Στο κάλεσμα των Οργανώσεων ανταποκρίθηκαν άνθρωποι όλων των ηλικιών και η εκδήλωση έγινε στο Μνημείο της ΚΕ του ΚΚΕ στον λόφο Μεζούρλο. Το άνοιγμά της έγινε από τον Μάρκο Κολοβό, μέλος του Παραρτήματος Λάρισας της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ, ο οποίος αναφέρθηκε στην ηρωική στάση όσων έδωσαν το αίμα τους στην υπόθεση της απελευθέρωσης της εργατικής τάξης από τα δεσμά της εκμετάλλευσης. Ο ίδιος έκανε ειδική μνεία στον θείο του, Φώτη Κολοβό, στέλεχος του Κόμματος, που εκτελέστηκε στην Καισαριανή στις 4 Μάη 1944, αφού οι εκτελέσεις στο Σκοπευτήριο συνεχίστηκαν και τις επόμενες μέρες από την εκτέλεση των 200.

Η κεντρική ομιλία έγινε από την Θεανώ Καπέτη, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, ενώ ακολούθησε μουσικό - αφηγηματικό δρώμενο με τίτλο «Κόκκινο νήμα...», το οποίο επιμελήθηκε η μουσικοθεατρική ομάδα της ΚΝΕ. Στο τέλος της εκδήλωσης κατατέθηκαν στεφάνια στο Μνημείο της ΚΕ από τις ΤΟ Λάρισας του ΚΚΕ, τα ΤΣ Λάρισας της ΚΝΕ και το Παράρτημα Λάρισας της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ. Το δικό τους αυτοσχέδιο στεφάνι κατέθεσαν και οι φίλοι του «κόκκινου Αερόστατου».

Με αναφορές στους πολλούς αλύγιστους της ταξικής πάλης αλλά και στα συγκλονιστικά ντοκουμέντα, στις φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο Καισαριανής, ξεκίνησε την ομιλία της η Θ. Καπέτη. Μεταξύ άλλων υπογράμμισε ότι «οι 200 της Καισαριανής ήξεραν ότι θα εκτελεστούν. Τους είδαμε όλοι! Ηταν αλύγιστοι, βγήκανε νικητές. Γι' αυτό και 82 χρόνια μετά είναι εδώ, παραδειγματίζουν, μας συγκινούν, μας δίνουν έμπνευση. Ακόμα κι όταν πήγαιναν για εκτέλεση, οι 200 θέλανε όλοι να ξέρουν πως "όταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτέ", όπως έγραψε στο τελευταίο του σημείωμα ένας από τους εκτελεσμένους».

Αναφέρθηκε στους Θεσσαλούς που βρίσκονται ανάμεσα στους 200, αναδεικνύοντας πως η διαδρομή τους και η θυσία τους καθορίζει το όριο που ξεχωρίζει δύο διαφορετικούς κόσμους: «Ξεχωρίζει τον κόσμο της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, που γεννά τον φασισμό και τον πόλεμο και δεν διστάζει μπροστά σε κανένα έγκλημα. Και τον κόσμο που παλεύει για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες, δίχως πόλεμο και εκμεταλλευτές.

Είναι η γραμμή της ανειρήνευτης πάλης ανάμεσα σε δύο πατρίδες: Από τη μια η "πατρίδα" της 13ωρης σκλαβιάς για τα κέρδη των ομίλων, της δουλειάς ήλιο με ήλιο για 770 ευρώ στον κατώτατο μισθό. Των εργατοπατέρων που βάζουν πλάτη στην εργοδοτική και κυβερνητική σαπίλα, των "αγροτοδικείων" για τους βιοπαλαιστές αγρότες και κτηνοτρόφους, που παλεύουν να επιβιώσουν απέναντι στην πολιτική που τους ξεκληρίζει. Από την άλλη η πατρίδα των εργαζομένων και των συνδικάτων που πρωταγωνιστούν στην οργάνωση της πάλης, συγκρούονται με την πολιτική που εξοντώνει τον λαό, πρωτοστατούν στην κοινή δράση και στη συμμαχία με τους βιοπαλαιστές επαγγελματίες και αγρότες».

Εξηγώντας τι είδους άνθρωποι ήταν οι 200 της Καισαριανής, οι περίπου 500 του Μεζούρλου και όλοι οι αλύγιστοι κομμουνιστές, τόνισε ότι «μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ ένιωσαν τι θα πει συντροφικότητα, αλληλεγγύη, τι δύναμη έχει η οργάνωση και η δουλειά των πολλών που ενώνονται σαν μια γροθιά κάτω από έναν κοινό σκοπό. Ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, σε συνθήκες εξορίας και προσπάθειας ηθικής εξόντωσης, νίκησαν με τη συλλογική ζωή. Μέσα από τις αρχές και τον τρόπο λειτουργίας του ΚΚΕ, τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, κατάλαβαν ότι μπορούν να τα βάλουν και με τον πιο δυνατό εχθρό και να τον νικήσουν. Εγιναν ηγέτες μαζών, προπαγανδιστές και ομιλητές που μπορούσαν να συνεπάρουν χιλιάδες. Απέκτησαν το κύρος του επαναστάτη, αλλά και τη συνειδητοποίηση ότι κανείς τους δεν είναι μονάδα, ο καθένας τους κουβαλά πίσω του χιλιάδες».

