηριστικό το παράδειγμα του Microsoft Azure που χρησιμοποιήθηκε από τον ισραηλινό στρατό για τη στοχοποίηση Παλαιστίνιων αγωνιστών.

Πρόκειται για μία τεχνολογία που σε συνθήκες σοσιαλιστικής ιδιοκτησίας μπορεί να δώσει τεράστιες νέες δυνατότητες στον επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό με τη δυναμική διαχείριση τεράστιου όγκου δεδομένων.

Από αυτή την άποψη μπορεί να ανοίξει με καλύτερους όρους μία συζήτηση για τη δυνατότητα της σοσιαλιστικής προοπτικής, αλλά και σχετικά με το περιεχόμενο της έννοιας «προσωπικό», η οποία στον σοσιαλισμό αλλάζει περιεχόμενο αφού αλλάζουν οι ίδιες οι κοινωνικές σχέσεις.

Τέλος, πιστεύω ότι χρειάζεται να αναδείξουμε πιο εμπεριστατωμένα το ενδεχόμενο πρόκλησης Βιομηχανικών Ατυχημάτων Μεγάλης Κλίμακας (ΒΑΜΚ) λόγω δυσλειτουργίας συστημάτων πληροφορικής.

Το λογισμικό πλέον αποτελεί την υποδομή όλης της οικονομικής δραστηριότητας, σχηματίζοντας ένα τεράστιο και διασυνδεδεμένο ψηφιακό εποικοδόμημα, με πολλά επίπεδα, με το νεότερο - ανώτερο επίπεδο αυτού να είναι η εισαγωγή του «Εξυπνου», δηλαδή της ΤΝ.

Η ανάπτυξη του τεχνολογικού εποικοδομήματος και η αντικειμενική αύξηση της πολυπλοκότητας και των αλληλεπιδράσεων που αυτή συνεπάγεται, σε συνθήκες καπιταλισμού στιγματίζεται από τη γρήγορη παραγωγή, το πρόχειρο testing, την ανεπαρκή εκπαίδευση προσωπικού.

Είτε λόγω μιας ενδεχόμενης κυβερνοεπίθεσης, ως σημάδι των καιρών, είτε λόγω κάποιου «αυτοάνοσου» (π.χ. σφάλματα, ασυμβατότητες), όσο μεγαλώνει αυτό το εποικοδόμημα τόσο πιθανότερο να προκληθεί ένα σοβαρό ατύχημα. Μόνο τα τελευταία χρόνια είχαμε τρία σοβαρά και διεθνούς εμβέλειας περιστατικά αστοχίας λογισμικού (CrowdStrike, Microsoft, Amazon Outages) τα οποία, έστω και για μικρό χρονικό διάστημα, καθήλωσαν από εφαρμογές καθημερινής εμπορικής χρήσης μέχρι αεροδρόμια και λιμάνια.

Καλή επιτυχία στο 22ο Συνέδριό μας και καλή δύναμη σε όλους και όλες!