Προς επιβεβαίωση των παραπάνω, αφετηρία του ταξιδιού ήταν το μαρτυρικό Στρατόπεδο «Παύλου Μελά» στην καρδιά της Δυτικής Θεσσαλονίκης, που την περίοδο 1941 - 1944 είχε μετατραπεί σε κολαστήριο των ναζί.
Πρώτη στάση, στο μνημείο του ΔΣΕ για τη Μάχη της Φλώρινας, εκεί που τα μικρά ονόματα γιγαντώνονται μέσα από τις υψωμένες γροθιές που αναδύονται από το έργο του γλύπτη Μέμου Μακρή, εκεί που ο αστικός στρατός διέπραξε ένα μεγάλο ανοσιούργημα.
Ακολουθεί αμέσως μετά η στάση στο Μουσείο του ΔΣΕ στην Καλλιθέα Πρεσπών, με την παρουσίαση της συντρόφισσας να τονίζει πως «δεν μελετάμε την Ιστορία μας ως ένα μουσειακό είδος, αλλά ως πηγή έμπνευσης». Μόνο ως πηγή έμπνευσης μπορεί να λειτουργήσει η ανάγνωση των επιγραφών που δείχνουν πώς λειτουργούσαν οι πολιτιστικές δράσεις στο βουνό, πώς οργανώθηκαν η μόρφωση, η περίθαλψη και η ένοπλη λαϊκή δράση.
Τρίτη και τελευταία στάση της ημέρας, η επίσκεψη στο Μνημείο του ΔΣΕ στο χωριό Κώττα της Φλώρινας.
Το πρωί της Κυριακής επισκέφτηκαν το Μουσείο του Νεστορίου. Ξεχωρίζει η η σύνθεση στον εξωτερικό χώρο του Μουσείου: Μεταλλικές επιφάνειες πάνω στις οποίες αναγράφονται τα ονόματα των ανταρτών που έπεσαν στους αγώνες της περιοχής, τόσο την περίοδο της ΕΑΜικής Αντίστασης απέναντι στην τριπλή φασιστική κατοχή όσο και στα χρόνια της τρίχρονης εποποιίας του ΔΣΕ. Τα ονόματα των νεκρών προβάλλουν φωτεινά και ανοξείδωτα πάνω στις σκουριασμένες μεταλλικές πλάκες, δημιουργώντας μια βαθιά συγκινητική εικόνα.
Η πορεία συνεχίστηκε με την επίσκεψη προς το Νοσοκομείο του ΔΣΕ στον Γράμμο, ένα νοσοκομείο χωμένο μέσα στο πλούσιο δάσος, όπου αναπτύχθηκε μία από τις πιο πρωτοποριακές και προωθημένες επιστημονικά μορφές ιατρικής περίθαλψης, μέσα στις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες του αγώνα. Ενώ, κατηφορίζοντας από το νεκροταφείο που αποκαλύφθηκε πρόσφατα, οι μαρμάρινες στήλες με τις φωτογραφίες των μαχητών και των μαχητριών του ΔΣΕ στέκουν σαν σιωπηλοί μάρτυρες της Ιστορίας, προτρέπουν με το βλέμμα τους να δώσουμε και στο σήμερα όλες μας τις δυνάμεις για την ανατροπή της βαρβαρότητας που μας περιστοιχίζει.