«Η καλύτερη τιμή στους ηρωικούς αγώνες του λαού μας είναι ο αγώνας σήμερα για να γίνουν πράξη τα ιδανικά και οι σκοποί όσων θυσιάστηκαν», συνέχισε η Θ. Καπέτη, επισημαίνοντας ότι «η εποχή μας έχει ομοιότητες με την εποχή του Μεσοπολέμου, περίοδο όπου σφυρηλατήθηκαν οι 200.

Εδρασαν και συνελήφθησαν σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας, συνθήκες που μοιάζουν με τις σημερινές, που είναι πιο πιθανός, για πρώτη φορά μετά από 80 χρόνια, ένας Γ' Παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός Πόλεμος. Γι' αυτό σήμερα οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους προετοιμάζουν τους λαούς, εντείνουν την εκμετάλλευση και την καταστολή απέναντι στο εργατικό - λαϊκό κίνημα».

Μέσα από συγκεκριμένα ιστορικά παραδείγματα εξήγησε ότι ο συσχετισμός δυνάμεων δεν είναι στατικός και ότι οι ίδιες οι αντιθέσεις των καπιταλιστών δείχνουν πως δεν είναι ανίκητοι. Οπως είπε, «αποδεικνύεται και από την εξέλιξη αυτού του πολέμου ότι μόνο άτρωτοι και παντοδύναμοι δεν είναι, όπως θέλουν να παρουσιάζονται για να καλλιεργούν την παράλυση και τον φόβο στους λαούς. Αποδεικνύεται ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος μπορεί υπό προϋποθέσεις να δημιουργήσει αστάθεια στην εξουσία τους. Διαμορφώνει τις προϋποθέσεις για να βγουν οι λαοί στο προσκήνιο, να δοκιμάσουν τη δύναμή τους και να επιβάλουν το δίκιο τους».

Θέτοντας το ερώτημα πολλών, «τι μπορούμε να κάνουμε απέναντι σε όλα αυτά;», «τι πρέπει να γίνει για να αναπτυχθεί ένα ρωμαλέο αντιπολεμικό κίνημα σήμερα;», απάντησε ότι «βασική προϋπόθεση γι' αυτό είναι να συνειδητοποιείται πλατιά πως η μήτρα του πολέμου είναι ακριβώς το ίδιο το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Δυνατό αντιπολεμικό - αντιιμπεριαλιστικό κίνημα σημαίνει να τα βάζεις με όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και ενώσεις».

Αναφερόμενη στους αιματηρούς και σκληρούς αγώνες στην Ιστορία της εργατικής τάξης, όπως ο Μάης του '36, οι 200, ο ένοπλος αγώνας του ΔΣΕ, ανέδειξε ότι αυτοί όχι μόνο δεν ήταν χαμένη υπόθεση, αλλά αφήνουν σπουδαία παρακαταθήκη για το εργατικό - λαϊκό κίνημα και την πάλη του σήμερα για την ανατροπή του βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος.

Καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως «το να κάνει ο καθένας στην εποχή του αυτό που του αναλογεί για να πάει προς τα μπρος η κοινωνία, για να απαλλαγεί ο άνθρωπος από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, δεν είναι μια υπόθεση χαμένη, γιατί δεν αποτελεί μια υπόθεση ατομική, η οποία τελειώνει μέσα στον χρόνο. Καθένας και καθεμιά που βάζει το δικό του λιθαράκι κυλά την Ιστορία ένα βήμα πιο μπροστά».

Και κάλεσε σε αγωνιστική συμπόρευση με το ΚΚΕ, υπογραμμίζοντας ότι «ζούμε σε μια περίοδο που θα υπάρξουν γεγονότα που θα βγάλουν μάζες στον αγώνα. Γι' αυτές τις μέρες ετοιμαζόμαστε. Τέτοιο Κόμμα φτιάχνουμε, όπως αποτυπώνεται και στις πρόσφατες Αποφάσεις του 22ου Συνεδρίου μας. Σε αυτήν την κατεύθυνση θα συνεχίσουμε. Για να γίνει η σπίθα που υπάρχει σήμερα πυρκαγιά. Εκεί θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, με σύνθημα "Καμία θυσία ούτε για τον πόλεμό τους ούτε για τα κέρδη τους"».