Στην πλατεία Παναγίας Αλεξιώτισσας βρέθηκαν εργαζόμενοι διαφόρων κλάδων και χώρων δουλειάς, κάθε ηλικίας, με το σύνθημα «Με υψωμένες γροθιές έως την ύστατη στιγμή... Μας καλούν να συνεχίσουμε!», όπως ήταν και ο τίτλος της εκδήλωσης, να τους «ενώνει» εκφράζοντας ταυτόχρονα συμπόρευση με το ΚΚΕ και τους κομμουνιστές.

Μαζί τους ήταν απόγονοι και συγγενείς εκτελεσμένων κομμουνιστών, τιμώντας και με την παρουσία τους τους αλύγιστους της ταξικής πάλης.

Τη συγκέντρωση άνοιξε η Ελένη Μπιρλή, μέλος του ΤΓ της ΤΕ Αχαΐας, καλωσορίζοντας τους παρευρισκόμενους, ιδιαίτερα τους απογόνους του εκτελεσμένου Πατρινού κομμουνιστή, οικοδόμου - ξυλουργού Κώστα Τζωρτζάτου.

Την κεντρική ομιλία πραγματοποίησε ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος, μέλος της ΕΠ Δυτικής Ελλάδας και του ΤΓ της ΤΕ Αχαΐας.

Ο ομιλητής αναφέρθηκε εισαγωγικά στα φωτογραφικά ντοκουμέντα της εκτέλεσης των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, που συγκλόνισαν όλη τη χώρα και τη σημασία τους. Στάθηκε στην πορεία των εκτελεσμένων, τις διώξεις που αντιμετώπισαν από το αστικό κράτος για το γεγονός ότι ήταν μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, την παράδοσή τους στους κατακτητές το 1941.

Μίλησε για την ακλόνητη στάση των 200 παρά τις διώξεις και τις κακουχίες που υπέστησαν, μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής τους, μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα με υψωμένες τις γροθιές και, μεταξύ άλλων, επεσήμανε: «Αποστόμωσαν όσους προσπαθούν για χρόνια τώρα, με τόνους μελάνι να ξαναγράψουν την Ιστορία και να ταυτίσουν τον κομμουνισμό με τον φασισμό. Η ανιστόρητη θεωρία των δύο άκρων, που βγαίνει από κάτι γραφεία στις Βρυξέλλες και την αναπαράγουν όλα τα αστικά επιτελεία, αστικά κόμματα, κυβερνήσεις, εφημερίδες και γενικά κάθε λογής και χρώματος παπαγάλοι, αποδείχτηκε πέρα για πέρα βρώμικη και επιτηδευμένα στρεβλή».

Εξήγησε, ανάμεσα σε άλλα, ότι δεν μπορεί να υπάρχει «εθνική ενότητα», αναφερόμενος στους δύο διαφορετικούς κόσμους που καθημερινά βρίσκονται σε αντιπαράθεση, αυτόν των εργαζομένων και των καθημερινών θυσιών και προβλημάτων που βιώνουν, και αυτόν της εκμετάλλευσης, της αστικής τάξης και των επιχειρηματικών κερδών που δεν διστάζουν απέναντι σε τίποτα για την εξυπηρέτηση και μεγιστοποίησή τους.

Σε αυτή τη βάση, σε άλλο σημείο, δήλωσε: «Οσοι λοιπόν στέκονται με μικροψυχία και αρνούνται να παραδεχτούν την πραγματικότητα, το κάνουν γιατί ξέρουν ότι αυτοί οι δύο κόσμοι που υπήρχαν και συγκρούονταν τότε, υπάρχουν και συγκρούονται και σήμερα. Γι' αυτό προσπαθούν να φέρουν τους 200 στα μέτρα της σημερινής προπαγάνδας του συστήματος, που έχει σαν ακρογωνιαίο λίθο της το ονομαζόμενο "εθνικό συμφέρον". Οπως δεν μπορούν να ταυτιστούν οι εκτελεστές με τους εκτελεσμένους, έτσι δεν μπορεί κάποιος στο σήμερα να ταυτίσει τους εφοπλιστές με τους ναυτεργάτες, τους βιομήχανους με τους εργάτες. Την εργατική τάξη με την αστική τάξη».

