Εκεί που έχει φτάσει ο αυταρχικός παροξυσμός της κυβέρνησης, τίποτα δεν εκπλήσσει πλέον σε σχέση με τις μεθόδους που χρησιμοποιεί για να χτυπήσει τον αγώνα των μαθητών. Ομως, είναι εξαιρετικά ανησυχητικό και επικίνδυνο να εθίζεται η "κοινή γνώμη" στη χρήση τέτοιων "μέσων", που παραπέμπουν ευθέως σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, ώστε να τα θεωρεί σχεδόν ως "αναγκαία", "φυσιολογικά". Σε αυτό σκοπεύει και η κυρίαρχη προπαγάνδα, η οποία - αρκεί μια ματιά στους τίτλους και τα άρθρα των εφημερίδων - νομιμοποιεί και ευλογεί την επιβολή των κυβερνητικών μέτρων, με την επιστράτευση των κατασταλτικών μηχανισμών και την επίδειξη ωμής βίας. Ομως, αυτή είναι και η επιδίωξη της κυβέρνησης Σημίτη και των ισχυρών υποστηρικτών της, των μεγάλων αφεντικών των ΜΜΕ και της οικονομικής ολιγαρχίας, που δεν έχουν, βέβαια, κανένα πρόβλημα για το "μανδύα" της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, η οποία στην πραγματικότητα δεν είναι παρά η δικτατορία των αγορών, των πολυεθνικών και των εγχώριων θεματοφυλάκων τους.

Είναι ολοφάνερο ότι η δικτατορική αντιμετώπιση των μαθητικών κινητοποιήσεων από την κυβέρνηση εγείρει ένα ιδιαίτερα σοβαρό ζήτημα δημοκρατίας στη χώρα. Αυτό το καυτό ζήτημα δεν μπορεί να προσπερνιέται"ελαφρά τη καρδία" από ευρύτερα κοινωνικά στρώματα και ιδιαίτερα από τους διανοούμενους, τους ανθρώπους των Γραμμάτων και των Τεχνών, κ.ά. Οφείλουν να αντιδράσουν - όσοι βέβαια δεν είναι ενταγμένοι "οργανικά" στο σύστημα - γιατί το ζήτημα είναι μείζον και δεν αφορά, βέβαια, μόνο τους μαθητές.