Δεν υπάρχει πραγματικά άλλη κυβέρνηση μετά τη μεταπολίτευση, που να έχει προσφύγει τόσο συχνά και με τόσο πάθος στην επίδειξη και χρήση ωμής βίας, στην επιστράτευση των κατασταλτικών μηχανισμών, στην κατασυκοφάντηση και στις προβοκατόρικες μεθόδους, προκειμένου να επιβάλει τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα.
Η κυβέρνηση Σημίτη, εκμεταλλευόμενη βέβαια το "γενικότερο κλίμα" και τη δικτατορία των πολυεθνικών, επιχειρεί να πείσει τους εκπροσώπους της πλουτοκρατίας ότι αποτελεί τον καλύτερο διαχειριστή και εγγυητή των συμφερόντων τους. Αυτό που την ξεχωρίζει από τις προηγούμενες κυβερνήσεις είναι ότι δε γνωρίζει κανέναν φραγμό, δεν έχει κανέναν πολιτικό ή ηθικό ενδοιασμό, στο να επιβάλλει τις επιλογές της, στην κυριολεξία, "διά πυρός και σιδήρου".
Αυτή τη φορά ήταν η σειρά των μαθητών να γνωρίσουν το πραγματικό πρόσωπο της κυβέρνησης των "εκσυγχρονιστών". Αν παρακολουθήσει κανείς πώς αντιμετωπίστηκε η γνήσια και καθ' όλα δίκαιη αντίδραση των μαθητών στο ζοφερό μέλλον, που τους ετοιμάζουν μέσω και της κυβερνητικής "μεταρρύθμισης" στην παιδεία, τότε δικαιολογείται κάθε χαρακτηρισμός για τη στάση της κυβέρνησης. Στην αρχή, επιχείρησε να εμφανίσει τους μαθητές ως θύματα παραπληροφόρησης, αλλά αποδείχτηκε περίτρανα ότι ήταν πολύ καλύτερα ενημερωμένοι από την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας. Στη συνέχεια, προσπάθησε να εξηγήσει την πρωτοφανή μαζικότητα και την αντοχή των κινητοποιήσεών τους, ως αποτέλεσμα υποκίνησης από τους καθηγητές και το ΚΚΕ. Επειδή όλα αυτά αποδείχτηκαν εξαιρετικά φτηνά και γελοία, ανασύρθηκαν πιο βαριά όπλα από το οπλοστάσιο αντιμετώπισης των λαϊκών αγώνων. Προκειμένου να διασπάσουν το μέτωπο και να στρέψουν κυρίως τους γονείς και την "κοινή γνώμη" κατά των μαθητών, άρχισαν, πρωτοστατούντος του Γερ. Αρσένη, τη συστηματική πλύση εγκεφάλου περί καταληψιών - ταραχοποιών στοιχείων, καταστροφέων της δημόσιας περιουσίας. Ακόμα και ως χρήστες ναρκωτικώνδε δίστασαν να τους εμφανίσουν!
Φυσικά, όλο αυτό το διάστημα, η ρίζα του κακού, η ταξική και άθλια μεταρρύθμιση Αρσένη, είτε έμενε στο απυρόβλητο, είτε πλασάρονταν από τα φιλικά ΜΜΕ ως αναγκαιότητα. Στην πρώτη γραμμή παρέμενε η κατασυκοφάντηση και το προβοκάρισμα των μαθητικών αγώνων.
Η κυβέρνηση, βέβαια, είχε, καιρό τώρα, προσδιορίσει ως "καθοριστικό σημείο", για την τύχη του νόμου Αρσένη, τις πρώτες μέρες μετά τις σχολικές διακοπές των γιορτών. Παραμονές, λοιπόν, της κρίσιμης ημερομηνίας κλιμάκωσε στο έπακρο την επίθεσή της με το χαρακτηριστικό γι' αυτήν τρόπο: Τη χρησιμοποίηση κατασταλτικών μεθόδων, που δύσκολα μπορούν να διακριθούν από αυτές που έχει ζήσει ο λαός στις πιο μαύρες εποχές. Αστυνομία, εισαγγελείς και προβοκάτορες ρίχνονται στη μάχη για να τσακίσουν το μαθητικό κίνημα. Αλήθεια - το ερώτημα είναι μάλλον ρητορικό - ο πρωθυπουργός, που επιδεικνύει, όλο και λιγότερο είναι αλήθεια, τις αντιστασιακές περγαμηνές κατά της χούντας, δεν αισθάνεται την παραμικρή "ενοχή" για την αναβίωση μεθόδων εκείνης της εποχής;
Η συχνότητα με την οποία η κυβέρνηση Σημίτη βάζει σε δοκιμασία τα όρια κι αυτής της αστικής δημοκρατίας, δεν μπορεί παρά να προβληματίσει και να συναντήσει αντιστάσεις από ευρύτερες λαϊκές μάζες. Η καμπάνα δεν χτυπά, βέβαια, μόνο για τους μαθητές. Εχει χτυπήσει τόσες πολλές φορές στο παρελθόν (αγρότες, συνταξιούχοι, ναυτεργάτες, TVX, Ιονική, τελωνειακοί, κ.ο.κ.), ώστε χρειάζεται να σημάνει γενικός συναγερμός για την προάσπιση των δημοκρατικών κατακτήσεων και των κοινωνικών και πολιτικών ελευθεριών, οι οποίες πλήττονται βάναυσα και καίρια από την κυβέρνηση Σημίτη και τους υποστηρικτές της. Ο αγώνας των μαθητών είναι αγώνας κάθε δημοκράτη και πατριώτη, είναι αγώνας όλων όσοι αντιστέκονται.
Feeds
Φτηνές δικαιολογίες 