Και κάλεσε κανένας εργαζόμενος, λαϊκός άνθρωπος να μην αποδέχεται τις θυσίες που τον καλούν να κάνει η κυβέρνηση της ΝΔ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης, χαμηλώνοντας τις απαιτήσεις του, αποδεχόμενος την εμπλοκή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τα δεινά που γεννά για τους λαούς, αντιθέτως να παλέψει για τα δικά του συμφέροντα σήμερα, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, δυναμώνοντάς το σε κάθε χώρο δουλειάς, κατοικίας, όπου ζει και «αναπνέει» καθημερινά.

Μιλώντας επίσης για τη σημασία της στάσης που κράτησαν οι 200 της Καισαριανής σε σχέση και με το σήμερα, ανέφερε: «Αυτοί οι ήρωες δεν έδωσαν τη ζωή τους για να ξεπλύνουν και να αναβαπτίσουν το αστικό κράτος και τους θεσμούς του. Ιδιαίτερα, μάλιστα, σε καιρούς που "κλονίζεται η εμπιστοσύνη του λαού σε αυτούς τους θεσμούς", όπως ακούμε σήμερα από διάφορους δήθεν ανησυχούντες για τη "σταθερότητα του συστήματος". Απέρριψαν από νωρίς τις αυταπάτες για καλύτερη διαχείριση του συστήματος, δεν κοίταξαν να σώσουν το τομάρι τους και να βολευτούν.

Διάλεξαν τον άλλο δρόμο, τον δύσκολο και ανηφορικό, αλλά και τον μόνο που οδηγεί σε μια περήφανη, λεύτερη, καλύτερη ζωή για την εργατική τάξη και τον λαό. Η θυσία τους είχε σκοπό και το όραμά τους είχε όνομα: Ηταν η κατάκτηση της εργατικής - λαϊκής εξουσίας στη χώρα μας, ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός!

Γι' αυτό τα ιστορικά διδάγματα και το φορτίο που κουβαλά η 1η του Μάη φωτίζουν και τους δύο δρόμους που ανοίγονται στην εργατική τάξη και στο κίνημά της, τις δύο γραμμές που συγκρούονται».

Κάλεσε επίσης σε μαζική συμμετοχή στην απεργία της Πρωτομαγιάς, στη σημασία της στο σήμερα και στους αγώνες που έχει να δώσει η εργατική τάξη. Καταλήγοντας μίλησε για τη στάση του εκτελεσμένου Πατρινού οικοδόμου - ξυλουργού κομμουνιστή Κώστα Τζωρτζάτου, όπως και για αυτή του Μήτσου Ρεμπούτσικα, κομμουνιστή από την Κάτω Αχαγιά, που στο τελευταίο του σημείωμα έγραφε πως «ο θάνατός μου δεν θα πρέπει να σας λυπήσει, αλλά να σας ατσαλώσει πιο πολύ για την πάλη που διεξάγεται. Σφίξτε τις καρδιές σας και βγείτε παλικάρια από την νέα δοκιμασία. Ετσι θα μας τιμήσετε καλύτερα. Οταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά δεν πεθαίνει ποτέ».

«Σήμερα τραγουδάμε και τιμάμε αυτούς που βάδιζαν με ψηλά το κεφάλι μπροστά στον θάνατο, κάνοντας την δική τους έφοδο στον ουρανό, έχοντας πίστη σε ανώτερα ιδανικά. Δίνοντας το νήμα στις επόμενες γενιές να συνεχίσουμε.

Ετσι και σήμερα με όπλο το Πρόγραμμά μας, τις Αποφάσεις τους 22ου Συνεδρίου του ΚΚΕ δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις κόντρα στον αρνητικό συσχετισμό, για να γυρίσει ο τροχός της Ιστορίας.

Συνεχίζουμε με υψωμένες τις γροθιές, με πιο δυνατό ΚΚΕ, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό!», σημείωσε.

Με την ολοκλήρωση της ομιλίας, η ΤΕ Αχαΐας του ΚΚΕ τίμησε την οικογένεια του K. Τζωρτζάτου με αναμνηστική φωτογραφία - γραφιστικό, αφιερωμένα στην εκτέλεση των 200 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.

Η συγκέντρωση ολοκληρώθηκε με συγκινητικό μουσικό - αφηγηματικό αφιέρωμα, που μέσα σε συγκινητικό κλίμα κέρδισε το χειροκρότημα των παρευρισκόμενων.

• Αντίστοιχη εκδήλωση πραγματοποιήθηκε την Κυριακή στο Αίγιο από τις Κομματικές Οργανώσεις Αιγιαλείας, με προβολή και της ταινίας «Το τελευταίο σημείωμα».